auteursrecht

Toestemming verzocht: over auteursrecht op foto’s en afbeeldingen op je blog

Natuurlijk is het al lastig genoeg om met enige regelmaat nieuwe stukjes voor je blog te bedenken zonder ook nog diep te moeten nadenken over de afbeeldingen of foto’s die je er bij wilt plaatsen. Hoe gemakkelijk is het niet om eenvoudig het onderwerp van je blogpost in Google te typen en te kijken of je daar geschikte plaatjes bij vindt om je blogpost wat op te leuken. Het oog wil ook wat, nietwaar?

Maar dat is precies wat je als blogger dus niet moet doen.

Ook al staat het internet vol met leuke, boeiende, interessante en mooie foto’s, het wil niet zeggen dat je ze zo maar mag gebruiken. Mag overnemen voor eigen gebruik. Mag stelen feitelijk. Want dat doe je als je het vanuit het perspectief van de maker van die foto’s bekijkt. Die heeft een foto gemaakt of tijd gestoken in het maken van een illustratie. Die zijn het intellectuele eigendom van die maker en ook al zet hij of zij dat op internet, dat wil niet zeggen dat je dat zo maar mag overnemen. Mag stelen.

Op (bijna) alle foto’s en afbeeldingen die je online vindt rust auteursrecht. En dat betekent dat je wel moet nadenken over de afbeeldingen en foto’s die je op je blog wilt gebruiken. Daarmee voorkom je problemen als de rechthebbenden in de gaten krijgen dat je hun werken zo maar overgenomen hebt en ze beginnen met het versturen van boze brieven en rekeningen. Je wilt immers niet zo krampachtig hoeven te reageren als Kluun die zijn hele blog daarvoor (schijnbaar) verwijderde.

Een kleine introductie op het auteursrecht
Het auteursrecht is het uitsluitend recht van den maker van een werk van letterkunde, wetenschap of kunst, of van diens rechtverkrijgenden, om dit openbaar te maken en te verveelvoudigen, behoudens de beperkingen, bij de wet gesteld. Dat is artikel 1 van de Auteurswet en het zegt eigenlijk heel simpel dat als jij een werk maakt jij het exclusieve recht hebt om dit openbaar te maken en te verveelvoudigen. Niemand anders mag dit vervolgens opnieuw openbaar maken (publiceren) of kopiëren.

auteursrechtArtikel 10 van de Auteurswet geeft een hele opsomming van wat er allemaal onder werken verstaan wordt maar in de praktijk valt daar bijna alles onder. Je hebt al heel snel het auteursrecht op iets dat jij gemaakt hebt en dat wordt eigenlijk alleen begrensd door een inhoudelijke factor. Dat is dat er dan wel minimaal sprake moet zijn van een eigen oorspronkelijk karakter en een persoonlijk stempel van de maker. Je moet dus wel iets maken dat niet ontleend is aan een al bestaand iets en waar je als maker eigen creatieve keuzes in gemaakt hebt.

Met foto’s staat dit bijna nooit ter discussie. Alleen al het kiezen van het onderwerp, perspectief, belichting en sluitertijd geeft een fotograaf het auteursrecht op een gemaakte foto. Bij afbeeldingen en illustraties is dat vaak nog duidelijker want de stijl van de maker zul je al snel terugzien.

“Gelaagde” rechten
Dat er auteursrecht op foto’s berust is al duidelijk genoeg maar juist met foto’s heb je veelal te maken met meerdere rechten. Als er een persoon gefotografeerd is bijvoorbeeld dan geldt ook het portretrecht van die persoon. Maar er kan ook modelrecht zitten op een gefotografeerd voorwerp. Of merkenrecht. Een fotograaf kan niet zo maar mensen of voorwerpen fotograferen zonder ook zelf rekening te houden met rechten van anderen. Als blogger hoef je daar niet iets rechtstreeks mee maar wees wel waakzaam als je foto’s gaat gebruiken op je blog waar (bekende) mensen op staan of waar je logo’s van merken op ziet. De kans is groot dat de eigenaren dat geen geweldig idee vinden.

De basis is toestemming!
Je kunt je helemaal gaan verdiepen in alle aspecten van het auteursrecht maar dat is niet nodig. Het is namelijk erg eenvoudig om één regel in je achterhoofd te houden. Je hebt toestemming nodig van de rechthebbende als je zijn of haar werk wilt gebruiken op je blog. Je kunt eventueel ook gebruik maken van een uitzondering in de Auteurswet (één van de beperkingen zoals die in artikel 1 genoemd worden) en afbeeldingen citeren maar over het beeldcitaatrecht zou ik een hele aparte blogpost kunnen schrijven en dat heeft Arnoud Engelfriet al gedaan. Feit is wel dat een beeldcitaat aan meerdere voorwaarden moet voldoen en dat je als blogger beter af bent door vooral op de toestemmingsregel te letten.

Waar haal je je afbeeldingen en foto’s vandaan?
Foto’s en afbeeldingen met toestemming gebruiken kan op meerdere manieren.

  1. Vat het letterlijk op en stuur een mail naar de eigenaar van de site waar je een geschikte foto of afbeelding gevonden hebt. Vraag gewoon of je die op je eigen blog mag gebruiken en zeg toe dat je teruglinkt naar zijn of haar eigen site. Nee heb je en ja kun je krijgen. Commerciële partijen zullen misschien om een vergoeding vragen terwijl particulieren en non-profit organisaties eerder geneigd zullen zijn om die toestemming wel te geven zonder dat je ervoor hoeft te betalen;
  2. Maak gebruik van foto’s en afbeeldingen waarbij de maker vooraf al toestemming gegeven heeft om ze te hergebruiken. Dit kan iemand doen door er bijvoorbeeld een Creative Commons licentie aan mee te geven. Een licentie is niets meer dan een verklaring dat je iets mag gebruiken met de randvoorwaarden die daarmee gepaard gaan. Bij Creative Commons licenties kan dat bijvoorbeeld zijn dat je het alleen maar niet-commercieel mag gebruiken of dat je een foto niet mag bewerken (aanpassen). Zonder uitzondering hebben ze allemaal de eis dat je aan naamsvermelding moet doen. Op je blog moet je dus vermelden wie de maker is en waar mogelijk linken naar de plek waar je een foto gevonden hebt.Er zijn diverse websites waar je foto’s en afbeeldingen kunt vinden die onder een Creative Commons licentie gebruikt mogen worden. Je kunt specifiek op dergelijke foto’s zoeken bij Flickr of 500px. Zelf gebruik ik Photopin, een zoekmachine die alleen de foto’s met een CC licentie doorzoekt van Flickr;
  3. Haal je foto’s van zogeheten stockfotosites. Dat zijn websites met grote hoeveelheden foto’s (en soms afbeeldingen) die je onder voorwaarden mag gebruiken op je eigen website. Je hebt er tientallen van die -grotendeels – gratis zijn maar de betere en mooiere foto’s vind je vaak toch op stockfotosites waar je (iets) voor moet betalen. Al deze sites hebben eigen licenties met voorwaarden – en prijzen – dus controleer wel of je de foto’s ook wel echt op je blog mag gebruiken. Dat gezegd hebbende zijn dit soort sites bijna allemaal specifiek gericht op website-eigenaren en bloggers. Ik maak zelf soms gebruik van 123RF bijvoorbeeld;
  4. Geen zin om op zoek te gaan naar geschikte foto’s en/of ervoor te betalen? Wees dan zelf de rechthebbende en maak je eigen foto’s en afbeeldingen. Natuurlijk, het is meer werk maar zelf je foto’s of afbeeldingen maken betekent dat je geen toestemming van anderen nodig hebt. Let hierbij wel op die gelaagde rechten want ook al heb je dan zelf het auteursrecht, niet iedereen zal het bijvoorbeeld waarderen als je hun portret online zet. Of hun product.

Wat doe je met je eigen foto’s?
Zoals anderen het niet leuk vinden dat jij met hun foto’s aan de haal gaat, zo is het ook niet prettig als anderen zonder toestemming jouw foto’s of afbeeldingen gebruiken. Het vervelende is wel dat het niet zo eenvoudig is om je recht ook te halen bij anderen. Tenzij je zelf ook je foto’s verkoopt is het heel lastig om aan te tonen dat – en hoeveel –  je schade hebt omdat mensen die foto’s van je stelen. Het is ook niet echt te voorkomen dus tenzij je bereid bent om watermerken op alles te gaan zetten kun je beter maar kiezen voor een praktische benadering. Door zelf je foto’s ook te uploaden naar Flickr en onder een Creative Commons licentie beschikbaar te maken bijvoorbeeld.

Op die manier deel je niet alleen je blogposts met de wereld maar kunnen andere bloggers weer gebruik maken van jouw foto’s bij hun blogposts. Misschien houd je er zelf wel nieuwe lezers aan over. Verantwoord omgaan met auteursrechtelijk beschermde content hoeft niet alleen maar moeilijk, lastig en negatief te zijn. Uiteindelijk willen we allemaal gewaardeerd worden voor wat we schrijven en maken. En dat begint toch echt met het respecteren van wat die ander gemaakt heeft.

#

WordPress sites worden aangevallen: tijd om na te denken over je beveiliging

wordpressMijn (Amerikaanse) webhost stuurde me gisteren al een mailtje om te melden dat er op grote schaal brute-force aanvallen worden uitgevoerd op Joomla en WordPress installaties. Hierbij worden duizenden besmette servers betrokken bij de aanvallen en pogen ze om bij zo goed als alle WordPress en Joomla installaties in te loggen als admin en het wachtwoord te kraken.

Hoewel mijn webhost me al trots meldde dat ze de aanvallen afgeslagen hadden (en dat ook blijven doen) zijn ze nog steeds gaande. The Verge meldt dat het netwerk alleen maar groeit en dat er nu zelfs 90.000 ip-adressen betrokken zijn bij de hackpogingen. Vooral WordPress ligt in het vizier aangezien er daar ook honderdduizenden installaties van zijn op internet.

Doe de deur goed op slot
Behalve hopen dat je webhost goed zijn best doet en ze van de servers weert waar je blog op staat, kun je zelf ook het een en ander doen.

  • De aanvallen zijn specifiek gericht op WordPress sites die het standaard ‘admin’ als gebruikersnaam hebben. Log je inderdaad nog in als admin, verander dit zo snel mogelijk!
  • Als je anno 2013 nog steeds geen sterk wachtwoord hebt dan verdien je het bijna om gehacked te worden hoor. Log je in met admin en als wachtwoord admin, dan is je blog waarschijnlijk nu al overgenomen ;) Kies of wijzig je wachtwoord naar iets sterks en zorg er voor dat het geen leesbaar woord is dat je in een woordenboek weer kunt vinden. WordPress geeft hier zelf ook tips over;
  • Werk je WordPress installatie bij naar de laatste versie als je dat nog niet gedaan hebt en update ook alle plugins;
  • Over plugins gesproken: je hebt specifieke plugins die de beveiliging van je WordPress site controleren en je suggesties aandragen hoe je dit kunt verbeteren. De Ultimate Security Checker plugin bijvoorbeeld. Ook een plugin als Bad Behaviour kan helpen door alle IP-adressen die je site willen benaderen te vergelijken met lijsten van bekende spamdomeinen.

Zet hackers de deur uit
Ben je te laat met de voorzorgsmaatregelen en ben je gehacked? Dan is het zaak er zo snel mogelijk wat aan te doen.

  • Ga in het Dashboard van je WordPress site naar de gebruikersaccounts en controleer of er andere gebruikers zijn toegevoegd die je niet herkent. Bij een geslaagde hackpoging worden bijna altijd nieuwe gebruikers in een admin rol aangemaakt waarmee ze later je blog in kunnen komen. Verwijder die gebruikers zo snel mogelijk en wijzig je eigen wachtwoord als je dat nog niet gedaan had;
  • Heb je meerdere legitieme gebruikers in een admin rol? Verander al die wachtwoorden dan ook meteen en maak ze sterk;
  • Het is een technisch verhaal maar wijzig je beveiligingssleutels die in de wp-config.php staan opgenomen. Doe je dat niet, dan kan een al ingelogde admin gebruiker gewoon zijn gang blijven gaan ook al heb je dat account zonet verwijderd;
  • Te technisch? Verwijder je blog compleet, herinstalleer WordPress en gebruik de backups die je al jaren trouw maakt van je blog (toch? toch?) om je blog weer in de oorspronkelijke staat terug te krijgen. Minus hackers die toegang hebben natuurlijk.
@ afbeelding via Cloudflare.com
Lees verder bij: Brute force-aanvallen op WordPress-sites verdriedubbeld (Tweakers) // Massive botnet using brute force attack to target WordPress sites (The Verge) // Brute Force Attacks Build WordPress Botnet (Brian Krebs) // Check your security settings: Brute force attacks against WordPress and Joomla sites have tripled (The Next Web)

#

Wayback Machine: nog eens kijken naar websites en content van vroeger

wayback machineTerug kunnen zoeken naar tweets die je jaren geleden verstuurd hebt kan een handige functionaliteit zijn maar het is vooral confronterend interessant om terug te zien hoe je vroeger twitterde, met wie je twitterde en waarover je twitterde. Een blik op het verleden als het ware waarmee je vaak dingen herontdekt waarvan je dacht dat je ze nooit zou vergeten (en toch vergat).

Nou is het fenomeen tweets nog een redelijk recent iets natuurlijk. Wat als je op zoek bent naar teksten die je voor je websites of blog geschreven hebt? Vijf jaar geleden. Of tien jaar geleden. Misschien heb je zelf nog backups gemaakt of heb je nu nog dezelfde site of blog als toen. Maar wat als je nog eens een blik wilt werpen op je oude blog uit 2002 die je al lang verwijderd hebt en waarvan de domeinnaam al lang niet meer in je bezit is? Wat als je op zoek bent naar die site die je in 2008 als bibliotheek had en die je moest opdoeken omdat je naar een nieuwe intranetsite overstapte?

Wayback Machine
The Internet Archive is een organisatie en webdienst die websites archiveert in de vorm van snapshots. Ze streven ernaar om alle websites op het internet volledig te archiveren door met enige regelmaat alle webpagina’s te kopieren naar hun archief inclusief scripts, afbeeldingen enz. De Wayback Machine is een zoekmachine waarmee vervolgens door de huidige 240 miljard webpagina’s (vanaf 1996 tot enkele maanden geleden) gebladerd kan worden aan de hand van de (toenmalige) URL.

En dat is pas echt een blik op het verleden!

wayback machine

Vul de URL in van de site die je zoekt en de Wayback Machine toont hoeveel captures ze hebben van de site die op de URL in kwestie te vinden was/is. Je kunt terugbladeren naar hoe die site er uit zag op een specifieke datum waarop zo’n archiefexemplaar aangemaakt is en zelfs doorklikken op de linkjes en menu-opties die indertijd aanwezig waren.

Roeien met de riemen
Een perfecte weergave levert dat maar zelden op. Lang niet alle bestanden die door de webpagina’s gebruikt worden, of waar naar wordt verwezen met linkjes, zijn aanwezig. Eenvoudige websites die (handmatig) in HTML gemaakt zijn werken het beste en sites (en dus ook veel blogs) die een CMS gebruiken het slechtste. Logischerwijs stikt het natuurlijk van de gebroken links en ook de afbeeldingen op pagina’s zelf worden niet altijd getoond.

Maar zelf vind ik het nog steeds een feest om die oude sites terug te zien.

Zoals mijn website uit 2002 waar ik op blogde, ook al hield ik de site bij in Dreamweaver in gewoon HTML. Mooie herinneringen maar ook gruwelen van mijn blogstijl. Waarom schreef ik in godsnaam over mezelf in de derde persoon?

En de website van de nieuwsgroep nl.kunst.sf+fantasy waar ik behalve lijsten met reviews ook mijn enige fan fiction verhalen had staan.

Maar dus ook de door mij gezochte website – door een oudcollega eveneens in HTML gemaakt – van de hogeschoolbibliotheek waar ik werk. Even terugkijken naar hoe het in 2008 ook al weer was.

wayback machine

De Wayback Machine is een prachtige webdienst die precies doet wat de naam zegt: het brengt je terug naar het internet van het verleden en je content van toen. Als dat geen mooie manier is om een avondje achter je pc door te brengen?

#

Maak je Google testament met de Inactive Account Manager

inactive account manager

Wat gebeurt er met (de data in) je Google account als je langere tijd geen gebruik meer hebt gemaakt van Google’s diensten? Of nog erger, wat als je komt te overlijden en je wilt zelf kunnen bepalen wat er gebeurt met je geuploade YouTube video’s, Google+ berichten, Google Drive documenten en al je mail in Gmail?

Tot nu toe was dat nog knap ingewikkeld (en leek het op de wijze hoe Twitter bewijs vraagt dat je toch echt overleden bent) maar vandaag kondigde Google een nieuw onderdeel aan van de instellingen van je Google account. Met de Inactive Account Manager kun je zelf bepalen wat er gebeurt als je gedurende een bepaalde periode niet meer ingelogd hebt op jouw eigen account.

De Inactive Account Manager laat je enkele stappen doorlopen waarbij je begint met het opgeven van een mobiel nummer en/of mailadres waarop je gewaarschuwd wordt voordat er ook maar iets gebeurt van wat je ingesteld hebt. Gewoon, voor het geval je die wereldreis aan het maken bent en vergeten bent dat na 3 maanden je Google testament uitgevoerd wordt. De periode kan behalve 3 maanden ook nog 6 of 9 maanden zijn met een maximum van 1 jaar.

Als die periode verstreken is kun je er voor kiezen om alle data uit Blogger, Contacts and Circles, Drive, Gmail, Google+ Profile, Picasa Web Albums, +1’s en YouTube te laten versturen naar contactpersonen die je op kunt geven. Heb of wil je geen digitale erfgenamen voor je data, dan kun je ook instellen dat je account verwijderd moet worden. Daarmee wordt alle data uit alle Google diensten die bij je Google account horen eveneens verwijderd.

inactive account manager

Het zal misschien geen onderwerp zijn waar je over nagedacht hebt (of wilde nadenken) maar het is goed dat de mogelijkheid bestaat om zelf te bepalen wat er met je Google account en de data erin moet gebeuren. Het past ook prima bij de andere initiatieven van Google om zoveel mogelijk controle over je eigen data terug te geven aan de gebruikers.

En nu is er zelfs nog data na de dood.

#

Waarom ik geen abonnement neem op NRC Reader (maar wel twijfel)

nrc reader
Twee maanden heb ik NRC Reader uitgeprobeerd. Het experiment van NRC om op een andere manier nieuws aan te bieden is wat mij betreft helemaal geslaagd. Een mooie vormgegeven app op de iPad, zeven dagen per week een nieuwe editie in de digitale brievenbus en een goede dagelijkse selectie van 8 artikelen. Er is weinig op af te dingen. De argumenten en uitleg die NRC business developer Ward Wijndelts aanvoert zijn herkenbaar en NRC Reader is een optimale manier van nieuws lezen (en delen) op een iPad denk ik.

Helemaal perfect is het niet. Zeker met dat delen van artikelen uit de app. Dat is vanuit NRC geredeneerd ook wel logisch want onbeperkt delen van artikelen uit NRC Reader via social media zou vooral veel gratis lezers van het nieuws opleveren en daar doe je het natuurlijk niet voor. Maar toch irriteert het me dat je wel linkjes kunt delen maar dat een lezer vervolgens verplicht moet inloggen met een Facebook account. Zodat er een limiet gehandhaafd kan worden waarmee je maximaal 5 keer een gedeeld artikel kunt lezen.

Dat deelt lastig met je sociale netwerk want ik weet niet of jij wel kunt lezen wat ik met je wil delen. Daar krijg je wat krampachtige tweets van in mijn geval.

Waar vervolgens ook reacties op terugkomen van twitteraars die niet willen (kunnen) inloggen met hun Facebook account of die de limiet van 5 artikelen bereikt hebben. Niet helemaal waar je op zit te wachten. Hoe logisch het allemaal ook zal zijn.

Na een maand gratis proberen heb ik ondanks de twijfel een extra maand lang een abonnement op NRC Reader genomen. Met 50% korting om me te verleiden tot het reguliere abonnement van 4,49 euro per maand. Die tweede maand eindigt deze week en de mail kwam gisteren om me over te halen tot dat vaste abonnement op NRC Reader.

En ook al vind ik het jammer, ik ga geen abonnement nemen. Niet omdat NRC Reader me niet bevalt. Integendeel zelfs. Zelfs niet omdat de manier van artikelen delen me irriteert. Maar wel omdat ik al een abonnement heb op die digitale editie van NRC Handelsblad. Precies die editie die Ward Wijndelts een doorn in het oog was en die niet goed is volgens hem. Zoals hij in het videointerview zegt: “Het was een digitale reproductie van een op papier gedrukte krant. Dat is twee keer niet goed.

Daar heeft hij gelijk in. Maar die digitale reproductie van een op papier gedrukte krant is wel waar ik nog anderhalf jaar een abonnement op heb en waar ik nog anderhalf jaar voor betaal. En ook al bevat NRC Reader een selectie uit NRC content waar ik feitelijk al (deels) voor betaald heb, ik zou opnieuw moeten betalen om die content in NRC Reader te mogen lezen. Dat gaat me uiteindelijk toch net wat te ver.

Ook al lees ik eigenlijk liever NRC Reader dan de digitale NRC Handelsblad editie. Ook al houd ik me voor dat het “slechts” om 4,49 euro per maand gaat. Ook al zou ik graag een goed initiatief willen belonen. Maar het is voor mij een alternatief voor hun eigen krant en dezelfde reden waarom NRC er voor kiest om bestaande NRC klanten geen gratis Reader te geven is uiteindelijk dezelfde reden waarom ik niet een abonnement zou moeten nemen. Zij willen nieuwe klanten erbij maar ik wil niet opnieuw betalen.

Maar ik twijfel stiekem wel.

#

Anders kijken naar illegale downloads: het zijn de nieuwe kijkcijfers!

game of thrones
In 2012 was Game of Thrones de meest gedownloade tv serie. Illegaal wel te verstaan. De seizoensfinale werd maar liefst 4,2 miljoen keer gedownload via bittorrent en daar konden de overige tv series niet aan tippen. Het feit dat de serie uitgezonden wordt op een (betaalde) kabelzender, en de beschikbaarheid daarmee relatief beperkt is, werd ingeschat als een waarschijnlijke reden voor de twijfelachtige eer die Game of Thrones daarmee ten deel viel.

Daar waar de meeste tv- en filmstudio’s hun uiterste best doen om illegale downloads van ‘hun’ tv series koste wat het kost te bestrijden pakt HBO – de zender die Game of Thrones uitzendt – het net iets anders aan. Niet dat ze blij zijn met illegale downloads maar ze erkennen dat je er wel voor moet zorgen om je serie dan ook wereldwijd beschikbaar te krijgen en dat er zo min mogelijk tijd moet zitten tussen de uitzending van een aflevering in Amerika en elders in de wereld. Zodat mensen in ieder geval de optie hebben om het legaal te kijken.

De regisseur van Game of Thrones ging nog een stapje verder en stelde dat er door het downloaden juist veel aandacht voor de serie is op sociale media. Dat zou aanzienlijk belangrijker zijn dan kijkcijfers om het voortbestaan van de serie te garanderen. Het lijkt wel of iedereen de serie kijkt en het erover heeft terwijl die, ook in Nederland, alleen maar via HBO wordt uitgezonden op tv.

En die mensen kopen schijnbaar alsnog de dvd’s en blurays. Grote stapels van beide seizoenen zag ik vorige week in de Mediamarkt liggen en het gaat goed met de verkoop ervan. Ook in Amerika want zelfs de zendercoöordinator van HBO sloot zich vorige week aan bij de opmerkingen van de Game of Thrones regisseur. Ondanks alle illegale downloads is de serie met afstand de topverdiener voor de kabelzender.

“I probably shouldn’t be saying this, but it is a compliment of sorts,” Lombardo said. “The demand is there. And it certainly didn’t negatively impact the DVD sales. [Piracy is] something that comes along with having a wildly successful show on a subscription network.”

Illegale downloads als kijkcijfers beschouwen en als mogelijkheid zien om de afzetmarkt voor de dvd’s en blurays te vergroten. Nieuwe distributiemodellen bedenken om in te spelen op de redenen waarom mensen je series uberhaupt downloaden. Het kan dus wel.

HBO hoeft zich overigens in 2013 geen zorgen te maken over de titel van meest gedownloade tv serie. Ook de eerste aflevering van het nieuwe seizoen brak vorige week records.

Wanneer kan ik de blurays kopen? ;)

#

Enorme groei van verwijderverzoeken in het Google Transparency Report

In mei 2012 begon Google met het openbaar maken van het aantal verwijderverzoeken – copyright removal requests – in het Google Transparency Report. Dat loog er toen al niet om met 1,2 miljoen van dat soort verzoeken elke maand.

Google Transparency Report

In december vorig jaar maakte Google bekend dat het aantal verwijderverzoeken in dat half jaar maar liefst vertienvoudigd was van 250.000 naar 2,5 miljoen per week. Ruim 10 miljoen per maand.

Dat is een dermate grote groei dat je vooral kunt concluderen dat bedrijven, platenmaatschappijen, filmstudio’s en alle auteursrechtenorganisaties helemaal losgeslagen zijn en geautomatiseerd alle URL’s doorgeven die ze maar verdacht vinden teneinde ze door Google te laten verwijderen. Daar gaan ze zelfs zo ver in dat enkele maanden geleden de Amerikaanse RIAA en, jawel, het Nederlandse Brein aandrongen bij Google om de limieten qua aantallen te plaatsen verwijderverzoeken per dag op te hogen.

Dat is niet zo vreemd als je alle URL’s bij elkaar laat sprokkelen die mogelijkerwijs maar iets te maken hebben met jouw content. Het gaat dan ook snel mis daardoor. Microsoft deed tientallen onterechte verzoeken om o.a. linkjes op de sites van de BBC, CNN, Wikipedia en zelfs de Amerikaanse overheid te laten verwijderen. Via een andere partij liet Microsoft zelfs links verwijderen van hun eigen Bing zoekmachine. En dankzij die geautomatiseerde verwijderverzoeken liet kabelzender HBO zelfs URL’s verwijderen uit de zoekresultaten van Google die van hun eigen website afkomstig waren. The Next Web concludeerde toen al:

This automated request system is clearly flawed. Google ends up having to double check and triple check each link, which should not solely be the company’s responsibility. As the number of requests like this one keep increasing, the number of mistakes will, inevitably, as well.

Maar het mag de verwijderverzoekpret niet drukken schijnbaar. In de recentste editie van het Google Transparency Report blijkt dat het aantal verwijderverzoeken onverminderd doorstijgt.

google_transparancy2013OK, niet exponentieel, maar ruim 18,5 miljoen verwijderingsverzoeken per maand? Dat heeft niets meer te maken met het (zorgvuldig) beschermen van de belangen van auteurs, filmmakers, musici of uitgevers. Bijna zeven miljoen (!) verzoeken komen van de Britse en Amerikaanse belangenorganisaties die de platenmaatschappijen vertegenwoordigen.

Dat gaat alleen nog maar om het krampachtig en rücksichtslos censureren van Google’s zoekresultaten en het in stand pogen te houden van falende en verouderde businessmodellen. Verwoed blijven dweilen terwijl de kraan wagenwijd open staat.

#

Pagina 68 of 212« Eerste...153045...676869...7590105...Laatste »
  • © 2006- 2015 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top