Waarom blog ik? Waarom schrijf ik lange blogposts over onderwerpen die vaker wel dan niet voor mezelf bedoeld zijn? Het zijn vragen die ik soms krijg en die ik eigenlijk nooit goed weet te beantwoorden. Natuurlijk, dit blog is mijn buitenboordbrein. Jazeker, ik schrijf blogposts om ideeën, nieuwtjes, weetjes en ontwikkelingen die ik dagelijks tegenkom een plek te geven, om ze me eigen te maken in mijn context en toe te passen op mijn situatie, ze in te passen in mijn beeld op de werkelijkheid.

En ook al schrijf ik voor mijn werk (vaker en vaker) stukken met een specifiek doel en specifieke doelgroep, ik schrijf ze niet omdat ik mijn verhaal kwijt wil. Ik schrijf niet met een missie om te overtuigen, mijn doelen te bereiken, jou als lezer te raken met mijn woorden. Ik heb geen poëzie in mijn hart, geen proza opgespaard in mijn hoofd, geen ambitie om schrijver,  om auteur te worden.

Nee, ik ben gefascineerd door woorden en blijf me verbazen over taal. Woorden die nooit exact kunnen weergeven wat ik denk maar die toch, soms, mooier kunnen zijn dan wat ik er eigenlijk mee wilde zeggen. Woorden die in mijn hoofd zitten en zich nooit precies laten vangen als ik ze op papier of in dat tekstveld met die knipperende cursor wil zetten. Woorden die samen teksten vormen die ik heel vaak nauwelijks meer herken als ik ze jaren later opnieuw lees; alsof de ik van vroeger iets compleet nieuws aan de ik van nu vertelt maar me tegelijkertijd ook herinnert aan hoe ik me vroeger voelde. Hoe ik vroeger tegen dingen aankeek en dacht over de wereld. Mijn dagboek, niet als de inhoud van de teksten maar tussen de regels door, hoe ze geschreven zijn.

Nee, ik schrijf gewoon door en lees soms zelf pas achteraf welke woorden te voorschijn komen. Ook al leest niemand anders ze, ik lees ze altijd zelf. Soms gefascineerd, vaak met verbazing.

Ik ben als een kind dat speelt met taal en ik stop nooit meer met spelen.