DRM Archives - Vakblog

Maar helpt sociale DRM nou als die bestseller illegaal verspreid wordt?

Je kon er op wachten natuurlijk. De allergoedkoopste ebookversie van het nieuwe boek van Dan Brown dook gisterochtend meteen al op bij de diverse torrentsites: de illegale ebookversie. De DRM van Amazon bleek geen enkele belemmering te zijn om in recordtijd het boek in omloop te krijgen op de piratenwebsites.

De Nederlandse vertaling kwam gisteren ook uit als ebook maar deze beschikte niet over een ‘klassieke’ vorm van DRM. Nee, de vertaalde Inferno is één van de eerste (zo niet de allereerste) bestsellers die voorzien is van sociale DRM, namelijk een digitaal watermerk. Hierbij wordt een unieke code in het ebookbestand zelf verstopt die geen enkele technische belemmering oplevert om het ebook te kunnen lezen maar die er wel voor zou moeten zorgen dat een illegaal verspreid exemplaar te herleiden is naar de oorspronkelijke koper.

En of dat ook daadwerkelijk mogelijk is kan nu getest worden want vanochtend vond ik – met weinig moeite – de Nederlandse ePub op internet terug. Nog steeds voorzien van het watermerk in de vorm van die identificatiecode.

Of die (vorm van) sociale DRM wel goed werkt als kopers van ebooks zich niet of nauwelijks realiseren dat er zo’n identificatiecode in zit, dat vraag ik me af. Zou de koper van het ebookexemplaar van de nieuwe Dan Brown zich gewaarschuwd hebben gevoeld? Ik denk het niet want anders was dat ebook vast niet verspreid. Tot zover het sociale deel van de sociale DRM denk ik dan.

Misschien wist die koper het wel maar gokte hij of zij er op dat het ebook niet te traceren is. Werkt zo’n identificatiecode wel en welke gegevens worden er door de verkopers aan die code gekoppeld? Je naam, adres, accountnaam, betalingswijze, creditcard- of iDeal gegevens? Mogen je persoonsgegevens dan zo maar geregistreerd worden als je een ebook koopt? En ja, alle gegevens die jou kunnen identificeren zijn per definitie persoonsgegevens. Maar wat als die koper valse gegevens heeft gebruikt bij het aanmaken van een account?

Ik ben benieuwd of de uitgever nu ook daadwerkelijk actie gaat ondernemen en de bron gaat opsporen. Een betere casus gaat er niet komen en wil sociale DRM ook daadwerkelijk het betere alternatief zijn voor Adobe DRM, dan moet je wel achter die piraten aangaan.

Oh ja, en het publiek beter voorlichten wat sociale DRM is. Als kopers van je ebooks niet snappen dat er sociale consequenties kunnen zitten aan het illegaal verspreiden van die ebooks, dan is het dus geen sociale DRM he?

Het einde van het open web? HTML ondersteunt straks DRM

Soms denk ik dat ik te veel over DRM schrijf. Maar iedere keer als ik die gedachte heb speelt er weer een nieuwe ontwikkeling en besef ik dat ik er niet genoeg over kan schrijven. Niet alleen over hoe irritant en onwenselijk DRM is voor eindgebruikers die vervolgens door hoepels moeten springen om hun zelf gekochte content te mogen gebruiken zoals ze dat zelf willen. En hoe je die DRM (vooral) van je gekochte ebooks kunt verwijderen.

Nee, er wordt niet genoeg geschreven over de redenen waarom nieuwe initiatieven die nieuwe restricties op het raadplegen van content introduceren maar blijven opduiken.

Filosofie van het web
Het is maar hoe je tegen het hele internet aan kijkt zelfs. Alle DRM praktijken zou je kunnen zien in het licht van twee botsende filosofieën op de (door)ontwikkeling van het internet zelf. Aan de ene kant is daar de drijvende kracht van de afgelopen twintig jaar die stelt dat het internet open moet zijn. Open standaarden waar alle partijen (die willen deelnemen aan het web) zich aan kunnen – en moeten – houden zonder te hoeven betalen of onderhandelen. Met die filosofie is het huidige internet ontwikkeld zoals we dat kennen. Met de HTML standaard, het http protocol, Javascript en de miljoenen sites, zoekmachines, blogs en wiki’s die daar gebruik van maken.

Aan de andere kant staan de commerciële bedrijven die het over content distribution hebben en dat zo min mogelijk open willen hebben. Het gaat namelijk om hun content. Waar ze geld mee willen verdienen. En die ze willen beschermen zodat ze er geld mee kunnen blijven verdienen. De beste manier om die content te beschermen is om de toegang juist zo min mogelijk open te hebben en technieken/standaarden te gebruiken die zo exclusief mogelijk zijn. Denk maar aan Adobe Flash, Microsoft Silverlight en de gesloten ecosystemen van Amazon en Apple. En natuurlijk Adobe Content Server die voor de DRM op ebooks zorgt. Het is niet voor niets dat al die technieken bekend zijn met de naam van het bedrijf.

Stuk voor stuk maken ze het open web lastiger want al die technieken, al die platformen zijn bedoeld om rechthebbenden zelf te laten bepalen hoe ze toegang geven aan anderen. Sites die gebruik maken van Flash of Silverlight kunnen niet (goed) geïndexeerd worden door zoekmachines en dat zal in de toekomst alleen maar meer gebeuren als er ook meer afgeschermde platformen komen die door de media-industrie beheerd worden. Het is de nieuwe definitie en invulling van The Deep Web. Onzichtbaar voor zoekmachines.

De balans slaat door
Dat bedrijven geld willen verdienen met hun content, daar is helemaal niks mis mee. Dat je als rechthebbende mag (en wilt) bepalen wat er met je content gebeurt is niet meer dan logisch. En ja, dat botst met het gedachtengoed van een open web, zeker als je van mening bent dat alle informatie op internet vrij toegankelijk moet zijn. Nu maak ik zelf onderscheid tussen informatie en content waarbij ik helemaal niet vind dat alle content maar vrij toegankelijk moet zijn. Dat was het al niet in het verleden en dat zal het ook nooit worden in de toekomst. Hoe lastig ook, behalve het open karakter van het wereldwijde web maken ook de commerciële belangen van bedrijven deel uit van hoe het internet zich de komende jaren verder gaat ontwikkelen.

Alleen dreigt die balans tussen die twee belangen nu door te slaan. Het World Wide Web Consortium (W3C) – dat verantwoordelijk is voor het ontwikkelen en propageren van juist die open standaarden op het web – is met een voorstel gekomen om content protection (zoals ze dat noemen) in te bouwen in de bouwsteen van het internet zelf: de HTML standaard. Het wordt Encrypted Media Extensions genoemd en hoewel je het hele voorstel kunt lezen op de voorgaande link is het, samengevat, een uitbreiding van HTML die er voor moet zorgen dat beschermde content afgespeeld en gebruikt kan worden. Er wordt stevig om de hete brij heen gedraaid door te stellen dat het op zichzelf geen DRM is maar niemand ontkent dat deze HTML toevoeging bestaande DRM systemen zal gaan ondersteunen. Waarmee het W3C hoogstwaarschijnlijk dus verantwoordelijk gaat worden voor een toename in niet compatibele systemen, sites en platformen. Heel bijzonder als je bedenkt dat hun rol juist het zorgen voor die open standaarden zodat systemen, sites en platformen wel compatibel zijn met elkaar.

De Electronic Frontier Foundation en de Free Software Foundation hebben opgeroepen tot actie en vorige week vrijdag, tijdens de International Day Against DRM, tienduizenden handtekeningen aangeboden aan het W3C om DRM uit de HTML standaard te houden. Met weinig succes want gisteren kondigde de betreffende werkgroep van het W3C aan op korte termijn met een nieuwe – meer definitieve – versie te komen van de Encrypted Media Extensions implementatie. Vergezeld door een blogpost waarin het W3C hun perspectief hierop poogt toe te lichten en waar je in de comments nu al de twee filosofieën weer ziet botsen.

Het einde?
Hoe je er ook tegen aan kijkt, ongeacht zelfs of dit specifieke voorstel doorgang zal vinden, het einde van het open web zoals we dat kennen is in zicht. Denk ik. Ik bedoel niet dat je moet gaan betalen voor content – open is wat anders dan gratis – maar dat je meer en meer technische randvoorwaarden gaat krijgen voordat je ergens (betaalde) toegang tot krijgt. Was dat vroeger nog alleen het verplicht moeten installeren van een Flash of Silverlight plugin, of de aanwezigheid van Adobe Digital Editions op je pc, in de toekomst zal het voor sites nog eenvoudiger worden om technische eisen te stellen voordat je gebruik kunt/mag maken van hun content. Platform of bedrijfsspecifieke DRM plugins of zelfs verplicht een bepaalde browser moeten gebruiken.

Dat is niet open. Dat is DRM.

@ afbeelding via Defective by Design

Is sociale DRM nou echt beter dan Adobe DRM voor ebooks?

Zelfs na al die jaren kan ik me druk maken om het gebruik van Adobe DRM voor de “beveiliging” van ebooks. Hoeveel geld en energie is er door uitgevers niet gestoken in het zodanig dichttimmeren van de door hun verkochte ebooks dat goedwillende kopers zelf niet eens hun ebooks konden gebruiken zoals ze dat zelf wilden? Hoeveel problemen heeft het de betalende klanten niet opgeleverd terwijl alle aandacht alleen maar bleef gaan naar de ebooks die in het illegale circuit opdoken? Jarenlang heb ik vragen gekregen van mensen die problemen hadden met de ebooks die ze gekocht hadden. Zelfs vanochtend nog. Allemaal omdat uitgevers zich drukker maken om piraterij dan hun betalende klanten. Het stond mooi samengevat in een artikel van HP/de Tijd: “En natuurlijk de angst voor piraterij, een onderwerp dat in Nederland inmiddels beter is onderzocht dan het stimuleren van de verkoop van e-books zelf”.

Maar het tij begint langzaam te keren. Adobe DRM is niet populair, kan tegenwoordig binnen seconden verwijderd worden en mag je rustig de schuld geven van het negatieve imago dat ebooks -soms – hebben. Bovendien heeft het uiteindelijk eerder een averechts effect gehad op het bewustwordingsproces en het belang van netjes omgaan met gekochte ebooks: niemand vindt het meer vreemd om zonder blikken of blozen (tien)duizenden ebooks illegaal te downloaden. Die boeken kun je tenminste op tablets, telefoons of ereaders lezen zonder door hoepels te moeten springen met DRM. Dankzij initiatieven van enkele Nederlandse en (vooral) buitenlandse uitgevers is ook duidelijk geworden dat het volledig ontbreken van DRM op ebooks helemaal niet hoeft te betekenen dat de verkoop instort.

Integendeel.

In Nederland zijn gelukkig meerdere uitgevers eind vorig jaar – dankzij een regeling van CB Logistics – overgestapt van Adobe DRM naar een alternatief om hun ebooks te beschermen tegen piraterij.

Sociale DRM
Dat alternatief voor Adobe DRM (en DRM vrije ebooks) is sociale DRM. Het is niet echt een DRM techniek waarbij ebooks versleuteld worden en alleen de koper/eigenaar het op geautoriseerde apparaten kan lezen maar meer een aantal maatregelen die ervoor moeten zorgen dat de koper van een ebook niet zo maar dat ebook gaat verspreiden. Het doel van sociale DRM is dan ook in het ebook zelf – met codes, naam, mailadres enz – de link te leggen met de persoon die het ebook gekocht heeft. Vanuit het idee dat je minder snel genegen zult zijn stoute dingen te doen met je gekochte ebooks (zoals op The Piratebay zetten) als een uitgever meteen die ebooks terug kan traceren naar jou.

Nou kunnen (en zullen!) grote verschillen optreden in de mate en omvang van maatregelen die een uitgever voor zijn ebooks kiest. Er kunnen enkele of vele onzichtbare codes worden toegevoegd aan de xhtml bestanden die in een ePub bestand zitten, er kan een nieuwe pagina worden toegevoegd aan het ebook waarin je naam staat inclusief een aparte code of je naam kan zelfs aan elke pagina toegevoegd worden als voettekst.

Van heel subtiel tot ronduit irritant zeg maar.

Daar zie je ook meteen de grens ontstaan. Of sociale DRM wel beter is dan Adobe DRM. Als ik een ebook koop die ik “gewoon” overal op kan lezen, waar ik een backup van kan maken en die niet ondergekliederd is met mijn naam, dan is sociale DRM echt het wenselijke alternatief. Als ik extra pagina(‘s) in mijn ebook zie opduiken waar mijn naam op staat of als ik mijn naam op elke pagina in een voettekst zie staan, dan ben ik daar meteen klaar mee. Ik schrijf mijn naam ook niet in de papieren boeken die ik koop en ik hoef dat zeker niet in mijn gekochte ebooks terug te zien. Helemaal al niet als een waarschuwing om er vooral niets stouts mee te gaan doen.

ePub met digitaal watermerk
Ik had ervaring met PDF’s die voorzien zijn van een watermerk. De bij het NEN gekochte normen in PDF bleken alle voorzien te zijn van mijn naam in de voettekst en mijn naam trof ik ook aan in de gedownloade ebooks in Boomdoc. Naam, mailadres en mijn instelling waren ook in de marges van alle pagina’s opgenomen. Weinig subtiel.

Vorig jaar kwamen de ebooks van J.K. Rowling beschikbaar via Pottermore en dat was de eerste keer dat ik sociale DRM – in de vorm van een watermerk – bij ePubs tegenkwam. Ik heb de papieren edities in de kast staan dus ik heb ze niet nog eens als ebook gekocht maar ik heb nergens reacties gelezen van kopers die hun naam terugzagen in de ebooks dus ik neem aan dat het subtiel en onzichtbaar (genoeg) was.

Ook bij Bol kom je nu af en toe ebooks tegen waar bij de bindwijze “EPUB met digitaal watermerk” staat weergegeven. Ik was wel erg nieuwsgierig hoe klantvriendelijk en subtiel dit dan gedaan is en kon de verleiding niet weerstaan er eentje op de kop te tikken. Ging ik een ondergekliederd boek openen met afbeeldingen erin die als piraterijwaarschuwing dienst doen? Zoals je ook altijd met die koopdvd’s hebt?

Nou dat viel met dit exemplaar gelukkig mee.

Het enige dat je ziet (bij alleen deze uitgever?) is de toevoeging van een extra pagina helemaal achterin waarin staat: Dit eBook is voorzien van een watermerk met identificatiecode : <langecode>. Die pagina komt pas na de literatuurvermelding, de noten en de auteurspagina dus ik betwijfel of de gemiddelde lezer zelfs maar merkt dat er een extra pagina is toegevoegd aan dit boek. Subtiel genoeg.

Onder water speelt zich iets meer af. Ik heb de ePub geopend in Sigil – een ePub editor – en daar vind je onderaan elke xhtml pagina (elk hoofdstuk is meestal 1 xhtml pagina in een ePub bestand) een zelfde stukje htmlcode waarin ook een lange en ingewikkelde reeks cijfers en letters staat. Ik zou eigenlijk een tweede exemplaar onder een andere naam moeten kopen om die codes met elkaar te kunnen vergelijken maar het lijkt een veilige aanname dat deze reeks cijfers en letters ook onderdeel uitmaken van het digitale watermerk.

Ja, op deze manier is sociale DRM echt beter dan Adobe DRM
Hoewel een digitaal watermerk ook geen garantie oplevert voor een uitgever dat een ebook niet opduikt in het illegale circuit (de Pottermore boeken stonden ook vrij snel zonder watermerk op de bekende downloadsites), het maakt het wel aanzienlijk plezieriger voor de ebookkopers. Ebooks kunnen gewoon gelezen worden op een apparaat naar keuze, je kunt een backup maken van je gekochte ebooks en er van verzekerd zijn dat je ze over 5 of 10 jaar nog steeds kunt lezen. Allemaal dingen die helemaal niet zo vanzelfsprekend waren met Adobe DRM.

Maar perfect is het nog niet.

Het gaat ongetwijfeld een soort verstoppertje worden met zo’n watermerk in ePub bestanden. Uitgevers gaan meerdere codes verstoppen in de bestanden om te voorkomen dat ze allemaal gevonden en verwijderd worden. Piraten zullen steeds handiger worden in het omzeilen van die watermerken en dat spelletje kan snel escaleren in steeds minder subtiel wordende methoden om ebooks te beveiligen. Daar ben je als ebookkoper helemaal niet bij gebaat natuurlijk.

En het feit dat jouw naam als koper uberhaupt al – subtiel of niet – verwerkt is in het ebook betekent dat het uitlenen aan vrienden of dat ebook cadeau geven aan iemand risico´s inhoudt. Als een ander een door jou gekocht ebook verder verspreidt ben jij degene die mogelijkerwijs daar problemen door krijgt. Ik betwijfel of ebookkopers zich bewust zullen zijn van dit soort mogelijke consequenties maar ik weet wel zeker dat dit soort problemen in de toekomst voornamelijk bij onschuldige ebookkopers worden teruggelegd. De echte piraten kijken wel beter uit natuurlijk.

Dat is uiteindelijk het grootste nadeel van een sociale DRM denk ik. Het werkt niet op mensen die asociaal piraterij aan het bedrijven zijn maar kan nog steeds problemen veroorzaken voor ebookkopers die – heel sociaal – iemand een ebook cadeau wil geven. Ook al is sociale DRM beter dan Adobe DRM, het echt wenselijke scenario blijft uiteindelijk dat er geen enkele vorm van DRM of watermerk wordt gebruikt voor ebooks.

Dat zou pas echt sociaal zijn.

Cory Doctorow: A Digital Shift: Libraries, Ebooks and Beyond

Ik moet toegeven dat ik slechts enkele van zijn boeken gelezen heb maar Cory Doctorow is een plezier om te lezen. Hij is ook 1 van de krachten achter (technology) blog Boing Boing en schrijft veel van de artikelen die daar gepubliceerd worden. Die lees ik regelmatig want Doctorow schrijft veel over ebooks, DRM, auteursrecht en waarom je als gewone consument geen last zou moeten hebben van de belangen die de entertainmentindustrie als regeltjes en beperkingen probeert af te dwingen. Hij is niet alleen fel gekant tegen DRM (op zowel muziek als ebooks) maar probeert ook nieuwe business modellen te demonstreren naar de industrie toe. O.a. door zelf zijn boeken digitaal gratis weg te geven onder een Creative Commons licentie.

Niet alleen schrijft hij daar zeer informatief en welbespraakt over in allerlei tijdschriften, boeken en natuurlijk Boing Boing, hij kan dat kennelijk ook prima in persoon doen. Afgelopen jaar hield hij een presentatie bij de Library of Congress naar aanleiding van de uitdagingen die culturele erfgoedinstellingen hebben als het gaat om de toename van – met DRM – beveiligde digitale teksten en boeken. Daar ging het dus over ebooks, wat er mis is aan DRM en waarom er meer gekopieerd en gedeeld zou moeten worden. Zijn presentatie is vandaag online gezet door de Library of Congress en vond ik zeer de moeite waard.

Dat uur was zo voorbij

DRM is ook in een virtuele wereld niet OK

Vorig jaar kwam in mei, na heel lang wachten, eindelijk het vervolg op Diablo 2 uit en ik kon gewoon niet wachten. Ik bestelde het spel al vooraf en op de lanceerdag zelf kon ik met de digitale downloadversie online gaan om Diablo 3 te gaan spelen.

Tenminste, dat was het plan.

De makers hadden – om onbegrijpbare redenen – onderschat hoeveel mensen tegelijk het spel wilden gaan spelen en toen wereldwijd tienduizenden spelers poogden in te loggen ging dat dus niet goed. Dagenlang hadden duizenden mensen problemen om hun gekochte spel te kunnen spelen. Problemen die terug te voeren waren naar de “eigenschap” van het spel dat je alleen maar kunt spelen als je online bent. Ook als je alleen maar in je eentje wilt spelen en normaliter nooit online gaat spelen in spellen.

Dat hadden de makers zeer bewust zo gemaakt. Om piraterij van spellen zoveel mogelijk te voorkomen, om vals spelen zo moeilijk mogelijk te maken (een groot probleem in Diablo 2) en tegelijk een community van spelers te creëren is het ideaal voor een bedrijf om alles online te laten verlopen. Je kunt eenvoudiger alles in eigen beheer houden en ingrijpen waar je het nodig acht. Ook kun je nieuwe functionaliteiten toevoegen die gebruik maken van het feit dat spelers altijd online zijn. Chat, ingebouwde fora en in het geval van Diablo, een Auction House waar je gevonden items uit het spel kunt verkopen aan andere spelers. Voor echt geld.

Maar het blijft DRM.

Hoe je het ook verpakt, hoe logisch het misschien ook lijkt, verplicht online moeten zijn om een single-player (deel van een spel) te spelen is digital rights management. Je koopt als consument een product dat je niet kunt gebruiken zonder dat de maker jou faciliteert. Toestemming geeft, daar randvoorwaarden aan stelt (door een account aan te maken) en je kan weigeren om welke redenen dan ook. De maker, de uitgever van het spel, bepaalt wat je mag en kunt doen. Ook als je alleen maar in je eentje een spelletje wilt spelen. Of zoals in mei 2012 je dus zelfs volledig belemmerde om te spelen omdat het op hun overbelaste servers gespeeld moet worden. Je bent volledig afhankelijk van een uitgever of jij het spel – waar je 60 euro voor betaald hebt – mag spelen. Dat is niet OK.

Zeg nooit nooit maar ik nam me – na het uitspelen van Diablo 3 – voor om geen spellen meer te kopen die voor het single-player deel zo’n altijd-online-werkwijze hebben. Dit kan anders opgelost worden. Dit *moet* anders opgelost worden. Ik wil geen spel kopen die het expres onmogelijk maakt zonder een internetverbinding te spelen.

En dan is het ineens de eerste week van maart 2013 en herhaalt dit verhaal zich weer. Deze week verscheen SimCity, een nieuw spel waarin je als speler zelf hele steden kunt bouwen. The Sims, maar dan meer voor mannen. Een spel dat me fantastisch leek te gaan worden. Tot ik las dat je – jawel – altijd online moest zijn om SimCity te spelen. Ook de single-player mode van het spel. De uitgever bracht het als een pluspunt want je kon dan je gebouwde stad laten samenwerken met andere steden die door anderen in hun eentje gebouwd waren maar je hoefde niet eens tussen de regels door te lezen. DRM. Niemand kan je spel hacken of illegaal kopiëren als het alleen maar op de servers van de uitgever gespeeld kan worden.

Met enige spijt liet ik het aan me voorbij gaan.

En terecht dus. Want wederom onderschatte een uitgever de populariteit van het spel en vanaf dinsdag zijn de servers overbelast waardoor er niet gespeeld kan worden. Noch in Amerika, noch in Europa. Amazon zette gisteren tijdelijk de verkoop stop van de digitale versie van het spel en de uitgever zelf heeft alle marketingcampagnes gepauzeerd tot ze de problemen onder controle krijgen. In een poging de boze spelers (hun klanten) enigszins te kalmeren zegde de uitgever ook nog toe dat elke koper van het spel binnenkort een gratis ander spel erbij krijgt.

Maar het spel spelen dat je gekocht hebt kan nu nog steeds niet of nauwelijks. Zelfs als alle technische problemen straks opgelost zijn moet je nog steeds permanent online zijn. Niks geen spelen op je laptop onderweg dus. Een backup maken van wat je gebouwd hebt kun je ook wel vergeten. Die staat alleen op de servers van de uitgever en als die er over enkele jaren mee besluit te stoppen – en dat is een redelijke zekerheid – dan valt er eveneens niet meer te spelen met het spel dat je gekocht hebt.

Hopelijk leren uitgevers van pc spellen de les dat je met dit soort DRM alleen maar je klanten pest. Het zou zeer eenvoudig zijn om – als je in je eentje wilt spelen – het mogelijk te maken dat deel te kunnen spelen zonder dat je perse online hoef te zijn. En alleen maar online moet als je de functionaliteiten wilt gebruiken die dat ook echt vereisen. Niet alleen om je betalende klanten te respecteren maar ook om je eigen imago en dienstverlening te ontzien. We hebben twee duidelijke voorbeelden gezien van hoe het niet moet.

Maar hopelijk leren ook die klanten om niet te betalen voor een product dat ze wellicht niet zouden moeten kopen. Hoe leuk het jasje en verhaal erom heen ook is, het blijft DRM op een spel dat je volledig overlevert aan de grillen van een uitgever. Wel iets om over na te denken voordat je het geld betaalt voor dat spel. Vertrouw je de uitgever genoeg om waar voor je geld te krijgen? Of is DRM ook in een virtuele spelwereld niet OK?

Weg met alle DRM en niet alleen die van Adobe

Gisteren zag ik de petitie van ereaders.nl om (Nederlandse) uitgevers te bewegen gebruik te maken van de regeling die het CB heeft ingesteld om met Adobe DRM beveiligde boeken om te laten zetten naar een andere, minder strenge, vorm van DRM met een watermerk. Tot het eind van dit jaar kunnen uitgevers dit doen zonder dat er een nieuw ISBN aangevraagd hoeft te worden en dat scheelt in de kosten.

Dat is natuurlijk een prima ontwikkeling waar zowel de uitgevers als de kopers van hun ebooks baat bij hebben. Een minder restrictieve beveiliging is waarschijnlijk iets goedkoper voor de uitgever maar vooral een opluchting voor al die mensen die menen een ebook te kunnen kopen en dat eenvoudig op hun ereader of tablet te kunnen gaan lezen. Drie jaar nadat ik blogde over het verwijderen van Adobe DRM blijft dit een regelmatig terugkerend onderwerp in de mailtjes met vragen die ik krijg en het is me eigenlijk nog steeds een raadsel waarom die vorm van DRM niet eerder is verdwenen. Ik ben er van overtuigd dat het grotendeels verantwoordelijk is voor de trage introductie en acceptatie van ebooks in de Nederlandse markt en op zijn minst deels een reden waarom mensen zonder enige gewetensbezwaren gebruik maken van het beschikbare illegale aanbod van ebooks. Zonder DRM.

Maar sociale DRM is nog steeds DRM
Het ene kwaad inruilen voor een ander, iets minder groot, kwaad is misschien dan wel een stapje in de goede richting maar nog steeds geen ideale situatie. Een watermerkbeveiliging waarbij je naam als koper op elke pagina weergegeven wordt beperkt je misschien niet als het gaat om het makkelijk kunnen lezen van je gekochte ebook op het apparaat van je keuze maar het blijft een vorm van beveiliging die nog steeds een gigantische minachting en wantrouwen aangeeft naar die koper toe. Dat je op een titelblad of ergens in het begin van een boek de koopgegevens hebt staan inclusief je naam is nog daar aan toe maar elke pagina van een boek bezoedelen met mijn naam? Ik mag betalen voor de territoriumdrift van angstige uitgevers en rechthebbenden? Ik weiger in gekochte papieren boeken zelf mijn naam te zetten omdat ik het een aantasting vind van dat boek maar zou wel moeten accepteren dat in het ebook tijdperk het OK zou moeten zijn dat een verkoper dat voor me bepaalt? Ik dacht het toch niet.

Geen DRM of anders makkelijk verwijderbare DRM
Vanuit het perspectief van een uitgever kan ik de wens begrijpen enige controle te houden op ebooks zodat ze niet eenvoudig illegaal verspreid kunnen worden. Dat DRM op geen enkel niveau werkt behalve als het gaat om goedwillende klanten af te schrikken die meenden iets te kopen dat hun eigendom zou worden ipv te moeten conformeren aan regeltjes van een uitgever, zou inmiddels toch wel duidelijk moeten zijn. Ebooks verschijnen hoe dan ook wel in het illegale circuit, onafhankelijk van welke beveiliging gebruikt wordt, dus waarom val je je betalende klanten er dan mee lastig?

Ik las gisteren ook een tweet met de opmerking om als uitgevers gewoon Adobe DRM te blijven gebruiken aangezien dit tegenwoordig in luttele seconden te verwijderen is en je dan tenminste een gewoon -niet ondergekliederd- ebook overhoudt. Zo ver wil ik zelf niet gaan maar ik blijf me wel houden aan mijn eigen principes bij het kopen van ebooks: als het even kan koop ik ebooks bij uitgevers die geen enkele vorm van DRM gebruiken en anders alleen ebooks met DRM die inderdaad eenvoudig te verwijderen is. Ik koop alleen Engelstalige ebooks dus ik ben nog niet tegen ebooks aangelopen met watermerkbeveiliging maar deze zal ik dus niet aanschaffen als er geen methode is om de ebooks weer in schone en oorspronkelijke staat te krijgen.

En zodra ik die methode wel gevonden heb laat ik het weten.

Ebooks van iBooks lezen op je ereader: een handleiding voor als het echt niet anders kan

Als het gaat om ebooks kopen dan let ik -behalve op de prijs- vooral op waar ik ze koop. Met een papieren boek maakt het maar weinig uit waar je ze koopt maar met ebooks moet je goed opletten bij welke leverancier of online boekwinkel je een exemplaar op de kop wilt tikken. Koop je bij Amazon dan zit je meteen vast aan hun eigen formaat, ereaders en apps. Koop je bij Kobo of Bol.com dan zal het ebook altijd in ePub formaat zijn maar kun je ze met wat inspanning mbv Adobe Digital Editions op een ereader naar keuze lezen. Koop je bij Apple daarentegen dan zijn het vaak ebooks in ePub formaat maar zijn ze dermate beveiligd met DRM dat je ze alleen maar op een iPad (en soms nog op een iPhone of iPod) kan lezen.

Nou zijn die gesloten ecosystemen van Amazon en vooral Apple vooral handig voor de leveranciers want je kunt je gekochte ebooks (en andere content) effectief niet buiten de door hun goedgekeurde apps en apparaten gebruiken. Handig want dat betekent dat je waarschijnlijk hun content en hun apparaten blijft kopen als je eenmaal geïnvesteerd hebt. Als je je er bij neer wilt leggen gebruik te maken van slechts 1 leverancier voor al je content en apparaten, dan heeft dit ook voor een consument nog wel voordelen maar zelf ben ik nogal fel gekant tegen dit soort praktijken. Voor het geval dat uit eerdere blogposts nog niet duidelijk geworden was.

Alleen als ik mag houden wat ik koop
Mijn hoofdregel bij het kopen van ebooks is dan ook of ik de door mij gekochte ebooks als mijn eigendom kan beschouwen. Kan ik een backup maken van een ebook dat ik wil kopen zodat ik het kan lezen op mijn tablets of ereaders? Kan ik mijn gekochte ebooks ook lezen op andere apparaten dan die van de leverancier zelf?

Als het enigszins kan dan koop ik ebooks zonder DRM en als dat niet het geval is, dan verwijder ik de DRM van ebooks. Krijg ik de DRM niet verwijderd van gekochte ebooks, dan is het ook simpel want dan koop ik daar dus geen boeken. Een voorbeeld van dat laatste is de iBookstore van Apple. Via iTunes of je iPad kun je ebooks kopen die in de iBooks app dan beschikbaar worden gemaakt voor gebruik op, jawel, iPads. Ook al gaat het vaak om ePub ebooks, ze zijn met een aparte DRM systematiek beveiligd die gekoppeld is aan je Apple id en dat is niet compatibel met de Adobe DRM. Oftewel, gekochte ebooks in de iBookstore kun je alleen maar lezen in de iBook app op een iPad of een ander Apple apparaat.

Die DRM systematiek is aanzienlijk hardnekkiger dan de Adobe DRM en ook al is iBooks een prima app om ebooks mee te lezen, het feit dat ik de ebooks niet buiten die app kan gebruiken betekent dat ik geen ebooks koop in de iBookstore. Zo simpel is het.

Maar als je toch ebooks hebt in iBooks?
Vorige week was er een weekendactie van het NRC waarin je gratis een boek van Youp van ‘t Hek kon downloaden. Uit (alleen) de iBookstore. Die heb ik, als de Nederlander die ik ben, vanzelfsprekend gedownload maar wilde toch een poging wagen of ik het voor elkaar kon krijgen om dat ebook ‘eraf’ te krijgen zodat ik het op mijn Kobo ereader kon gaan lezen. Met veel gepruts heb ik het voor elkaar gekregen en hieronder staan de stappen beschreven die ik heb moeten doen. In de hoop eigenlijk dat ik dit niet nog een keer hoef te doen.

Voor de volledigheid: deze stappen werkten voor mij en doen dat wellicht niet voor jou. Ze zijn bedoeld zodat ik mijn legaal verkregen ebooks kan gebruiken op mijn ereader.

Requiem voor iTunes
De iTunes DRM kan verwijderd worden met software die Requiem heet. Zo gemakkelijk als het daar staat in dat zinnetje gaat het echter niet. De FairPlay DRM die door Apple gebruikt wordt is niet 100% gekraakt en Apple neemt met iedere nieuwe versie van iTunes ook weer stappen om eventuele zwakke punten te verhelpen. Daar zijn ze zo succesvol in dat de Requiem software niet meer werkt met recentere versies van iTunes. De makers lijken het ook deels opgegeven te hebben want hoewel er nog steeds nieuwe versies van Requiem uitkomen is de ondersteuning voor iBooks DRM verwijderen komen te vervallen. Er moet dus (voorlopig?) gebruik gemaakt worden van een specifieke versie van Requiem in combinatie met een specifieke versie van iTunes. De stappen hieronder gaan uit van Windows versies met als belangrijkste beperking dat door het gebruik van een oude iTunes versie GEEN iOS 6 apparaten ondersteund worden.

Installeer iTunes 10.5.3 op je pc of laptop. Zowel de 32bit als 64bit versies kun je vinden bij Old Apps. Als je een recentere versie van iTunes al geïnstalleerd hebt, dan zul je deze helaas moeten verwijderen inclusief de iTunes map in je Mijn Documenten map. Als je daar gekochte muziek, ebooks, apps of films in hebt staan maak dan eventueel een backup of bereid je voor dat je alles opnieuw moet downloaden na installatie van de oudere versie van iTunes.
Zorg dat je tijdens de installatie afvinkt dat gezocht moet worden naar iTunes updates. Controleer na de installatie bij de voorkeuren op het tabblad Algemeen of dit ook daadwerkelijk afgevinkt is.
Verwijder op je iPad (of iPhone/iPod Touch) in iBooks de ebooks waarvan je een backup wilt gaan maken. Die worden zometeen weer teruggesynchroniseerd dus maak je geen zorgen, ze zijn niet permanent weg.
Ga naar de iTunes Store in iTunes, meld je eventueel aan met je Apple id en download de app iBooks.
Als je toch in de iTunes Store bent, zoek en download de gekochte ebooks waarvan je de backup wilt gaan maken.
Synchroniseer nu je iPad (of iPhone/iPod Touch) met iTunes zodat de ebooks weer op je iPad staan. Het synchroniseren is een noodzakelijke stap omdat er dan pas een ‘lees-sleutel’ wordt toegevoegd aan het ePub bestand. Ik heb het zelf zo ingesteld dat ook alleen maar boeken gesynchroniseerd werden en geen apps of muziek.
- LET OP! Mijn iPad 2 met iOS6 werd niet herkend in iTunes 10.5.3. iOS6 wordt vanaf iTunes 10.6 ondersteund en ik moest dus perse een 1ste generatie iPad gebruiken die nog iOS5 gebruikt. Het werkte zonder problemen op die oudere iPad maar als je geen iPad hebt met iOS5 dan gaat het volgens mij niet werken.
Koppel nu je iPad af, ga naar het Boeken onderdeel in iTunes en rechtsklik op het boek waarvan je een backup wilt maken. Kies Openen in Verkenner en controleer of het inderdaad om een ePub ebook gaat dat je niet kunt openen. Soms zit de DRM er niet op bijvoorbeeld.
Als je inderdaad het ePub bestand niet kunt lezen, sluit dan iTunes en ga op internet op zoek naar Requiem 3.3.5. Google is je vriend hier. Pak dit zip bestand uit naar een mapje op je pc of laptop. Latere versies van Requiem werken niet meer in combinatie met iBooks.
Requiem vereist Java en ook dit zul je moeten installeren als je dit nog niet hebt. Kies ook hier uit de goede 32bit of 64bit versie voor je besturingssysteem.
Start Requiem op (werkt alleen als iTunes afgesloten is) en het programma doorzoekt de iTunes map op beveiligde bestanden. Ebooks met DRM worden verplaatst naar de Prullenbak en vervangen door DRM vrije exemplaren. Controleer of ze ook inderdaad werken voordat je de Prullenbak leegt.

Het is me hiermee gelukt maar het is dus wel een zeer bewerkelijk proces waarbij je nooit meer je iTunes kunt upgraden, je Java moet installeren en verplicht een iPad(1) met iOS5 moet gebruiken. Je kunt beter accepteren dat je verplicht op je iPad moet lezen als je boeken koopt in de iBookstore of, zoals ik, hetzelfde boek bij een andere leverancier kopen die niet zoveel restricties oplegt.

Maar ik heb nu wel een handleiding voor mezelf voor als het echt niet anders kan.

Auteursrechtenmisdaad en straf

Ook al ben ik soms enigszins gefrustreerd over hoe krampachtig de entertainment industrie omgaat met het handhaven van hun rechten, de slechte voorbeelden waarin betalende klanten geen waar voor hun geld krijgen moeten geen vrijbrief worden voor consumenten om dan maar zelf alle regels aan de laars te lappen. En natuurlijk schreeuwt de industrie frequent moord en brand over al die klanten die avant la lettre al verdacht worden van waarschijnlijk meteen al hun gekochte content te verspreiden onder familie, vrienden en het internet in het algemeen.

Dat wil echter niet zeggen dat die mensen niet bestaan.

Het lijkt een grijs gebied…
De scheidslijn is soms ook dun. Downloaden uit illegale bron is in Nederland toegestaan maar het zelf verspreiden van die gedownloade content is dat niet. Dat is best lastig uit te leggen want als jij alleen maar verder verspreid wat je zelf gevonden hebt, hoe kan dat nou verboden zijn? Het is precies de reden waarom de industrie (met Brein voorop) in Nederland ook pleit voor een downloadverbod want door zowel downloaden uit illegale bron als uploaden te verbieden wordt het veel eenvoudiger om de glijdende schaal te stoppen dat mensen het heel normaal vinden om content te downloaden en verder te verspreiden. Het is dus belangrijk te beseffen dat als jij, gekocht of illegaal, aan iets bent gekomen je dat niet verder mag verspreiden. Daarom mopper ik wel dat in het kader van Nederland Leest er een ebookversie van het boek van Hermans had moeten komen maar link ik niet naar de illegale versie die iemand zelf geproduceerd heeft. Ook al overwoog ik dat een paar seconden lang.

Met content die je zelf netjes gekocht hebt, zou het eigenlijk duidelijk moeten zijn dat je die niet op het internet moet zetten. Het mag niet, maar kennelijk zijn er toch vele mensen die het te rechtvaardigen vinden om het verder te verspreiden. Omdat ze het een ander gunnen, omdat ze dat niet meer dan redelijk vinden gezien de prijs, omdat ze niet beter weten of omdat ze dat gewoon leuk vinden. Wie zal het zeggen? Als je ziet welke auteursrechtzaken er voor de rechter belanden, dan gaat het vaak om die laatste categorie. Waar er geen twijfel is over het auteursrecht en waar iemand de grenzen opzoekt van de wet. Over intern doorgestuurde duurbetaalde nieuwsbrieven bijvoorbeeld want dat mag dus niet.

.. maar het kan glashelder zijn
Zoals de Amerikaan die vorige week veroordeeld werd tot het betalen van 1,5 miljoen dollar. Hij had tien natuurfilms voor volwassenen gekocht bij de leverancier en deze vervolgens via Bittorrent met de wereld gedeeld. Samen met een groot aantal gevallen kwam dit tot een rechtszaak maar de digitale pornobestanden waren voorzien van een code die direct herleidbaar waren tot de koper waardoor hij als enige ook veroordeeld werd. De eerste reactie zou bijna zijn om daar verontwaardigd over te raken (het bedrag is wel behoorlijk excessief overigens) tot je bedenkt dat dit eigenlijk een goed voorbeeld is van een terechte rechtszaak en een terechte uitspraak. Het voelt aan alsof het bijna per ongeluk goed gegaan is.

Misdaad in de polder
Ook in Nederland willen leveranciers en uitgevers wel geld zien voor (vermeende) inbreuken. Uitgeverij SWP wil -als schikkingsvoorstel- tienduizend euro zien (iets minder excessief) van een basisschooldirecteur en twee sites die een exemplaar van een educatief ebook op redelijk grote schaal verspreid hebben. De directeur verspreidde het via zijn Dropbox naar de leden van een Linkedin groep waar het vervolgens 120 keer gedownload werd. Twee sites kregen het bestand ook te pakken en boden het eveneens aan.

En inderdaad, die basisschooldirecteur zat natuurlijk gewoon heel erg fout maar de uitgever had ook een correct signaal kunnen afgeven als ze, met het gevoerde argument van derving van inkomsten voor hunzelf en de auteur, die 120 keer de verkoopprijs van het boek hadden gevraagd. Minder dan de helft van tienduizend euro. Maar SWP gooit er zelfs nog een schepje bovenop en heeft de 120 downloaders van de betreffende Linkedin groep ook gesommeerd de verkoopprijs te betalen. Waar niet alleen juridisch de basis voor ontbreekt (downloaden uit illegale bron is toegestaan) maar waar met intimidatie -sommeren te betalen mag je intimidatie noemen- weinig sympathie overblijft voor de uitgever. Wederom worden downloaders gerekend als klanten die anders het product wel gekocht zouden hebben en dat is een misvatting. Zoals al te lezen valt in het Webwereld artikeltje: “De helft van de downloaders heeft volgens de uitgever de verkoopprijs inmiddels betaald. De rest weigert. Een deel van hen zegt de uitgever voortaan te boycotten.”

Wederzijds onbegrip tussen contentleveranciers en hun klanten dat regelmatig escaleert tot rechtszaken. Het stemt niet hoopvol dat het allemaal op korte termijn goed geregeld kan gaan worden met legitieme businessmodellen als het vertrouwen van zowel de klant als leverancier ontbreekt.

@ foto: kenteegardin via photopin cc

Worstelen met ebooks: Nederland Leest negeert ze dit jaar?

Eergisteren begon de 7e editie van Nederland Leest. Deze leescampagne, georganiseerd door de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB), wil het lezen van boeken bevorderen door eén boek centraal te stellen. Dit boek wordt door de openbare bibliotheken vervolgens gratis uitgedeeld aan hun leden met het idee dat het boek niet alleen gelezen wordt maar dat er ook over gepraat wordt.

Het idee was goed
Gepraat werd er vorig jaar zeker over de 6e editie toen het de beurt was aan Het leven is vurrukkulluk van Remco Campert. Deze werd niet alleen met vrachtwagens tegelijk afgeleverd bij openbare bibliotheken zodat de leden een dode bomen exemplaar konden afhalen maar zou ook als ebookversie verkrijgbaar zijn. Immers, met het toenemende aantal digitale lezers moet je met je leescampagne wel meegaan met de tijd.

En toen ging er iets fout met het nadenken over hoe dat het beste zou moeten.

Ook al werden er een miljoen papieren exemplaren verspreid over heel Nederland, het idee om dan ook vrijelijk een ebook exemplaar te kunnen downloaden van bijvoorbeeld de websites van de openbare bibliotheken (of die van het CPNB) ging lijnrecht in tegen de principes en waarschijnlijk tegen de afspraken die met de uitgever gemaakt waren. Het onzalige idee van een e-voucher werd vervolgens gebruikt om nog meer papier te verspreiden naar de openbare bibliotheken toe. Kaartjes met codes erop die je moest overtikken op een speciale website om het ebook te downloaden. Die speciale website was redelijk goed verstopt en als extra hindernis werd je voor je inspanningen met de e-voucher beloond met, jawel, een ebook met DRM. “Gelukkig” met instructies hoe je Adobe Digital Editions moest installeren, een Adobe ID kon aanmaken en vervolgens die kon activeren. Eigenlijk was dit een ongekend voorbeeld van ebooks met dubbele DRM. Een e-voucher met code en Adobe Digital Editions met Adobe ID. Het was niet echt vurrukkulluk.

De uitvoering was fout
Ik had ook nog het geluk dat ik een niet werkende code te pakken had maar werd daar wel in geholpen door het CPNB die mijn gemopper op twitter lazen. Ik benutte mijn kans om mijn grote teleurstelling te uiten over de allerbelabberdste constructie die ze bedacht hadden voor de ebooks en de gemiste kans om nu juist van ebooks gebruik te maken om het doel van een leescampagne te bereiken (zoveel mogelijk mensen aan het lezen te krijgen). Een antwoord op de vraag waarom een half verstopte ebookpagina, e-vouchers *en* Adobe DRM nodig waren kreeg ik niet maar wel de erkenning dat “Er ongetwijfeld betere manieren voor [zijn qua distributie van de ebooks] en we doen ons best om in de toekomst de zeer gewaardeerde digitale lezers van dienst te zijn.”

Le(e)s geleerd?
De toekomst is nu. De donkere kamer van Damokles van Willem Frederik Hermans is dit jaar het klassieke Nederlandse boek waar de leescampagne om draait. Je kunt naar de dichtstbijzijnde openbare bibliotheek gaan (die hopelijk nog niet wegbezuinigd is) om daar een papieren exemplaar op de kop te tikken. Voor een tientje kun je een luxe editie in de boekwinkel kopen en voor een ebookversie -waar de zeer gewaardeerde digitale lezer op zat te wachten- ging ik natuurlijk naar de ebookpagina van Nederland Leest.

Die dus niet veranderd is sinds vorig jaar en nog steeds de gelegenheid biedt om het boek van Remco Campert te downloaden, mocht je nog een e-voucher van vorig jaar in de kast hebben liggen.

En inderdaad. Waar je ook kijkt op de website van het CPNB, waar je ook zoekt op de site van Nederland Leest, er wordt met geen woord gerept over een ebook versie. Zelfs geen toelichting waarom die dit jaar ontbreekt. De digitale lezer wordt zeer gewaardeerd maar volledig genegeerd.

Ebook ellende
Zou het CPNB problemen hebben gehad met het verkrijgen van de rechten van een ebookversie? Bestaat er nog steeds de angst dat een ebookversie illegaal verspreid zou worden, ook al heb je heel Nederland al ondergestrooid met papieren exemplaren van datzelfde boek? Of gingen ze er vanuit dat de gewaardeerde digitale lezers vast al wel over een illegale ebookversie beschikten? Het kostte me vanochtend ruim 20 seconden om er eentje te vinden op internet en ik moet toegeven, dat had wel mijn voorkeur boven e-vouchers, codes en Adobe DRM.

Maar wat een gemiste kans. Een leescampagne die in 2012 de overstap nog steeds niet kan maken naar ebooks en vasthoudt aan papieren exemplaren die alleen via openbare bibliotheken verspreid worden. Geen collectieve propaganda van het Nederlandse ebook. Je vraagt je af hoeveel edities van Nederland Leest er nog gaan komen zo.

Een backup maken van je gekochte ebooks mbv Calibre

Nadat Amazon de toegang tot iemands account ontzegd had en daarmee alle gekochte ebooks eveneens ontoegankelijk had gemaakt zijn er diverse artikelen verschenen op internet over hoe je het beste een backup kunt maken van de ebooks die je bij Amazon gekocht hebt. Ik kreeg zelf ook al een paar mailtjes met vragen hierover en dat is de reden dat ik hieronder beschrijf hoe ik zowel mijn ebooks beheer en tegelijk daar een backup van maak. Op die manier ben ik niet afhankelijk van de grillen van een Amazon, Kobo of Adobe om mijn eigen gekochte ebooks te kunnen lezen (op de apparaten waar ik dat op wil).

Het spreekt voor zich hoop ik dat deze werkwijze bedoeld is (en ook alleen maar werkt!) voor de ebooks die je zelf gekocht hebt. Met ebooks van een ander werkt het niet en neem alsjeblieft niet de moeite om me vragen te stellen over hoe dit wel zou kunnen … die beantwoord ik niet.

Calibre
Als je alle ebooks koopt bij slechts 1 leverancier, dan zul je misschien weinig behoefte hebben om je ebooks ook op je pc te organiseren. Maar als je backups wilt hebben of als je ebooks van meerdere plekken afkomstig zijn, dan is het bijzonder handig om alle ebooks -gekocht of gratis- bij elkaar te hebben. Calibre is een gratis programma waarmee je ebooks kunt beheren in zelf samengestelde bibliotheken en dat heel eenvoudig de ebooks met alle mogelijke apparaten kan synchroniseren. Op die manier heb je alle ebooks centraal bij elkaar en verstuur je ebooks naar bijvoorbeeld je ereader of tablet. In de praktijk worden alle ereaders ondersteund en is het sowieso al een beter alternatief dan simpelweg ebooks in de Verkenner naar een ereader kopieren.

Plugins
Calibre werkt met plugins die functionaliteiten toevoegen aan het programma zelf. Dat hangt dus heel erg af waarvoor je Calibre gebruikt maar je hebt bijvoorbeeld een plugin om je collectie ebooks te synchroniseren met je boekenplank bij Goodreads, een plugin om dubbele ebooks op te sporen in je collectie of eentje om een (schatting) te krijgen van het aantal pagina’s van ebooks.

Het maken van backups van gekochte ebooks, waar dus DRM op zit, is uiteindelijk een kwestie van het verwijderen van die DRM op het moment dat je de ebooks importeert in Calibre. Dat vereiste vroeger een ingewikkelde set aan instructies en installeren van scripts maar tegenwoordig heb je voldoende aan een setje met Calibre plugins die precies dat doen: het verwijderen van DRM zodra je de ebooks toevoegt aan Calibre. Je kunt die plugins eenvoudig vinden mbv Google overigens.

Importeren van Kindle ebooks
Voor het importeren en tegelijk backuppen van de bij Amazon gekochte ebooks in Calibre zijn het de volgende stappen:

Download de plugins en installeer vervolgens de Kindle desktop software. De Kindle for PC kun je hier vinden hoewel er ook een Mac versie bestaat.
Open de Kindle for PC (of Mac) software, log eventueel in met je Amazon account en download alle gekochte ebooks.
Unzip de gedownloade plugins ergens in een mapje op je pc of Mac.
Open Calibre en klik op ‘Preferences’. Ga dan naar ‘Advanced’ en naar ‘Plugins’.
Klik op ‘Load plugin from file’ en kies het K3MobiDeDRM bestandje uit de plugins (in mapje Calibre_Plugins).
Ga terug naar het beginscherm van Calibre en klik linksbovenaan op ‘Add Books’.
Ga naar de directory C:\Users\<je gebruikersnaam>\Documents\My Kindle Content (ik heb een Engelstalige Windows) en selecteer daar alle .azw bestanden.
Klik op ‘Open’ en alle geselecteerde Kindle ebooks worden -vrij van DRM- geïmporteerd in Calibre.

Importeren van ebooks in ePub formaat
Of je nou via BOL.com, ebook.nl of Kobobooks je ebooks koopt, alle ebooks in ePub formaat met DRM kun/moet je openen in Adobe Digital Editions. Via de stappen hieronder kun je deze toevoegen in Calibre.

Download de plugins en installeer eventueel Adobe Digital Editions als je dat nog niet gebruikt.
Download alle gekochte ebooks bij BOL.com, ebook.nl, Kobobooks of waar je ze ook gekocht hebt zodat deze in Digital Editions komen te staan. Let op dat je Digital Editions natuurlijk je Adobe ID en wachtwoord moet ingeven als je het voor het eerst geïnstalleerd hebt.
Unzip de gedownloade plugins ergens in een mapje op je pc of Mac.
Open Calibre en klik op ‘Preferences’. Ga dan naar ‘Advanced’ en naar ‘Plugins’.
Klik op ‘Load plugin from file’ en kies het ineptepub bestandje uit de plugins (in mapje Calibre_Plugins).
Ga terug naar het beginscherm van Calibre en klik linksbovenaan op ‘Add Books’.
Ga naar de directory C:\Users\<je gebruikersnaam>\Documents\My Digital Editions (ik heb een Engelstalige Windows) en selecteer daar alle .epub bestanden.
Klik op ‘Open’ en alle geselecteerde ePub ebooks worden -vrij van DRM- geïmporteerd in Calibre.

Beheren en backuppen van je backup!
In Calibre kun je vervolgens al je ebooks voorzien van tags of reviews en indelen (of niet) in verschillende bibliotheken. Zoals al gezegd kun je vanuit Calibre ook de ebooks versturen naar gekoppelde ereaders of Android tablet of direct lezen in het programma zelf. Calibre beschikt over een enorm aantal functies dus maak van de gelegenheid gebruik om meer met je ebooks te doen dan je wellicht voorheen deed.

Denk er ook aan om een backup te maken van je ebooks die je nu in Calibre hebt staan. Het zou toch zonde zijn als je alsnog je ebooks kwijtraakt omdat je pc of Mac kapot gaat. Een handige tip kan zijn om bijvoorbeeld de Calibre bibliotheek in je Dropbox, Skydrive of Google Drive te plaatsen zodat je zowel automatisch een backup hebt maar ook de inhoud kunt synchroniseren met een andere pc of Mac.

Pagina 1 of 412 3...»Laatste »

Vakblog

Werken met informatie

Posts in Category ‘DRM’