Hoge bomen vangen veel wind. Daar moest ik aan denken toen eind vorige week Dropbox, in een poging duidelijker en transparanter te zijn m.b.t. haar eigen voorwaarden, de terms of service aanpaste en netjes toelichtte op de eigen blog. Dit deden ze mede naar aanleiding van veel en uitgebreide discussies van/met eindgebruikers van Dropbox op de eigen fora en, mijns inziens, zijn ze er keurig in geslaagd om de wat meer vage verwoordingen t.a.v. encryptie, welke informatie verzameld wordt van eindgebruikers en de-duplicatie goed aan te scherpen.
Eén aangepaste clausule van de terms bleef onbesproken in de blogpost maar daar barstte een klein bommetje over los in blog- en twitterland nadat iemand op Slashdot zich afvroeg of de nieuwe passage over de gevraagde licentie op geuploade content “to the extent we think it necessary for the Service” ook betekende dat Dropbox het eigenaarschap op de content opeiste. Gelijk dook de twitterende en bloggende meute, die volgens mij zelden tot nooit een terms of service gelezen hebben voordat ze op Accept klikten, op het onderwerp en jutte men elkaar op in het wantrouwen tegenover dit soort kwade praktijken van Dropbox met al dan niet uitgevoerde dreigementen om hun accounts te deleten. Zeker na de beveiligingsblunder enkele weken geleden, waarbij Dropbox accounts urenlang open hebben gestaan voor de wereld, is de emotie wel begrijpelijk maar was de aanpassing van de terms door Dropbox mijns inziens toch echt een onterechte stok om mee te slaan.
Arnoud Engelfriet verwoordde het gisteren ook netjes (ik blijf hem maar citeren geloof ik vandaag):
De reden dat men zulke taal gebruikt, is omdat met name de Amerikaanse auteurswet dit vereist. Deze wet noemt allerlei handelingen die de auteursrechthebbende kan autoriseren of verbieden. Wanneer een licentie een bepaalde handeling niet noemt, is deze niet gedekt onder de licentie. Diensten als Dropbox zetten dus zo veel mogelijk van die handelingen in hun licenties om maar ingedekt te zijn.
Doel van deze taal is meestal alleen om te kunnen voorkomen dat een gebruiker de dienst aanklaagt wegens schending van auteursrechten. Dat klinkt gek: hij uploadt zelf die bestanden, dus is het evident dat de dienst die bestanden mag opslaan zou je zeggen. Maar Amerikaanse juristen zijn nu eenmaal conservatieve mensen: het stáát nergens expliciet dat de uploader dit toestaat, dus laten we het maar opschrijven want dan krijgen we er geen discussie over. En dan krijg je dus dit soort breedsprakige formuleringen.
Dropbox voegde er zaterdag ook nog gemakshalve een reactie aan toe op hun blog:
Some of you have written us with very understandable concerns about the legal-sounding parts. In particular, our new TOS talks about the licenses we need to run Dropbox. We want to be 100% clear that you own what you put in your Dropbox. We don’t own your stuff. And the license you give us is really limited. It only allows us to provide the service to you. Nothing else.
We think it’s really important that you understand the license. It’s about the permissions you give us to run the service, things like creating public links when you ask us to, allowing you to collaborate with colleagues in shared folders, generating web previews or thumbnails of your files, encrypting files, creating backups… the basic things that make Dropbox safe and easy to use. Services like Google Docs and others do the same thing when they get these permissions (see, for example, section 11.1 of Google’s TOS).
Voor mij in elk geval geen enkele reden om afscheid te nemen van Dropbox. Als je denkt dat er vuur is bij het rookpluimpje, je het zaakje niet vertrouwt of simpelweg van mening bent dat er betere alternatieven bestaan, natuurlijk, kijk verder dan Dropbox. Je kunt ook alles gaan beveiligen in Dropbox met bijv. het gratis TrueCrypt maar ook daar begin ik niet aan. De kracht van Dropbox is nou net het super eenvoudige: synchroniseren van bestanden in je Dropbox map(pen), automatisch gebackupped hebben online en beschikbaar op alle pc’s of mobiele apparaten waar je de (mobiele) client installeert. Terms of services, je weet wel -die dingen die je nooit leest-, zijn geen alternatief voor gezond verstand. Als jij tekstbestanden met pincodes en creditcardgegevens in je Dropbox account zet of andere gevoelige documenten, dan is de beveiliging van Dropbox zelf je kleinste probleem lijkt me.
In april dit jaar heeft Bright de resultaten bekend (PDF) gemaakt van een zes weken durend onderzoek naar de terms of service van 19 bedrijven en 24 diensten op het web die jou en mij gegarandeerd bekend voorkomen. Een onderzoek naar aspecten van eigendom, privacy, aansprakelijkheid en rechten waar de gemiddelde eindgebruiker allemaal voor tekent als die op Accept klikt. Daar scoort Dropbox nog een mager zesje maar blijft daarmee o.a. Apple, Battle.net, Facebook, Flickr, Foursquare, Google, Paypal en Spotify met gemak voor. Kortom, bedenk dus ook voor alle webbased diensten welke gegevens je eigenlijk weggeeft en hoe bedrijven met jouw rechten omgaan. Er is geen alternatief voor een kritische houding.
Ik bewaar zometeen even die PDF in mijn Dropbox account waar ik inmiddels een betaalde variant van heb genomen. Als er nog spijtoptanten zijn, hier is mijn referral zodat je jezelf snel weer kunt aanmelden en mij ook nog wat gratis ruimte geeft om niet gevoelige documenten in te bewaren ….
Update 6 juli: Op de blog van Dropbox is een update verschenen waarin toegelicht wordt hoe men omgaat met de rechten van door gebruikers geupload materiaal: what’s yours is yours. Het betreffende onderdeel in de terms of service is ook volledig herschreven.
