Het is een zegen en soms een vloek tegelijk. Of het nu software, hardware of een (nieuwe) webdienst is, ik wil er altijd mee spelen, mee prutsen, mee experimenteren. Wat doet het? Hoe werkt het? Kan ik er wat mee? Die laatste vraag is trouwens zeer ondergeschikt want alleen al het uitproberen en kijken wat het doet, dat is al voldoende voor me. Heel soms gebruik ik het nog nadat ik uitgespeeld ben maar het is de uitzondering en niet de regel. Ik houd er in ieder geval wel regelmatig een blogpost aan over en dat is ook leuk natuurlijk.

VLC media player is niet erg nieuw. Sterker nog, het bestaat al vele jaren en is een open source mediaplayer die op vele platforms (besturingssystemen) draait. Het grote voordeel is dat het zelf geen externe codecs nodig heeft om zo’n beetje alle video en audioformaten af te spelen die je op je pc verzameld hebt. Het is niet de enige die doet doet -er zijn vele concurrenten- maar ik kan alle open source inspanningen nu eenmaal erg waarderen als alternatief voor je blauw betalen voor minder functionaliteiten. Daarnaast krijgt elke (grote) versie van VLC een codenaam mee en zijn dit telkens namen die uit de Discworld / Schijfwereld boeken van Terry Pratchett komen, waar ik ook al een zwak voor heb.

Versie 2.0 kwam na jaren wachten eind vorig jaar dan eindelijk uit. Met de codenaam ‘Twoflower’ (ga nu onmiddelijk de eerste twee delen van Discworld lezen, deze post is er nog wel als je terugkomt!) introduceerde VLC wat ze zelf ‘experimentele ondersteuning van blu-ray’ noemden. Ze hadden me net zo goed een uitnodiging kunnen sturen om te gaan prutsen met die verwoording natuurlijk. Sinds enkele maanden heb ik ook een blu-ray drive in mijn pc zitten die ik tot nu toe nauwelijks gebruik. Reguliere software om blu-ray schijven mee af te kunnen spelen is best redelijk prijzig en dat komt omdat de gemiddelde blu-ray beveiligd is met allerlei technieken om ‘misbruik’ te voorkomen. Leveranciers moeten een licentie kopen en hun ziel overhandigen om de mogelijkheid tot afspelen van een blu-ray schijf op een pc in te kunnen bouwen in hun software. En licenties kosten veel geld.

Enfin, ‘experimentele ondersteuning van blu-ray’ blijkt dus te betekenen dat als je niet beveiligde blu-ray schijf hebt, je deze nu met VLC media player kunt afspelen. Open source media player en dure licenties gaan nu eenmaal niet samen. Als je bedenkt dat alle schijven die in de (web)winkels verkocht worden beveiligd zijn, dan houd je dus alleen zelf gebrande schijven over die werken. De meeste van dat soort zelf gebrande schijven komen voort uit ‘misbruik’ door anderen en zijn legitiem gedownload uit illegale bron. Zo is de cirkel van ironie weer rond.

Maar ach, ik was nog maar net begonnen met prutsen en dan is de volgende uitdaging om alsnog het afspelen van reguliere en beveiligde blu-ray schijven mogelijk te maken. Dat betekent dat VLC gebruik moet gaan maken van de AACS bibliotheek die de DRM verzorgt en de toegang ‘beheert’ van de software tot de schijf. Het lange technische verhaal snap ik zelf nauwelijks maar het internet zit vol met slimme mensen en het leek me dat in de afgelopen 5 maanden iemand toch wel dezelfde puzzel had pogen op te lossen.

Dat klopte.

Eén eenvoudige Google actie was voldoende om de werkwijze te vinden en 2 minuten later kon ik een film op blu-ray afspelen op mijn pc. Wel een beetje jammer dat het zo makkelijk ging.

En een beetje jammer dat ik deze functionaliteit ook nooit meer zal gebruiken want mijn blu-ray films kijk ik liever beneden op de tv

#

In een tijdperk waarin apps enkele euro’s kosten (en dure varianten rond een tientje) en ook voor de pc en Mac veel opensource (gratis te gebruiken) software voor handen is moet je toch wat als leverancier van zo’n beetje de duurste software. Tenminste, ik stel me zo voor dat er bij Adobe toch wel wat vergaderingen gespendeerd zijn aan het onderwerp van het prijsmodel van de nieuwste versie van al hun software, de CS 6 Suite. Alle voorgaande versies hadden prijskaartjes die, afhankelijk van het pakket, varieerden tussen de 1000 en 2500 dollar, wat het meteen ver buiten het bereik van de gemiddelde consument bracht. Met student/teacher licenties maak je dat, ook in Nederland, iets betaalbaarder voor het onderwijs maar in het bedrijfsleven moe(s)t er elk jaar toch flink betaald worden om bij te blijven met Adobe’s software.

CS6 is vandaag officieel beschikbaar maar Adobe heeft nu ook de cloud omarmt en een software-as-a-service dienst aangekondigd, Creative Cloud, die per 11 mei beschikbaar is. Deze dienst is gebaseerd op een abonnementenstructuur en maakt alle Adobe software beschikbaar voor een vast bedrag per maand. Alle pakketten kunnen gedownload en geïnstalleerd worden zolang je het abonnement hebt. Het is nog even de vraag hoe deze dienst precies gaat werken en welke beperkingen hier eventueel aan zitten maar voor 50 dollar per maand (als je een jaarabonnement neemt) beschik je dan wel over alle Adobe CS6 software. Als volgend jaar CS7 uitkomt kun je waarschijnlijk gewoon updaten binnen hetzelfde abonnement en hoef je niet weer te betalen voor een upgrade.

Hoewel ik zelf geen gebruiker ben van Adobe CS software (ik heb CS5 ongebruikt in een bureaula liggen), is het wel een goede ontwikkeling om software ook via dit soort constructies te kunnen afnemen. Het moet dan wel software zijn waar je zowel prijsvoordeel als ook gebruiksvoordeel mee kunt behalen door het op deze manier te kopen maar het voorkomt extra betalen bij jaarlijke upgrades en kan in het voorbeeld van Adobe ook flink kostenbesparend werken tov aanschaf van software op een dvd’tje.

Toch?

#

Tegenwoordig is dat wel anders. Veel sites zijn aan elkaar gekoppeld, maken gebruik van dezelfde Google of Facebook account voor autorisatie en zijn alerter geworden op welk wachtwoord je gebruikt. Een beetje site geeft bij het aanmaken van een account aan hoe sterk het wachtwoord is maar gebruikt daar verschillende criteria voor. Hoofdletters, kleine letters, cijfers, diacrieten en leestekens zijn wel of niet verplicht. Dat maakt het allemaal een stukje veiliger maar voorkomt ook dat je met een beperkte set aan wachtwoorden kunt en wilt werken. Natuurlijk, ook dat is beter voor de veiligheid maar het betekent wel dat je met tientallen verschillende wachtwoorden moet werken voor alle sites waar je gebruik van wilt maken.

Ook al heb ik het jaren uitgesteld omdat ik er niet aan wilde, nu ben ik toch gaan kijken naar zgn. password managers, programma’s die wachtwoorden bewaren en die in combinatie met je browser(s) ook die complexe wachtwoorden invullen zodat jij ze niet hoeft te onthouden. Er zijn meerdere van dit soort programma’s maar omdat ik met meerdere computers werk wilde ik in elk geval een oplossing die niet lokaal alles bewaart maar dat in de cloud opslaat. Dat beperkt het aantal opties meteen en ik kwam op LastPass uit.

Het eerste wat opvalt bij LastPass is de lange rij met platforms die ondersteund worden. Je database met wachtwoorden wordt gecodeerd opgeslagen bij LastPass en is via browserplugins en jouw account te raadplegen op alle pc’s. Er is een Premium account waar je 12 dollar per jaar voor moet betalen die dan ook toegang geeft tot gebruik van jouw database door mobiele apps. Hoewel er veel te doen is geweest over de veiligheid van gevoelige data bewaren in de cloud heb ik wat meer vertrouwen hierin. Toevallig is LastPass in 2011 in het nieuws geweest tav een mogelijke hack maar bleek het niet mogelijk zijn de master passwords van de accounts te kraken.

Na installatie van een stukje software heb je de optie om alle wachtwoorden uit je browser(s) op te slaan in de LastPass database en ze daarna te verwijderen uit je browsers zelf. Het is confronterend om te zien hoeveel wachtwoorden er op je pc bewaard worden en hoe makkelijk die dus te achterhalen zijn als je achter iemands pc gaat zitten. LastPass kun je vervolgens als extensie in alle voorkomende browsers installeren en het neemt het wachtwoordbeheer in al die browsers over. Vanaf dat moment bewaart LastPass alle inlog/wachtwoord combinaties en kun je LastPass die laten invullen als je wilt inloggen. Het biedt ook de mogelijkheid om sterke wachtwoorden te genereren (die het vanzelfsprekend ook weer bewaart) dus je kunt eenvoudig per site een nieuw wachtwoord instellen die je niet meer hoeft te onthouden.

Ik gebruik LastPass een week nu en het is een blijvertje.Voor de pc met name want ik merk wel dat ik nauwelijks echt gebruik wil maken van LastPass op mijn iPad of Galaxy Tab. Het scheelt me weer 12 dollar per jaar zeg maar. Ergens staat het me tegen dat ik voor diverse sites nu zelf niet meer weet welk wachtwoord ik er voor heb maar het is uiteindelijk eenvoudig op te zoeken. Dat de database in de cloud staat stoort me dan weer niet, daar ben ik met Dropbox, Google Docs, Box en Gmail al van genezen geraakt. Ik maak wel af en toe een backup van alle LastPass wachtwoorden die ik -beveiligd- zelf bewaar op een usb stick. Je weet het maar nooit natuurlijk

Op de pc is het een ander verhaal. Het bekijken van Blu-ray videoschijfjes vereist natuurlijk eerst een lezer of brander in je computer die met dit formaat overweg kan maar zelfs dan ben je er nog lang niet. BD-discs zijn behalve van een regiocodering, net als bij dvd’s, ook voorzien van een sterk DRM systeem genaamd AACS. Dat bevat enkele venijnige aspecten zoals het achteraf kunnen uitschakelen van ondersteuning voor bepaalde typen afspeelapparaten. Het komt er o.a. op neer dat elk apparaat de inhoud van de schijf moet decoderen voordat het getoond kan worden en dat de sleutel om dit decoderen te doen ingetrokken kan worden. Daarnaast voorkomt AACS (vanzelfsprekend) ook dat je eenvoudig een schijf kunt kopieren als je over een Blu-ray brander beschikt.

Maar nog steeds ben je er niet. Er zit nog een stuk DRM beveiliging in de weg op de pc en dat is HDCP. Dit is een protocol die digitale video en audio beschermd en een directe relatie legt tussen de content en het afspeelapparaat. Losse Blu-ray spelers in de winkel voldoen standaard allemaal aan dit protocol maar op de pc betekent het dat zowel je videokaart als je monitor aan de HDCP standaard moeten voldoen.

Dat betekent ook dat je honderden euro’s moet investeren om je legaal gekochte Blu-ray schijven te kunnen bekijken op je pc. Mits ze de goede regiocode hebben en zolang je ze maar niet wilt rippen naar MKV bijvoorbeeld voor gebruik op je netwerk mediaspeler. Nu heb ik sinds anderhalve maand een Blu-ray lezer in mijn pc zitten en liep ik al snel tegen alle bovenstaande problemen aan. Mijn videokaart is wel HDCP compliant maar mijn monitoren niet, ik heb enkele regio A schijven en een kopie voor eigen gebruik maken is er niet bij dankzij de beveiliging.

Een tijdje geleden besprak ik het programma MakeMKV dat -30 dagen lang- in staat is om Blu-ray schijven te rippen en te converteren naar MKV bestanden. Dat beviel erg goed maar vereiste dat je dus elke disc ript naar de harde schijf toe voordat je het kunt kijken op je monitor. Beetje zonde als er gewoon een BD lezer in de pc zit en je per definitie de schijf hebt om te kijken. Dus ging ik op zoek naar wat anders en kwam meteen bij AnyDVD HD terecht. Dit programma is dan wel behoorlijk prijzig maar lost alle problemen in 1 klap op. Met AnyDVD HD kun je met alle afspeelsoftware de Blu-ray schijven kijken op je pc. Regiocodering, AACS en HDCP worden allemaal genegeerd en je kunt gewoon zelf bepalen wat je doet met je legaal gekochte schijven. Bekijken op je pc, rippen naar je mediaspeler, de hindernissen zijn verdwenen.

Zoals het hoort.

Ik gebruik het al lange tijd maar Calibre is echt zo’n programma waar je niet heel veel over nadenkt. Je gebruikt het gewoon. Het bevat honderden functionaliteiten die de gemiddelde gebruiker nooit zal gebruiken maar in essentie is Calibre software om je ebooks te beheren. Natuurlijk, je kunt al je ebooks toevoegen aan de standaard bibliotheek van Calibre en in een lijst dan zien wat je allemaal digitaal te lezen hebt maar daar doe je het programma (en jezelf) weinig recht mee aan.

Vergelijk maar eens hoe je met fysieke boeken omgaat. Die zet je in natuurlijk in boekenkasten. Al dan niet op alfabetische volgorde maar waarschijnlijker maak je daar andere keuzes in. In de woonkamer staan de boeken met mooie omslagen, de hardcovers en de boeken die bezoekers mogen zien. De beduimelde pockets, vaak via boekenmarkten of rommelmarkten gekocht, staan dubbel gestapeld in de boekenkasten op slaapkamers en werkkamer. Tenminste, dat is bij mij zo.

Ook bij ebooks wil ik het gevoel hebben dat ik een selectie maak van ‘mooie’ edities, wil ik weten hoeveel boeken ik van bepaalde auteurs heb of tot welk genre ze behoren. Ik wil ebooks kunnen beheren en verzamelen maar ook van elkaar onderscheiden. De kwaliteit van de opmaak van het ene ebook is niet die van de andere. Kortom, ik wil het gevoel hebben dat ik  een ebookcollectie heb waar ik met net zoveel zorg aan gewerkt heb als mijn papieren boekenverzameling. Gevoel hebben voor de grootte van de collectie en waar die wellicht nog niet zo compleet is als ik zou willen.

Die dvd’tjes met duizenden ebooks waar je wel eens over leest? Die hoef ik niet. Dat is vergelijkbaar met een vrachtwagen die voor de deur zou stoppen om duizenden papieren boeken je huis binnen te kieperen. Die wil ik niet. Niet omdat ik de ruimte daarvoor niet heb maar omdat het dan om duizenden boeken gaat die ik niet of nooit zou gaan lezen. Waarom zou dat met ebooks ineens anders zijn? Omdat er duizenden op een dvd’tje passen? Natuurlijk is dat niet anders!

Dus gebruik ik Calibre. Waar ik zo’n 10 bibliotheken, boekenkasten zeg maar, heb aangemaakt. Mijn eigen ordening zoals ik dat ook voor papieren boeken doe. Fictie gescheiden van non fictie. De boekenkast met nog te lezen boeken die apart staat van de boekenkast met de gelezen juweeltjes. Die weer los staat van de digitale boekenkast met de beduimelde pockets, de ebooks van oude SF pockets die door fans zijn ingescand met wisselende kwaliteit.

De bibliothecaris in me kan z’n lol op met Calibre. Toevoegen en bewerken van metadata, verplaatsen en kopiëren tussen de verschillende bibliotheken en natuurlijk bladeren door alle boeken in de collectie. Het kan digitaal net zo mooi als met papieren boeken in de boekenkasten.

Maar Calibre herkent ook mijn ereaders en kan meteen de boeken erop zetten. De bij Amazon gekochte ebooks kunnen eenvoudig worden omgezet naar ePub formaat. Aan de hand van tags en genres laat Calibre soortgelijke boeken zien.

Calibre is bibliotheek en bibliothecaris tegelijk. Voor ebooks.

Het loont dus voor mij om alles via mijn mediaplayer te kijken. Dat is handig voor alle podcasts die ik download en ook om een regio 1 dvd of regio A blu-ray te kijken. Voor dvd’s gebruik ik alle lange tijd een programma dat AnyDVD heeten waarmee je heel eenvoudig een iso bestand kunt maken van de dvd, ontdaan van regiocodering. Alle mediaplayers kunnen dit iso bestand lezen en tonen het op je tv als ware het de dvd in een dvdspeler. Met een blu-ray schijf kon ik tot enkele weken geleden niets omdat ik geen blu-ray discdrive in mijn pc had zitten. In mijn nieuwe pc zit deze echter wel en dus was het zoeken naar handige software waarmee ik ook blu-ray schijven kon rippen.

Het meest voor de hand liggende voor mij is AnyDVD HD. Dat is een upgrade van het programma dat ik al gebruik waarmee ook HD-DVD en blu-ray schijven geript kunnen worden en ontdaan van hun regiocodering. Die upgrade zou echter ruim 50 euro kosten en dat vind ik nog even te prijzig gezien het feit dat ik, op een uitzondering na, geen regio A schijven in mijn bezit heb. Het zal er vast nog wel eens van komen maar voor nu ging ik op zoek naar een alternatief.

Ik kwam toen uit op MakeMKV. Dat is al geruime tijd in beta en is een bijzondere mix tussen freeware en shareware. Het converteren van dvd’s naar MKV bestanden is een freeware functionaliteit, net als de mogelijkheid om een geripte blu-ray schijf om te zetten naar dit formaat maar het kunnen rippen van die blu-ray schijf is een shareware functionaliteit. Dat viel tegen want ik had natuurlijk gehoopt mezelf 50 euro te kunnen besparen maar ik kon in elk geval die functionaliteit gedurende 30 dagen uitproberen. Registreren en kopen van de volledige versie zou me 59,50 euro gaan kosten.

Ik had natuurlijk meteen het programma kunnen uninstallen maar mediaplayers kunnen net zo goed met MKV bestanden werken als met iso’s en het leek me wel het proberen waard.

MakeMKV blinkt in elk geval uit door de eenvoud. Simpelweg de dvd schijf plaatsen en het (enige) icoon aanklikken zorgt ervoor dat de inhoud geanalyseerd wordt. Daarna krijg je te zien welke titels er op de dvd staan en kun je 1 of meerdere titel(s) selecteren inclusief gewenste audio- en ondertitelingsporen.

Daarna is het een kwestie van klikken op de Make MKV knop en zo’n 10 minuten later heb je een MKV bestand op je harde schijf staan. Er wordt geen compressie toegepast, er wordt niet gecodeerd en dus houd je een bestand over dat net zo groot is als de gekozen titels. In bovenstaand voorbeeld dus 5,3 GB want de andere titel is een extra documentaire van 2 GB.

Bij een blu-ray schijf werkt MakeMKV niet rechtstreeks vanaf het schijfje maar maakt deze eerst een onbeveiligde backup naar de harde schijf. Hiervoor gebruik je de knop Backup waarna je wederom ca. 10 minuten later een 1-op-1 rip van max. 50 GB op je harde schijf hebt staan. Deze kun je vervolgens weer openen in het programma waarna je in een bijna identiek scherm als hierboven de titels kunt kiezen die je wilt converteren naar MKV toe.

Het goede nieuws is dat de MKV bestanden goed werken op zowel mijn AC Ryan PlayOn HD Mini als mijn oudere WDTV Live HD. Voor dvd’s voegt het niet heel erg veel toe aangezien ik al gebruik maakte van de mogelijkheid om iso bestanden te maken van de schijfjes en dit uitstekend functioneert. Voor (regio A) blu-ray schijven zou het een goede oplossing zijn om ze uberhaupt te kunnen bekijken maar weerhoudt de prijs van deze functionaliteit me ervan deze software te kopen. Als ik nou veel regio A schijven had, of van plan was deze in de toekomst aan te schaffen, dan zou ik het overwegen maar zelfs dan is AnyDVD HD goedkoper ook al kan deze niet een conversie naar MKV uitvoeren.

Het blijft denk ik bij het uitproberen.

Zodra het woord censuur ergens valt, staan er (gelukkig) meteen mensen op die zoeken naar alle mogelijke wegen om die censuur heen. Zoals menig industrie gemerkt heeft de laatste decennia kun je bij het introduceren van technische beperkingen op wat dan ook meteen rekenen op een stevige tegenbeweging die over minstens net zoveel expertise beschikt.

Het recente vonnis Brein vs Ziggo en Xs4all die (waarschijnlijk) per volgende week een blokkade bij beide providers oplevert voor The Pirate Bay schoot in elk geval Greenhost in het verkeerde keelgat. Zij lanceerden vandaag dan ook een WordPress plugin RePress genaamd waarmee iedereen met een zelf gehoste WordPress installatie (je moet plugins kunnen installeren) als proxy kan fungeren voor geblokkeerde websites naar keuze.

Na installatie van de plugin kun je bij Settings de RePress instellingen weervinden. Die zijn redelijk eenvoudig met een permalink naam (het pad waar naar toe verwezen wordt en wat dus opletten is als je zoals ik je WordPress installatie al in een subdirectory hebt) en een lijst van url’s waarvoor je als proxy wilt fungeren.

RePress komt met een standaard lijstje url’s ‘geinstalleerd’ wat dus inhoudt dat je op dat moment gelijk al proxy bent voor die sites. Het is dus zaak even goed stil te staan bij die url’s en de mogelijke consequenties. Er staat namelijk ook keurig een statistics kopje waarbij je ziet hoeveel MB er via jou gebruik is gemaakt van de sites en hoewel dat leuk klinkt is het wel even oppassen natuurlijk. Je eigen webhost gaat het zeker niet grappig vinden als je vele GB’s aan dataverkeer begint te genereren omdat er tienduizenden The Pirate Bay via jouw site gebruiken.

Het aanpassen van het pad, de permalink dus, naar iets anders dan het standaard repress is dan ook aan te raden. Ik heb dat ook meteen gedaan nadat ik bovenstaand screenshot gemaakt heb en de lijst aangepast zodat ik niet meteen veel ongewenst bezoek krijg. Als de blokkade van TPB volgende week toch actief wordt bij Ziggo, dat is mijn provider, dan zal ik de plugin eens op zijn merit testen.

Installatie van de plugin gaat op de reguliere manier voor de browser van je keuze en het voegt een kleine zoekbalk toe aan je Gmail. Daarna is het een kwestie van je accountgegevens invullen bij Manage Accounts (die overigens niet naar de server van cloudmagic gaan) en je harde schijf begint genoegzaam te ratelen terwijl alle mail in je account geindexeerd wordt.

Daar gaat wat tijd overheen maar als het afgerond is kun je zoekacties uitvoeren waarbij de zoekresultaten gescheiden worden in een rubriek Contacts en een rubriek Mails en die bijgewerkt wordt bij elke letter die je tikt. Een hele snelle manier om je mails weer te vinden, en zoals het promofilmpje van Cloudmagic zelf al terecht stelt, dubbel handig omdat de zoekresultaten inline getoond worden en je dus wat kunt opzoeken terwijl je bezig bent met een mail op te stellen in Gmail. Gratis, eenvoudig en doeltreffend, precies zoals ik mijn software graag heb.

Inmiddels is er geen software op mijn pc’s meer te vinden waar ik niet netjes een licentie voor heb. Of ik heb er keurig voor betaald (het scheelt wel dat ik als medewerker in het onderwijs via Surfspot software goedkoop kan kopen), of het is open source software welke de laatste paar jaren ook explosief gegroeid is in omvang. Het is bijna onthutsend hoeveel goede software je gratis kunt gebruiken voor privegebruik.

Met open source software heb je het probleem in elk geval niet dat je moet opletten of je het wel op al je pc’s mag installeren. Veel betaalde software kent de beperking dat je het maar op 1 computer mag installeren en dan sta je toch wat zuur te kijken naar je voorraadje pc’s. Natuurlijk, we hebben misschien iets meer dan gemiddeld aan pc’s in huis staan (vier pc’s en twee laptops) maar je loopt al snel tegen problemen aan als je de nieuwe Office 2010 maar op 1 van die pc’s mag installeren met die goedkope Surfspot licentie.

Daarom kijk ik altijd erg goed (of vraag het na bij de leverancier) of je voor prive gebruik software op alle eigen pc’s mag gebruiken, voordat ik een pakket registreer en aanschaf. Jaren geleden kreeg ik nog een sympathiek mailtje van de maker van mIRC dat dit geen enkel probleem voor hem was bij registratie en vorige week mailde de supportafdeling van Rarlabs, de makers van WinRAR, met een quote uit hun End User License Agreement:

A single computer usage license. The user purchases one license to use RAR archiver on one computer.
Home users may use their single computer usage license on all computers which are in property of the license owner.
Business users require one license per computer RAR is installed on.

Zoals het hoort voordat ik er geld aan uitgeef!

Ik installeerde de beta van Windows Live Essentials eigenlijk omdat ik las dat de beta van Windows Live Messenger tabbladen toevoegde voor meerdere chats in dit chatprogramma en verbeteringen in het videochatten met HD webcam, maar ik installeerde er min of meer per ongeluk ook de nieuwe beta bij van Windows Live Movie Maker. Aan de beta van Windows Live Messenger besteed ik later nog wel een post maar ik heb het meest zitten experimenteren met de Live Movie Maker beta.

Windows Movie Maker zit al sinds Windows ME in Windows maar na de release van Vista is de ontwikkeling van het programma stopgezet en overgegaan naar Windows Live Movie Maker als onderdeel van het Live Essentials pakket. De oude Movie Maker was zeer beperkt in de mogelijkheden maar aangezien het nu eenmaal bij Windows zelf geleverd werd, en er eigenlijk niet heel veel (gebruiksvriendelijke en gratis) videobewerkingssoftware bestaat, mocht het zich toch wel verheugen in een aardige schare gebruikers. De doorontwikkeling van Windows Live Movie Maker gooide er nog een schepje bovenop qua mogelijkheden en dat doet deze nieuwe beta nog een keer.

De Office 2010 ribbon is nieuw aan deze beta van Live Movie Maker en biedt natuurlijk veel herkenning als je al aan het werken met de ribbon gewend bent. In de tabbladen vind je Animations en Visual Effects toe waarmee je met een eenvoudige klik een aantal eenvoudige aanpassingen aan je video kunt maken. Een titel en creditscherm is eveneens met een paar klikken toegevoegd en, nieuw in deze versie, is het ook zeer eenvoudig geworden om je video te publiceren naar Skydrive, Facebook, YouTube of een Messenger Group.

Importeren van video en audio is een peuleschil en het ondersteunt zo te zien alle gangbare formaten. Exporteren (opslaan) gaat echter alleen in het Windows eigen videoformaat wmv maar dat is tegenwoordig standaard genoeg om geen belemmering te vormen voor wat je daarna met een video zou willen. Een bewerkbare tijdlijn met meerdere sporen hoef je niet te verwachten in dit gratis pakket en als je ook maar iets meer wilt dan een paar effecten en titelschermen toevoegen aan je kant-en-klare video, dan zul je toch moeten uitwijken naar betaalde software van bijv. Pinnacle of Adobe. Echter, de meerderheid van alle casuele videoproducenten zal niet met montage aan de slag willen en meerdere sporen nodig hebben en voor hen is Windows Live Movie Maker een uitstekend en gratis alternatief voor de dure videobewerkingssoftware.