App bespreking: Kopieer en plak vanuit (bijna) elke app naar Evernote met EverClip

everclipAls je gebruiker bent van Evernote, dan ben je misschien al bekend met de ‘clip‘ functie van het programma. Daarmee kun je stukjes tekst, afbeeldingen of screenshots kopiëren uit bijna alle programma’s die op Windows of MacOS draaien. Deze worden dan meteen en rechtstreeks in Evernote geplaatst zodat je die kunt bewaren en later opnieuw kunt gebruiken. De echte informatieverzamelaar kan niet zonder zeg maar.

Gebruik je echter Evernote (ook) op je iPad (of iPhone/iPod), dan loop je meteen tegen een aantal beperkingen en verschillen aan ten opzichte van de desktopversie. De Evernote app is niet in staat om zelf content uit andere apps te (laten) kopiëren en te plakken in je Evernote account. Gelukkig zijn er wel redelijk wat apps die volledige documenten of foto’s kunnen doorsturen naar de Evernote app maar die zijn niet in staat je te helpen als je bijvoorbeeld alleen een alinea of 1 bladzijde even wilt bewaren.

Klem het maar op je klembord
Heb je daar wel behoefte aan op je iPad, dan is EverClip precies de app die in die behoefte voorziet. EverClip heeft effectief dezelfde functionaliteit als de zogeheten clipboard extenders die je voor Windows tegen kunt komen. Zowel in Windows als in iOS apps kun je een stukje selecteren en kopiëren. Deze komt dan op het klembord te staan waarna je het kunt plakken in een andere app(licatie). Clipboard extenders nemen de plek in van het onzichtbare klembord en stellen je in staat om niet 1 stukje tegelijk te kunnen kopiëren maar dat met meerdere te doen. Je kopieert, kopieert en kopieert verschillende stukjes content die je daarna selectief kunt plakken in andere apps.

Als je EverClip start op je iOS apparaat dan wacht de app op de achtergrond simpelweg tot je stukjes tekst of afbeeldingen gaat selecteren in andere apps met de standaard kopieerfunctie van iOS. Alles wat je kopieert komt vervolgens in EverClip terecht. Daar kun je nog (hele) kleine wijzigingen aanbrengen – hoewel het vooral beperkt zal zijn tot verwijderen van stukjes die je achteraf toch niet wilt bewaren – om ze vervolgens 1 voor 1 door te sturen naar de Evernote app.

En dat werkt perfect.

De meeste apps die iets doen met tekst of afbeeldingen ondersteunen de standaard kopieerfunctie in iOS en dat geldt vanzelfsprekend ook voor alle browserapps. Al het gekopieerde belandt in EverClip en is zonder problemen door te sturen naar je Evernote account. Ideaal als je een interessant artikel of passage leest in de NRC app of een avondje aan het browsen bent op internet.

Maar!
Helemaal perfect is het echter niet. Er zijn nog steeds voldoende apps waarin de kopieerfunctie niet gebruikt wordt, zoals bijvoorbeeld de NRC Reader app. In dat soort apps valt er niets te kopieren en dus kan EverClip er ook niks mee doen. En ook al kun je vanuit EverClip zelf ook heel handig een foto maken of een nieuwe Evernote notitie maken, het feit dat je de verzamelde stukjes content alleen maar naar Evernote kunt versturen en niet naar een andere app (je mail app bijv.) is wel jammer.

Vooral omdat EverClip geen goedkope app is. Er is een versie voor iPhone en iPod waar je € 2,69 voor moet betalen maar ook een vorige week uitgekomen aparte versie voor de iPad waar je dus nogmaals € 5,49 voor moet neerleggen. Dat is best een stevige prijs voor een specifieke functionaliteit die alleen maar werkt in combinatie met Evernote. Zonder Evernote heb je niets aan EverClip.

Toch is EverClip een aanrader denk ik. Als je Evernote op je iPad gebruikt dan ben je waarschijnlijk iemand die al baalde dat het zo lastig is om content uit andere apps en de browser te kopiëren naar Evernote toe. Dat probleem wordt in elk geval netjes opgelost door EverClip en ook al is de functionaliteit beperkt, het doet precies wat het beoogt te doen. Het is aan jou om de afweging te maken of je daar € 5,49 voor over hebt ….

#

kluun

Help, ik heb mijn website offline gehaald: Kluun en het auteursrecht op afbeeldingen

Ineens gaat het vandaag in het nieuws weer over auteursrecht en de angst van bloggers en website-eigenaren om blafbrieven en rekeningen te krijgen als ze beschermde afbeeldingen en foto’s gebruikt hebben. Niet omdat er eindelijk een goede discussie door overheid, rechthebbenden of gebruikers gestart is echter. Nee, Kluun heeft zijn site op zwart gezet.

“Beste lezer, ” begint de nog wel te lezen verklaring op zijn site met de reden waarom tien jaar aan content, zijn columns, ineens van het web verdwenen is. Kluun gebruikte namelijk foto’s bij zijn teksten ter illustratie van het onderwerp waar hij over schreef. Gewoon via Google Images, net als de rest van de planeet.

Zoals alle bloggers zette ik daar in de beginjaren van deze site meestal een plaatje bij dat ik, zoals alle bloggers, van Google Images plukte. Bij een stukje over Sinterklaas zocht ik een foto van Sinterklaas, bij een stuk over Anouk een foto van Anouk, bij een verhaaltje over wintersport, een foto van een skipiste.

Van Kluun mag je, mits met naamsvermelding en mits je het niet commercieel gebruikt, namelijk zijn stukjes zonder probleem hergebruiken. Dat is alleen maar mooi natuurlijk – hoewel dit gegeven nergens op zijn site te vinden was overigens – maar ja, het betekent niet dat hij zelf zo maar die foto’s bij elkaar mag googelen. Kluun stelt in die verklaring pas sinds enkele jaren te weten dat je dat niet zo maar mag doen en dat hij nu last heeft van advocaten die dikke rekeningen sturen voor de verkeerd gebruikte foto’s bij zijn oude columns. Met terugwerkende kracht alle afbeeldingen verwijderen uit zijn teksten acht hij een onmogelijke oplossing en tja, dan rest alleen nog maar een radicale stap en dat is de site op zwart zetten. Met de toezegging dat er (ooit) een nieuwe site komt met nieuwe columns. Zonder foto’s.

Symbolisch?
Kluun gebruikt WordPress en als je alle afbeeldingen wilt verwijderen is het 1 druk op de delete knop om je media map op te schonen met alle afbeeldingen erin. Wel al je columns nog beschikbaar maar je probleem met de foto’s opgelost. Zeker als je alleen maar de foto’s voor de leukigheid erbij had staan. Kluun meldt dat de columns wellicht nog via Google terug te vinden zijn maar dat hij daar weinig aan kan doen. Nou ja, behalve dat hij minimaal zijn WordPress site echt had kunnen verwijderen in plaats van alleen de voorpagina te verwijderen.

Want zijn columns staan er nog steeds. Met archief en werkende links naar al zijn stukjes. Zonder afbeeldingen want die map met afbeeldingen lijkt inderdaad leeggemaakt te zijn.

Dus waar hebben we het nou precies over? Niet over het auteursrecht of portretrecht van de afbeeldingen die Kluun in het verleden gebruikte bij zijn stukjes vermoed ik.

Geschikte foto’s
Problemen met foto’s had hij op vele manier kunnen vermijden namelijk. Door zelf foto’s te maken bijvoorbeeld en die te gebruiken. Of bij Flickr te zoeken naar foto’s met een Creative Commons licentie (en zonder een Getty icoontje). Of een stockfotosite te gebruiken waar je voor een klein bedrag mooie foto’s kunt kopen en gebruiken. Of gewoon bij een foto toestemming te vragen of hij die op zijn site bij een stukje mag gebruiken. Doe eens gek en denk even na over auteursrecht. Een onderwerp waar je als auteur zelf toch wel eens mee te maken moet hebben gehad. Wijs me eens een uitgever aan die daar nooit over zou beginnen.

Maar wat dan wel?
Is het een reactie op een recente blafbrief en rekening misschien? Zou kunnen maar dan haal je toch niet 10 jaar van je content – waarvan je zelf stelt dat je die graag deelt met anderen – op zo’n belabberde manier offline? Onnodig feitelijk.

Ik denk – ik gok eigenlijk – dat de timing wel goed uit kwam. Een aankondiging van een nieuwe site met nieuwe columns. Een aankondiging van een nieuw boek volgend boek ter afsluiting van die verklaring. Een nieuwe fase voor Kluun. Streep onder het verleden. En dus wellicht een streep onder de content uit het verleden?

Is het slecht nagedacht over auteursrechten? Of juist goed nagedacht over de marketing van zijn nieuwe stukjes?

#

 

Hoe kun je als bibliothecaris bijdragen aan open access en open onderwijs?

open access

Onderwijsbibliotheken, en ik focus me hier even op hogeschoolbibliotheken want daar werk ik nu eenmaal, staan op de drempel van grote veranderingen. Natuurlijk, de leeromgeving (de studieplekken) en de collecties blijven onverminderd belangrijk voor deze bibliotheken maar in een tijdperk van grootscheepse bezuinigingen en een overdaad aan vrijelijk beschikbare informatiebronnen op internet valt het nog niet mee om je meerwaarde aan te (blijven) tonen. Wat dat betreft verschillen alle soorten bibliotheken uiteindelijk maar weinig van elkaar.

Oude taken maar nieuwe rollen
Hoe bijzonder is het dan dat onderwijsbibliotheken nu de gelegenheid krijgen om zichzelf opnieuw te definiëren? Om een nieuwe rol te pakken voor het onderwijs? Onderwijsinstellingen zijn tegenwoordig namelijk steeds drukker met het produceren van (open) onderwijsmateriaal en onderzoekspublicaties. Niet alleen wordt er meer en meer gewerkt met kennisproducten van anderen in het onderwijs, er wordt ook steeds meer zelf gemaakt. Onderwijsinstellingen zijn kennisinstellingen. Of willen dat heel graag zijn.

Nou zou elke medewerker van een dergelijke kennisinstelling idealiter prima in staat moeten zijn om ook adequaat, zorgvuldig en verantwoord om te kunnen gaan met al die kennisproducten. De realiteit dat dit niet het geval is – en het ook nooit zo gaat worden – geeft de bibliotheek een perfecte plek in een dergelijke instelling. Nietwaar?

In het trendrapport Open Educational Resources 2013 ziet Cora Bijsterveld wel nieuwe rollen voor juist de onderwijsbibliotheken. Die ziet ze vooral als content curator voor al het open onderwijsmateriaal dat inmiddels beschikbaar is maar in hetzelfde trendrapport gaat het ook over open leermiddelen, open access en de rol van uitgevers. De conclusies die Saskia de Rijk en Paul Vermeulen hierin maken sluiten prima aan bij mijn eigen: zowel het onderwijs als de bibliotheken moeten meer doen met hun eigen materiaal. Onderwijs- en onderzoeksmateriaal wordt aan de lopende band geproduceerd en het is aan de instellingen en bibliotheken zelf om hier het optimale uit te halen. Kennisproducten die niet bij uitgevers beschikbaar zijn en die zeker niet even via Google te vinden zijn. Een unieke monopoliepositie zo je wilt.

Eerlijk delen en beschikbaar stellen
Dat wil niet zeggen dat je er al bent als je besluit dat dit je nieuwe gat in de markt is. Want al die medewerkers van onderwijsinstellingen zijn niet zo ideaal als het gaat om het (willen) delen van al het materiaal dat ze produceren. Iedereen wil graag andermans materiaal gebruiken maar delen, daar zijn toch snel redenen voor te vinden om niet meteen het achterste van je tong te laten zien. In, jawel, datzelfde trendrapport schetsen Wilfred Rubens en Wim Didderen maar liefst 12 van dat soort redenen die belemmerend werken voor medewerkers in het onderwijs als het op delen aankomt.

Goed voorbeeld doet volgen?
De bibliotheek heeft een mooie uitdaging om samen met die medewerkers, ondersteund door te ontwikkelen beleid van de onderwijsinstellingen, aan de slag te gaan met het verwerven en beschikbaar maken van al dat materiaal. Ook als individuele bibliothecaris kun je nu al het goede voorbeeld geven. Niet alleen door zelf gebruik te maken van open access publicaties, materiaal met een Creative Commons licentie of publicaties uit een repository. Maar vooral door zelf je kennis te delen met anderen. En je eigen kennisproducten actief beschikbaar te maken voor anderen. Ook voor bibliothecarissen/informatiespecialisten is het niet perse vanzelfsprekend om dat te doen heb ik de afgelopen jaren ervaren.

Wat kan ik NU zelf doen?

  • Ga bloggen, twitteren, Googleplussen etc. en schrijf, twitter en update iedereen over de onderwerpen waar je iets over te vertellen hebt. Bibliothecarissen zijn traditioneel vraagbaken geweest en kunnen dat nog steeds zijn maar je moet jezelf wel laten zien!
  • Deel het onderwijsmateriaal dat je zelf gemaakt hebt voor trainingen, workshops en presentaties. Denk aan Slideshare voor je presentaties en wees niet te bescheiden om naar Wikiwijs te kijken om je workshopmateriaal te delen. Ook jij produceert producten waar anderen gebruik van zouden kunnen maken.
  • Deel je teksten, afbeeldingen, wat voor content dan ook onder een Creative Commons Naamsvermelding licentie of een Creative Commons Naamsvermelding-GelijkDelen licentie. Het zijn de twee ruimste Creative Commons licentie waarbij een hergebruiker zelf verder kan bouwen op je content en alleen een naamsvermelding verplicht is (en dat bewerkt materiaal alleen verspreid mag worden met een soortgelijke licentie). Wat me doet beseffen dat ik de CC licentie van dit blog dan ook moet versoepelen eigenlijk.

Door zelf te delen, te delen en nog eens te delen. Zo kun je als bibliothecaris bijdragen aan zowel de ontwikkelingen binnen je onderwijsinstelling als de toekomst van de bibliotheek waar je werkt. Dat zou ons als informatieprofessionals toch heel eenvoudig moeten afgaan.

Nietwaar?

@foto: Carlos Maya via photopin cc

#

Cory Doctorow: A Digital Shift: Libraries, Ebooks and Beyond

Ik moet toegeven dat ik slechts enkele van zijn boeken gelezen heb maar Cory Doctorow is een plezier om te lezen. Hij is ook 1 van de krachten achter (technology) blog Boing Boing en schrijft veel van de artikelen die daar gepubliceerd worden. Die lees ik regelmatig want Doctorow schrijft veel over ebooks, DRM, auteursrecht en waarom je als gewone consument geen last zou moeten hebben van de belangen die de entertainmentindustrie als regeltjes en beperkingen probeert af te dwingen. Hij is niet alleen fel gekant tegen DRM (op zowel muziek als ebooks) maar probeert ook nieuwe business modellen te demonstreren naar de industrie toe. O.a. door zelf zijn boeken digitaal gratis weg te geven onder een Creative Commons licentie.

Niet alleen schrijft hij daar zeer informatief en welbespraakt over in allerlei tijdschriften, boeken en natuurlijk Boing Boing, hij kan dat kennelijk ook prima in persoon doen. Afgelopen jaar hield hij een presentatie bij de Library of Congress naar aanleiding van de uitdagingen die culturele erfgoedinstellingen hebben als het gaat om de toename van – met DRM – beveiligde digitale teksten en boeken. Daar ging het dus over ebooks, wat er mis is aan DRM en waarom er meer gekopieerd en gedeeld zou moeten worden. Zijn presentatie is vandaag online gezet door de Library of Congress en vond ik zeer de moeite waard.

Dat uur was zo voorbij :)

#

Google laat Flight Search (Vluchten) opstijgen in Nederland. Nu wachten tot het opgedoekt wordt

Google Flight Search

Google schrapt en Google begint weer met wat nieuws. Google Flight Search om precies te zijn of Google Vluchten als je browser – net als bij mij – weigert om de Engels versie te selecteren. Google Flight Search is niet helemaal nieuw want deze zoekmachine bestond al een kleine anderhalf jaar voor de Amerikaanse maatschappijen. Vanaf vandaag is deze echter ook in Nederland, Engeland, Frankrijk, Italië en Spanje beschikbaar.

Nu kun je zoeken op een eindbestemming, routes en prijzen van verschillende luchtvaartmaatschappijen vergelijken en natuurlijk die goedkope vliegtickets rechtstreeks boeken. Het is al weer 10 jaar geleden sinds ik in een vliegtuig gezeten heb dus ik zal er zelf niet snel gebruik van maken maar Google Flight Search gaat in de bookmarks voor het geval dat.

Vliegtickets.nl, cheaptickets.nl en al die andere vergelijkingssites zullen er minder blij mee zijn dat Google de Nederlandse vliegticketmarkt bestormt maar ach, die kunnen in elk geval gaan hopen dat Google volgend jaar deze dienst weer opheft als er niet genoeg gebruik van gemaakt wordt ;)

#

Over Boekenweken, Boekenballen, Boekenweekgeschenken en Boekenweekessays

boekenweek
Het is weer Boekenweek. Editie 2013 en traditiegetrouw weer een week die langer dan 7 dagen duurt en die min of meer begint rondom mijn verjaardag. Dit jaar is dat niet anders en dus zit ik vandaag, op mijn verjaardag, een stukje te tikken over de Boekenweek. Mijn tweede zelfs want de #50books vraag ging daar ook al over vandaag.

Want het jeukt – eveneens traditiegetrouw – een beetje. Natuurlijk, het is als boekenliefhebber mooi en leuk dat er 9 dagen lang aandacht besteed wordt aan boeken. De Boekenweek zet het Nederlandstalige aanbod van boeken in het zonnetje en stoft onbekende en bekende auteurs af om ze op tournee te laten gaan langs deelnemende boekwinkels, scholen en bibliotheken. Er worden vele literaire activiteiten georganiseerd, schrijvers mogen naar een Boekenbal en het boekenkopende publiek krijgt een Boekenweekgeschenk om ze er toe te bewegen voor minstens 12,50 euro een Nederlandstalig boek te kopen of lid te worden van een bibliotheek.

Het is boekenmarketing. Nee, boekwinkel- en bibliotheekmarketing. Dat zegt het CPNB zelf eigenlijk al.

In de Boekenweek staat literaire (non-) fictie centraal. Elke Boekenweek heeft een thema. Dit thema vestigt de aandacht op een bepaald segment en nieuwe uitgaven van het boekenaanbod. Uitgevers kunnen op deze manier aandacht vragen voor ‘oud fonds’. Boekwinkels en bibliotheken haken hierop in met het samenstellen van een assortiment en het organiseren van activiteiten rond het thema.

– (bron: CPNB)

Hoe graag ik het eigenlijk ook anders zou willen zien, een Boekenweek heeft maar bijster weinig met boeken te maken. Het is al tijden geen promotie “van het algemene boek in de samenleving” meer. Het gaat alleen nog maar over de promotie van het papieren boek dat je kunt kopen in de boekwinkel. Of dat je kunt lenen als je lid wordt van een bibliotheek. Goede doelen allebei, begrijp me niet verkeerd.

Maar …
Nu verwacht je wellicht dat ik luidruchtig begin te klagen over het gebrek aan een ebookeditie van het boekenweekgeschenk. Of waarom ik geen papieren boekenweekgeschenk krijg als ik deze week voor meer dan 12,50 euro aan Nederlandstalige ebooks koop bij bol.com of bruna.nl. Maar op die vragen denk ik het antwoord al lang te weten. Want daar hebben de boekwinkels niets aan en daar hebben de bibliotheken niets aan.

En het is hun feestje. Niet die van de boekenliefhebbers.

Toch verbaas ik me er over. Hoe de boekwinkels en bibliotheken de ontwikkelingen van de laatste jaren lijken te negeren. Niet (alleen) de ebooks – hoewel ik nog steeds niet snap waarom ik geen ebooks bij een boekwinkel op een pc kan kopen – maar vooral de online boekwinkels die de laatste jaren de grootste bedreiging voor de boekwinkel om de hoek moeten zijn geweest.

Voeg waarde toe
Waarom kan ik door een winkelstraat lopen en daar wel 4 (!) van die telecomwinkeltjes achter elkaar tegenkomen om een nieuwe telefoon uit te zoeken met bijbehorend abonnement? Iets dat ik ontegenzeggelijk ook veel sneller en efficiënter online kan doen inclusief onderlinge vergelijking van al die 4 providers. Omdat ze dus de online winkel als aanvulling beschouwen op hun fysieke winkel. Ik loop een KPN winkel binnen en krijg behalve uitstekend advies een antwoord op mijn vragen. Ik word meegeleid naar een groot scherm waar ik zelf alle toestellen en abonnementen kan vergelijken. Als ze alleen een kleine ruimte met enkele toestellen zouden hebben, zoals ze dat enkele jaren geleden hadden, zou zo’n telecomwinkeltje meteen de dodo achterna gaan.

Toegevoegde waarde leveren. Nieuwe dienstverlening die complementair is t.o.v. het alternatief maar die je reden geeft om toch naar een winkel te gaan. In plaats van thuis door de vergelijkingswebsites te bladeren en daar het goedkoopste abonnement af te sluiten.

Of zet je hakken in het zand. Met kop erbij
En dat zie ik niet terug bij boekwinkels en bibliotheken. Alsof er geen bol.com is die meer boeken (papier en ebooks) verkoopt dan alle boekwinkels samen. Met een onbeperkt aanbod en levering binnen 24 uur. Alsof er geen Amazon is waar alle liefhebbers van niet-Nederlandstalige boeken al jarenlang hun boeken kopen. Goedkoper dan bij die boekwinkel om de hoek.

Ik zie alleen maar een Boekenbal. De aankondiging van wie het Boekenweekgeschenk gaat schrijven. De reminder dat je met dat Boekenweekgeschenk de laatste zondag in de Boekenweek gratis mag reizen met de NS. De bundel ‘Gouden Tijden, Zwarte Bladzijden’ voor leden van de bibliotheek. Het Boekenweekessay dat deze week te koop is in de boekwinkels.

Wat samen met de Wet op de Vaste Boekenprijs en het categorisch negeren van ebooks de laatste linie van verzet oplevert tegen de tijden die komen gaan. De tijden die er eigenlijk al zijn in Nederland. Héél Nederland? Waar een klein dorp van boekwinkels dapper weerstand biedt aan de online en digitale overheersers en die het leven van de boekenliefhebbers in de omringende boekenplekjes bepaald niet gemakkelijk maakt.

Maar hoe lang kan dat verzet duren met Boekenweken, Boekenballen, Boekenweekgeschenken en Boekenweekessays? Wanneer is de toverdrank uitgewerkt?

#

Is Feedly het enige Google Reader alternatief voor de RSS power user?

feedly

De afgelopen twee dagen heb ik geloof ik wel twintig artikelen op de diverse technieuws-sites gezien die overzichtjes gaven van alle alternatieven voor Google Reader. Deze kun je in vier categorieën onderverdelen:

  1. de desktopsoftware (zoals Greatnews, RSS Owl en FeedDemon);
  2. de alternatieven die je zelf op een eigen server moet installeren (zoals Tiny Tiny RSS en Fever);
  3. de online RSS readers (waaronder Netvibes, Newsblur, RSS Miner en The Old Reader);
  4. RSS readers – als extensions – voor browsers (zoals Opera, Feedly, Sage voor Firefox en RSS Feed Reader voor Chrome).

Voor mij vallen de desktopsoftware en alle zelf gehoste oplossingen al meteen af. Ik wil perse een alternatief waarmee ik online RSS feeds kan lezen en die ook synchroniseert naar mobiele apps voor zowel iOS als Android. Dat zou misschien nog kunnen met een zelf gehoste oplossing maar ik heb eigenlijk totaal geen zin om daar zelf mee aan het prutsen te gaan.

Best of the rest
Dan blijven de overige twee categorieën over maar heel veel echte keuze heb ik dan nog steeds niet. Netvibes is meer een alternatief voor iGoogle en richt zich op het zijn van een gepersonaliseerde startpagina. Bovenal heeft het geen mobiele apps en moet je het altijd via een browser raadplegen. Die valt dus af.

Newsblur komt een heel eind in de goede richting. De interface is even wennen maar het richt zich definitief op de RSS power users die honderden feeds willen bijhouden.  Het nadeel is dat de gratis versie meteen volledig nutteloos is voor die power user want met een gratis account kun je maar 12 feeds lezen tot maximaal 10 items per sessie. Wil je gewoon ongelimiteerd lezen, dan kost dat je 24 dollar per jaar. Het voordeel is dat er zowel een iOS app als Android app van Newsblur beschikbaar is. De Android app krijgt een slechte beoordeling in de Play Store en ik moet er eigenlijk niet aan denken om afscheid te nemen van gReader Pro.

RSS Miner is dan wel weer gratis, importeert eenvoudig al je feeds uit Google Reader maar ontbeert de meeste functies die ik nodig heb. Waaronder het feit dat er geen apps voor zijn. Datzelfde geldt ook voor The Old Reader dat gebaseerd is op de oude interface van Google Reader – inclusief de oorspronkelijke sociale aspecten ervan – maar wat zonder apps voor mij niet interessant is.

Feedly
Bijna alle browser extensions hebben hetzelfde nadeel als desktopsoftware: geen apps. De enige uitzondering daarop is Feedly volgens mij. Hoewel ook zij gebruik maken van synchronisatie via Google Reader, kondigden ze meteen aan al bezig te zijn met een eigen vervangende synchronisatieserver (Normandy genaamd) die het over kan nemen vanaf 1 juli als Google Reader offline gaat. Ze doen in dezelfde aankondiging ook een oproep aan alle app ontwikkelaars die nu via Google Reader synchroniseren, om straks gebruik te komen maken van Normandy. Het zou in theorie dus kunnen dat mijn favoriete apps Newsify en gReader Pro daar gebruik van gaan maken na 1 juli.

Dat zou meteen de doorslag geven voor mij. Vooral omdat Feedly helaas met zijn webversie en apps zelf niet heel erg geschikt is voor die power users. Ja, aan de webversie kun je mbv de tips die ze ook meteen gaven genoeg instellingen aanpassen maar de apps hebben die instellingsmogelijkheden niet. En deze volgen de trend die door Flipboard, Zite en Google Currents is neergezet om feeds als een magazine weer te geven. Leuk als je een paar feeds volgt maar volslagen onwerkbaar als je 1000 items per dag probeert te scannen op interessante weetjes. De Android app van Feedly vond ik in ieder geval maar niks.

Toch maar even afwachten
Zowel Newsify als gReader Pro hebben aangegeven dat ze na 1 juli verder zullen gaan. Het zou voor de hand liggen dat ze eenvoudigweg wisselen van Reader naar Feedly om de feeds te synchroniseren en dat zou voor bestaande gebruikers van (alle third party) apps een naadloze overstap kunnen betekenen. Hoe dat business model van Feedly er dan uit komt te zien – want ik neem niet aan dat ze servers en ondersteuning voor externe apps gaan inzetten zonder dat daar inkomsten tegenover komen te staan – valt dan nog te bezien.

Feedly zou een ideaal alternatief kunnen zijn straks in juli maar als er voor betaald moet gaan worden zou het ook de versnippering van de RSS diensten kunnen verergeren. Niet iedereen is op zoek naar een oplossing om honderden feeds via web en apps onder te brengen. De komende maanden zal duidelijk worden wat echt serieuze en realistische alternatieven blijken te zijn. Ik gok zelf dat Feedly het interessantst zal zijn voor de grootgebruikers maar dat zullen ze nog wel waar moeten maken.

#

Pagina 68 of 210« Eerste...153045...676869...7590105...Laatste »
  • © 2006- 2015 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top