Spelen Archives

DRM is ook in een virtuele wereld niet OK

Vorig jaar kwam in mei, na heel lang wachten, eindelijk het vervolg op Diablo 2 uit en ik kon gewoon niet wachten. Ik bestelde het spel al vooraf en op de lanceerdag zelf kon ik met de digitale downloadversie online gaan om Diablo 3 te gaan spelen.

Tenminste, dat was het plan.

De makers hadden – om onbegrijpbare redenen – onderschat hoeveel mensen tegelijk het spel wilden gaan spelen en toen wereldwijd tienduizenden spelers poogden in te loggen ging dat dus niet goed. Dagenlang hadden duizenden mensen problemen om hun gekochte spel te kunnen spelen. Problemen die terug te voeren waren naar de “eigenschap” van het spel dat je alleen maar kunt spelen als je online bent. Ook als je alleen maar in je eentje wilt spelen en normaliter nooit online gaat spelen in spellen.

Dat hadden de makers zeer bewust zo gemaakt. Om piraterij van spellen zoveel mogelijk te voorkomen, om vals spelen zo moeilijk mogelijk te maken (een groot probleem in Diablo 2) en tegelijk een community van spelers te creëren is het ideaal voor een bedrijf om alles online te laten verlopen. Je kunt eenvoudiger alles in eigen beheer houden en ingrijpen waar je het nodig acht. Ook kun je nieuwe functionaliteiten toevoegen die gebruik maken van het feit dat spelers altijd online zijn. Chat, ingebouwde fora en in het geval van Diablo, een Auction House waar je gevonden items uit het spel kunt verkopen aan andere spelers. Voor echt geld.

Maar het blijft DRM.

Hoe je het ook verpakt, hoe logisch het misschien ook lijkt, verplicht online moeten zijn om een single-player (deel van een spel) te spelen is digital rights management. Je koopt als consument een product dat je niet kunt gebruiken zonder dat de maker jou faciliteert. Toestemming geeft, daar randvoorwaarden aan stelt (door een account aan te maken) en je kan weigeren om welke redenen dan ook. De maker, de uitgever van het spel, bepaalt wat je mag en kunt doen. Ook als je alleen maar in je eentje een spelletje wilt spelen. Of zoals in mei 2012 je dus zelfs volledig belemmerde om te spelen omdat het op hun overbelaste servers gespeeld moet worden. Je bent volledig afhankelijk van een uitgever of jij het spel – waar je 60 euro voor betaald hebt – mag spelen. Dat is niet OK.

Zeg nooit nooit maar ik nam me – na het uitspelen van Diablo 3 – voor om geen spellen meer te kopen die voor het single-player deel zo’n altijd-online-werkwijze hebben. Dit kan anders opgelost worden. Dit *moet* anders opgelost worden. Ik wil geen spel kopen die het expres onmogelijk maakt zonder een internetverbinding te spelen.

En dan is het ineens de eerste week van maart 2013 en herhaalt dit verhaal zich weer. Deze week verscheen SimCity, een nieuw spel waarin je als speler zelf hele steden kunt bouwen. The Sims, maar dan meer voor mannen. Een spel dat me fantastisch leek te gaan worden. Tot ik las dat je – jawel – altijd online moest zijn om SimCity te spelen. Ook de single-player mode van het spel. De uitgever bracht het als een pluspunt want je kon dan je gebouwde stad laten samenwerken met andere steden die door anderen in hun eentje gebouwd waren maar je hoefde niet eens tussen de regels door te lezen. DRM. Niemand kan je spel hacken of illegaal kopiëren als het alleen maar op de servers van de uitgever gespeeld kan worden.

Met enige spijt liet ik het aan me voorbij gaan.

En terecht dus. Want wederom onderschatte een uitgever de populariteit van het spel en vanaf dinsdag zijn de servers overbelast waardoor er niet gespeeld kan worden. Noch in Amerika, noch in Europa. Amazon zette gisteren tijdelijk de verkoop stop van de digitale versie van het spel en de uitgever zelf heeft alle marketingcampagnes gepauzeerd tot ze de problemen onder controle krijgen. In een poging de boze spelers (hun klanten) enigszins te kalmeren zegde de uitgever ook nog toe dat elke koper van het spel binnenkort een gratis ander spel erbij krijgt.

Maar het spel spelen dat je gekocht hebt kan nu nog steeds niet of nauwelijks. Zelfs als alle technische problemen straks opgelost zijn moet je nog steeds permanent online zijn. Niks geen spelen op je laptop onderweg dus. Een backup maken van wat je gebouwd hebt kun je ook wel vergeten. Die staat alleen op de servers van de uitgever en als die er over enkele jaren mee besluit te stoppen – en dat is een redelijke zekerheid – dan valt er eveneens niet meer te spelen met het spel dat je gekocht hebt.

Hopelijk leren uitgevers van pc spellen de les dat je met dit soort DRM alleen maar je klanten pest. Het zou zeer eenvoudig zijn om – als je in je eentje wilt spelen – het mogelijk te maken dat deel te kunnen spelen zonder dat je perse online hoef te zijn. En alleen maar online moet als je de functionaliteiten wilt gebruiken die dat ook echt vereisen. Niet alleen om je betalende klanten te respecteren maar ook om je eigen imago en dienstverlening te ontzien. We hebben twee duidelijke voorbeelden gezien van hoe het niet moet.

Maar hopelijk leren ook die klanten om niet te betalen voor een product dat ze wellicht niet zouden moeten kopen. Hoe leuk het jasje en verhaal erom heen ook is, het blijft DRM op een spel dat je volledig overlevert aan de grillen van een uitgever. Wel iets om over na te denken voordat je het geld betaalt voor dat spel. Vertrouw je de uitgever genoeg om waar voor je geld te krijgen? Of is DRM ook in een virtuele spelwereld niet OK?

Retrogaming op je Android apparaat met RetroArch

Eén van de voordelen van Android blijft toch wel dat het een (min of meer) open besturingssysteem is. Dat betekent dat ontwikkelaars zelf kunnen bepalen welke, en wat voor soort, apps ze ervoor ontwikkelen. Vlak nadat Android beschikbaar kwam enkele jaren geleden doken meteen ook de eerste emulators – emulatie apps – op. Apps die het mogelijk maakten om oude(re) spelletjes te spelen die bijvoorbeeld voor oorspronkelijk de NES, SNES, Gameboy (Advance) of de Sega Genesis waren uitgekomen. Dergelijke emulatie apps bootsen de oude hardware na op Android en als je beschikt over de roms – de emulatie spelletjesbestanden – kun je zonder over een Nintendo of Sega console te beschikken de spelletjes spelen. Aangezien die roms eenvoudig overal op internet te vinden zijn is het een hobby van velen om die oude spelletjes te (blijven) spelen.

De juridische status van dit soort emulatie apps blijft altijd schimmig waardoor sommige komen en weer gaan uit de Play store van Google. Ook zijn er verschillende apps die een specifieke console emuleren terwijl je daardoor dus diverse apps nodig hebt om spellen van verschillende consoles en makers te kunnen spelen. Retrogaming, het spelen van oude spelletjes, is dan ook vaak een kwestie van flink veel prutsen om alles aan de praat te krijgen en te houden.

De makers van RetroArch hebben een groot aantal van deze apps gebundeld in één app. Het is daardoor niet meer nodig om alle instellingen individueel in te stellen, alles werkt vanuit één interface en alle functionaliteiten werken hetzelfde, ongeacht welk type spel je op dat moment speelt. Het ondersteunt ook een groot aantal externe controllers (zoals een PS3 controller als je die hebt liggen) die via USB of Bluetooth aangesloten kunnen worden op de telefoon of tablet. Het allerfraaiste is misschien nog wel dat de app helemaal gratis in de Play store te krijgen is. Zonder de spelletjes natuurlijk, daar mag je zelf naar op zoek gaan.

Mijn zondagmiddag heb ik dan ook besteed aan het uitproberen van alle opties van deze app en na een paar uur SNES, Gameboy Advance en zelfs Playstation (1) spellen gespeeld te hebben op mijn Nexus 7 kan ik in ieder geval RetroArch van harte aanbevelen. Als je van (oude) spelletjes houdt, dan hoef je er volgens mij niet lang over na te denken. Installeren en spelen maar!

Onderweg gamen als nooit tevoren met Project Shield

projectshield

Vandaag was de eerste dag van de Consumer Electronics Show (CES) die elk jaar gehouden wordt in Las Vegas en waar fabrikanten hun nieuwste producten en gadgets tonen aan journalisten (en het publiek). Duizenden nieuwtjes worden er in de loop van enkele dagen bekend gemaakt -en lang niet allemaal interessant- en de sites die dit soort technieuws melden exploderen dan ook zo’n beetje elk jaar weer in mijn Google Reader. Het is ondoenlijk om dat allemaal bij te houden en zelfs voor een gadgetliefhebber als ik zit er weinig anders op dan eenvoudigweg enkele keren per dag alle feeds van die sites als gelezen te markeren. Er is geen doorkomen aan.

Maar één aankondiging sprong er toch uit. Vooral omdat ik ook diverse sites over games volg in mijn feedreader en die hadden zonder uitzondering ook gemeld dat Nvidia – maker van grafische chips en videokaarten- met een spectaculair ogend nieuwe handheld op de proppen was gekomen onder de voorlopige naam Project Shield. Een draagbare spelletjescomputer zoals je die wellicht al kent van Nintendo (de 3DS) of Sony (de PS Vita) maar dan eentje die meelift op de trend om goedkope spelletjescomputers te maken die op Android draaien.

Maar Nvidia heeft nu iets in elkaar gezet dat ik nog veel interessanter vind. Interessant vooral omdat ik me sinds de Xperia Play telefoon -waarmee je ook kunt gamen op Android met behulp van een uitschuifbare Playstation controller- afvraag waarom ik er perse een telefoon aan moet hebben zitten. Waarom niet een iets groter scherm en alsjeblieft niet zo’n pietepeuterige controller? Waarom niet alleen een mooi Android apparaat om games op te spelen voor onderweg?

Dat lijkt precies de gedachte te zijn geweest van de ontwerpafdeling van Nvidia. Een controller die veel weg heeft van een Xbox360 controller en een 5″ HD scherm dat als een schild over de controller geklapt kan worden. En omdat Nvidia marktleider is in grafische chips zit daar de allernieuwste Tegra 4 videochip in die alle spellen zonder enige problemen kan tonen in de hoogste resolutie. Daarnaast claimen ze dat de oplaadbare accu het maar liefst 38 uur zou moeten kunnen volhouden. Dat zijn cijfers waar je alleen maar van kunt dromen als je de Nintendo 3DS of de PS Vita gewend bent.

Helaas (of wijselijk) is niet bekend gemaakt hoeveel Project Shield gaat kosten of wanneer die daadwerkelijk te koop zal zijn maar deze *moet* ik hebben

Nu snel alle feeds weer als gelezen markeren want teveel hebberigheid is niet goed voor een mens.

Gaming als informatievaardigheid: TEDTalk Your brain on video games

Als je als bijna-veertiger met enig enthousiasme vertelt dat je houdt van gaming dan kijken mensen nog steeds een beetje moeilijk en ongemakkelijk. Of ik bedoel dat ik van bordspellen houd of misschien een ander leuk gezelschap spelletje? Maar nee, ik bedoel dan platformspellen, roleplayingspellen en schietspellen op pc, handheld of consoles. Met mijn eerste pc in 1993 ben ik daar helemaal verslingerd aan geraakt en in de loop van de jaren heb ik honderden spellen gespeeld op bijna alle mogelijke apparaten waar je spellen op kunt spelen.

Games (over spellen en spelen hebben we het tegenwoordig niet meer, het heet nu games en gaming) worden echter steeds vaker gebruikt om bepaalde vaardigheden bij te brengen. Serious gaming is een, tja, serieuze aangelegenheid en wordt al jaren succesvol in het onderwijs gebruikt om kritisch denken, probleemoplossend vermogen en (vooral) samenwerking te stimuleren bij studenten. Hiervoor worden dan vaak games ingezet die je online met meerderen kunt/moet spelen en er zijn al vele publicaties en onderzoeken verschenen over de inzet van games bij het leer- en onderwijsproces.

Ook hersenonderzoekers houden zich bezig met de impact van games en in een TEDTalk prikt onderzoeker Daphne Bavelier door een aantal vooroordelen heen die nog steeds geassociëerd worden met het spelen van games.

In haar presentatie gaat ze o.a. ook in op de aantoonbare positieve effecten die met name intensieve schietspellen hebben op het vermogen van mensen om beter te focussen, te concentreren en te observeren. De link dat het spelen van dit soort games dan ook positief zouden moeten werken op het vermogen van mensen om bijvoorbeeld informatie te verwerken en te interpreteren was bij mij tenminste dan ook snel gelegd.

Elke informatieprofessional zou dus eigenlijk verplicht een strak trainings-schema moeten volgen en aan de slag moeten gaan met games. Niet zo zeuren over een crisis maar het dvd’tje van Crysis in je pc of console. Je brein is er blij mee.

How do fast-paced video games affect the brain? Step into the lab with cognitive researcher Daphne Bavelier to hear surprising news about how video games, even action-packed shooter games, can help us learn, focus and, fascinatingly, multitask.

@ TEDTalks are distributed under a Creative Commons (CC) license.

Meer techniek, meer geld en meer Skylanders met Skylanders Giants

Anderhalve dag voordat het vervolg op Skylanders in Amerika in de winkels ligt, kunnen we in Nederland al genieten van dit nieuwe maar vertrouwd portemonnee-leegslurpend spel. Een dag waar wij als ouders met vrees naar uitkeken maar waar onze oudste al ruim een maand met glinsterende ogen op zat te wachten.

Skylanders Giants is het onvermijdelijke vervolg op de eerste Skylanders titel die niet alleen in ons huis insloeg als een bom. Was je al bijna bankroet gegaan doordat je alle 32 Skylanders poppetjes verzameld had, de Adventure Packs en de eventuele merchandise? Het vervolg doet er nog een schepje bovenop door niet alleen 8 nieuwe Reuzen Skylanders te introduceren maar ook 8 nieuwe ‘kleine’ Skylanders uit te brengen. Sinterklaas en de Kerstman weten alvast wat ze te wachten staat.

Ook de techniek in de Skylanders poppetjes heeft een upgrade gekregen want met 8 Lightcore Skylanders -die ook in de reguliere variant beschikbaar zijn- kun je nu zelfs in het donker spelen. Deze Skylanders lichten op zodra je ze op de Portal of Power plaatst. Net als de ogen van mijn kinderen dus.

Maar nu genoeg gekletst en geblogd want er moet gespeeld worden. Kaos is teruggekeerd naar Skylands en die wereld heeft onze hulp nodig!

Skylanders: over gaming, techniek en creatieve DRM

Had ik niet toegezegd dat postjes over gaming naar mijn andere blog zouden gaan? Klopt maar dit gaat niet over oude spellen weer werkend krijgen op modernere pc’s maar meer over slimme marketing, gebruik van nieuwe techniek en hoe er echt handig omgegaan kan worden met voorkomen van kopiëren.

Om met dat laatste te beginnen, creatieve vormen van DRM bestaan al zo’n beetje sinds dat er spellen bestaan. Ik kocht vroeger spellen en daar zat in de doos (die had je toen nog) een stevige handleiding en speciale kaarten. In die tijd speelde je dan een half uurtje of zo en dan kreeg je in het spel zelf een vraag te beantwoorden. De truc was dan dat je het antwoord kon vinden in de handleiding en soms zelfs dat je de speciale kaarten moest gebruiken om het antwoord uit te vogelen. De betere spellen maakten het ook onderdeel van de gameplay en daardoor voelde het niet aan als een vervelend iets dat de fabrikant van het spel bedacht had om te voorkomen dat je een illegaal gekopieerde versie ging gebruiken.

In de jaren 90 verdween die praktijk echter en werd het bij pc spellen vervangen door een ander middel wat -voor mij tenminste- ook prima werkte. Tegenwoordig zou het een Collector’s Edition heten of wat voor fraaie namen ze er ook voor bedenken maar toen kreeg je dat standaard erbij. Een mooie doos, prachtige handleidingen, kaarten, achtergrondmateriaal, muziekcd’s enz. Je wilde gewoon het spel kopen omdat kopen een toegevoegde waarde had. Een kopietje van je vrienden was wel handig maar dan had je alle leuke extra’s er niet bij.

Maar ja, toen moest het allemaal goedkoper bij de makers van spellen. Dozen werden kale dvdhoesjes, handleidingen kreeg je er als PDF bij en zowel voor pc als consolespellen werd het een technische oorlog om de schijfjes tot de tanden te beveiligen om kopieren met harde hand tegen te gaan, in plaats van de kopers een meerwaarde te bieden voor een gekocht exemplaar. Het werd zo erg dat die technische maatregelen velen het spelen letterlijk onmogelijk maakten en gelukkig draait men nu weer terug naar een andere koers. Vooral door de online componenten van hedendaagse spellen te koppelen aan de (eerste) koper maar laat ik daar niet verder over doorgaan.

Vorig jaar kwam Skylanders op de markt en daar hadden de makers behoorlijk goed over nagedacht. In een markt die bomvol zit met duizenden nieuwe spellen op pc en alle consoles zochten ze naar een unieke eigen invalshoek en die vonden ze. Niet door iets wereldschokkends te doen maar door een aantal bestaande en zelfs oude concepten te combineren. Het is een avonturen spel dat zich primair op kinderen richt. Jong volwassenen hoor je de marketeers al bijna roepen op de achtergrond. Kinderen zijn dol op dingetjes verzamelen en bewerken hun ouders net zo lang tot ze hebbedingetjes aanschaffen en de verzamelingen compleet worden gemaakt. Je hoeft maar naar voetbalplaatjes of alle Albert Hein acties te kijken om te zien hoe goed dat werkt. Dus combineert Skylanders een laagdrempelig spel, beschikbaar op werkelijk alle platformen waar je maar een spel op kunt spelen, met verzamelbare poppetjes die de hoofdrol spelen in het spel.

En nu komt het echt briljante … de poppetjes zijn letterlijk je personages in het spel. Alleen met de poppetjes, de Skylanders, die je gekocht hebt kun je spelen in het spel. Het spel is natuurlijk zo ingericht dat het je aanmoedigt om minstens 1 Skylander van elke van de 8 categorieën te hebben maar je kunt het hele spel uitspelen met slechts de drie die je bij aankoop van het spel krijgt. Om het verzamelen nog aantrekkelijker te maken en tegelijk ook het sociale aspect te promoten passen de makers een stukje techniek toe. Je krijgt een Portal erbij, een platformpje waar je de poppetjes op kunt zetten. Zowel in de Portal als in de poppetjes zit een RFID chip en daardoor verschijnt automagisch in het spel de Skylander die je op de Portal hebt gezet. Briljant echt waar. Ik weet niet wie er meer lol heeft met dat spel, mijn kinderen of ik zelf.

Je Skylanders worden steeds sterker in het spel en kunnen meer dingen naar mate je ze meer gebruikt. Dat wordt niet in het spel opgeslagen maar in het poppetje van je Skylander zelf. Als jij met jouw favoriete Skylander(s) naar anderen gaat die dat spel ook hebben, kun je gewoon met de jouwe verder spelen.

Voor kinderen is het allemaal heel gewoon denk ik maar ik kan enorme bewondering hebben voor dit slimme concept die vele vliegen in 1 klap slaat. Illegale kopietjes van dit spel zijn volslagen waardeloos zonder Portal en Skylander poppetjes. De winst zit vervolgens niet alleen in de best prijzige starterset waarin het spel, de Portal en drie Skylanders zitten maar ook in de meer dan 30 Skylanders die je erbij kunt ~~kopen~~ verzamelen. Dat is pas creatief uitmelken

En het is verdorie nog een heel leuk spel ook!

Retrogaming: Max Payne Mobile voor Android

Max Payne Mobile voor Android, draaiend op de Xperia Play

Hoe ze het doen? Goed, het pc spel Max Payne kwam oorspronkelijk uit in 2001 en hoewel het als shooter zelf niet erg baanbrekend was, introduceerde het bullet time met schieten, rechtstreeks geleend uit de John Woo en The Matrix films. Makers Rockstar Games hebben het spel nu opnieuw uitgebracht voor Android onder de naam Max Payne Mobile, geoptimaliseerd voor de Tegra 3 chipset die je in de huidige (top)generatie Android tablets vindt.

En alles speelt nog precies zo als in 2001 en het ziet er minstens zo goed uit. En dan is dat notabene nog op mijn Android toestellen die niet eens een Tegra 3 chipset hebben. Op de Tablet S, en ik neem aan dat dit voor alle tablets geldt, wordt gebruik gemaakt van touch controls waarmee je virtuele knoppen gebruikt om Max te besturen en je vijanden in slow motion naar de eeuwige jachtvelden te helpen. Met een 10″ tablet is dat nog goed te doen en heb je voldoende plek op je scherm voor zowel de virtuele knoppen als daadwerkelijk zien wat er aan de hand is. Als je, zoals ik, een controller via bluetooth aan je tablet hebt gekoppeld dan speelt het spel wel meteen een stuk fijner. Het mikken en daarmee raken van je vijanden wordt geholpen door een extreem vergevingsgezinde auto-aim waarmee je maar een beetje in de goede richting hoeft te mikken om ze ook te raken.

Tenzij je een telefoon met ingebouwde controller hebt -zoals de Sony Xperia Play- is het daarmee af te raden voor reguliere Android telefoons. Het scherm is dan te klein voor zowel de virtuele bediening en genoeg kunnen zien om ook tijdig te reageren. De auto-aim helpt je niet met alles natuurlijk. Op de Xperia Play echter is het prima te doen. Max Payne Mobile is ook automatisch geconfigureerd voor de controller van de Xperia Play en met een klein beetje oefening speel je zonder problemen Max Payne onderweg in de trein.

Retrogaming op de Sony Tablet S

Behalve dat ik graag (oudere) pc spellen speel in die spaarzame uren die ik nog over heb als ik niet met andere dingen bezig ben, ben ik ook nog groot fan van spellen op consoles. Vooral de Playstation is favoriet en alle versies van deze Sony consoles zijn dan ook in ons huis te vinden. Alleen al de aankondiging jaren geleden van een Playstation telefoon was voor mij al voldoende om daar reikhalzend naar uit te zien en hoewel de Xperia Play wat mij betreft niet helemaal de verwachtingen waar maakte is het nog steeds een prettig apparaat om onderweg mee te spelen.

De Xperia Play was het eerste Android apparaat dat gecertificeerd werd door Sony om ook de door hun uitgebrachte Playstation Store voor Android te kunnen draaien. In deze PS Store staan enkele Playstation 1 spellen die je voor enkele euro’s dan kunt spelen, wat voor de Xperia Play prettig werkt aangezien deze telefoon beschikt over een volwaardige fysieke controller en je niet afhankelijk bent van een onscreen game controller. Ook al blijft het aanbod van klassieke Playstation 1 spellen enorm karig, Sony heeft inmiddels meer van hun nieuwere devices ook gecertificeerd zodat ze gebruik kunnen maken van de Playstation Store. Eén ervan is de Sony Tablet S, hun 9,4″ tablet die eind vorig jaar op de markt verscheen.

De Sony Tablet S heeft als grote voordeel (natuurlijk) dat die van Sony zelf is en dat deze tegenwoordig heel stevig inzet op het Playstation merk. In 1 van de updates begin dit jaar hebben ze de mogelijkheid toegevoegd om een Playstation 3 controller te koppelen aan de Tablet S en waarmee je dan zowel bedraad als draadloos (via Bluetooth) de Playstation 1 spellen kunt spelen. Een onweerstaanbare optie als je een Playstation fan bent en toch al enkele Playstation 3 controllers in huis hebt.

In Nederland is er -tot nu toe- een hele grote maar aan dit verhaal. De Playstation Store is simpelweg niet beschikbaar op de in Nederland verkochte Tablet S en dus heb je weinig aan de extra mogelijkheden die een gekoppelde fysieke controller biedt bij het spelen van spellen. Tenminste, als je je hierdoor laat stoppen want als Sony zelf niet de spellen wil verkopen, dan heb je nog voldoende emulatoren waarmee je (o.a.) alle Playstation 1 spellen kunt spelen die je maar kunt ~~downloaden~~ rippen van je origineel gekochte exemplaren. Hoewel Sony er ongetwijfeld niet blij mee is, is een goede Playstation 1 emulator gewoon te koop in de Play Store.

Men neme dus:

Een Playstation 3 controller, inclusief (eenmalig of permanent) het USB oplaadkabeltje die erbij hoort
Een USB adapterkabelje voor de Tablet S. Dit is een zgn. OTG kabeltje dat je op Ebay voor een habbekrats kunt vinden ipv goud geld te betalen voor het officiële Sony kabeltje
Een Playstation emulator uit de Play Store, in dit geval FPse for Android
ISO’s of andere schijf images van de oorspronkelijke Playstation spellen. Zelf eenvoudig te rippen met een tool als IMGburn of met wat speurwerk op internet te vinden

Waarna je vervolgens aan de slag kunt:

Koppel de adapterkabel (het OTG kabeltje) aan de Tablet S, steek daar de usb stekker van het oplaadkabeltje in en prik de PS3 controller daar vervolgens weer in. Zet vervolgens Bluetooth aan op de Tablet S en pair de controller via Bluetooth door op de PS button te drukken als je wireless wilt werken. In dat geval kun je de beide kabels daarna verwijderen. Die stappen staan overigens ook netjes hier uitgelegd met schermafdrukken erbij.
Installeer FPse als je dat nog niet gedaan hebt en zorg dat je zowel een Playstation BIOS bestand als de schijf images van de spellen op de Tablet S hebt staan of de SD kaart
Start FPse en verwijs het naar het gevraagde Playstation BIOS bestand
Open één van de PS1 spellen en controleer dat het spel daadwerkelijk laadt
Tik op de Back toets van Android om het menu te openen van FPse en naar de Settings te gaan. Daar kun je de Gamepad instellingen aanpassen
Controleer of alle toetsen van de PS3 controller ook correct gekoppeld zijn en deactiveer daarna de Onscreen Gamepad. Die heb je gelukkig niet meer nodig.

Bij mij werkte het allemaal vlekkeloos en kan ik nu al mijn Playstation 1 spellen spelen op de Tablet S met de draadloze PS3 controller. Best handig aangezien de resolutie van de Tablet S beter past bij de beperkte grafische mogelijkheden van Playstation 1 spellen dan de full hd tv’s van tegenwoordig. En ach, het is gewoon super leuk om die klassieke spellen op deze manier te spelen.

Even de wereld redden

Natuurlijk is mijn blog belangrijk. Natuurlijk wil ik graag weer een inhoudelijke blogpost typen. Maar soms gaan er dingen voor. Het Kwaad is terug en iemand moet de wereld redden. Natuurlijk.

In 1996 had ik mijn blog nog niet. Ik had wel mijn eerste baan na de bibliotheekopleiding. En toen kwam Diablo uit. Ik dook tientallen uren lang de kerkers in en wist uiteindelijk Diablo, het grote Kwaad, te verslaan. De wereld van Sanctuary was weer veilig. Graag gedaan nog overigens.

In 200o keerde Diablo terug, gereïncarneerd en al samen met 2 broers Mephisto en Baal. Honderden uren later kon ik met heel veel moeite en op het nippertje ook hen verslaan. Geen woord van dank voor gekregen maar dat geeft niet, ik deed het ook voor mezelf.

Nu, 12 jaar later, is Diablo terug. Ik heb geen idee van hoe of wat maar er gaan geruchten over een gevallen ster. Dit is een voorteken van het Einde der Tijden en dat zou betekenen dat tenminste Diablo weer terug is gekeerd naar de wereld van Sanctuary. Ik keer terug naar New Tristram, gebouwd op de restanten van Tristram waar het 16 jaar geleden allemaal begon, en ga op zoek naar Deckard Cain. Hij is een constante geweest al die jaren en is op de hoogte van alle profetieën. Ongetwijfeld zit hij weer in de penarie (hoe krijgt hij dat telkens voor elkaar?!) dus ik mep mezelf langs duizenden zombies en andere monsters, verzamel duizenden goodies en los ondertussen enkele problemen van wildvreemden op.

Oh ja, en ik ga weer even de wereld redden. Natuurlijk.

Retrogaming: Wolfenstein 3D, de 20ste verjaardag

5 mei 1992 kwam Wolfenstein 3D uit. Daar was ik me toen helemaal nog niet bewust van. Het was voordat ik internet thuis had, voordat gametijdschriften overal in de winkels lagen en ik spellen vooral op de Commodore 64 bij vriendjes speelde. In die tijd verspreidde de faam van een spel als Wolfenstein 3D zich via via. Je had een vriendje met een pc of in mijn geval een buurman met een pc en een voorliefde voor spellen. Hij had zijn eigen connecties en beschikte dus niet alleen over de shareware versie maar de volledige versie van Wolfenstein 3D.

Ergens in 1993 kocht ik (nou ja, mijn ouders) voor mijn studie een tweedehands Compaq 386SX computer. 2 MB geheugen, 60 MB harde schijf en een mooie 14 inch paperwhite monitor. Daar stond natuurlijk WordPerfect 5.1 op maar eindelijk kon ik de diskettes gebruiken die ik van de buurman had gekregen en ik speelde mijn eerste computerspel op mijn eigen eerste pc. Een geluidskaart had ik niet dus ik moest het met de pc speaker doen qua geluid. En ook al had ik geen kleurenmonitor, ik keek toch door mijn roze bril naar wat ik toen de meest fantastische graphics ooit vond.

Honderden uren heb ik Wolfenstein 3D gespeeld en daarna de opvolger, Spear of Destiny. Duizenden nazi’s heb ik met mijn mes, pistool, half automatisch machinepistool en volautomatische Gattlinggun om zeep geholpen. Tientallen keren heb ik Mengele en Hitler hoogstpersoonlijk naar de eeuwige jachtvelden geholpen. Toen ik alle levels van voren naar achteren kende ontdekte ik het verschijnsel fangemaakte levels en heb ik tientallen nieuwe levels gespeeld die ik in 1994 op een ftpserver vond. Na Wolfenstein 3D heb ik nog tientallen schietspellen gespeeld maar nooit meer zo veel en intensief als die eerste waar eigenlijk het hele genre van schietspellen mee begon.

Vorige week was dus de 20ste verjaardag van Wolfenstein 3D en Bethesda, de uitgever die tegenwoordig de rechten heeft van de spellen van iD Software, viert dit een gratis versie van Wolfenstein 3D die je in de browser kunt spelen. Precies zoals het 20 jaar geleden eruit zag. Precies zoals het 20 jaar geleden klonk. Of eigenlijk beter natuurlijk want ik zie het nu in kleur en hoor meer dan alleen de piepjes uit mijn pc speaker. En in 1993 had ik nog nooit van browsers gehoord

Hopelijk blijft deze versie permanent op het web staan als blijvende herinnering van de beginjaren van pc spellen en wat toch echt het begin was van een lange, lange reeks schietspellen.

Of je het nu wel gespeeld hebt 20 jaar geleden of niet, Bethesda heeft ook een leuke bonus erbij gedaan. In een podcast van ruim 20 minuten geeft John Carmack, mede oprichter van iD Software en de hoofdprogrammeur van Wolfenstein 3D, een terugblik op de ontwikkeling en de totstandkoming van het spel. Ook zeer de moeite waard.