Nee, dit wordt geen blogpost over de voordelen van de ene of de nadelen van de andere. Beide tools hebben hun aanhangers en lijken te struikelen over elkaar om maar de eigen voorkeur als zaligmakend te slijten aan een ieder die het horen wil. Er worden zelfs heuse battles uitgevochten om het pleit maar te beslechten welke van de tools nu het beste is, de meeste functionaliteiten heeft en natuurlijk eigenlijk gewoon het hipste is. Het lijkt wel Apple tegen Android, Linux of Windows, Ajax of Feyenoord. Kennelijk moet er een ‘winnaar’ benoemd worden en beleven mensen oneindig veel plezier om discussies op de spits te drijven.

Ik zit in het Powerpoint kamp. Niet omdat ik nou zo overtuigd ben van de kwaliteiten van dit Microsoft programma maar gewoon, omdat het werkt en doet wat het moet doen. Ik heb een middagje met Prezi zitten spelen en dat bevalt me niet. Niet omdat je er geen presentaties mee kunt maken maar omdat ik er geen presentaties mee kan maken. Ik heb namelijk een uitermate belabberd ruimtelijk inzicht en helaas voor mij geeft Prezi je een canvas waar je vervolgens met inzoomen, uitzoomen, links draaien, rechts draaien een hele geinige visuele weergave van je teksten en afbeeldingen kunt produceren. Mits je ruimtelijk inzicht hebt kennelijk want ik krijg stekende hoofdpijn na een half uurtje prutsen in Prezi. Nee, doe mij maar gewoon Powerpoint en fijn afgebakende slides die niet 180 graden draaien en waar de volgende tekst na 5000% inzoomen in de letter O is gestopt.

Eén van mijn collega’s echter is een Prezi Prediker. Hij heeft mijn beperking niet en is ook iemand die vermoedelijk teveel (slechte) Powerpoint presentaties heeft gezien in zijn leven. Enthousiast geworden door de mogelijkheden van Prezi is hij begonnen met cursussen Prezi te geven aan een ieder die het binnen onze instelling maar horen wil. En dat zijn er aardig wat inmiddels want die cursussen zijn een doorslaand succes. Fantastisch voor hem maar ik kom nu collega’s tegen die werkelijk alle praatjes, presentaties, toelichtingen, voorlichtingen enz in Prezi willen proppen. Zelfs daar is nog niet heel veel mis mee ware het niet dat velen van mening zijn dat je met Prezi ongeveer automatisch een goede presentatie maakt. Je zoomt in op teksten, je draait 90 graden naar rechts voor een plaatje, je zoomt weer uit … je hoeft er bijna niet eens meer bij te zijn om de presentatie te geven.

En daar word ik een beetje pissig van.

Iedereen die klaagt over slechte Powerpoints of de flitsende stijl van Prezi prijst zou beter moeten weten. De Powerpoint of de Prezi maakt geen presentatie, die verantwoordelijkheid ligt bij de persoon die de presentatie geeft, die het verhaal houdt. Ik ben ook ooit begonnen in Powerpoint met bergen tekst, een overmatig gebruik van overgangen en teksteffectjes en te veel slides terwijl ik er zelf bij stond te hakkelen. Het duurde vele presentaties voordat ik echt door had dat ik meer aandacht moest besteden aan hoe ik zelf het verhaal vertelde ipv ploeteren aan die Powerpoint. Presenteren is geen diploma Powerpoint of Prezi halen maar een stijl vinden om je verhaal te vertellen, je boodschap over te brengen op een manier dat de mensen hun ogen dicht kunnen doen en nog steeds zonder problemen snappen waar je het over hebt. Ik moet de eerste presentatie nog bijwonen die ik me na afloop herinner om de kwaliteiten van de Powerpoint of Prezi ipv de kwaliteiten van de spreker.

Een goede spreker kan zich een slechte of matige Powerpoint of Prezi veroorloven. Andersom niet.

Dus ga vooral lekker aan de slag met 1 van beide (of een totaal andere) presentatietools maar besteed minstens zoveel tijd aan het verhaal dat je wilt vertellen als aan de opmaak van je slides of Prezi canvas. Het klinkt logisch maar dat is het dus niet. Ik ben constant bezig om beter te worden in het vertellen in plaats van presenteren en ik heb nog een hele weg te gaan.

En jullie?

Zodra het woord censuur ergens valt, staan er (gelukkig) meteen mensen op die zoeken naar alle mogelijke wegen om die censuur heen. Zoals menig industrie gemerkt heeft de laatste decennia kun je bij het introduceren van technische beperkingen op wat dan ook meteen rekenen op een stevige tegenbeweging die over minstens net zoveel expertise beschikt.

Het recente vonnis Brein vs Ziggo en Xs4all die (waarschijnlijk) per volgende week een blokkade bij beide providers oplevert voor The Pirate Bay schoot in elk geval Greenhost in het verkeerde keelgat. Zij lanceerden vandaag dan ook een WordPress plugin RePress genaamd waarmee iedereen met een zelf gehoste WordPress installatie (je moet plugins kunnen installeren) als proxy kan fungeren voor geblokkeerde websites naar keuze.

Na installatie van de plugin kun je bij Settings de RePress instellingen weervinden. Die zijn redelijk eenvoudig met een permalink naam (het pad waar naar toe verwezen wordt en wat dus opletten is als je zoals ik je WordPress installatie al in een subdirectory hebt) en een lijst van url’s waarvoor je als proxy wilt fungeren.

RePress komt met een standaard lijstje url’s ‘geinstalleerd’ wat dus inhoudt dat je op dat moment gelijk al proxy bent voor die sites. Het is dus zaak even goed stil te staan bij die url’s en de mogelijke consequenties. Er staat namelijk ook keurig een statistics kopje waarbij je ziet hoeveel MB er via jou gebruik is gemaakt van de sites en hoewel dat leuk klinkt is het wel even oppassen natuurlijk. Je eigen webhost gaat het zeker niet grappig vinden als je vele GB’s aan dataverkeer begint te genereren omdat er tienduizenden The Pirate Bay via jouw site gebruiken.

Het aanpassen van het pad, de permalink dus, naar iets anders dan het standaard repress is dan ook aan te raden. Ik heb dat ook meteen gedaan nadat ik bovenstaand screenshot gemaakt heb en de lijst aangepast zodat ik niet meteen veel ongewenst bezoek krijg. Als de blokkade van TPB volgende week toch actief wordt bij Ziggo, dat is mijn provider, dan zal ik de plugin eens op zijn merit testen.

En toen had je een invite!

En toen zat je naar Wave te kijken om uit te vogelen wat je er in hemelsnaam mee moest.

Ik heb me er een paar dagen prima mee vermaakt. Het voelde aan als IRC met een grafische interface waar je handig links en gadgets met elkaar kon delen maar na die paar dagen was de nieuwigheid er al van af en waren mensen al niet meer te vinden op Wave. Zonder aanwezige mensen heeft Wave nog minder nut en het verzandde voor mij in een paar potjes Sudoku via een widget. December 2009 was de laatste keer dat ik op Wave gekeken heb.

In 2010 heeft Google nog wel degelijk aan Wave zitten sleutelen. Het Wave Blog staat vol met nieuwe trucjes en mogelijkheden maar ik weet wel zeker dat er bijna geen gebruiker meer was die het gelezen heeft of, net als ik, uberhaupt nog op Wave gekeken heeft in 2010.

Kennelijk ziet Google nu ook in dat het niets meer gaat worden met Wave. Gisteren meldde het officiele Google Blog dat de ontwikkeling van Wave wordt stopgezet. De site blijft tenminste tot het einde van het jaar in de lucht en “[they] extend the technology for use in other Google projects” maar het is duidelijk de doodsteek voor Wave nu.

Te veel hype en te weinig praktische features toen Wave beschikbaar kwam. Dat is tenminste mijn conclusie als ik me herinner hoeveel blogpostjes en tweets ik gelezen heb het afgelopen jaar over wat je nu eigenlijk zou moeten kunnen met Wave. Het is jammer want voor discussies, brainstorms of samen aan documenten werken had het alle potentie om een nuttige tool te worden. Een potientieel dat er vanaf dag 1 echter niet uit kwam doordat het te lastig was voor de gemiddelde gebruiker om er mee te werken.

Laten we hopen dat Google leert van de Wave (en Buzz) ervaringen en dat ze bij hun volgende sociale tool niet dezelfde fout maken van te veel hype en te weinig praktisch nut. De naam Google alleen is niet voldoende om iets aan de man te brengen.

Toch kon ik het natuurlijk niet laten om het uit te proberen. Niet alleen vind ik de hele rfid toepassing best interessant (onze bibliotheekboeken zijn er allemaal mee voorzien en ik heb nog het genoegen gehad in een projectgroep te hebben gezeten waarin we over de introductie van rfid kaarten gesproken hebben). Ook besteedde Pierre vorige maand uitgebreid aandacht aan de hele soap die ’1-2-3 op stap met de ov chipkaart‘ heet en ondanks die blogpost, die je eerder ontmoedigt om er mee aan de slag te gaan, had ik toch wel zin om het eens te proberen. Mijn strippenkaart was toch al net aan vervanging toe dus waarom ook niet? Een nieuwe strippenkaart kopen of een OV-chipkaart proberen, lood om oud ijzer toch?

Welke kaart?

Ik heb een jaartrajectkaart van de NS voor woon-werk reizen en dat is ook een chipkaart. Omdat die over enkele maanden afloopt en ongetwijfeld vervangen gaat worden besloot ik om een Persoonlijke OV-chipkaart te bestellen op ov-chipkaart.nl. Na even (flink) proberen om een foto geaccepteerd te krijgen heb ik die aangevraagd en gelijk ‘Automatisch betalen‘ erbij genomen al bij het bestellen van de kaart. Dat is wat de site een product noemt die op je kaart geladen moet worden bij een ophaalpunt en wat er voor zorgt dat er automatisch geld wordt overgeboekt van je bankrekening naar je ov-chipkaartsaldo zodra dat saldo onder de 5 euro komt. Dat werkt ook alleen met een persoonlijke ov-chipkaart en niet met een anonieme (enigszins logisch) en voor dat heerlijke warme gevoel van eigenaarschap van zo’n kaart mocht ik 7,51 euro betalen. 7,50 voor de kaart en 1 eurocent om akkoord te geven via iDeal voor dat automatische betalen.

Wachten

Dan kun je daarna weinig meer doen dan wachten en nog eens de spaarzame informatie op OV-chipkaart.nl lezen. Een account aanmaken vereist dat je een kaart hebt en dus heb ik kalm 3 werkdagen gewacht tot de kaart in de bus viel. Gelijk diezelfde avond snel een account aangemaakt en die kaart gekoppeld aan dat account. Bijna klaar dacht ik nog.

Mooi niet want hoe zit dat nu met dat automatische betalen? Op naar 1 van de 2 ophaalpunten die bij mij in de buurt zitten maar nee hoor, daar stond geen bestelling klaar en na enigszins gepikeerd alle menu-opties van die paal doorlopen te hebben maar weer richting huis en computer gegaan.

Nog een keer

OK, dan gaan we het nog een keer aanvragen en bestellen. Achteraf vond ik het ook wel raar dat je bij bestellen van een OV-chipkaart al een koppeling met je bankrekening zou kunnen leggen want er is nog geen kaartnummer bekend natuurlijk, maar vooruit, een foutje van 1 eurocent kan ik nog verdragen en dus bestelde ik het opnieuw vanuit mijn inmiddels aangemaakte account. Gelijk nog een product erbij besteld, nl. het 20% kortingsproduct waarmee je in de daluren goedkoper kunt reizen. Lang verhaal kort, een half uur later had ik 2 eurocent betaald (voor beide 1 cent) en stond ik wederom bij het ophaalpunt. Succes want inderdaad, beide producten werden op mijn kaart bijgeschreven.
OK, nu had ik een kaart met 0 euro saldo en met automatisch betalen. Zou dat nu dan gelijk een overboeking van saldo betekenen of moest er eerst saldo opstaan voordat dit zou gebeuren? De site vertelde er weer eens niks over en dus stond ik een dag later voor de 3e keer bij die paal om een tientje saldo erop te zetten.

1-2-3 hoeveel?

Drie keer was in elk geval scheepsrecht, ook al zou ik niet perse van eenvoudig willen spreken. Inmiddels was ik al enkele centen boven de 17,50 euro kwijt en had ik nog geen centimeter met de bus gereden. Tijd om wat lagere school rekenen los te laten op dit fenomeen.
Op de site staat een verwijzing naar de busvervoerder in mijn regio (Connexxion) die meldt dat:

Reis + basistarief
U betaalt de gereisde kilometers x bedrag per kilometer (in Overijssel € 0,125)
+ basistarief (€ 0,78 ) Stapt u meteen of binnen 35 minuten over, dan betaalt u niet opnieuw het basistarief.

Dat basistarief wordt vergeleken met die ene strip die je als basis betaald maar daar gaat het rekenwerk al gelijk mank natuurlijk. Een (blauwe) strippenkaart kost 22,50 euro en dat rekent handig om dat elke van die 45 strippen je 50 cent kosten. 78 cent versus 50 cent, het begint al goed.

De vergelijkende test

In ons gezin reizen we best regelmatig met de bus op een tweetal vaste trajecten:

• Van huis naar busstation Deventer. We wonen in een hoek van Deventer en het is een reis van ruim 15 minuten met de bus. Dat doen we zowel in de spits als in de daluren (alles na 9 uur ‘s ochtends is daluur in deze regio)
• Van huis naar busstation Deventer en overstappen in de bus naar de wijk Platvoet. Dat is letterlijk zo’n beetje van de ene hoek van Deventer naar de andere hoek van Deventer. Ook dit doen we zowel in de spits als in de daluren.

Voor de OV-chipkaart reisden we voor 9 uur met een blauwe strippenkaart, wat 3 strippen kost. Zoon van 4 reist natuurlijk op een roze strippenkaart en dat kost hem nog steeds 3 strippen. In de daluren kent Connexxion een zgn. dalkaartje en daarmee reis je voor 1,20 binnen de stad maar kun je er niet mee overstappen.

Op traject 1, een enkele rit van huis naar het busstation, betaal ik met een blauwe strippenkaart omgerekend 1,50 voor de 3 strippen voor dat ritje. Na 9 uur kost het me dus 1,20 euro met een dalkaartje. Zoon reist met zijn roze strippenkaart voor omgerekend 1 euro voor de 3 strippen en dat doet hij na 9 uur natuurlijk ook want een dalkaartje is duurder voor hem.

Met de OV-chipkaart ben ik zelf 1,64 euro kwijt ipv 1,50 euro voor 9 uur. 14 cent meer dus wat zo’n 9% duurder is. Na 9 uur geldt wel de 20% korting die ik als product op mijn kaart heb staan maar ben ik wederom duurder uit met die chipkaart: 1,31 euro versus de 1,20 van het dalkaartje. Ditto iets meer dan 9% duurder om precies te zijn.
Op dit traject heeft zoonlief nog niet met zijn ov-chipkaart gereisd maar ik voel hem wel aankomen.

Bij traject 2 voel je de verschillen alleen maar groter worden en dat klopt. Een retour ritje kost in de oude situatie 2,70 euro (3 strippen wegens overstappen en een dalkaartje voor het laatste stukje naar huis omdat de geldigheidsduur van die 3 strippen onvoldoende is). Dat zou nog 3 euro kunnen zijn als er wat meer tijd tussen de heen- en terugrit zou zitten maar het verbleekt bij de kosten die je met de OV-chipkaart maakt: 3,92 euro waar het ons normaliter 2,70 had gekost. Een extra prijs van ruim 45%! Toegegeven dat het tijdstip hier wel een rol speelt want als je wat meer tijd hebt zitten tussen de heen- en terugreis en die ritten ook beide na 9 uur zouden plaatsvinden zou de verhouding 2,98 euro voor de ovchip versus nog steeds 2,70 euro in de oude situatie zijn. Dat is overigens nog steeds 10% duurder maar al minder belachelijk dan die 45%.

Zoon heeft dit traject vandaag ook gedaan als enkele rit, na 9 uur, en was 1,88 euro kwijt tov de 1 euro die zijn 3 roze strippen voorheen kostten. Een record tariefstijging van 88%! Het is maar goed dat hij als vierjarige nog wat minder cynisch dan papa is.

Hoezo 1-2-3?

Het enige wat 1-2-3 gaat is het geld uit je (digitale) portemonnee dus. Gemiddeld ben je ongeveer 10% duurder uit dan met je strippenkaarten maar afhankelijk van de duur van je reis, tijdstip dat je reist en je leeftijd kan dat oplopen tot vele tientallen procenten. Dan heb ik het nog niet eens over de aanschafkosten van een OV-chipkaart (die je elke 5 jaar opnieuw zult moeten maken), problemen met het hele systeem, vergeten uit te checken of het feit dat veel OV-chipkaart reisproducten nu notabene nog relatief goedkoop zijn. Het 20% dalkortingsproduct bijvoorbeeld kon ik nu voor 1 eurocent kopen maar gaat vanaf 1 september 7,50 euro per jaar kosten. Dat komt er dus nog bovenop!

De OV-chipkaart is gewoon rekening rijden voor het openbaar vervoer. Een kilometerheffing waarbij het totaal niet transparant is vooraf wat je kwijt bent aan een reis, laat staan dat duidelijk is dat het een spectaculair duurdere oplossing is dan die trouwe strippenkaart waar de overheid en OV vervoerders kennelijk de oorlog aan verklaard hebben. Dat je ook al een web 2.0 deskundige moet zijn om door dat oerwoud van gebrekkige informatie een pad te banen naar je OV-chipkaart met correcte producten erop, kan alleen maar leiden tot de conclusie dat er werkelijk geen enkele reden te bedenken is waarom mensen over zouden moeten stappen naar zo’n ding. Niet dat we straks een keuze hebben natuurlijk maar ik ga eens kijken of een rijbewijs halen en auto kopen nou echt nog zoveel duurder is dan het openbaar vervoer.

Dat idee van altijd online moeten zijn om spellen te kunnen spelen is niks nieuws natuurlijk. Er zijn tegenwoordig meerdere platformen en distributiekanalen die op deze wijze pc spellen aanbieden, met Steam als de bekendste. Ook via Steam is het noodzakelijk om het spel te downloaden maar ook het starten en dus spelen van een spel kan alleen als je online bent (ik negeer even de aanwezige offline modus van de Steam client omdat je die al vooraf moet activeren als je weet dat je om wat voor reden dan ook offline bent voor een periode). Er zitten echter nogal wat nuance verschillen tussen de werking van deze platforms en de plannen van Ubisoft.

Steam en consorten zijn distributieplatforms. Ja, dat vereist een internetverbinding maar das logisch als je je spellen digitaal verspreid. Er komt ook geen cd/dvd meer aan te pas die verplicht in je speler moet, spellen worden gekoppeld aan je account waardoor je ook niet gebonden bent aan 1 pc om het spel te spelen, meer en meer spellen krijgen de Steam specifieke mogelijkheid dat savegames en de voortgang wordt bewaard op een server zodat je ook overal verder kunt spelen en, niet onbelangrijk, alle updates en patches worden automatisch toegepast: het spel is altijd de meest bijgewerkte editie. Ja, je moet online zijn om het spel te starten en ja, natuurlijk is dat een vorm van DRM maar het is een milde vorm van DRM als je het vergelijkt wat je er voor terugkrijgt. Al die draconische varianten die de fysieke media met zich meebrachten op DRM gebied zijn verdwenen en je hebt altijd de bijgewerkte versie die je, mits je de client en een internetverbinding hebt, overal kunt spelen.

Het kan altijd erger
De Ubisoft plannen laten alle voordelen van een dergelijke constructie voor wat het is en gebruiken de online verbinding als 1 groot DRM middel om blijvend te checken of je wel legaal aan het spelen bent. Dat gaat met onderbouwing van voorkoming van piraterij en natuurlijk worden de grootste angsten (server van Ubisoft weg, jouw spel ook weg?) getackeld maar daar zit het hem nou net in. Voor de zoveelste keer worden er technische ‘oplossingen’ bedacht voor wat een sociaal probleem is met piraterij. Onder het mom van ‘het is ook goed voor de klanten dat onze games niet gekopieerd worden’ worden er maatregelen genomen waarbij iedereen wel weet dat de legitieme gebruiker vroeger of laat last gaat krijgen met dit fenomeen terwijl de piraat, die heus wel de boel aan de praat krijgt dank je, beloond wordt: die krijgt namelijk content op de manier die hij wil.

Als illustratie trof ik via Twitter een link naar het volgende plaatje aan wat het volgens mij prima zegt, ook al gaat het hier om dvd’s

Van hak op de tak?
Nu maak ik de brug even naar ebooks, je voelde hem wellicht al aankomen. Sinds dat ik hier ooit een stappenplannetje postte over het verwijderen van DRM op epub ebooks zodat je ze converteren en/of gebruiken op andere ereaders heb ik toch een stuk of 10 mensen buiten de comments om geholpen om hun legaal aangeschafte ebooks te kunnen gebruiken op hun legaal aangeschafte apparaten. Gewone mensen, niet van die techneuten zoals ik die het leuk vind om met scriptjes in de weer te gaan. Gewone mensen die op tv en op internet reclames, artikelen en rapportages zien over Bol.com, ebooks en ereaders en daar dan abusievelijk de indruk krijgen dat het een kwestie is van bestellen, betalen, downloaden en lezen maar op zo’n apparaat.

De niet gewone mens
Nee, die lui die hele bundels ebooks voor luttele eurootjes verkopen via Marktplaats die bedoel ik niet. Dat zijn geen echte lezers, die hebben hoogstwaarschijnlijk ook nog geen 10 boeken in de kast staan en dat zijn ook niet de mensen die de uitgevers voor ogen hebben als ze het over hun klanten hebben. Deze lui weten namelijk wel dat er zoiets als DRM bestaat en dat je er hartstikke koppijn van krijgt als gewoon mens. Gewone mensen zijn namelijk de mensen die deze lui voor ogen hebben als ze het over hun klanten hebben.

De laatste maanden heb ik o.a. iemand geholpen die zo ‘dom’ was geweest een ebook te bestellen op een pc van een familielid waardoor de Adobe ID’s dus niet klopten tussen Adobe Digital Editions en de ereader in kwestie. Een ander iemand bestelde een ebook voor haar partner in het buitenland maar kwam er achter dat dit heftig illegaal was kennelijk om een ebook te willen mailen naar je man. Afgelopen week weer iemand die zelfs de hele Bol.com helpdesk  al gesproken had maar nog steeds niemand kon vinden die kon verklaren waarom haar duurbetaalde ebooks niet op haar net zo duurbetaalde BeBook te lezen waren. Gewone mensen die gewoon verwachten dat iets logischerwijs werkt zoals het geadverteerd wordt.

Oh jee, weg ermee
Dus laat dat angstmodel nou eens varen beste leveranciers van onze digitale goederen die we zo graag willen afnemen. Jullie weten best wat de klant wil aan functionaliteiten en wat die verwacht van je producten. Dat zijn namelijk precies de dingen die jullie zelf ook willen van andere leveranciers en wat je ook al niet kunt uitleggen aan je eigen familieleden als die je vragen waarom het allemaal zo technisch ingewikkeld en lastig moet.  En als je zo nodig DRM wilt, wat is er mis met een milde DRM waar, zoals bij dat platform voor pc spellen, juist ook een positieve ontwikkeling mee gepaard gaat? Het idee van een sociale DRM, waarbij bijv. de naam van de koper verwerkt wordt in ebook of ander product, is ook niks nieuws en ik heb meerdere tijdschriften gekocht die precies dat deden. Experimenteer eens hiermee en kijk of je hier mensen wat minder mee over de rooie helpt.

Ik zou het in ieder geval waarderen.

Bron: http://www.flickr.com/photos/35034358497@N01/1492362

In wat waarschijnlijk 1 van de laatste ePaper edities van het NRC was die ik voorlopig download, stond een stukje over een toegekend octrooi aan Google over de mogelijkheid variabele interfaces aan te bieden gebaseerd op een toegangscontrole. Het octrooi- en handelsmerkregister USPTO heeft Google namelijk het octrooi Variable user interface based on document access privileges toegewezen.

Dit octrooi (link naar de tekst) focust zich vooral op het bepalen van de toegang, gebaseerd op geografische locatie waardoor op basis van IP-ranges meer/minder/niks te zien is van bepaalde content. Hoewel ik het vanuit het principe wel een interessant iets vind (betere toegangscontrole en selectieve toegang bieden tot digitale informatie is ook iets wat qua licenties speelt in het hoger onderwijs), kan ik me niet echt verheugen op het feit dat de zoveelste beperking op de vrijheid van informatie op internet wordt geintroduceerd. Ik snap echter wel prima de (auteursrechtelijke) redenen erachter.

Sinds vandaag heeft Google dit ook doorgevoerd voor alle bestaande accounts en als je nu bij de Settings kijkt, dan zul je zien dat het tabblad Accounts nu hernoemd is naar Accounts and Import (als je Engelstalig hebt natuurlijk).

Na het klikken op Import mail and contacts, is het een kwestie van de wizard doorlopen waarbij, optioneel, de contacten naar je Google Contacts gaan, de mail van de externe account in je Inbox belandt (evt met label) en je ook nog de keuze hebt om alle mail die de komende 30 dagen op dat account binnenk0mt, automatisch te laten importeren. Handig als je van plan bent om ook echt over te stappen van dat andere account naar Gmail toe.

Op de hulppagina is te vinden welke mailproviders ondersteund worden maar zowel Hotmail accounts, Yahoo accounts en GMX accounts vallen er onder dus mocht je nog eens je mail willen centraliseren bij Gmail, dan heb je nu de gelegenheid dit eenvoudig te doen.

Ik heb het enkele dagen laten bezinken na het bekijken van de meer dan een uur durende presentatie van Google Wave. Vele bloggers hebben vorige week al uitgebreid stil gestaan bij dit evenement dat de aankondiging van Microsoft’s zoekmachine Bing vakkundig overschaduwde.

Enigszins ademloos heb ik zitten kijken hoe Google zo’n beetje alle bestaande ideeën, varierend van instant messaging en blogs tot irc kanalen, door elkaar gehusseld heeft en een dienst geproduceerd heeft die realtime samenwerken en (her)gebruik van content via meerdere tools mogelijk maakt. Het integreren van blogs, twitter en ongetwijfeld nog tientallen web 2.0 toepassingen als Wave straks lanceert eind dit jaar, in 1 Wave is een voor de hand liggend maar daarom niet minder revolutionair idee.

Misschien was ik nog wel extra onder de indruk omdat ik de laatste maanden, en nu nog steeds, druk doende en zoekende ben om Sharepoint een beetje in het gereel te krijgen. Ik bedoel dan dat ik bepaalde functionaliteiten zoek die er dan weer eens net niet, of niet eenvoudig genoeg, in zitten. Het is wellicht enigszins vroeg om nu al conclusies te trekken aan de hand van een uitgebreide tech demo van Wave maar het zou me toch hogelijk verbazen als Wave niet extreem nuttig zou blijken te zijn voor samen werken in het hoger onderwijs.  Wave wil en zal open source zijn en dat betekent dat integratie niet afhankelijk is van de (on)mogelijkheden zoals dat nu voor Sharepoint geldt.

Dat betekent wel dat het succes van Wave ook zal staan of vallen met het enthousiasme van ontwikkelaars en bedrijven die met hun eigen toepassingen Google Wave rijker aan functionaliteiten zullen moeten maken. Gezien de staande ovatie aan het einde van de presentatie en het alom herkende potentieel van deze dienst, verwacht ik dat het eigenlijk een inkoppertje zal worden.

Ik ben extreem benieuwd!

De laatste jaren worden natuurlijk nog steeds pc spellen verkocht in de winkels. In dvd doosjes verwar je ze soms met films, soms zitten er meerdere dvd’s op elkaar gepropt en een papieren handleiding is de grote uitzondering geworden om van extra leuke hebbedingetjes als kaarten, poppetjes enz nog maar niet te spreken. De game industrie wordt (volgens hen zelf met name) ook geteisterd door piraterij en daar mag de consument die wel braaf de spellen koopt stevig voor betalen middels diverse draconische DRM methoden.

Dat is o.a. de reden dat digitale distributie wat mij betreft een heel goed idee is. Een platform als Steam van Valve biedt inmiddels vele honderden oudere en nieuwe spellen waarbij je tenminste af bent van ten alle tijden die cd/dvd in de drive te hebben. Je koopt ze mbv een creditcard en ze zijn gekoppeld aan je account, waarmee je ze dan dus ook op meerdere pc’s kunt spelen (alleen niet tegelijk natuurlijk). Het potentiele nadeel is dat het opstarten van die spellen altijd via Steam gaat en dat het niet volledig ondenkbaar is dat het platform er over bijvoorbeeld 10 jaar niet meer is. Zit je daar met je gekochte spellen.

Nee, dan doet Good Old Games het toch net weer anders. Zij focussen zich op oude(re) spellen die voor een lage prijs aangeboden worden, ontdaan van alle vormen van DRM, werkzaam onder de nieuwe besturingssystemen en te downloaden om zelf ook een kopie te archiveren. Wil je zelf geen kopie, dan delete je na installatie alle bestanden en kun je het altijd later nog eens van de site downloaden.

Gisteren zag ik dat ook Electronic Arts hun forse catalogus van spellen aanbiedt als ‘Direct Download’ en dat dit ook geintroduceerd is door Blizzard middels de recente vernieuwing van hun Battle.net online servers. Bij die laatste kun je via de Store hun krakers als Starcraft, Diablo (2), Warcraft 3 en World of Warcraft kopen maar kun je ook je al gekochte exemplaren registreren waarmee je vervolgens altijd en overal de spellen kunt downloaden, installeren en spelen. Heel handig aangezien ik, op World of Warcraft na, alle Blizzard spellen helemaal stuk heb gespeeld.

Na dit getest te hebben blijkt het allemaal feilloos te werken! De oude cdkeys van de spellen worden omgezet in nieuwe cdkeys die werken met de downloadbare versies van alle spellen en via een eenvoudige en doeltreffende download manager worden de installatiebestanden op de harde schijf gezet. Deze zijn ook nog te gebruiken als je op meerdere pc’s de spellen wilt installeren.  Bij de downloadversie van Starcraft krijg je automatisch en vanzelf ook de uitbreiding Brood War erbij, of je die nou oorspronkelijk gekocht had of niet.

Een redelijk recente ontwikkeling is ook dat er nu pc spellen verkocht worden via internet waarbij de webshops zelf noch het fysieke noch een digitale versie leveren! Je koopt alleen een geldige cdkey waarbij je vervolgens bij Steam, EA of Battle.net het spel kunt downloaden, installeren en spelen. Het is even wennen als je vroeger winkels afstruinde zoals ik maar het gaat snel, levert je meestal nog steeds een eigen offline kopietje op en kan heel goedkoop zijn. G2Play.net zit meestal 50 tot 70% onder de prijs dan winkelexemplaren of zelfs de webwinkels van de uitgevers.

Tijd om al die dozen en cd’s met games in te pakken denk ik.

Vijftig procent van alle draadloze thuisnetwerken is slecht beveiligd, concludeerde de Consumentenbond vorig jaar al maar de OPTA legt de verantwoordelijkheid toch bij de eindgebruiker.

Hoe redelijk is dat? Ik ben paranoide genoeg dat ik het uitentreure heb uitgezocht wat er met beveiling uberhaupt kan toen ik mijn eerste wireless router kocht enkele jaren geleden maar het zegt ook voldoende dat ik het al moest uitzoeken. Die handleidingen (duur woord voor een vodje papier met op zijn best wat diagrammetjes) leggen nog net uit hoe je de kabels van je modem in je draadloze router moet steken maar zeggen niks over do en don’ts van beveiligingsmogelijkheden. Ik heb 4 draadloze routers van 4 verschillende merken versleten de laatste jaren dus kan met enige autoriteit spreken denk ik.

Tot de dag van vandaag hoef ik maar 1 keer te klikken op mijn laptop om een stuk of 4 slecht beveiligde netwerken te vinden in de buurt met standaardnaampjes en hoewel dat erg gemakkelijk is als ik even snel online wil, illustreert het wel de noodzaak van betere voorlichting en wellicht ook het beter afdwingen van beveiligingsopties in routers. Mensen willen nu eenmaal makkelijk en helaas is de makkelijkste optie een onbeveiligd netwerk.

Hoe veilig surfen jullie draadloos? Tot de tanden beveiligd of zorgeloos zonder bescherming?