Ook al heb ik een aparte categorie ‘Ego’ op dit weblog, ik probeer ellenlange stukken over mezelf altijd te vermijden. Het is immers mijn Vakblog en niet mijn Raymondblog.

Gisteren deed Wouter echter een oproep aan de bibliobloggers om op hun eigen blogs wat meer te vertellen over de motivatie van het beginnen en onderhouden van je eigen (biblio)blog en tja, dan heb je een goed excuus om even terug te gaan in de tijd en nummer 80 van zijn lijst alvast af te tikken.

Ik heb wel eerder opgemerkt, toen ik 1 jaar met Vakblog bezig was, dat ik niet begonnen ben met het idee een biblioblog te beginnen. Ik hield prive al een tweetal blogs bij gedurende een aantal jaren en wist al hoe moeilijk het is om met enige regelmaat nieuwe content te posten op beide blogs. Het idee om een derde blog te beginnen was toen ook nog niet bij me op gekomen maar ik had wel de kriebels om wat meer te gaan schrijven over onderwerpen die me vanuit mijn werk (wat ook een halve hobby is) bezig hielden.

Op 6 december 2006 kwam ik een link tegen naar een aparte zoekmachine en, nee, ik ben er nou niet gelijk trots op, begon ik Vakblog door over de wonderschone Ms Dewey te bloggen. Een aardige combinatie van prive en werk vond ik eigenlijk. De dagen en maanden erna begon ik ideetjes, interessante feiten & links, opgepakte klussen en ontwikkelingen op werk te gebruiken als basis van een reeks blogpostjes. Niet zo zeer om het naar een onzichtbare lezersgroep te brengen maar puur voor mezelf, als een referentiewerk en geheugensteun voor dingen die me boeien, waar ik kortstondig mee experimenteer en vaak gelijk daarna weer vergeet om met wat nieuws aan de slag te gaan.

Mijn weblog was de collega geworden waar je alles tegenaan kon vertellen en die je later kan herinneren wat het ook al weer was waar je zo enthousiast over was, ook al heb je een tijd later best wel door dat de keizer onzichtbare kleren aanhad. Wat dat betreft is Vakblog, net als bijna alle andere persoonlijke weblogs, ook echt een ego-document, vergelijkbaar met een dagboek die je een beeld geeft wat je bezig hield, wat je boeiend vond en hoeveel je juist wel of niet veranderd bent.

Een dagboek met dientenverschille dat na een paar maanden bloggen ineens iemand buiten de directe collega’s op Windesheim een comment achterliet en het duidelijk werd dat ik een Lezer[tm] had van mijn werkavontuurtjes die ik niet persoonlijk kende! Het veranderde niet zo heel veel maar het maakte me wel iets meer oplettender als het ging om *hoe* ik dingen beschreef, zeker als het om werkontwikkelingen ging die niet zo nodig via mijn weblog verspreid hoefden te worden.

Schrijven voor een doelgroep of een community (van bibliobloggers), nee, dat ben ik niet gaan doen en dat doe ik nog steeds niet. Ik meld geen links of nieuws, tenzij ik er zelf iets mee gedaan heb of wil gaan doen en dat maakt Vakblog volgens mij nog steeds een echt ego-document. Het gaat niet over bibliobloggen maar over wat ik zelf interessant vind, mee aan de slag ben gegaan of die op de lange lijst komen te staan van dingen-die-ik-later-nog-eens-wil-bekijken. Vakblog lezen zorgt dat je een beeld krijgt van wat mij bezig houdt en niet wat er in ons prachtige vakgebied allemaal gaande is.

De populairste postjes van de laatste 1,5 jaar zijn degene geweest in de 2 categorien waar ik het meest in post: ebook(readers) en thuistoegang. Ik kan wel stug volhouden dat mijn weblog puur een dagboek is die ook door anderen gelezen mag worden maar ik ben wel dol op statistieken en kan opgetogen raken als ik hoog in Google bij zoekacties te vinden ben. Maar ja, dat is natuurlijk allemaal voer voor het ego zelf.

Behalve al het bovenstaande is er nog echt een meerwaarde geweest van het beginnen van een blog en dat is er eentje die ik vooraf niet voorzien had. Zowel binnen Vakblog via de comments maar ook buiten het blog via mail en in persoon ben ik in contact gekomen met een groot aantal collega’s buiten mijn eigen werkomgeving. Bij landelijke bijeenkomsten word je ineens aangesproken door collega’s die je weblog gelezen hebben en ben je ineens bezig met verregaande discussies via mail of in persoon over onderwerpen waar je even summier over dacht te bloggen. Dat soort inhoudelijke verdiepingen en uitbreiding van je collegiale netwerk beschouw ik als de beloning en motivatie om te blijven bloggen.

Jullie zijn nog niet van me af.