Bij de Personal Document Settings zie je dat je mogelijkheid hebt om PDF’s, Word en andere eigen documenten als bijlage te mailen naar je specifieke Kindle appp of het via een tooltje meteen vanuit Windows te versturen. Deze worden dan standaard (je kunt dat uitzetten) opgeslagen in je Kindle Library in de cloud met 5 GB ruimte en zijn vervolgens beschikbaar op de reader app in kwestie.

Het is voor mij alleen maar beschikbaar op de Kindle apps die ik op mijn iPod Touch en iPad heb staan dus voor Android toestellen werkt dit kennelijk niet. Iedere geschikte app -en ik neem aan ook Kindle ereaders als je daar over beschikt- krijgt een eigen mailadres waar je de documenten naar toe kunt mailen. Om spam te vermijden moet je het mailadres dat deze mails verstuurt goedkeuren en op een white list zetten.

Maar vervolgens werkt het prima. Ik heb het geprobeerd met een PDF en dat ging prima. Niet te lezen op de iPod Touch maar uitstekend op de Kindle app voor de iPad. Ook het versturen van Mobipocket ebooks (zonder DRM) ging zonder problemen en met 5GB beschikbare ruimte betekent dit dat je naast je voorraad gekochte Kindle ebooks ook een aanzienlijke collectie eigen ebooks kunt toevoegen aan je Kindle Library in de cloud. Niet wereldschokkend maar wel best handig.

#

Een universele afstandsbediening stond al een tijdje op de wensenlijst maar in het (verre) verleden waren dat dramatisch onhandige dingen die je toets voor toets moest programmeren mbv de oorspronkelijke afstandsbedieningen en ik heb er nooit eentje kunnen vinden die de gewenste verhouding had tussen functionaliteiten en betaalbaarheid. Ook de komst van de heilige gralen onder de universe afstandsbedieningen, de Logitech Harmony modellen bracht daar geen verandering in want die dingen waren duurder dan de helft van de apparaten waar ik de afstandsbedieningen van wilde vervangen.

Sinds afgelopen april is daar verandering in gekomen en heeft Logitech een instapmodel uitgebracht, de Logitech Harmony 300i. Voor drie tientjes een universele afstandsbediening waarmee je tot 4 apparaten kunt bedienen. De duurdere modellen hebben meer macro functies (om met 1 druk op de knop een hele reeks commando’s van desgewenst meerdere apparaten te kunnen uitvoeren) en zijn voorzien van LCD displays maar deze doet wat het moet doen volgens mij en put uit dezelfde database met apparaten van Logitech als zijn duurdere broertjes.

Het configureren is werkelijk kinderspel geworden met deze modellen van Logitech. Het vereist wel een pc/laptop met internetverbinding maar via de site van de Harmony maak je een eigen account aan, download en installeer je wat software voor de configuratie en voor de rest wordt alles afgehandeld in een zeer eenvoudige webbased interface. Je geeft op welke leveranciers en modelnummers je vier apparaten hebben en na een klik op Sync is je Harmony (via een USB kabeltje) gelijk geprogrammeerd voor al die (max) vier apparaten. De software ontkoppelt zelfs netjes je afstandsbediening weer in Windows na het synchroniseren en je bent klaar om te gaan.

Logitech claimt een kwart miljoen apparaten van 5000 leveranciers te ondersteunen en ik kan in elk geval melden dat mijn Samsung TV, Samsung HD tv ontvanger, LG blurayspeler en AC Ryan mediaplayer zonder problemen ondersteund worden, iets wat je voorafgaande een aanschaf kunt bekijken op de site zelf. Ook daarna is het nog mogelijk om individuele knoppen per apparaat geheel naar eigen smaak in te richten, net als wat speciaal daarvoor bedoelde ‘favorieten’ knoppen. Dat had ik ook wel nodig want de afstandsbediening is niet voorzien van knoppen om van audio en ondertitelingssporen te wisselen, iets waar ik zeer frequent gebruik van maak met de blurayspeler en mediaplayer.

Voor het geld een aanrader in elk geval. De oorspronkelijke vier afstandsbedieningen blijven nog even veilig liggen tot ik een paar weken met de Harmony gewerkt heb en zeker weet dat alle functies nu afgedekt zijn; daarna gaan de batterijen eruit en scheelt het weer ruimte bij de tv en op de tafel!

Nu is een 10,1″ netbook zelf ook niet optimaal om aan een tafel wat te doen en dus heb ik m.b.v. nieuwe accessoires het wat aangekleed. Een Zalman notebook koeler die ook als standaard fungeert om wat ruimte te maken, een klein draadloos toetsenbord met ienieminie Unifying USB ontvangertje en een draadloze muis die op hetzelfde ontvangertje aangesloten kan worden.

Werkt gelijk een stuk fijner.

Toch kon ik het natuurlijk niet laten om het uit te proberen. Niet alleen vind ik de hele rfid toepassing best interessant (onze bibliotheekboeken zijn er allemaal mee voorzien en ik heb nog het genoegen gehad in een projectgroep te hebben gezeten waarin we over de introductie van rfid kaarten gesproken hebben). Ook besteedde Pierre vorige maand uitgebreid aandacht aan de hele soap die ’1-2-3 op stap met de ov chipkaart‘ heet en ondanks die blogpost, die je eerder ontmoedigt om er mee aan de slag te gaan, had ik toch wel zin om het eens te proberen. Mijn strippenkaart was toch al net aan vervanging toe dus waarom ook niet? Een nieuwe strippenkaart kopen of een OV-chipkaart proberen, lood om oud ijzer toch?

Welke kaart?

Ik heb een jaartrajectkaart van de NS voor woon-werk reizen en dat is ook een chipkaart. Omdat die over enkele maanden afloopt en ongetwijfeld vervangen gaat worden besloot ik om een Persoonlijke OV-chipkaart te bestellen op ov-chipkaart.nl. Na even (flink) proberen om een foto geaccepteerd te krijgen heb ik die aangevraagd en gelijk ‘Automatisch betalen‘ erbij genomen al bij het bestellen van de kaart. Dat is wat de site een product noemt die op je kaart geladen moet worden bij een ophaalpunt en wat er voor zorgt dat er automatisch geld wordt overgeboekt van je bankrekening naar je ov-chipkaartsaldo zodra dat saldo onder de 5 euro komt. Dat werkt ook alleen met een persoonlijke ov-chipkaart en niet met een anonieme (enigszins logisch) en voor dat heerlijke warme gevoel van eigenaarschap van zo’n kaart mocht ik 7,51 euro betalen. 7,50 voor de kaart en 1 eurocent om akkoord te geven via iDeal voor dat automatische betalen.

Wachten

Dan kun je daarna weinig meer doen dan wachten en nog eens de spaarzame informatie op OV-chipkaart.nl lezen. Een account aanmaken vereist dat je een kaart hebt en dus heb ik kalm 3 werkdagen gewacht tot de kaart in de bus viel. Gelijk diezelfde avond snel een account aangemaakt en die kaart gekoppeld aan dat account. Bijna klaar dacht ik nog.

Mooi niet want hoe zit dat nu met dat automatische betalen? Op naar 1 van de 2 ophaalpunten die bij mij in de buurt zitten maar nee hoor, daar stond geen bestelling klaar en na enigszins gepikeerd alle menu-opties van die paal doorlopen te hebben maar weer richting huis en computer gegaan.

Nog een keer

OK, dan gaan we het nog een keer aanvragen en bestellen. Achteraf vond ik het ook wel raar dat je bij bestellen van een OV-chipkaart al een koppeling met je bankrekening zou kunnen leggen want er is nog geen kaartnummer bekend natuurlijk, maar vooruit, een foutje van 1 eurocent kan ik nog verdragen en dus bestelde ik het opnieuw vanuit mijn inmiddels aangemaakte account. Gelijk nog een product erbij besteld, nl. het 20% kortingsproduct waarmee je in de daluren goedkoper kunt reizen. Lang verhaal kort, een half uur later had ik 2 eurocent betaald (voor beide 1 cent) en stond ik wederom bij het ophaalpunt. Succes want inderdaad, beide producten werden op mijn kaart bijgeschreven.
OK, nu had ik een kaart met 0 euro saldo en met automatisch betalen. Zou dat nu dan gelijk een overboeking van saldo betekenen of moest er eerst saldo opstaan voordat dit zou gebeuren? De site vertelde er weer eens niks over en dus stond ik een dag later voor de 3e keer bij die paal om een tientje saldo erop te zetten.

1-2-3 hoeveel?

Drie keer was in elk geval scheepsrecht, ook al zou ik niet perse van eenvoudig willen spreken. Inmiddels was ik al enkele centen boven de 17,50 euro kwijt en had ik nog geen centimeter met de bus gereden. Tijd om wat lagere school rekenen los te laten op dit fenomeen.
Op de site staat een verwijzing naar de busvervoerder in mijn regio (Connexxion) die meldt dat:

Reis + basistarief
U betaalt de gereisde kilometers x bedrag per kilometer (in Overijssel € 0,125)
+ basistarief (€ 0,78 ) Stapt u meteen of binnen 35 minuten over, dan betaalt u niet opnieuw het basistarief.

Dat basistarief wordt vergeleken met die ene strip die je als basis betaald maar daar gaat het rekenwerk al gelijk mank natuurlijk. Een (blauwe) strippenkaart kost 22,50 euro en dat rekent handig om dat elke van die 45 strippen je 50 cent kosten. 78 cent versus 50 cent, het begint al goed.

De vergelijkende test

In ons gezin reizen we best regelmatig met de bus op een tweetal vaste trajecten:

• Van huis naar busstation Deventer. We wonen in een hoek van Deventer en het is een reis van ruim 15 minuten met de bus. Dat doen we zowel in de spits als in de daluren (alles na 9 uur ‘s ochtends is daluur in deze regio)
• Van huis naar busstation Deventer en overstappen in de bus naar de wijk Platvoet. Dat is letterlijk zo’n beetje van de ene hoek van Deventer naar de andere hoek van Deventer. Ook dit doen we zowel in de spits als in de daluren.

Voor de OV-chipkaart reisden we voor 9 uur met een blauwe strippenkaart, wat 3 strippen kost. Zoon van 4 reist natuurlijk op een roze strippenkaart en dat kost hem nog steeds 3 strippen. In de daluren kent Connexxion een zgn. dalkaartje en daarmee reis je voor 1,20 binnen de stad maar kun je er niet mee overstappen.

Op traject 1, een enkele rit van huis naar het busstation, betaal ik met een blauwe strippenkaart omgerekend 1,50 voor de 3 strippen voor dat ritje. Na 9 uur kost het me dus 1,20 euro met een dalkaartje. Zoon reist met zijn roze strippenkaart voor omgerekend 1 euro voor de 3 strippen en dat doet hij na 9 uur natuurlijk ook want een dalkaartje is duurder voor hem.

Met de OV-chipkaart ben ik zelf 1,64 euro kwijt ipv 1,50 euro voor 9 uur. 14 cent meer dus wat zo’n 9% duurder is. Na 9 uur geldt wel de 20% korting die ik als product op mijn kaart heb staan maar ben ik wederom duurder uit met die chipkaart: 1,31 euro versus de 1,20 van het dalkaartje. Ditto iets meer dan 9% duurder om precies te zijn.
Op dit traject heeft zoonlief nog niet met zijn ov-chipkaart gereisd maar ik voel hem wel aankomen.

Bij traject 2 voel je de verschillen alleen maar groter worden en dat klopt. Een retour ritje kost in de oude situatie 2,70 euro (3 strippen wegens overstappen en een dalkaartje voor het laatste stukje naar huis omdat de geldigheidsduur van die 3 strippen onvoldoende is). Dat zou nog 3 euro kunnen zijn als er wat meer tijd tussen de heen- en terugrit zou zitten maar het verbleekt bij de kosten die je met de OV-chipkaart maakt: 3,92 euro waar het ons normaliter 2,70 had gekost. Een extra prijs van ruim 45%! Toegegeven dat het tijdstip hier wel een rol speelt want als je wat meer tijd hebt zitten tussen de heen- en terugreis en die ritten ook beide na 9 uur zouden plaatsvinden zou de verhouding 2,98 euro voor de ovchip versus nog steeds 2,70 euro in de oude situatie zijn. Dat is overigens nog steeds 10% duurder maar al minder belachelijk dan die 45%.

Zoon heeft dit traject vandaag ook gedaan als enkele rit, na 9 uur, en was 1,88 euro kwijt tov de 1 euro die zijn 3 roze strippen voorheen kostten. Een record tariefstijging van 88%! Het is maar goed dat hij als vierjarige nog wat minder cynisch dan papa is.

Hoezo 1-2-3?

Het enige wat 1-2-3 gaat is het geld uit je (digitale) portemonnee dus. Gemiddeld ben je ongeveer 10% duurder uit dan met je strippenkaarten maar afhankelijk van de duur van je reis, tijdstip dat je reist en je leeftijd kan dat oplopen tot vele tientallen procenten. Dan heb ik het nog niet eens over de aanschafkosten van een OV-chipkaart (die je elke 5 jaar opnieuw zult moeten maken), problemen met het hele systeem, vergeten uit te checken of het feit dat veel OV-chipkaart reisproducten nu notabene nog relatief goedkoop zijn. Het 20% dalkortingsproduct bijvoorbeeld kon ik nu voor 1 eurocent kopen maar gaat vanaf 1 september 7,50 euro per jaar kosten. Dat komt er dus nog bovenop!

De OV-chipkaart is gewoon rekening rijden voor het openbaar vervoer. Een kilometerheffing waarbij het totaal niet transparant is vooraf wat je kwijt bent aan een reis, laat staan dat duidelijk is dat het een spectaculair duurdere oplossing is dan die trouwe strippenkaart waar de overheid en OV vervoerders kennelijk de oorlog aan verklaard hebben. Dat je ook al een web 2.0 deskundige moet zijn om door dat oerwoud van gebrekkige informatie een pad te banen naar je OV-chipkaart met correcte producten erop, kan alleen maar leiden tot de conclusie dat er werkelijk geen enkele reden te bedenken is waarom mensen over zouden moeten stappen naar zo’n ding. Niet dat we straks een keuze hebben natuurlijk maar ik ga eens kijken of een rijbewijs halen en auto kopen nou echt nog zoveel duurder is dan het openbaar vervoer.

Allereerst zijn er een paar duidelijke ontwikkelingen te zien als het om eReaders gaat: een combinatie van e-ink en lcd schermen voor toegevoegde functionaliteiten, zoals de Nook dat al geintroduceerd heeft, kleuren lijken te gaan komen op eReader schermen en Wifi en 3G verbindingen worden meer standaard dan uitzondering.

De allereerste aankondiging van de CES op dit gebied kwam van MSI. Zij kondigden o.a. een dual screen eReader aan die door Asus gemaakt zal worden. Deze heeft 2 LCD schermen en valt wat mij betreft dan meer in de categorie tabletpc’s maar zoals we de dagen daarop zagen, die grens wordt steeds vager.

De (Spring Design) Alex is er eentje die al eerder aangekondigd was en die een pagina uit het eboek van Nook heeft genomen. Een groter 6″ e-ink scherm en een kleiner 3,5″ LCD scherm eronder. Interessant is vooral dat het 3,5″ scherm aangedreven wordt door Android 1.6 en het apparaat over Wifi beschikt. Een exemplaar die over 3G beschikt zal later volgen.

E-Ink technologie heeft nu eenmaal wat beperkingen. Het verversen van een nieuwe pagina duurt een tijdje en kleur, het is maar de vraag of dat met E-Ink ooit gaat gebeuren. Philips, de bedenker van E-Ink, heeft echter niet stil gezeten en op de CES presenteert Liquidvista zich als nieuwe technologie van Philips waarmee je wel 60 frames per seconde kunt verversen en die kleur aan kan. Niet alleen een kleuren eReader is daarmee mogelijk, ook video kan dan ineens op een eReader.

Groter is beter, moeten de makers van de Skiff eReader gedacht hebben. Een 11,5″ scherm betekent dat het zelfs fors groter is dan een Kindle DX en de flinterdunne reader lijkt dan ook vooral bedoeld te zijn om kranten en nieuws op te lezen. Het scherm is eigenlijk zelfs te groot voor een ebook …

PlasticLogic kwam dan ook (eindelijk) met hun Que reader aanzetten op de CES. Groot, dun en duur lijkt de Que te zijn met een focus op het zakelijk gebruik. Ongeveer A4 formaat, wat het aantrekkelijk maakt voor PDF’s, en zeker eentje die ik zou overwegen aan te schaffen ware het niet dat ook ik denk dat de toekomst en meerwaarde zit in meer tablet pc achtige readers. De kracht van de Que zit hem vooral in de software die het apparaat in staat stelt de layout van de papieren versie te behouden in de digitale variant, iets wat met de USA Today gedemonstreerd werd.

Hands-on with the Plastic Logic Que from CrunchGear on Vimeo.

Liquidvista was niet de enige met een opvolger voor de E-ink technologie. Pixel Qi’s nieuwe LCD technologie heeft de voordelen van E-ink en bijna geen enkele van de nadelen van LCD meer. Interessant. De eerste eReader van Samsung die ‘alleen’ maar een 6″ of 10″ scherm heeft en voor de rest weinig nieuws, lijkt ineens zo gewoontjes.

Lest best, wat mij betreft, is de Entourage Edge. Een dual screen reader wat al eerder vertoond was maar hier hebben we aan 1 kant een E-ink scherm en aan de andere kant een stevig LCD scherm wat, wederom, door Android aangedreven wordt. Behalve dat Wifi en 3G ondersteund wordt, werken de schermen ook samen. Klik een woord aan in de tekst die je op het E-ink scherm aan het lezen bent en op het LCD scherm kun je een woordenboek gebruiken daarvoor. Het ziet er nog wat fors en zwaar uit maar dat krijg je als je een eReader aan een tabletpc vastlast … ik zou deze graag een paar weekjes willen testen!

Consumenten bezitten gemiddeld vier van deze kleine draagbare opslagmedia, maar raken er gemiddeld ook weer één kwijt. Dit blijkt uit onderzoek onder ruim 1.600 Nederlanders in opdracht van Imation, producent van digitale opslagmedia.

Even snel tellen leert dat ik zelf 3 usbsticks heb die ik alleen maar gebruik voor tv series op mijn dvdspeler af te spelen via de usb poort. Voor de rest heb ik er nog eens zes waarvan ik er 2 niet meer gebruik omdat ze naar verhouding oud zijn en weinig opslag hebben (de 256 MB sticks).

Twee sticks van resp. 8 en 16 GB gebruik ik als backup en opslag van werkdocumenten, veelgebruikte software en overige documenten. Twee andere weer voor presentaties en overige bestanden die ik tijdelijk nodig heb. Het is me tot dusverre gelukt om ze niet kwijt te raken maar geef toe zo af en toe wel even te moeten zoeken.

Ooit een USB stick kwijtgeraakt? Met gevoelige/belangrijke/prive informatie?

Technisch is de Kindle DX nog uitgebreid met wat meer opslag (3,3 GB nu), kantelt de tekst op het scherm mee als je de reader van portrait naar landscape draait en wordt PDF nu expliciet ondersteund.

Evolutie ipv revolutie. De iLiad heeft een 1024×769 resolutie, werkt ook met (Europese) kranten samen en is al drie jaar geleden op de markt gekomen. Ik geef grif toe dat kranten als de Washington Post en de New York Times wat meer gewicht hebben dan het NRC Handelsblad maar het hele achterliggende idee is niet nieuw. Kranten zoeken oplossingen om te compenseren voor vooral de teruglopende stroom aan adverteerders, en met de goed verkochte Kindles is deze oplossing definitief het proberen waard. Of de 489 dollar die de Kindle DX moet gaan kosten niet een belemmering gaan vormen, daar ben ik nog niet zo uit. Ik blijf fan van ebookreaders maar digitaal nieuws en werk & studiemateriaal lees en gebruik ik op de pc of laptop.

We wachten af.

Met lede ogen heb ik mogen/moeten aanschouwen hoe velen een netbook hebben aangeschaft .. de Asus EEE vooral hoewel ook enkelen een kloon van de MSI Wind kochten (de Medion Akoya Mini E1210 bij de Aldi). Telkens besloot ik toch nog niet tot aanschaf over te gaan want de tijd ontbrak met de toegenomen familiedrukte maar ook blijft het nog steeds best wel een redelijk bedrag om uit te geven, zeker als je zo’n ding niet echt nodig hebt.

Maar ja, (gadget)bloed kruipt waar het niet gaan kan dus ben nu toch de bezitter van een netbook. Niet de Asus EEE maar de MSI Wind, die ik gewoon mooier vind en daarnaast ook veel meer een mini laptop is dan de Asus EEE. Zo heeft deze voldoende opslagcapaciteit en geheugen, is Windows XP Home het besturingssysteem en heeft het 802.11 n ondersteuning, wat wel zo fijn is met mijn 802.11 n wireless netwerk thuis.

De wat betere specificaties betekenen ook dat het niet het goedkoopste van de MSI Wind modellen was maar dit was een aanbieding bij computerboer Paradigit die ook in de tweakers pricewatch niet verbeterd kon worden.

Installatie was redelijk eenvoudig en het traditionele opschonen van alle ‘gratis’ bijgeleverde software nam relatief weinig tijd in beslag. Enig minpuntje was de afwezigheid van een papieren handleiding waardoor ik op een 2e pc moest opzoeken hoe de wireless adapter aangezet moest worden maar na een half uurtje was XP geinstalleerd, deed het wireless netwerk het en had ik virusscanner en andere software geinstalleerd.

De komende periode volgen er ongetwijfeld nog wat meer postjes over het werken met de Wind.

Video van de Nikko webcommercial op YouTube:

De processor blijft redelijk oud met nu 1 GB geheugen maar dat houdt de prijs op de verwachte 399 euro voor het apparaat. Met de online mogelijkheden van zo’n mooi klein pc’tje en vooral het grotere scherm wordt het ook met ebooks nu echt aantrekkelijk volgens mij. Grote kans dat ik een exemplaar ga aanschaffen als deze hopelijk dit jaar ook nog in Nederland verkrijgbaar zal zijn! Azie is het eerst aan de beurt.

Update: ook vandaag werd bekend gemaakt door MSI dat er bij hun ook een frisse Wind gaat waaien. Een budget subnotebook waar ik ook weer hebberig van wordt.