Zo’n planning is vaak ook onbewust, ik koppel dat ook aan hoe het dagritme er uit ziet. Een weekend heeft een ander dagritme dan een doordeweekse dag, een vrije dag wijkt weer af van een werkdag. Twee keer per jaar echter wordt dat ritme een beetje in de war gegooid want dan klooien we als land, als mensheid met een fundamentele constante waar ik nou eenmaal mijn ritme en planning op baseer: de tijd.

Vannacht is het dus weer zo ver en gaat de zomertijd in. Precies om 02.00 uur gaat de klok een uur vooruit en wordt het 03.00 uur. Het is niet zo dat ik dan ineens rechtop in bed zit uit verontwaardiging van die diefstal van dat uur (ik ben voornemens zometeen diep in slaap te zijn). Maar ik merk het wel de dagen erop. Het prille daglicht dat ik maandagochtend om 6 uur zou moeten zien is er ineens niet meer. Dat komt pas een uur later. ‘s Avonds gaan ineens de kinderen naar bed toe terwijl het nog volop licht is buiten. Een breuk in het ritme die niet heel geleidelijk is gegaan zoals normaal maar waar ineens een sprong gemaakt is. Je moeten aanpassen aan nieuwe spelregels terwijl je het spel aan het spelen was. Het voelt bijna oneerlijk aan.

Misschien moet ik maandag maar eens een uurtje later naar werk gaan.

#

Zo vaak speel ik tegenwoordig geen spellen meer uit. Ik heb definitief te veel leuke dingen te doen in definitief te weinig tijd en dat betekent dat de tijd echt voorbij is dat ik een paar weken lang honderd(en) uren in een spel kon/wilde steken. Roleplaying games zijn dan weliswaar mijn favoriete type spellen, ze hebben als grote nadelen dat ze verhoudingsgewijs enorm veel tijd opslurpen en zich ook nog zeer slecht lenen voor af en toe een keer spelen.

Jaren geleden heb ik, nog op mijn Playstation, Final Fantasy VII, VIII en IX gespeeld. Toen had ik nog relatief veel tijd voor dit soort dingen (lees, geen internet thuis in die dagen) en nam ik me voor ooit nog eens terug te gaan en de eerdere delen te spelen. Vorig jaar heb ik de eerste twee delen -op mijn PSP- gespeeld en uitgespeeld (wat me me vele zondagen heeft gekost) en een uur geleden wist ik Final Fantasy III af te ronden. Waar de eerste twee delen helemaal opgepoetst waren voor de PSP (ze dateren van resp. 1987 en 1988 toen de graphics nog in aantallen pixels geteld werden), is FF III zelfs compleet opnieuw gemaakt voor de Nintendo DS en iPhone/iPad. Ik heb hem in elk geval met plezier gespeeld op mijn Nintendo DSi XL.

Final Fantasy 11 en 14 zijn multiplayer spellen en die laat ik voor wat het is maar dan nog heb ik honderden en honderden uren te gaan. Wordt (ooit) vervolgd!

Telefoneren blijkt echter een doctrine te zijn die minstens zo ver kan gaan als een religie. Blind voor redenatie, doof voor argumenten houdt een Telefoneerder vast aan zijn geloof in dit klassieke communicatiemiddel. Natuurlijk, door nood gedwongen waagt de Telefoneerder zich soms aan een mail of een sms. Met gepaste tegenzin worden er tweets of Plus updates de wereld in gezonden maar het is gewoon niet hetzelfde. De Telefoneerder wil contact! Wil nu antwoord! Wil de persoon aan de andere kant van de lijn meteen ondervragen. Zonder over de formulering na te denken want dat gaat ten koste van kostbare communicatietijd. Snel! Snel!

Zou de Telefoneerder wel eens nadenken over de gevolgen van zijn slachtoffer? Die als door een weerwolf gebeten ook gedwongen is tijdelijk te transformeren naar een Telefoneerder bij het horen van die ringtone? Of zou de Telefoneerder het juist helemaal niet als een negatieve consequentie zien? Dat diegene aan de andere kant van de lijn gedwongen wordt te staken wat die aan het doen was om te Telefoneren. Alles aan de kant te moeten gooien en pas achteraf te kunnen beoordelen welke prioriteit het had moeten hebben? Ik vrees het ergste.

Al jaren poog ik mijn omgeving op te voeden als het gaat hoe je me het beste kunt bereiken. En nee, dat is dus niet de telefoon. Ik haat de telefoon, juist om dat dwingende karakter, dat impulsieve gedrag om maar meteen elke gedachte over de telefoonlijn te smijten. Het is 2012 en ik ben belachelijk goed bereikbaar. Via meerdere mailadressen, Twitter (DM me als het prive moet), SMS en zelfs via Facebook en Google Plus ben ik eenvoudig bereikbaar en reageer ik meestal binnen het uur. Vaak binnen enkele minuten. Soms binnen enkele seconden. Van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat.

Toch zijn ze er nog. Telefoneerders die me niet de keus willen geven waar ik (eerst) op reageer. Die van hun prioriteiten de mijne wensen te maken. Me niet de kans gunnen om een zorgvuldig en volledig antwoord te formuleren. Die geen heil zien in iets anders dan die telefoon en van mij verwachten dat het ook mijn religie is. Die onthutst en geprikkeld kunnen reageren als ik durf wat zij niet durven en de telefoon niet opneem:

Je bent zo slecht bereikbaar!

Het leek eerst een dag te gaan worden van (trein)reizen en vergaderen. Dat is wel vaker zo. Ik zit in enkele vakverenigingen, werkgroepen en redacties en de afgelopen 16 jaar heb ik dat altijd een prachtige verrijking gevonden. Ik kan nog iets meer met de inhoud van mijn vak bezig zijn als aanvulling op wat ik op mijn werk tegen kom.

Die inhoud zit natuurlijk in mensen en ik heb het geluk gehad dat ik in al die jaren heel erg veel interessante, ervaren, slimme en ook gewoon heel aardige mensen ben tegengekomen. Maar ook daar slaat soms de sleur even toe en worden gelegenheden om (nieuwe) mensen te ontmoeten gewoon een routine in je werkzaamheden. Dan kijk je naar je agenda, dan zie je de berichten rondom een aangepaste dienstverlening en dan heb je eigenlijk niet zo veel zin om tijd te steken in nieuwe dingen, nieuwe mensen en nieuwe klussen.

Maar dan gebeurt er ineens wat bijzonders. Een routine wordt doorbroken. Je stapt een trein uit en in die mensenmassa word je aangesproken door een vrouw met een vragende maar gedreven blik in haar ogen. Ik schat in dat ze iets wil weten over de bestemming van de trein waar ik uitstapte maar dat had ik mis. Of ik het ware geloof wel aanhang, is de vraag die ze waarschijnlijk al vele malen aan willekeurige reizigers gevraagd heeft. Ik mompel dat ik wel in mezelf geloof en stap snel door, een beetje onhandig en van mijn stuk gebracht door de verkeerde inschatting die ik gemaakt had.

Het bleef niet bij die ene bijzondere ontmoeting. Bij Seats2meet heb ik afgesproken met 2 collega’s, bestuursleden van de NVB OO, waar ik aanschuif bij een gesprek met iemand die we op het oog hebben om in 1 van onze activiteiten van dit jaar centraal te stellen als expert. Het leek me vooraf niet helemaal mijn onderwerp maar hij blijkt een passie te hebben voor onderwijs en is heel geinteresseerd in de rol die bibliotheken daarbinnen spelen. Na luttele minuten word ik meegesleept in zijn enthousiasme en het kost me moeite op te houden met luisteren en discussieren.

Al napratend kom ik tijdens het opscheppen voor de lunch een Windesheim collega van een andere afdeling tegen die ik een half jaar niet gesproken heb. Het lijkt alsof er een kraan is opengezet waar de ontmoetingen maar uit blijven stromen.

Rond 5 uur loop ik uiteindelijk terug naar de stationshal. Honderden mensen verzamelen zich bij de sporen en de gratis koffievoorziening. Ik bots bijna tegen een vrouw op die schuin tegen de toestromende massa inloopt. Ik maak excuses voor de bijna-botsing, zij vraagt me of ik het ware geloof wel aanhang.

In de te kleine trein naar Amersfoort sta ik samengepakt met 25 mensen op het balkon. Naast een tweede Windesheim collega die ik eveneens al lang niet meer gesproken had. Ik verbaas me er niet eens meer over op deze dag vol ontmoetingen.

Dave Bickler, zanger van Survivor zingt een deel uit het boek van Newt Gingrich tijdens The Colbert Report

Soms kun je ook wel plezier hebben met auteursrechten. Haalde ik nog in een blogpost vorige maand over muziekrechten een voorbeeld aan dat je niet Eye of the Tiger zomaar onder je video kon plaatsen, nu blijkt dat Newt Gingrich (1 van de polici in de race voor het presidentschap van de US) het nummer veelvuldig gebruikt (heeft) tijdens zijn politieke bijeenkomsten. Dat mag net zo min zonder toestemming en de schrijvers van het nummer hebben hem dan nu ook aangeklaagd.

Stephen Colbert kon het niet aanzien. “As much as I love Newt, he violated something I love even more. copyright law!” Het feit dat Gingrich zelf als auteur van ruim 40 boeken wat snuggerder had moeten zijn rondom auteursrecht was dan ook aanleiding om de oorspronkelijke zanger van de band Survivor in de studio, op de muziek van Eye of the Tiger, een deel van 1 van zijn boeken te laten zingen. “I say an eye for an Eye of the Tiger”

Hieronder de clip van de aflevering in kwestie:

KO Computer: Wikipedia goes dark for 24 hours in protest of SOPA, raising the question: do they expect us to go to the library like a common masturbator?

Héél het internet gaat staken? Nee, hoewel de consequenties van de beide wetsvoorstellen SOPA en PIPA zeker merkbaar zouden zijn wereldwijd, zijn het vooral diverse grote Amerikaanse sites die vandaag voor 12 of 24 uur de site op zwart zetten uit protest tegen deze twee wetsvoorstellen. Wikipedia, Reddit, Boing Boing en zelfs Google doet (enigzins) mee met een linkje onder de zoekbalk.

Hoewel ik het ook zeker enorm belangrijk vind dat de SOPA en PIPA wetsvoorstellen niet aangenomen worden doe ik niet mee aan het op zwart zetten van mijn blog. Dat weerhoudt er tientallen andere Nederlandse sites en blogs niet van maar de actie is specifiek gericht op een signaal afgeven naar de Amerikaanse senaat waar PIPA ter behandeling voorligt op 24 januari en het huis van afgevaardigden waar SOPA besproken wordt. Die hebben niet zo’n interesse in wat ‘feckblog’ er van vindt lijkt me.

Ik zie er meer heil in om via deze blogpost duidelijk te maken dat ik de actie zeker wel ondersteun en op deze manier is dat ook na vandaag duidelijk.

Wil je weten waarom dit belangrijk is? Op ZDnet en NRC.nl staan twee prima artikelen die de achtergrond, inhoud en potentiele consequenties van beide wetsvoorstellen uit de doeken doen.

Het werkt behoorlijk eenvoudig:

• In de browser ga je naar de aparte url, accounts.google.com/sesame die voor deze methode van inloggen beschikbaar is. Daar krijg je een QR-code te zien die enkele minuten geldig is en verwijst naar een eveneens tijdelijke en unieke url;
• Met een barcode app op je telefoon scan je de QR-code en wordt je verwezen naar een inlogpagina op je telefoon;
• Daar log je met je wachtwoord in en kun je kiezen om naar Gmail of iGoogle te gaan. Hier vandaan kun je dan ook naar alle overige Google webdiensten gaan

En voila, op je pc wordt de pagina met de QR code vervangen door de Gmail of iGoogle pagina, ingelogd en al.

Wat mij betreft is dit 1 van de betere toepassingen voor QR-codes tot nu toe!

Update 11.25 (jawel, luttele minuten na het plaatsen van de blogpost). Google heeft de pagina nu offline gehaald met de melding “While we have concluded this particular experiment, we constantly experiment with new and more secure authentication mechanisms.Stay tuned for something even better! “

Vanuit de aanbod kant? Waar uitgevers, tergend langzaam, nieuwe modellen bedenken voor het aan de man brengen van vooral digitale informatie? Ebook platformen als MyiLibrary, Netlibrary, Ebrary enz die de rol onverholen overnemen van bibliotheken en zichzelf ook zo noemen? Waar informatieleveranciers zich minder en minder richten op bibliotheken als tussenpersonen maar de eindgebruikers rechtstreeks benaderen in een B2C aanpak? Waar nieuwe licentiemodellen ontwikkeld worden vanuit SURFdiensten die het op termijn mogelijk zullen maken dat het onderwijs rechtstreeks digitale content kan afnemen just-in-time en beperkt tot een specieke groep afnemers?

Moet je kijken naar de klant kant van hogeschoolbibliotheken? Daar waar hogeschoolbibliotheken studenten als hun klanten zien terwijl deze niet bepalend zijn voor de rol die je als bibliotheek hebt binnen je onderwijsinstelling, laat staan dat deze impact op het budget hebben? Waar je instelling vindt dat je een bijdrage moet leveren aan de kennisdoelstellingen van de organisatie, brede projecten waar informatiemanagement, kennismanagement en informatieprocessen aan bod komen en waar ze naar de hogeschoolbibliotheek kijken? Waar steeds meer gekeken wordt naar de meerwaarde die je als bibliotheek eigenlijk hebt voor de organisatie?

Of moet je de hand in eigen boezem steken en de wereld aanschouwen vanuit je eigen perspectief als bibliotheek? Waar weliswaar nog steeds behoefte is aan een centraal aangeboden (fysieke en digitale) collectie maar waar het tegelijk steeds lastiger wordt om digitale content aan te bieden met verminderde financiële middelen. Waar we ook zelf blijven pogen om te concurreren met de Google’s en Amazon’s van deze wereld en zo dicht mogelijk de aansluiting te zoeken bij het onderwijs teneinde helder te krijgen wat van ons verlangd wordt anno 2011.

Voor mijn presentatie heb ik gekozen voor zoveel mogelijk het eerste en een klein beetje het laatste perspectief. Je moet nu eenmaal ergens beginnen. Het beeld dat na alle presentaties -ik was niet de enige- bij mij bleef hangen was echter wel veelzeggend. We hebben als hogeschoolbibliotheek een serieus probleem met het meeveranderen. Een bibliotheek als intermediair tussen vraag en aanbod die een eigen selectie van informatiebronnen aanbiedt, dat gaat achter de dodo aan richting uitsterven.

Onze klant -het onderwijs- wil geen bibliotheek meer in de klassieke zin van het woord maar vraagt om eindgebruikersdiensten van informatieleveranciers, expertise en bijdragen over hoe informatie gebruikt kan worden in digitale leeromgeving en onderwijs, en wil dat er meegedacht en meegeholpen wordt in de uitvoering van onderwijs, onderzoek en ondernemen.

Onze toeleveranciers van vroeger omzeilen ons waar het maar mogelijk is en benaderen onze eigen eindgebruikers rechtstreeks met content die niet of nauwelijks meer opgenomen kan worden in een centrale collectie die toegankelijk voor iedereen moet zijn. Dialogen gaan niet meer over bestellingen en prijzen (alleen) maar over licenties, gebruiksvoorwaarden en technische aspecten van toegang tot die content.

Zelf moeten we ook nog wennen als hogeschoolbibliotheek. We zijn goed in het runnen van een bibliotheek maar die nieuwe dienstverlening, daar zijn we nog niet over uit. Welke rol willen en kunnen we gaan oppakken binnen onze instellingen? Kunnen en willen we onze traditionele visies en werkwijzen loslaten en los komen van die diensten die feitelijk allemaal rondom aanschaf en beschikbaar maken van boeken waren geconcentreerd?

Waar is die toekomst en hoe komen we terug? Terug naar de intermediair rol die we hadden maar dan met een andere invulling. Terug naar de toekomst waar informatiespecialisten nog steeds nodig zijn.

@foto via Flickr

In Nederland ligt het eigenaarschap van dit normalisatieproces bij het NEN. Die instelling begeleidt het normalisatieproces en beheert/verkoopt de opgeleverde normen aan het werkveld of welke geinteresseerde dan maar ook. Auteursrechtelijk gezien ligt het eigenaarschap van de Nederlandse normen dan ook bij het NEN. Tot zover niks aan de hand.

Interessanter worden normen, waarin afspraken op basis van consensus en zelfregulering staan, als er naar verwezen wordt in wet- en regelgeving. Daar waar de teksten van wet- en regelgeving gratis en vrijelijk beschikbaar zijn, geldt dat niet voor de normen waar in wetgeving toch redelijk vrijelijk naar verwezen wordt (in totaal 3400 normen bron (PDF)). Sinds 2006 is Bouwadviesbureau Knooble bezig geweest met een rechtszaak teneinde die normen, die in (bouw)wet- en regelgeving worden aangehaald, gratis beschikbaar te laten worden. Een rechtszaak die in oktober 2010 in het nadeel van Knooble werd besloten vanuit het argument dat in normen geen dwingende wettelijke eisen worden gesteld (daar zijn wetten voor) en dat in wetten niet dwingend wordt verwezen naar normen. Arnoud Engelfriet vatte het mooi samen:

Belangrijke overweging daarbij lijkt te zijn geweest dat de betreffende normen alleen “reken-, meet of regelmethoden standaardiseren” en niet zelf eisen stellen. Zeg maar: het woordenboek stelt vast wat woorden betekenen, maar omdat er woorden in wetten staan hoeft het woordenboek ook niet gratis te zijn. Dat houdt dus nog de deur voor een kiertje open: als er daadwerkelijk een eis in zo’n norm zou staan die de burger iets verbiedt of verplicht, dan is er misschien nog een betoog mogelijk dat er dán wel een vrije publicatie van de norm beschikbaar moet zijn.

Die deur is nu ook daadwerkelijk open gegaan. In het project ‘Kenbaarheid van Normen en Normalisatie’ zijn de problemen die zich voordoen bij normalisatie in kaart gebracht en zijn aanbevelingen gedaan hoe deze problemen kunnen worden aangepakt. Eén van die aanbevelingen is dat de overheid, naar analogie van reguliere wetgeving, “verwezen normen” kosteloos ter beschikking dient te stellen. Vorige week reageerde het kabinet op de aanbevelingen (zie volledige reactie hier als PDF).

Internationale normen, waar naar verwezen wordt,  kunnen niet door de Nederlandse overheid eenzijdig gratis beschikbaar gesteld worden aangezien het auteursrecht ligt bij de normalisatie-instelling die voor een specifieke norm verantwoordelijk is.  Met betrekking tot nationale normen vindt het kabinet het passend een onderscheid te maken naar gelang de rol die een norm in de wetgeving speelt. Samengevat gaat het kabinet een traject beginnen waarin onnodig geachte dwingende verwijzingen uit wet- en regelgeving gehaald worden, welke voor 1 januari 2014 afgerond moet zijn. Dan blijven er nog een aantal wel nodige verwijzingen over.

Als er dwingend naar een norm wordt verwezen, is er geen vrije keuze meer de norm al dan niet toe te passen. De norm moet worden ingezien om aan de wet te kunnen voldoen. Daarom zal het kabinet er bij inhoudelijk nieuwe regelgeving die op of na 1 januari 2012 in werking treedt voor zorgen dat indien hierin dwingend naar nationale normen wordt verwezen, deze normen vanaf inwerkingtreding van die regelgeving kosteloos beschikbaar zijn. [..] NEN heeft aangegeven, onder voorwaarden voor compensatie van gederfde inkomsten door de overheid, open te staan voor de kosteloze beschikbaarstelling van nationale normen waarvan NEN auteursrechthebbend is. Onderhandelingen met NEN zullen hierover worden gestart zodra inventarisatie heeft uitgewezen welke verwijzingen dwingend zijn en zullen blijven. [..] Het kabinet zet zich er ook in Brussel voor in dat de Europese regelgeving geen dwingende verwijzingen bevat, dan wel dat de Europese normen waar deze regelgeving dwingend naar verwijst kosteloos beschikbaar komen.

Een mooie oplossing lijkt me.

@afbeelding The Icon Archive