Op dit moment maak ik gebruik van wat er standaard kan in WordPress. In het dashboard (van mijn gehoste versie, ik denk niet dat de wordpress.com blogs die optie hebben maar verbeter me gerust) kun je bij Tools kiezen voor Export. Hier kun je een XML bestand laten genereren met daarin *alle* postjes en de bijbehorende metadata. Auteur(s), categorieën, tags enz zijn allemaal aanwezig. Dat werkt extreem goed en snel en mbv dat export bestand kun je eenvoudig elders je blog terugzetten. Als je op een andere plek een schone WordPress installatie neerzet kun je bij Tools en dan Import dat bestand weer importeren en al je posts zijn weer terug.

Dat is echter niet genoeg want in dat exportbestand zijn enkele belangrijke zaken niet meegenomen. Je plugins, je theme(s) en alle geuploade media die in je blogposts getoond worden ontbreken. Daar maak ik dus handmatig een backup van door de gehele wp-c0ntent map periodiek te kopieren naar mijn pc en die dan te archiveren. De werkende backup bestaat dan uit die wp-content map plus het geëxporteerde XML bestand en samen kun je daarmee je blog weer terugzetten. Geprobeerd en dat werkt zelfs best vlot.

Het probleem is dat het backuppen van die wp-content map, de benodigde WordPress bestanden dus, handwerk blijft. En daarmee sluipt het gevaar ook binnen want dat laat ik toch te vaak voor wat het is. Gevaarlijk omdat bij elke blogpost afbeeldingen gebruikt worden die niet veiliggesteld zijn. Dus ging ik op zoek naar plugins die je WordPress blog kunnen backuppen.

Daar zijn er heel wat van.

De meeste echter maken alleen een backup van je database. Geen enkele van de gratis plugins was vervolgens in staat om behalve een backup ook een restore te doen als je blog ineens van het internet zou verdwijnen. Wat heb je aan een backup als je het niet terug kunt zetten op een andere plek?

Die vraag is precies het verkoopargument van een betaalde plugin, BackupBuddy. Dat is een redelijk prijzige plugin ($75 voor gebruik op max 2 sites) die echter aanzienlijk meer doet dan de gratis tegenhangers.
Na installatie en activering van de plugin krijg je een nieuwe menu optie in het dashboard van WordPress. Met een handige Getting started uitleg, natuurlijk de settings en de Backup & Restore mogelijkheid.

BackupBuddy biedt de mogelijkheid om alleen een backup te maken van de database of een volledige backup te maken waarin zowel de database als ook *alle* WordPress bestanden meegenomen worden. Je gehele WordPress installatie wordt dan als een zip bestand in een vaste lokatie op je server geplaatst waarbij je de mogelijkheid hebt om het via je dashboard te downloaden of meteen te laten versturen naar Amazon S3 opslag, Dropbox, een ftp account of naar een mailbox.

Dat klinkt ideaal en dat bleek het uiteindelijk ook wel te zijn maar ik had nog wel even moeite om het allemaal werkend te krijgen. Na bijna 6 jaar bloggen heb ik geen enorm grote WordPress installatie maar een kleintje is het ook niet. In eerste instantie kreeg ik allerlei time-out meldingen van BackupBuddy. Dat bleek te liggen aan de compressie van het zip bestand dat op mijn server in ieder geval niet te groot kon/mocht zijn. Na het afvinken van de optie om het zip bestand te comprimeren (wat ook aanbevolen werd als je time-out meldingen krijgt) werkte het vliegensvlug maar groeide mijn backupbestand van 90MB naar 140MB. Hoe dan ook te groot om te laten mailen (Gmail accepteert max 25MB aan bijlagen) of te laten doorsturen naar mijn Dropbox. De instellingen van mijn webhost zorgen ervoor dat ik kennelijk maar max. 65 MB naar Dropbox kan doorsturen.

Op een tweede blog van me bij een andere webhoster ging het echter totaal niet. Door de serverinstellingen ging BackupBuddy in de compatibiliteitsmode en hoewel de link naar de site van BackupBuddy heel behulpzaam een voorbeeldmail liet zien die je naar je webhoster kunt sturen met daarin de vereiste instellingen, was dat nou net niet de bedoeling.

Werkt het wel, zoals op dit blog, dan is BackupBuddy echt een mooie oplossing. Je kunt volledige backups (of alleen de database) handmatig maken of automatisch op vaste momenten laten uitvoeren. Met 1 klikje download je die backup en plaats je het eventueel zelf in je Dropbox, Google Drive of wat je ook maar handig vindt. Het echte nuttige van BackupBuddy zit hem in het terugzetten van zo’n volledige backup. Je kunt een klein script downloaden uit je dashboard, importbuddy.php, waarmee je op een andere plek -samen met het backupbestand- met een wizard je gehele WordPress installatie vanaf de backup kunt terugzetten. Volledig werkend, precies zoals het was op moment van het maken van de backup.

Voer je dat script uit icm de backup op je server waar je huidge weblog gewoon (werkend) staat, dan zet BackupBuddy je WordPress blog terug naar het moment van het maken van de backup. Een soort herstelpunt voor de Windows ervaringsdeskundigen onder ons. Ideaal als je om wat voor reden dan ook je blog zelf kapot hebt gemaakt en helaas moet ik toegeven dat ook wel eens gedaan te hebben.

Het werkt fijn, het werkt snel en de mogelijkheid om de backup ook veilig en zonder gedoe terug te zetten is een absoluut pluspunt. Of het je 75 dollar waard is, is een vraag die je alleen zelf kunt beantwoorden maar als je veel waarde hecht aan je blog en je hebt geen goed werkend plan voor het maken (en terugzetten) van een backup, dan is dit toch wel degelijk het overwegen waard.

#

Ik sla even het hele inspiratiedeel over om met een onderwerp op de proppen te komen. Daar heb ik niet echt een proces voor en zodra ik daar zelf enig patroon in herken maak ik daar wel een andere blogpost van. Nee, wat doe je als je het onderwerp te pakken hebt, wellicht al wat formuleringen in je hoofd hebt zitten en er eens voor gaat zitten? Tot het moment van op publish klikken.

Kip of ei? Titel of blogpost?
Ik houd van een goede volgorde en aangezien ik in WordPress altijd eerst een titel moet ingeven (staat bovenaan in het scherm) bedenk ik die eerst. Het komt wel eens voor dat ik tijdens het tikken van de blogpost een andere kant op ga dan ik oorspronkelijk gedacht had en dat ik de titel achteraf aanpas maar normaliter heb ik eerst de titel en dan volgt de rest. Dat zal ongetwijfeld anders zijn voor andere bloggers maar zelf vind ik het fijn werken. Vaker wel dan niet helpt het bedenken van een titel me ook bij het afbakenen van het onderwerp van de blogpost zodat ik juist niet een andere kant op ga. Het is niet alleen de lezer of Google die een titel essentieel vinden, ook ik zelf gebruik het als een kapstokje waar ik de rest van de blogpost aan ophang.

Alleen tekst of ook een afbeelding?
Ook al gebruikte ik op mijn eerste blog vele jaren geleden nooit afbeeldingen, op dit blog doe ik dit bijna altijd. Ik wijk wel eens af maar bijna alle blogposts van de laatste maanden beginnen met een afbeelding. Soms een screenshot als ik software of iets van het internet bespreek en anders een logo of een foto. Over waar ik die foto’s vandaan haal heb ik wel eens eerder geschreven maar het vinden van een foto (of het maken van screenshots met Snagit) is eigenlijk altijd de eerste stap die ik maak voor een nieuwe blogpost. Daar zit trouwens nog best wel wat tijd in als je iedere dag blogt.

Voorbereid of uit de losse pols?
Dat doe ik beide. Alle dingen waar ik naar toe wil linken of die ik wil citeren, die zoek ik van te voren op. Geen lijstjes maar tabbladen in mijn browser waar de url’s of citaten eenvoudig uit gekopieerd kunnen worden. Twee monitoren hebben bij je pc, zoals ik dat heb, is echt geen vereiste maar mensen, wat werkt dat fijn met bloggen als je blogt op 1 monitor en al het overige op je andere monitor kunt zetten. Vervolgens tik ik mijn blogposts bijna altijd uit de losse pols en haal daarna alle gruwelijke grammaticafouten eruit. Tikken, lezen, corrigeren, nog een keer lezen en dan pas publiceren.

Overal bloggen of vaste plek?
Vol jaloezie zie ik andere bloggers livebloggen vanuit evenementen. Met afgunst lees ik dat sommige bloggers, eenmaal getroffen door inspiratie, hun laptop pakken (op een vage manier heel vaak een Macbook) en ter plekke een blogpost produceren. Mobiel bloggen klinkt vervolgens ook heel erg tijdbesparend, helemaal omdat ook ik met tablet en telefoon rondsjouw. Maar helaas, het is allemaal niet aan mij besteed. Ik moet er echt voor gaan zitten. Op een plek waar geen andere mensen zijn, zoals mijn zolderwerkkamer, die me afleiden. Achter mijn pc -die met de twee monitoren- waar ik mijn foto’s en screenshots zoek of maak, waar ik soms wacht op inspiratie, waar ik linkjes en citaten bij elkaar zoek en waar ik ongestoord uit de losse pols kan gaan typen. Waar ik rustig kan nadenken om tenminste de allerergste grammaticale blunders te voorkomen of te corrigeren.

Bloggen is eigenlijk een ritueel geworden voor me. Met vaste ingrediënten en randvoorwaarden. Waarmee redelijk eenvoudig elke dag blogpostjes tevoorschijn komen en waar het meteen mis gaat als er niet aan de randvoorwaarden wordt voldaan. Als ik dus niet een uurtje op mijn zolderwerkkamer kan zitten. Als ik poog mobiel te gaan bloggen. Brrr

En? Hoe bloggen jullie? Vaste patronen met regelmaat? Of doe/kun je het op alle uren van de dag, waar dan ook?

@foto via Krisolin (Flickr)

#

Zover zal het wel niet komen maar het is een interessante gedachte wat je zou kunnen doen als je alle geschreven (geschiedkundige) documenten gedigitaliseerd hebt en je een enorm grote dataset zou krijgen waarop je analyses zou los laten. Zou je inderdaad patronen ontdekken die je ook kunt gebruiken om een beetje de toekomst te voorspellen? Of wordt dat net als het weerbericht waarbij je blij mag zijn als het ongeveer 24 uur vooruit kan inschatten of je een paraplu of een zonnebril nodig hebt?

What can mathematics say about history? According to TED Fellow Jean-Baptiste Michel, quite a lot. From changes to language to the deadliness of wars, he shows how digitized history is just starting to reveal deep underlying patterns.

Jean-Baptiste Michel looks at how we can use large volumes of data to better understand our world.

#

Het is een zegen en soms een vloek tegelijk. Of het nu software, hardware of een (nieuwe) webdienst is, ik wil er altijd mee spelen, mee prutsen, mee experimenteren. Wat doet het? Hoe werkt het? Kan ik er wat mee? Die laatste vraag is trouwens zeer ondergeschikt want alleen al het uitproberen en kijken wat het doet, dat is al voldoende voor me. Heel soms gebruik ik het nog nadat ik uitgespeeld ben maar het is de uitzondering en niet de regel. Ik houd er in ieder geval wel regelmatig een blogpost aan over en dat is ook leuk natuurlijk.

VLC media player is niet erg nieuw. Sterker nog, het bestaat al vele jaren en is een open source mediaplayer die op vele platforms (besturingssystemen) draait. Het grote voordeel is dat het zelf geen externe codecs nodig heeft om zo’n beetje alle video en audioformaten af te spelen die je op je pc verzameld hebt. Het is niet de enige die doet doet -er zijn vele concurrenten- maar ik kan alle open source inspanningen nu eenmaal erg waarderen als alternatief voor je blauw betalen voor minder functionaliteiten. Daarnaast krijgt elke (grote) versie van VLC een codenaam mee en zijn dit telkens namen die uit de Discworld / Schijfwereld boeken van Terry Pratchett komen, waar ik ook al een zwak voor heb.

Versie 2.0 kwam na jaren wachten eind vorig jaar dan eindelijk uit. Met de codenaam ‘Twoflower’ (ga nu onmiddelijk de eerste twee delen van Discworld lezen, deze post is er nog wel als je terugkomt!) introduceerde VLC wat ze zelf ‘experimentele ondersteuning van blu-ray’ noemden. Ze hadden me net zo goed een uitnodiging kunnen sturen om te gaan prutsen met die verwoording natuurlijk. Sinds enkele maanden heb ik ook een blu-ray drive in mijn pc zitten die ik tot nu toe nauwelijks gebruik. Reguliere software om blu-ray schijven mee af te kunnen spelen is best redelijk prijzig en dat komt omdat de gemiddelde blu-ray beveiligd is met allerlei technieken om ‘misbruik’ te voorkomen. Leveranciers moeten een licentie kopen en hun ziel overhandigen om de mogelijkheid tot afspelen van een blu-ray schijf op een pc in te kunnen bouwen in hun software. En licenties kosten veel geld.

Enfin, ‘experimentele ondersteuning van blu-ray’ blijkt dus te betekenen dat als je niet beveiligde blu-ray schijf hebt, je deze nu met VLC media player kunt afspelen. Open source media player en dure licenties gaan nu eenmaal niet samen. Als je bedenkt dat alle schijven die in de (web)winkels verkocht worden beveiligd zijn, dan houd je dus alleen zelf gebrande schijven over die werken. De meeste van dat soort zelf gebrande schijven komen voort uit ‘misbruik’ door anderen en zijn legitiem gedownload uit illegale bron. Zo is de cirkel van ironie weer rond.

Maar ach, ik was nog maar net begonnen met prutsen en dan is de volgende uitdaging om alsnog het afspelen van reguliere en beveiligde blu-ray schijven mogelijk te maken. Dat betekent dat VLC gebruik moet gaan maken van de AACS bibliotheek die de DRM verzorgt en de toegang ‘beheert’ van de software tot de schijf. Het lange technische verhaal snap ik zelf nauwelijks maar het internet zit vol met slimme mensen en het leek me dat in de afgelopen 5 maanden iemand toch wel dezelfde puzzel had pogen op te lossen.

Dat klopte.

Eén eenvoudige Google actie was voldoende om de werkwijze te vinden en 2 minuten later kon ik een film op blu-ray afspelen op mijn pc. Wel een beetje jammer dat het zo makkelijk ging.

En een beetje jammer dat ik deze functionaliteit ook nooit meer zal gebruiken want mijn blu-ray films kijk ik liever beneden op de tv

#

Het grote nadeel van vele webdiensten gebruiken is dat het allemaal zo versnipperd raakt. Updates op Twitter en soms op Facebook en LinkedIn, foto’s op Instagram, bookmarks in Delicious en Pinboard, mailen in GMail, feeds lezen in Google Reader, enz enz. Vaak wil ik ook interessante dingen die ik zie kunnen bewaren om er later nog eens naar te kijken of te gebruiken voor een artikeltje of blogpost. Ik gebruik mijn mailbox(en) als een soort verzamelpunt waar met notificaties ook zaken uit andere sociale platforms binnenkomen maar daar zitten wel behoorlijke beperkingen aan. De grootste is dat het ofwel een hele hoop mailtjes oplevert omdat die diensten nou eenmaal niet verfijnd werken dan wel dat het handmatig moet zodat je ook alleen die dingen bewaart die je wilt bewaren.

Vorig jaar had ik al ifttt ontdekt. If This Then That. Een simpel idee, een simpele website maar enorm nuttig om precies te doen wat ik wil: selectief informatie uit de webdiensten die ik gebruik doorsluizen naar 1 plek. Ik heb het een tijd gebruikt om bepaalde tweets te laten doormailen maar vanochtend besloot ik om mijn Evernote account eens af te stoffen en te promoten naar de rol van centrale vergaarplek.

Hoe werkt ifttt?

Na het aanmaken van een account kun je Taken in gaan stellen. Alle taken volgen het If This Then That principe als een wizard: eerst een voorwaarde, een trigger, bij een dienst die je gebruikt, dan de actie die ifttt doet naar een andere dienst, de action channel.

Er zijn honderden combinaties te maken op deze manier maar ter illustratie enkele van mijn taken:

• Alle tweets die ik als favorite bestempel komen in een eigen notebook in mijn Evernote account onder vermelding van de username en datum;
• Nieuwe foto’s die ik op Instagram plaats belanden ook in mijn Evernote account;
• Items uit een RSS feed in Google Reader die ik een ster geef gaan eveneens naar Evernote;
• Als ik een mailtje krijg in mijn GMail van een specifiek iemand, dan krijg ik een SMS;
• Zodra ik een YouTube video toevoeg aan mijn favorites playlist, dan gaat een mailtje naar GMail die vervolgens een eigen label meekrijgt daar.

De diensten die als trigger kunnen dienen, zijn vaak niet dezelfde als waar je resultaten naar toe kunt sturen en het verschilt ook van dienst tot dienst hoe verfijnd je kunt werken. Bij Twitter kun je kiezen uit 11 triggers terwijl anderen, zoals Dropbox, er vaak slechts 2 hebben. Desondanks zijn ze bijna zonder uitzondering specifieker en zonder uitzondering nuttiger dan wat de diensten zelf leveren aan mogelijkheden. Via ifttt kun je zelf keuzes maken hoe je de informatie wilt stroomlijnen, of het nu is om te lezen, bewaren of opnieuw te gebruiken.

Als je zelfs maar van 1 of enkele van de door ifttt ondersteunde webdiensten gebruik maakt, dan is het absoluut de moeite waard het eens een keer te proberen.

#

Vroeger. Ja, toen ik mijn hbo studie deed in de eerste helft van de jaren 90. Ik schreef mijn verslagen in WordPerfect 5.1 nadat ik uren in de bibliotheek had doorgebracht om alle informatie bij elkaar te sprokkelen die ik kon vinden. Veel kopietjes van artikelen en soms maakte ik kaartjes waar ik verwijzingen op noteerde zodat ik die kon opnemen in het verslag. He, je zat nu eenmaal op de bibliotheekopleiding natuurlijk.

Internet veranderde dat allemaal enorm. Je kunt alle informatie vinden vanaf je pc, tablet en zelfs telefoon die je maar nodig hebt en de kopietjes en kaartjes zijn vervangen door aantekening in mijn Dropbox, social bookmarking en tools als Evernote. Het basisproces echter dat ik vooraf alle informatie en linkjes verzamel blijft ongewijzigd. Voor blogposts bijvoorbeeld zoek ik eerst alles bij elkaar in mijn browser en tijdens het tikken van ook deze tekst staan er 5 tot 10 tabbladen open waar ik gebruik van maak tijdens het componeren van de blogpost.

Google heeft een nieuwe functionaliteit toegevoegd aan Google Docs Drive waar ik 20 jaar geleden, als student, heel erg blij van was geworden en die mijn werkwijze, inmiddels behoorlijk ingesleten, waarschijnlijk behoorlijk veranderd zou hebben. De bibliotheek waar ik naar toe ging -en nog steeds naar toe ga dus- zit nu in je document zelf. De Google zoekfunctionaliteiten opgenomen in de Google tekstverwerker. Een heel logische stap eigenlijk als je er over nadenkt en bizar achteraf dat het er al jaren geleden niet in zat.

In een Google document open je onder Tools de Research kolom in het menu. In die rechterkolom kun je vervolgens zoeken op (standaard) alles wat je normaliter in Google kunt vinden maar ook specifiek op afbeeldingen en citaten. Je hoeft niet eens per se een zoekterm in te geven want als je een woord of zin selecteert uit je document, dan kun je die met een rechtermuisklik ook meteen als zoekterm opgeven.

Het selecteren van een woord of zin en rechtsklikken is ook zinniger want je wilt wat met de informatie die gevonden wordt in de Research kolom natuurlijk. Bij de gevonden resultaten krijg je mogelijkheid om een preview te doen, waarbij de site als thumbnail getoond wordt zodat je kunt beoordelen of het ook een relevante site is. Insert link maakt een hyperlink van het geselecteerde in je document naar de site toe die je gevonden hebt terwijl Cite een voetnoot toevoegt achter het geselecteerde met daarin een referentie naar de gevonden site. Helaas is bij die laatste optie het volgens mij niet mogelijk om de gebruikte standaard voor citaties aan te passen.

Een hele handige nieuwe functionaliteit die me weliswaar niet verleidt om afscheid te nemen van Word 2010, tekstbestandjes in Dropbox en Evernote maar die er wel voor zal zorgen dat ik Google Drive niet alleen maar gebruik voor opslaan en bewaren van documenten.

#

Via INFOdocket zag ik een bericht dat de bestaande zoekfunctie voor video’s met een Creative Commons licentie eindelijk ook beschikbaar is voor Vimeo gebruikers die geen account hebben. Ik zeg zoekfunctie maar dat is niet helemaal correct want je kunt niet zoeken in alleen video’s die onder een Creative Commons licentie zijn geupload. Deze mogelijkheid is namelijk nu opgenomen bij de filters, wat betekent dat je een reguliere zoekactie doet bij Vimeo en vervolgens (rechts in het scherm) kunt kiezen voor Show Advanced Filters. Dan krijg je bovenstaande opties en kun je nu dus ook op 1 van de 6 CC-licenties filteren.

Dat is nog niet helemaal ideaal vind ik want klikken op die Show Advanced Filters knop, dat zullen maar weinig mensen doen uit zichzelf.  Ik zou toch liever zien dat videosites wat meer aan bewustwording deden voor hergebruik van de aanwezige videocontent en dan is het verstoppen van deze mooie mogelijkheid niet een geweldige manier om dit doel te bereiken. Vimeo richt zich vooral in de regels toe op benadrukken dat de uploaders zelf auteursrechthebbenden zijn van het materiaal waarmee ze feitelijk aangeven dat ze alleen host (willen) zijn en niets meer.

Die ‘andere videosite’, YouTube, bekijkt het een stuk breder. In een, toegegeven ook ietwat verstopte, sectie van de site wordt aan YouTube gebruikers copyright uitgelegd maar zijn er ook aparte onderdelen voor de contenteigenaren en een algemener stukje voorlichting op gebied van auteursrechten. YouTube kent een eigen licentie die door uploaders meegegeven kan worden maar sinds vorig jaar kan ook de CC-BY licentie aan de geuploade video worden geplakt.

Jammer is wel dat, in tegenstelling tot Vimeo, je noch op de YouTube video’s met die CC-BY licentie kunt zoeken noch dat je hierop kunt filteren. YouTube kent uitgebreide filtermogelijkheden maar deze zit er niet bij. De video’s met Creative Commons worden alleen in de YouTube Editor gebruikt, zowel om daar de CC-BY licentie aan je video mee te geven als binnen de editor gebruik te maken van andermans video’s die deze licentie al hebben. Het wordt dus door YouTube beschouwd als materiaal wat je in je eigen -op YouTube geplaatste- videobewerking kunt gebruiken.

Je kunt vanuit de editor zonder problemen wel geheel YouTube doorzoeken op video’s die een CC-BY licentie hebben maar je kunt niet doorklikken naar de pagina van de gevonden video’s. In de editor kun je gevonden video’s alleen maar slepen naar je tijdlijn voor montage. Dat kan en zal zeker handig zijn als je zelf een video wilt bewerken om te uploaden maar voor even een leuke video in je presentatie of in je eigen onderwijsmateriaal, daar is dit dus niet geschikt voor.

Ik wilde afsluiten met de conclusie dat het nog steeds veel werk is om video’s op te sporen met een CC-licentie. Dat is het ook bij Vimeo en YouTube in ieder geval maar in de Let’s CC zoekmachine die ik een tijd geleden nog besprak vind je keurig video’s terug van YouTube met een CC-licentie. Geen idee hoe die zoekmachine dat doet maar het doet in elk geval een trucje dat YouTube zelf niet aanbiedt in de eigen interface.

En dat zouden zowel YouTube als Vimeo eigenlijk wel moeten doen.

#

Natuurlijk is mijn blog belangrijk. Natuurlijk wil ik graag weer een inhoudelijke blogpost typen. Maar soms gaan er dingen voor. Het Kwaad is terug en iemand moet de wereld redden. Natuurlijk.

In 1996 had ik mijn blog nog niet. Ik had wel mijn eerste baan na de bibliotheekopleiding. En toen kwam Diablo uit. Ik dook tientallen uren lang de kerkers in en wist uiteindelijk Diablo, het grote Kwaad, te verslaan. De wereld van Sanctuary was weer veilig. Graag gedaan nog overigens.

In 200o keerde Diablo terug, gereïncarneerd en al samen met 2 broers Mephisto en Baal. Honderden uren later kon ik met heel veel moeite en op het nippertje ook hen verslaan. Geen woord van dank voor gekregen maar dat geeft niet, ik deed het ook voor mezelf.

Nu, 12 jaar later, is Diablo terug. Ik heb geen idee van hoe of wat maar er gaan geruchten over een gevallen ster. Dit is een voorteken van het Einde der Tijden en dat zou betekenen dat tenminste Diablo weer terug is gekeerd naar de wereld van Sanctuary. Ik keer terug naar New Tristram, gebouwd op de restanten van Tristram waar het 16 jaar geleden allemaal begon, en ga op zoek naar Deckard Cain. Hij is een constante geweest al die jaren en is op de hoogte van alle profetieën. Ongetwijfeld zit hij weer in de penarie (hoe krijgt hij dat telkens voor elkaar?!) dus ik mep mezelf langs duizenden zombies en andere monsters, verzamel duizenden goodies en los ondertussen enkele problemen van wildvreemden op.

Oh ja, en ik ga weer even de wereld redden. Natuurlijk.

#

Het probleem is eigenlijk van alle tijden voor een hbo bibliotheek. Scripties die niet in de bibliotheek geplaatst werden omdat ze vertrouwelijke informatie bevatten. Je kwam er nooit precies achter wat voor soort vertrouwelijke informatie er dan wel niet in zou moeten staan dat het betekende dat het niet in de bibliotheek mocht staan maar ja, vertrouwelijk he? Je kon dan nog wel wat tips geven om te voorkomen dat het niet geschikt was voor opname in de bibliotheekcollectie maar studenten, onderwijs en de organisaties waar afgestudeerd werd hadden weinig belang om daar acties op te ondernemen.

Toen in 2006 de HBO Kennisbank tot stand kwam veranderde daar niet veel aan. De hogescholen hadden natuurlijk toestemming nodig van de studenten om hun afstudeerwerken in de HBO Kennisbank te plaatsen en onderdeel van die toestemming was dat de organisatie waar de afstudeeropdracht was uitgevoerd geen bezwaar had tegen het openbaar maken van dat afstudeerwerk. En ook al zitten er (zeker tegenwoordig) veel voordelen aan voor een student, hogeschool en ook organisatie dat een afstudeerwerk gepubliceerd wordt, nog steeds nemen vele studenten het zekere voor het onzekere en publiceren ze het niet in de HBO Kennisbank.

Dat komt vooral omdat je nogal verschillend kunt kijken naar het begrip vertrouwelijke informatie. Dat concurrentiegevoelige jaarcijfers vertrouwelijk zijn, dat snapt iedereen. Maar zijn namen en/of telefoonnummers van medewerkers vertrouwelijk? Organisatorische gegevens dan? En productgegevens? Daar moet je niet achteraf over discussiëren, daar moet je vooraf als student afspraken over maken. Als student heb je zeker voordeel bij het publiceren van je afstudeerwerk. Het is je visitekaartje voor de arbeidsmarkt dat door toekomstige werkgevers bekeken kan worden. Het is jouw introductie waarmee je zichtbaar wordt voor vakgenoten en in je gekozen vakgebied. Als een student vooraf rekening houdt met dit aspect kan bijvoorbeeld de structuur van het verslag meteen zo ingericht worden dat publicatie van het afstudeerwerk én geheimhouding van vertrouwelijke informatie op een juiste manier samen kunnen gaan.

Heb je als student toch te maken met vertrouwelijke informatie, dan kun je er o.a. voor kiezen om een aangepast en bewerkt afstudeerwerk aan te leveren waar je de voor het oorspronkelijke werk essentiële vertrouwelijke informatie uit verwijderd hebt. Hierbij kun je denken aan verschillende scenario’s om een aangepast afstudeerwerk te maken:

1. Vertrouwelijke gegevens zo mogelijk niet opnemen.Het is altijd goed om eerst grondig te bekijken of opname van dit soort informatie in het afstudeerverslag überhaupt wel nodig is. Persoonlijke informatie als telefoonnummer of adres vormen geen onderdeel van het afstudeerverslag. Indien gewenst voor het bedrijf,  kan deze informatie als een apart inlegvel in het verslag gevoegd worden. Waarschijnlijk worden de begeleiders vanuit de opleiding in het afstudeerverslag genoemd. Maar ook van hen worden geen persoonlijke gegevens opgenomen en daarnaast ook bijv. geen interne telefoonnummers van de opleiding.
2. Verwijderen van tekstdelen. Het verwijderen van tekstdelen kan vooral toegepast worden indien het om weinig vertrouwelijke gegevens gaat. Op de betreffende plaatsen komt dan een vermelding, dat de informatie vanwege vertrouwelijke aard verwijderd is.
3. Vertrouwelijke gegevens in één bijlage, die niet gepubliceerd wordt. Gaat het om een grotere hoeveelheid vertrouwelijke gegevens, dan kunnen deze in een aparte bijlage geplaatst worden. Bij publicatie wordt die bijlage niet opgenomen;  in het verslag staat bij de vermelding van de bijlage dat deze wegens vertrouwelijkheid niet beschikbaar is.
4. Anonimiseren. De naam en vestigingsplaats van het afstudeerbedrijf worden vervangen door een teken of eventueel een andere naam. Het kan zijn dat er naast gegevens van student, opleiding en bedrijf ook gegevens  van een vierde partij bij het afstudeerwerk betrokken zijn. De vertrouwelijkheid van privé-informatie van patiënten en cliënten kan gewaarborgd worden door het anonimiseren van de namen en woonplaatsen. Indien informatie eventueel toch nog ter herleiden zou zijn kan bij publicatie ook de naam van de betreffende instelling geanonimiseerd worden.
5. Embargotermijn. Sommige informatie is slechts beperkte tijd vertrouwelijk en mag bijv. na het publiceren van een jaarverslag of een patentaanvraag wèl gepubliceerd worden. Het is dan mogelijk het afstudeerverslag te publiceren met inachtneming van een embargotermijn. De datum waarop deze embargotermijn verloopt kan aangegeven worden op het toestemmingsformulier voor de publicatie.
6. Artikel voor een (branche)tijdschrift. Daarnaast is het vaak mogelijk om het afstudeerwerk te vertalen in een artikel voor bijv. een vaktijdschrift of brancheportaal. Bij gebruik van de licence to publish van Surf behoudt de student het recht om het artikel tegelijk ook in de eigen hogeschoolrepository te (laten) plaatsen.
7. Kennisverslag. Naast of in plaats van het afstudeerverslag kan een kennisverslag gemaakt worden. Hierin wordt puur de verworven kennis beschreven; de context van het afstudeerbedrijf wordt daarbij weggelaten. De kennisvraag kan vanuit de eigen opleiding maar ook vanuit bijvoorbeeld een lectoraat komen. Een kennisverslag bevat hierdoor in de praktijk vaak weinig tot geen vertrouwelijke informatie.

Het is vooral belangrijk om bij de bespreking van de afstudeerstage of het -project, naast bovengenoemde suggesties, ook de ruimte te verkennen om je afstudeerwerk gepubliceerd te krijgen. “Onder welke voorwaarden kan het afstudeerwerk of delen hiervan beschikbaar gesteld worden voor publicatie?” Dit is een onderdeel van de stageafspraken waarin student, bedrijf en opleiding samen bepalen welke mogelijkheden er voor publicatie zijn en hoeveel ruimte er is.

Uiteindelijk is met het openbaar en beschikbaar maken van kennisproducten iedereen gebaat maar het gaat niet vanzelf en is niet vanzelfsprekend. Kritisch nadenken over het verantwoord omgaan met kennis en informatie speelt een belangrijke rol, ook voor een student!

#

Voor de tweede keer organiseert Dropbox dit jaar de Dropquest. Ook de 2012 editie is wederom een online verhalende puzzeltocht waarbij je door puzzels oplossen en hints in het verhaal steeds een stap verder komt. Het leuke ervan is dat het tegelijk (natuurlijk) een promotieactie van Dropbox is: bij een groot deel van de puzzels heb je de Dropbox website en je Dropbox account op hele creatieve manieren nodig om ze op te kunnen lossen. Bij start van de Dropquest krijg je een Dropquest 2012 map in je Dropbox waarbij zowel hints en ondersteunende bestanden opduiken naar mate je verder komt maar ook de verslagen van alle hoofdstukken netjes automagisch in je map komen als de puzzels oplost.

Gisteravond ging de Dropquest formeel van start en wereldwijd waren duizenden mensen bezig om zo snel mogelijk (er zijn prijzen te winnen) alle puzzels op te lossen. Rekenpuzzels, logische puzzels maar ook veel puzzels waar je met beeld, geluid en Dropbox functionaliteiten aan de slag moest.

Mijn favoriete puzzel was er eentje waarin je een kleurenschema kreeg met een verhaaltje erbij waardoor je kon afleiden dat het schema geïnverteerd moest worden. De afbeelding opslaan naar je pc en vervolgens openen in een fotobewerkingsprogramma was mijn vervolgstap. Als je dan de afbeelding ‘inverteert’ kreeg je de volgende afbeelding.

Uit het verhaaltje kon je afleiden dat je de verkeerde vakken moest nemen en dan iets in de bestandsgeschiedenis van je eigen Dropbox account moest zoeken. De drie verkeerde vakken bevatten een Maand, Datum en Jaar (Year) en jawel, als je naar die datum in je geschiedenis ging (in 2005), dan stond daar de hint naar de volgende puzzel. Briljant.

Nu was dat één van de puzzels die ik helemaal zelf opgelost heb maar ik ben de eerste om toe te geven dat ik in mijn eentje niet in staat ben om al die puzzels op te lossen. Gelukkig is zo’n puzzeltocht ook erg leuk voor informatiespecialisten. Het gaat namelijk niet alleen om de puzzelvaardigheden, met een beetje zoekvaardigheden kom je ook een heel eind.

En dus zat ik op een forum met andere Dropquest puzzelaars ideeën uit te wisselen, gebruikte ik Google Goggles om een sudoku snel op te lossen, vond ik een handige site om een schuifpuzzel op te lossen (ik ben daar gigantisch slecht in) en gebruikten we Google Docs om alle hints en oplossingen vast te leggen. En maar goed ook want er zaten een paar diabolisch lastige puzzels tussen die ik nog steeds niet snap. Gelukkig dat er slimmere mensen dan ik meededen.

Uiteindelijk, na zo’n 5 uur, waren de puzzels opgelost en het verhaal afgerond. De winnaars hebben het op eigen kracht gedaan maar zelf voelt het meer alsof ik aan een crowdsourcingproject deel heb genomen. Met een gigantisch team van puzzelaars hebben we de klus samen geklaard en weet je, eigenlijk vond ik dat nog het allerleukste aan de hele Dropquest! Volgend jaar ben ik er weer bij.

#