Werken in een bibliotheek. Net als papa

Vlak voor de zomervakantie vroeg Joost Heessels of ik een gastblog wilde schrijven in het kader van het driejarig bestaan van zijn blog BiblioFuture. De lengte maakte niet uit – hij kent me inmiddels wel een beetje – zolang het thema van bibliotheken (in heden en toekomst) maar er maar in terug zou komen. Ik was vereerd om gevraagd te worden en eind augustus verscheen het op zijn blog. Nu ik er, ruim een maand later, nog eens naar kijk vallen me wel enkele grammaticale gruwelen op die ik er echt uit had moeten halen. Dus ik ben nog een keer door de tekst gegaan en hieronder vind je de (licht) aangepaste versie, mocht je het de eerste keer gemist hebben.

net als papa

Tegenwoordig kom ik weer regelmatig in de openbare bibliotheek. Niet alleen in de bibliotheek bij mij in de buurt – de kinderen willen er elke week wel naar toe  – maar ook bij andere grote en minder grote bibliotheken in de rest van Nederland. Dat doe ik deels omdat ik voor mijn eigen blog bijzondere boekenplekken wil vastleggen maar deels ook omdat ik iets van dat magische gevoel wil herbeleven van toen ik zelf als jongetje in de bibliotheek kwam. En wat zoveel indruk maakte dat ik toen al zeker wist dat bibliotheken de beste en mooiste plekken op aarde waren. Ook al kon ik toen niet verwoorden waarom dat zo was. Dat is het lastige en tegelijk het mooiste van een magisch gevoel, nietwaar?

Vooruitblikken naar de bibliotheek van de toekomst begint voor mij in elk geval met terugblikken naar de bibliotheek van vroeger. Mijn eerste bibliotheek stond in Mariaparochie waar ik als klein jongetje dwaalde langs (gevoelsmatig) oneindig lange kasten om me te laten verrassen door nieuwe boeken of doelgericht naar het goede boek liep als ik in de kaartcatalogus iets had gevonden dat ik voor een spreekbeurt kon gebruiken. Van bibliotheekautomatisering, internet of ebooks hadden de dames die de boeken innamen en uitleenden nog nooit gehoord. Ze vonden de invoering van het mechanische Karto systeem  van Karmac – waarbij labels in boeken i.c.m. de bibliotheekpas werden gefotografeerd op microfilm en centraal de aanmaningen verwerkt werden – al pure science fiction. Ook maakten ze zich niet druk over het pand waar de bibliotheek in zat en het feit dat het een eigenlijk kleine ruimte was, volgepropt met boekenkasten, zonder een tweede verdieping leidde geenszins af van de functies die de bibliotheek vervulde. Je kon er meer boeken vinden dan dat je ooit gezien had, je kon informatie opzoeken over alles wat je interesse had en je kon kennismaken met onderwerpen en boeken waar je nog nooit van gehoord had. En dat alles terwijl het bibliotheekpersoneel je aanmoedigde, op weg hielp en je uitlegde hoe je het beste gebruik kon maken van alle mogelijkheden. Jong als ik was begreep ik meteen wat er zo bijzonder was aan een bibliotheek: het richt zich niet op specifieke onderwerpen of zelfs alleen maar de aanwezige boeken in de collectie, nee het is de toegangspoort tot ALLE kennis, alle informatie en alle boeken. De enige beperking die het heeft is de beperking die je er als gebruiker zelf op legt omdat je de mogelijkheden er niet van ziet. Ik besloot toen dat ik daar zelf onderdeel van wilde uitmaken en dat is precies wat ik gedaan heb.

Ruim dertig jaar later in het hier en nu is er nogal wat veranderd, dat behoeft geen toelichting. Bibliotheken zijn niet meer vanzelfsprekend de eerste en enige plekken waar je naar toe gaat om meer te weten te komen van de wereld om je heen. Onder druk van de opkomst van de informatietechnologie, het internet en afnemende prioriteit als het om de bekostiging van bibliotheken gaat, focussen de bibliotheken zich op de nieuwe taken die die bij dezelfde klassieke functies horen. En die zijn ook niet verouderd natuurlijk. Zelfs in de nieuwe, net aangenomen, Bibliotheekwet komen feitelijk dezelfde functies terug als die het filiaal Mariaparochie dertig jaar geleden ook al vervulde:

  1. ter beschikking stellen van kennis en informatie;
  2. bieden van mogelijkheden tot ontwikkeling en educatie;
  3. bevorderen van lezen en het laten kennismaken met literatuur;
  4. organiseren van ontmoeting en debat; en
  5. laten kennis maken met kunst en cultuur.

Het vermeldt echter niet hoe je daar het beste invulling aan kunt geven. Logisch want in een wet leg je niet een werkwijze vast maar wat het beoogt te bereiken. Het laat nu echter wel bijzonder veel ruimte over voor elke gemeente en elke bibliotheekorganisatie om zelf een eigen invulling te geven aan wat een bibliotheek zou moeten zijn. En dat is niet per se een positief iets als je kijkt naar de zeer diverse keuzes die gemeentes en de bibliotheken de laatste jaren gemaakt hebben. Afhankelijk van waar je woont heb je een moderne bibliotheek in een prestigieus pand, een filiaal met vooral rijen boekenkasten en enkele computers (als die al niet wegbezuinigd zijn) of eigenlijk dezelfde bibliotheek die je de laatste 20 jaar ook al had met wat aanpassingen aan de moderne tijd.

Maar in de essentie hebben alle vernieuwingen de laatste jaren – met gelukkig voldoende uitzonderingen die de regel bevestigen – zich toch gericht op zaken als inrichting en facilitering. Nieuwe aantrekkelijke gebouwen, samenwerken met andere culturele of maatschappelijke instanties, zelfservice en het anders presenteren & opstellen van collecties. Niks mis mee maar mij hebben ze ermee als gebruiker verloren ergens in het begin van deze eeuw. Ik heb de informatietechnologie omarmd, ben vol op de digitale informatiebronnen en ebooks gedoken en zit feitelijk al meer dan tien jaar te wachten tot de bibliotheken dat ook gaan doen.

“Ter beschikking stellen van kennis en informatie”. Het staat als eerste functie van de bibliotheek genoemd in de Bibliotheekwet en hoewel dat geen rangorde op belangrijkheid is, staat die functie er wat mij betreft terecht als eerste. Maar wat ik enorm mis is een beeld, visie en natuurlijk invulling van wat bibliotheken moeten en kunnen doen om in 2014 nog steeds relevant te zijn als het gaat om het ter beschikking stellen van kennis en informatie. Het is ook wat ik miste in het lange traject waarin Nederlanders zelf (uniek en voor het eerst!) geconsulteerd werden over het eerste bibliotheekwetsvoorstel en wat later – na brede politieke discussies – leidde tot het definitieve wetsvoorstel.

Maar wat is de visie van de bibliotheken zelf?

Ik kom er dus niet achter merk ik. Bij mijn bezoeken aan de diverse bibliotheken dit jaar zie ik prachtige nieuwe gebouwen. Of mooie nieuwe inrichtingen van bestaande gebouwen. Er is veel energie gaan zitten in het herverpakken en presenteren van collecties – tot mijn chagrijn want schijnbaar is het niet meer de bedoeling om gericht titels er in terug te vinden  – maar diensten die voortkomen en gekoppeld zijn aan het oneindige aanbod van digitale informatie zijn er nog steeds nauwelijks te vinden. De fysieke collecties staan nog steeds centraal in de dienstverlening van bibliotheken en dankzij de grootste groep trouwe gebruikers – de jeugd en de ouderen – voorziet dat ook nog steeds in een behoefte.

Maar hoe lang nog?

Bibliotheken ontplooien prachtige initiatieven als je naar de overige functies kijkt.  Educatie, ontmoeting, cultuur en een duidelijke sociale rol in deze maatschappij. Ik kijk vol vertrouwen naar de toekomst van de bibliotheken als het om al die andere functies gaat. Maar ik zie het fout gaan met die eerste. Die ik zo belangrijk vind omdat een bibliotheek meer moet zijn dan een gezellige ontmoetingsplaats waar je boeken kunt vinden en internetpc’s.  Hoe nuttig en wenselijk dat ook is en zal blijven.

Dertig jaar geleden had ik de woordenschat er niet voor maar het is de kerntaak van een bibliotheek om een weloverwogen en relevante selectie aan te bieden van de beschikbare kennis en informatie aan de gebruikers. Dat vertaalde zich toen logischerwijs naar het aanbieden van boeken en tijdschriften en daar werden vele prachtige diensten omheen ontwikkeld. Die kerntaak is nu echt niet anders maar het is veel complexer geworden om uberhaupt een selectie te maken en dat aan te bieden. Daarvoor wordt er te veel informatie en kennis geproduceerd en kan deze ook niet meer in een fysiek pand worden gestopt. En omdat het lastig en complex is wordt er vaak voor de weg van de minste weerstand gekozen, namelijk het focussen op waar je wel grip op hebt. Je fysieke collectie en je fysieke ruimtes. Waar nog steeds vraag naar is.

Je mag het selectie noemen, je mag het curatie noemen en je mag het de eerste kernfunctie van de bibliotheek noemen maar de bibliotheken van straks zullen toch echt aan de slag moeten met het ter beschikking stellen van digitale informatie en kennis daarover ontwikkelen. En bibliotheken moeten bovenal het collectiedenken los laten want een bibliotheek is niet meer de plek die de informatie en kennis zelf kan aanbieden. Bibliotheken moeten bemiddelen en verwijzen. Tussen de vragen en behoeftes van hun gebruikers en het aanbod van duizenden, zo niet miljoenen, informatieleveranciers. Samen met de klanten op zoek naar antwoorden, kennis en informatie ongeacht de informatievraag en ongeacht waar de antwoorden zich bevinden. Gebruikers helpen navigeren door de echt oneindige stortvloed aan informatie.

Waarom niet verwijzen naar een handige website (die niet van de bibliotheek is)? Waarom niet vragen via Twitter, Facebook, de eigen site, mail enz beantwoorden? Waarom niet pro-actief informatie aanbieden over actuele inhoudelijke onderwerpen? Waarom niet verwijzen naar een geschikt boek of ebook bij Bol.com zonder je genoodzaakt te zien om dat in je eigen collectie op te nemen? Waarom niet zorgen dat je jezelf onderscheidt van Google of al die andere informatieleveranciers die allemaal gespecialiseerd zijn in dingen aanbieden die je als bibliotheek niet kunt aanbieden? En dat terwijl bibliotheken juist beschikken over iets waar Google alleen maar van kan dromen: rechtstreeks en (vaak) persoonlijk contact met elke eindgebruiker!

De bibliotheken staan, denk ik, op een kruispunt in hun bestaan.  Ze kunnen min of meer rechtdoor gaan op een rustige weg en de lijn van de afgelopen jaren voortzetten. Met het verder polijsten van hun fysieke dienstverlening en zich vol overgave op de vier kernfuncties storten die ze eigenlijk al best goed voor elkaar hebben. Ze kunnen ook die lastige route nemen die weliswaar ruwweg dezelfde kant op gaat maar waar je niet vlotjes kunt doorrijden en waar je elke paar meter goed moet uitkijken voor je mede weggebruikers omdat het er wel eens ruw aan toe kan gaan. En je geen idee hebt of je dan wel op tijd aankomt.

Mijn dochter van vijf vertelde vorige week dat ze bibliothecaris wilde worden. Net als papa. Ik heb haar nog niet verteld dat ik me bezig houd met digitale bronnen, licenties en auteursrecht in een onderwijsbibliotheek. Ze denkt dat ik de hele dag rondloop tussen de boekenkasten, vergelijkbaar met die van het bibliotheekfiliaal bij ons in de wijk waar ze zo graag komt om boeken uit te zoeken. Digitale informatie interesseert haar nog niet maar ik weet zeker dat ze daar in deze informatiemaatschappij anders over gaat denken als ze wat ouder is.

Ik hoop alleen echt dat de bibliotheken met haar mee zullen groeien. Zodat zij niet over dertig jaar terugblikt op de bibliotheek toen het nog die magische plek vol met boeken was en waar ze al vele jaren niet meer geweest is omdat het haar niets meer te bieden heeft.

Net als papa.

@foto via Pixabay met CC0 verklaring

#

Jump links in WordPress: blogposts beter structureren door intern te linken

jump linksToen Jo Han Khouw twee weken geleden zijn gastblog aanleverde moest ik een kleine puzzel oplossen. In dit lange artikel wordt veelvuldig gebruik gemaakt van voet- en eindnoten waar ook expliciet naar verwezen wordt vanuit de tekst. Op papier blader je dan even verder en zoek je de correcte verwijzing erbij maar in een blogpost wil je natuurlijk meteen kunnen doorklikken naar de voetnoot en de literatuurlijst. Dit soort interne links, waarbij je binnen een blogpost “springt” naar een ander deel van de tekst, zijn niet met een handige knop in de WordPress editor te maken maar met een klein beetje HTML kennis voeg je ze alsnog heel gemakkelijk toe. Hoe je deze anker links (een anchor tag in HTML), of jump links, maakt staat weliswaar beschreven op een supportpagina bij WordPress maar vertelt niet *wat* je er mee kunt doen.

Waarom jump links gebruiken in WordPress?

De beste reden om jump links te gebruiken is precies waarvoor ik het nodig had: je hebt een erg lang artikel dat niet per se bedoeld is om van boven naar beneden gelezen te worden. Met een persoonlijke blogpost zul je dat niet snel hebben maar zeker als je langere (vak)inhoudelijke blogposts schrijft kan het goed zijn dat je lezers de gelegenheid wilt geven alleen de voor hen relevante hoofdstukken en/of paragrafen te lezen. Een goed voorbeeld hiervan zijn de Wikipedia pagina’s die een onderwerp heel uitgebreid beschrijven maar waar ze met jump links vanuit een inhoudsopgave je rechtstreeks laten springen naar specifieke deelonderwerpen. Kijk maar eens naar het voorbeeld van de Nederlandse Wikipediapagina over het weblog.

Jo Han had een uitgebreide literatuurlijst als eindnoten en verwees vanuit de tekst naar de gebruikte literatuur in die lijst. Ook dan is het handig als je bij die verwijzing meteen kunt doorklikken en kunt springen naar de literatuurlijst. Voor voet- en eindnoten zijn jump links dus ook een goede oplossing om lezers gemakkelijk te verwijzen.

Hoewel jump links bedoeld zijn voor linken binnen een webpagina of blogpost wil dat niet zeggen dat je er niet vanuit een andere blogpost naar kunt verwijzen. Oftewel, het aanbrengen van jump links maakt het ook gemakkelijk om rechtstreeks te verwijzen vanuit je blogpost naar het correcte deel van een andere blogpost. Als ik, met hetzelfde voorbeeld van de Wikipedia pagina over weblogs, vanuit mijn blog wil verwijzen naar een overzicht van verschillende soorten blogs op die pagina dan kan ik wederom verwijzen naar de url van de Wikipedia pagina maar nog veel beter meteen linken naar het onderdeel waar dat overzichtje staat. Zo hoeft een lezer niet te bladeren en zoeken op die pagina.

Een ander voorbeeld zijn mijn eigen overzichtspagina’s die je links onder het kopje inhoudsopgave ziet. Daar verzamel ik relevante blogposts per onderwerp maar staan er meerdere onderwerpen op één pagina. Met een jump link kan ik bijvoorbeeld nu rechtstreeks verwijzen naar de blogposts over Creative Commons op Twitter of in en andere blogpost.

Hoe maak je jump links?

Stap 1. Waar link je vandaan en waar wil je naar toe springen?

Het belangrijkste is dat je vooraf even goed nadenkt of het intern linken ook echt voordeel oplevert voor je lezer. De voordelen staan hierboven beschreven maar nadelen zijn er ook. Zo kan het verwarrend zijn voor een lezer om slechts 1 alinea verder te springen in dezelfde blogpost en levert dat geen voordeel op want de lezer was al lezend ook al snel aangekomen bij de tekst. Zorg er daarom voor dat je bij de verwijzing duidelijk maakt waar de link naar toe gaat, bijvoorbeeld door bij het aanbrengen van de link in WordPress ook de titel in te vullen. De tekst die je daar invult krijgt een lezer te zien als die met de muis over de link gaat. Bijvoorbeeld de jump link die hierboven verwijst naar een kopje binnen de Wikipedia pagina. Het is niet nodig maar wel zo duidelijk.

jump links titel meegeven

Stap 2. Zoek de plek op waar je naar toe wilt linken in de Text view

Als je weet waar je naar toe wilt springen in je eigen blogpost dan zul je in de volgende stap een stukje HTML code moeten toevoegen op die plek. Dat kan echter niet in de Visual weergave in de WordPress editor en je zult moeten switchen naar de Text weergave. Deze weergaven vind je terug rechtsbovenaan in de editor als twee tabbladen. Mijn voorbeeld is de inhoudsopgave pagina over auteursrecht en digitale rechten waar ik wil springen naar het deel met de Creative Commons blogposts.

jump links

Stap 3. Een unieke id toevoegen aan de HTML code in de Text weergave

Een anker link / jump link is niet meer dan een unieke id code waar je straks naar toe gaat linken. Deze kun je op elke willekeurige plek in je blogpost toevoegen:

<a id=”eenunieksteekwoord”></a>

Dat hoeft niet perse los want je kunt de jump link ook verankeren aan een willekeurig woord in de tekst:

<a id=”eenunieksteekwoord”>prachtige manier</a>

Maar je kunt de id ook koppelen aan alle HTML tags die je al in de tekst hebt staan. Zoals in mijn geval de <strong> HTML tag waarmee het kopje Creative Commons vet is gemaakt. Je voegt dan eenvoudigweg de id toe achter de <strong> tag.

<strong id=”ccposts”>Creative Commons</strong>

Je bepaalt zelf het steekwoord maar hou er rekening mee dat dat het onderdeel van een url wordt en dat je dus geen spaties of leestekens moet gebruiken.

Stap 4. Terug naar de Visual weergave en de vertreklink toevoegen

Als je terug switcht naar de Visual weergave dan zie je niets bijzonders want jump links zijn onzichtbaar in die weergave. Je kunt er nu echter wel naar toe linken door op de gewone manier een link toe te voegen met als doel #eenunieksteekwoord

jump links insert edit link
Let hierbij dus op dat het een # teken is, gevolgd door de unieke id die je hebt toegevoegd. Zonder spaties enz.

Link je naar een jump link buiten de blogpost waar je mee bezig bent, dan moet daar de volledige url voor komen te staan van de webpagina of blogpost waar de doellink zich bevindt. In het voorbeeld van mijn Creative Commons blogposts op de inhoudsopgavepagina:

jump links
En klaar ben je! Test nog wel even na het publiceren van je blogpost of de jump links ook werken (soms doet WordPress rare dingen met handmatige HTML toevoegingen en in de preview gaat het ook wel eens fout) maar het zou eigenlijk zonder problemen moeten werken. Tijd om de ankers uit te gooien in WordPress en je lezers te laten springen door je blogposts heen.

@afbeelding Anchor Symbol via Pixabay CC0

#

Geschiedenis in beeld: Brits Polygoon filmarchief op YouTube

british pathé filmarchief
Eergisteren heeft British Pathé een omvangrijk deel uit haar hele filmarchief van 85.000 historische filmpjes in hoge resolutie geupload naar hun YouTube kanaal. Het gaat hier om korte filmpjes in de periode 1896 t/m 1976 die gemaakt zijn ten behoeve van de bioscoopjournaals die in Engeland in de bioscopen getoond werden, vergelijkbaar met de Polygoon-journaals hier in Nederland.

British Pathé was once a dominant feature of the British cinema experience, renowned for first-class reporting and an informative yet uniquely entertaining style. It is now considered to be the finest newsreel archive in existence. [...] The collection includes footage – not only from Britain, but from around the globe – of major events, famous faces, fashion trends, travel, sport and culture. The archive is particularly strong in its coverage of the First and Second World Wars. (bron)

Geschiedenis in beeld

Dat betekent dat je bijna alle grote nieuwswaardige gebeurtenissen die zich in de eerste helft van de 20ste eeuw hebben afgespeeld kunt terugkijken in de vorm van enkele minuten durende rapportages. Zoals het oorspronkelijke beeldmateriaal over de ondergang van de Titanic ….

… en de Hindenburg.

Maar je vindt ook beeldmateriaal van de eerste vlucht van de gebroeders Wright terug. En Charles Lindbergh die als eerste solo over de Atlantische Oceaan vloog. De maanlanding van Neil Armstrong. De atoombom die op Hiroshima werd gegooid. En zelfs over ‘onze’ Watersnoodramp in 1953.

Selectie met afspeellijsten

British Pathé heeft afspeellijsten samengesteld met een selectie uit al die tienduizenden filmpjes zodat je iets gemakkelijker kunt bladeren door het aanbod. Deze afspeellijsten zijn onderverdeeld in een aantal categorieën waaronder bekende wereldburgers, bizarre nieuwsitems, gevaarlijke waaghalzen, fantastische uitvindingen, materiaal over de oorlog(en), wereldveranderend nieuws en over gefilmde rampen.

Naar mate de filmpjes meer bekeken worden wordt het ook interessanter om eenvoudigweg te kijken welke van alle filmpjes het populairst zijn (meest bekeken) natuurlijk. Het zal echter denk ik nog wel eventjes duren voordat de nummer 1 plek afgestaan wordt door Arnold Schwarzenegger.

Hergebruik en rechten

Ook al is het hele filmarchief op YouTube gezet door British Pathé, het wil niet zeggen dat ze daarmee zijn vrijgegeven voor hergebruik. Ik zag bij vele filmpjes CC staan maar het duurde even een paar seconden voordat ik besefte dat deze filmpjes Closed Captioning (ondertiteling) hebben en dat het niet over een Creative Commons licentie ging. Overigens een misverstand die BoingBoing ook maakte gok ik.

Op de site van British Pathé staat nog steeds ‘All rights reserved’ vermeld en wordt er verwezen naar de contactpagina met vragen over het in licentie nemen van filmpjes uit het archief. De site bood en biedt namelijk alles ook al aan en je vindt dan ook prijzen (30 pond lijkt het gemiddelde) bij elk filmpje net als de mogelijkheid om een abonnement te nemen voor producenten, onderwijs en musea.

Die prijzen en abonnementen lijken echter overbodig geworden nu hun hele filmarchief op YouTube te vinden is. Hoe het precies met auteursrechten zit op al die filmpjes is ook nog maar de vraag. In het Britse auteursrecht zijn bioscoopfilms van voor 1 juni 1957 niet beschermd als uitzending – met eigen beschermingstermijn – maar als een regulier werk. Dat zou betekenen dat de beschermingstermijn 70 jaar na het overlijden van de producent afloopt en dat op zijn minst een deel van het archief inmiddels in het publieke domein is komen te vallen.

Het is echter zinloos volgens mij om er verder over te speculeren en British Pathé lijkt me aan zet om duidelijkheid te verschaffen over wat je wel en niet mag (kunt) doen met het prachtige materiaal dat ze nu op YouTube gezet hebben. Hoe dan ook, het linken naar en embedden van al dat materiaal op YouTube is in elk geval toegestaan.

British Pathé wil in elk geval dat het materiaal bekeken wordt:

Our hope is that everyone, everywhere who has a computer will see these films and enjoy them,” says Alastair White, General Manager of British Pathé. “This archive is a treasure trove unrivalled in historical and cultural significance that should never be forgotten. Uploading the films to YouTube seemed like the best way to make sure of that.

En daar ben ik het helemaal mee eens. Nu nog een YouTube kanaal met alle Polygoon journaals.

#

YouTube in een nieuw jasje

Google blijft sleutelen aan YouTube lijkt het. Na maanden gerommeld te hebben met het uiterlijk van ‘s werelds grootste videodienst is vorige week eindelijk de definitieve versie uitgerold naar alle YouTube gebruikers.

youtube nieuw
Niet geheel verrassend heeft Google zich weer laten inspireren door Google+ maar in dit geval is dat niet negatief bedoeld. Het hoofdscherm oogt minder rommelig en is nu netjes gecentreerd in een blok, wat ervoor zorgt dat YouTube er beter uitziet ongeacht de resolutie. En de YouTube menubalk blijft nu vast bovenaan in beeld staan en verdwijnt niet meer als je naar beneden scrollt.

Ook de linker menubalk is nu minimalistischer maar dat levert een grote verbetering op mijns inziens want eindelijk zijn je playlists, de afspeellijsten, rechtstreeks opgenomen in het menu. Die zaten voorheen nogal onhandig weggestopt en moest je apart openklikken. Nogal vreemd want de afspeellijsten staan centraal als je zelf video’s wilt bewaren en organiseren maar kennelijk was dat in het verleden toch minder een prioriteit.

Dat die prioriteit veranderd is blijkt ook uit de nieuwe tab die je bij elk kanaal te zien krijgt. De afspeellijsten die de eigenaren van kanalen zelf gemaakt hebben kun je nu ook meteen bekijken om te ontdekken welke video’s zij zelf de moeite van het bewaren waard vonden. Het menu met de tabbladen in een kanaal is overigens nu ook sticky gemaakt waardoor het zichtbaar blijft als je verder naar beneden bladert.

youtube nieuw tabblad kanaal
#

Welke kerstnummers mogen niet ontbreken in mijn kerstmis afspeellijst?

kerstmis afspeellijst
Hoewel ik zeer tevreden ben met Google Play Music All Access is er toch één ding minder handig ten opzichte van Spotify. Je kunt met gemak tienduizenden afspeellijsten van Spotify gebruikers op het web vinden en er zijn vele sites die zich alleen maar bezighouden met het aanbieden afspeellijsten voor Spotify gebruikers. Dat is (absoluut) niet het geval voor Google Play Music All Access en ik heb na de overstap naar de muziekdienst van Google dan ook handmatig nieuwe afspeellijsten moeten maken.

Dat is niet erg want juist doordat je bij Spotify heel gemakkelijk andermans afspeellijsten integreert in je eigen had ik er daar wel een beetje een zooitje van gemaakt. Je kopieert zo even 50 nummers uit een lijst naar je eigen afspeellijst zonder dat je controleert of er dubbele nummers tussen staan of dat je meerdere uitvoeringen van hetzelfde nummer hebt.

En nergens kwam dat meer tot uiting dan in mijn kerstmis afspeellijst in Spotify. Een paar honderd nummers die bijna allemaal uit andermans lijsten kwamen. Minstens 10 keer ‘Santa Baby’ en ‘Winter Wonderland’ aangezien werkelijk elke artiest wel minstens 1 kerstalbum geproduceerd heeft. Reden om ook de kerstmis afspeellijst opnieuw handmatig samen te gaan stellen in Google Play Music.

Ik heb er echter nog geen 30 nummers in staan op dit moment en dat vind ik eigenlijk te weinig. Als ik een paar uur naar kerstmuziek wil luisteren dan wil ik niet dat dezelfde nummers meerdere keren voorbij komen en dus zoek ik nog naar goede tips die ik kan toevoegen. Ik deel mijn kerstmis afspeellijst natuurlijk (hoewel je daar alleen maar wat aan hebt als je ook All Access gebruiker bent) maar in plaats van zelf tips te geven en dagenlang sites af te struinen op zoek naar lijstjes met kerstnummers leek het me aardig om het jullie te vragen.

Welke nummers hoor jij graag in deze kerstperiode en zouden ook niet misstaan in mijn afspeellijst? Welke uitvoeringen van bekende kerstnummers zijn wat minder bekend maar mogen niet ontbreken? Hoe unieker hoe beter want Last Christmas en Driving Home For Christmas, die ken ik al wel natuurlijk. Laat het mij – en andere lezers – weten in de comments.

Als ik zelf deze vraag zou beantwoorden dan heb ik bij deze ook vijf suggesties die in *jouw* afspeellijst zouden moeten voorkomen:

  • Baby It’s Cold Outside door Willie Nelson en Norah Jones;
  • Thank God It’s Christmas door Queen;
  • The Power of Love door Frankie Goes To Hollywood;
  • 2000 Miles door The Pretenders;
  • Winter Wonderland door Macy Gray.

Maar jij hebt vast andere …. ;)

#

Over actuele reisinformatie en informatie over reizigers

reisinformatie

Vorige week moest ik even nadenken toen me gevraagd werd naar de drie apps die ik professioneel het meest gebruik. Als informatieprofessional dus. Ik heb daar – geloof ik – mijn RSS app voor Android toen ingevuld (gReader Pro), Evernote en Dropbox ingevuld. Maar ik twijfelde wel even want mijn nummer 1 gebruikte app gebruik ik misschien dan niet voor mijn werk, het is wel de informatiebron die ik dagelijks raadpleeg en gebruik om naar mijn werk te komen. De NS Reisplanner Xtra app om precies te zijn.

Meer dan je wilt weten
Het is eigenlijk onvoorstelbaar hoeveel actuele reisinformatie er beschikbaar is. Niet alleen in de app maar ook op de schermen die je tegenwoordig veelvuldig op alle stations ziet hangen worden (bijna) realtime de vertragingen, uitvallende treinen en spoorwijzigingen doorgegeven. Elke paar minuten wijzigt er wel iets rondom het station waar je op dat moment bent. Vertragingen duiken op, nemen toe, leiden eventueel tot uitval van treinen of andere storingsinformatie. Iedereen houdt het in de gaten want het kan *jouw* reis beïnvloeden. Misschien snel een andere route plannen voordat de rest van de reizigers iets doorheeft of alvast naar een ander spoor gaan omdat de trein niet binnenkomt op zijn reguliere spoor.

Het is uiteindelijk het meest bizar hoe we er zelf als reizigers mee omgaan. Er niet meer op kunnen vertrouwen dat je door die mechanische vrouwenstem tijdig op de hoogte wordt gebracht maar zelf de actuele informatie doorspitten in de hoop op antwoorden. Daar moest ik vanochtend dus aan denken want het was weer dinsdagochtend. En dinsdagochtend betekent dat er weer treinen roulette wordt gespeeld op het station van Deventer Colmschate. De allereerste trein vertrekt om 6.14 en zo’n 50 mensen staan daar normaliter elke werkdag vroeg in de ochtend op hun vaste plekjes te wachten. Maar aan dinsdagochtend is weinig normaal want om onbekende redenen vertrekt de eerste trein dan ineens van het andere spoor. Niet van spoor 1 maar van spoor 2.

Behalve dat ook de NS en het treinpersoneel van die eerste trein zelf ook niet precies weten waarom alleen die vroege trein alleen op die dag van een ander spoor vertrekt. En dus komt die net zo vaak alsnog binnen op spoor 1 als dat die op spoor 2 komt. Met een hoop gemopper en rennende mensen als gevolg. En aangezien niemand van te voren weet van welk spoor die trein nou gaat vertrekken zijn we dus op dinsdagochtend ineens allemaal informatieprofessionals geworden. Eén groepje blijft in de buurt van de schermen met reisinformatie in de hoop dat tijdig het correcte spoor wordt doorgegeven (wat niet gebeurt). Een enkeling probeert via de ‘NS praatpaal’ informatie te winnen bij de bron zelf (wat niks oplevert want ook zij weten niet meer dan wat er op de schermen getoond wordt). Een tweede groepje valt terug op analoge informatiebronnen en heeft geleerd hoe ze de seinen van honderden meters verderop kunnen interpreteren. Nog een groepje gaat voor de pragmatische aanpak en staat midden op de oversteekplaats bij de rails zodat ze van ver kunnen zien op welk spoor de trein nadert. De rest tuurt naar de smartphone en ververst elke 30 seconden de Reisplanner app. Wie het eerst het verlossende antwoord heeft leidt de volledige groep naar het correcte spoor toe.

Als het niet zo belachelijk vroeg in de ochtend was zou het nog bijna leuk zijn.

De NS kan de reisinformatie niet zo actueel maken dat ze op de vroege dinsdagochtend in Colmschate vooraf kan aangeven waar die trein binnen gaat komen en vertrekken. Kennelijk gaat daar iets fout. Wat best wel bijzonder is want er wordt natuurlijk ongelofelijk veel informatie nonstop verzameld door de NS. De locaties van alle treinen wordt constant bijgehouden, storingen worden meteen doorgegeven en verwerkt, bussen worden ingezet … noem het maar op. Je zou bijna vergeten dat het om vervoer van reizigers gaat, de NS consumeert en produceert een gigantische informatiestroom.

En niet alleen over de treinen
Maar ook over de reiziger. Sinds 1 november heb ik geen trajectkaart meer voor mijn werk waarmee ik gewoon in de trein kan stappen richting werk. Nee, het is een Businesskaart geworden met mijn woonwerktraject als product op die chipkaart. En dat betekent dus elke dag verplicht inchecken en uitchecken.

Niet alleen zijn dat extra handelingen voor mij waarvan niemand kan uitleggen *waarom* dit noodzakelijk is en wat ik ermee opschiet, het is foutgevoeliger. Niet werkende incheck/uitcheck palen en wie is het nou niet een keer vergeten? Maar het gaat natuurlijk niet om het voordeel voor de reiziger. Het levert vooral een enorme hoeveelheid managementinformatie op voor de NS. Of je werkgever. Want alle reizen van alle reizigers worden geregistreerd. En dus weet de NS (straks als je echt alleen nog maar met die chipkaart kunt reizen) niet alleen precies waar de treinen zijn, ze weten ook precies waar jij bent en in welke trein je zit. Ze weten hoe vol de treinen zitten en met welk soort abonnement/product de reizigers reizen. Die steekproefcontroles in de trein behoren gegarandeerd tot het verleden.

Vanmiddag kreeg ik een mailtje van de directeur van NS Zakelijk. Omdat ik wellicht de afgelopen herfstvakantie overlast had van de werkzaamheden op mijn traject tussen Amersfoort en Utrecht werd ik herinnerd aan de mogelijkheid om geld terug te vragen bij vertragingen. En mocht ik een dwarsligger uitzoeken als attentie voor het ongemak.

Ik was al halverwege het bestellen van die dwarsligger toen ik me realiseerde dat de NS dus niet alleen weet dat ik regelmatig van Deventer naar Utrecht reis maar me waarschijnlijk die mail stuurde omdat ik die week in Amersfoort ingecheckt/uitgecheckt heb.

Dat mag je service op maat noemen maar ik vind het ergens wel creepy.

@foto: Elger van der Wel via photopin cc

#

Tabbladen van je Gmail inbox uitzetten (of weer aanzetten)

Hoewel ik absoluut van sorteren van mijn mail houd om het overzicht te behouden, kon ik het toch niet echt waarderen dat Google in mei van dit jaar besloot dit maar automatisch in te stellen voor alle Gmail gebruikers. Het heeft even geduurd voordat alle gebruikers over deze functionaliteit beschikten maar ik zie de laatste weken regelmatig vragen over de nieuwe tabbladen in de Gmail inbox voorbij komen. Een mooie gelegenheid om kort uit te leggen waarom Google dit doet, hoe je dit eenvoudig kunt uitzetten maar ook hoe je die tabbladen weer aanzet.

Als je naar Gmail gaat dan zul je nu waarschijnlijk een aantal tabbladen zien. Standaard staan (bij mij tenminste) de eerste drie tabbladen aan hoewel het er maximaal vijf zijn.

gmail tabbladen
Het achterliggende idee is dat je waarschijnlijk zo veel mail binnenkrijgt tegenwoordig dat je er bij gebaat bent dat Gmail ze alvast voorsorteert. En Google is dol op sorteren want ze weten goed wat voor soort mailtjes je allemaal krijgt.

Je inbox opent automatisch op het primary (of algemeen) tabblad. Hierin komen de mails van vrienden, familie, alle personen die je in je Google+ cirkels hebt zitten en alle mails die niet op één van de andere tabbladen wordt weergegeven. Op het social (of sociaal) tabblad komen alle (notificatie)mailtjes van sociale netwerken, datingsites, gamesites en alle andere sociale sites. Promotions (of promoties) is gereserveerd voor alle folders en andere promotionele mailtjes terwijl Updates (ook updates in het Nederlands) alle bevestigingen, facturen en ontvangstbewijzen zal bevatten. Ben je lid van een mailinglijst of discussieforum, dan zal Gmail alle bijbehorende mail weergeven op het Forums tabblad.

Op zich helemaal geen slecht idee van Gmail om ze op deze manier te sorteren maar of het ook echt handig is hangt af van hoe je gewend bent om je mail weg te werken. Zelf gebruik ik filters om nieuwe mail te sorteren en vind ik het alleen maar lastig dat Gmail nu zelf ook begint te sorteren. Niet alleen dat maar het is gewoon niet heel praktisch. In plaats van één inbox heb je er nu effectief dus vijf. Dat betekent dat je alle tabbladen af moet gaan om je nieuwe mail te verwerken. Dat levert een hoop extra geklik op en zou dat eigenlijk juist niet minder moeten worden met een vernieuwing?

Als je je Gmail ook leest via een mailcliënt als Outlook of Thunderbird dan zul je zien dat de nieuwe tabbladen niet meekomen. Ook al niet handig.

Ben je er wel tevreden mee dan hoef je niet verder te lezen want dat gaat in op hoe je die tabbladen uit kunt zetten.

gmail tabbladen
Helemaal rechts bij de tabbladen zie je een plus teken staan die je kunt gebruiken om ze aan te passen maar het meest consequente is om naar het icoon van het tandwieltje te gaan. Hier is een nieuwe optie bijgekomen om je inbox te configureren en aan te passen.

gmail tabbladen
Klik die optie aan en je kunt eenvoudig kiezen welke tabbladen je wilt gebruiken. Primary/Algemeen staat altijd aan maar zodra je de overige vier alle afvinkt zullen de tabbladen verdwijnen en krijg je je ene inbox weer terug. Mocht je je later toch bedenken dan is het bovenstaande scherm ook de plek waar je de tabbladen weer kunt aanzetten.

Maar zelf zal ik dat niet doen.

#

Pagina 1 of 17123...15...Laatste »
  • © 2006- 2014 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top