Boekenplog: Bibliotheek Deventer

Ook al woon ik zelf in Deventer, ik breng niet zo vaak een bezoek aan de bibliotheek. Dat komt omdat ik dichterbij één van de filialen woon en daar dus naar toe ga. De Bibliotheek Deventer zit echter in een prachtig oud pand, midden in het centrum aan de Brink en toen ik er tijdens de Deventer Boekenmarkt langs liep nam ik me voor om ook hier wat foto’s te gaan maken. De bibliotheek zal ergens in de toekomst gaan verhuizen naar een andere plek in het centrum en het leek me dus een goede gelegenheid om het een en ander vast te leggen nu het nog kan.

de Bibliotheek Deventer

Deventer is één van de vijf oudste steden van Nederland. Je vindt de Bibliotheek Deventer dan ook niet terug in een modern architectonisch hoogstandje, zoals de NBA, Rozet of het Eemhuis, maar in een redelijk oud gebouw waar nog traditioneel “openbare leeszaal en bibliotheek” aan de muur prijkt.

de Bibliotheek Deventer

Wat het wel gemeen heeft met vele andere bibliotheken in Nederland is dat het gebouw gedeeld wordt met andere (culturele) instanties. Zo vind je bijvoorbeeld ook de studio’s van Deventer Radio en Televisie in het bibliotheekgebouw en heeft het Gemeentelijk Informatiecentrum er een balie.

de Bibliotheek Deventer

Genoeg gekeken aan de buitenkant, tijd om naar binnen te gaan!

de Bibliotheek Deventer

Omdat je niet moet tornen aan basisprincipes vind je bij de ingang natuurlijk meteen de lopende band om je boeken in te leveren.

de Bibliotheek Deventer

En aangezien de ingang ook de uitgang is, staat daar één van de zelfservice uitleenbalie recht tegenover.

de Bibliotheek Deventer

StOK Lijsje Lorresnor, staat er op een vitrine bij de in-/uitgang die gevuld is met oude kinderboeken. StOK is de Stichting ‘t Oude Kinderboek en die zit op de eerste verdieping in de bibliotheek. Dat is echter eigenlijk een zelfstandige boekenplek en die verdient een eigen boekenplog, nietwaar? Later dus meer!

de Bibliotheek Deventer
de Bibliotheek Deventer
de Bibliotheek Deventer

De leeszaal vind je meteen beneden achter de uitleenbalie. Voorzien van meerdere grote en kleinere leestafels en natuurlijk een grote kast vol met kranten en tijdschriften. Ik kon het me niet herinneren van de laatste keer dat ik er was maar er zit ook een kleine balie bij waar je koffie en thee kunt bestellen. Van alle gemakken voorzien dus!

de Bibliotheek Deventer

Vanuit het deel met de leeszaal heb je ook een goed overzicht van de rest van de bibliotheek.

de Bibliotheek Deventer

Ik blijf nog op de begane grond en loop naar achteren. Daar vind je de bladmuziek, dvd’s en de ruimtes van Deventer Radio en Televisie. Er wordt deze ochtend in elk geval geen programma gemaakt volgens mij.

de Bibliotheek Deventer

Ik loop nog wat dichterbij naar de radioruimte om te kijken of ik nog iemand zie zitten (nee dus) maar daar vandaan heb ik wel mooi zicht op de trap naar de eerste verdieping – ah daar zie ik een bord van de Stichting ‘t Oude Kinderboek – en de grote kast aan de verre zijde vol met gereserveerde boeken. Dat zijn er best veel!

de Bibliotheek Deventer

Een bezoekje aan de Stichting ‘t Oude Kinderboek stel ik nog even uit en ik loop op de 1e verdieping de andere kant op. Smal maar knus met zelfs nog een bankje erbij.

de Bibliotheek Deventer

Vanuit de hoek heb je ook weer een mooi overzicht van de benedenverdieping natuurlijk.

de Bibliotheek Deventer

Het zijn leuke bakken maar dat retailconcept/winkelpresentatie doet me in dit geval meer denken aan de kraampjes bij de boekenmarkt om eerlijk te zijn. Ik denk dat als ik een specifieke titel zou zoeken, ik die meteen zou gaan reserveren.

de Bibliotheek Deventer

Ik ben wel dol op gangetjes en (stille) hoeken in een bibliotheek en daar stelt de bibliotheek Deventer niet in teleur.

de Bibliotheek Deventer

Iets verderop heb je juist weer een mooi overzicht van de begane grond met de leeszaal.

de Bibliotheek Deventer

Met een leuke doorkijk naar de andere kant van de eerste verdieping die me in eerste instantie helemaal ontgaan was. En ah, daar is nog een uitleenbalie beneden :)

de Bibliotheek Deventer

Aan die andere kant vind je, behalve kasten vol met studieboeken, ook de balie van het Gemeentelijk Informatiecentrum. Voor als je vragen hebt over regelingen of adressen zoekt van instanties in Deventer.

de Bibliotheek Deventer

Dat soort vragen heb ik niet en dus zucht ik even bij de kast van de computerboeken omdat ik het SISO mis. Dat was ook verre van perfect als plaatsingsysteem maar je kunt specifieke titels er in elk geval makkelijker mee terug vinden.

de Bibliotheek Deventer

Hee, nog een trap? Ik was bijna vergeten dat de bibliotheek ook op de tweede verdieping zat!

de Bibliotheek Deventer
de Bibliotheek Deventer

Daar vind je de gezellige en toch ruim opgezette jeugdafdeling.

de Bibliotheek Deventer

En de jeugdstudieboeken voor alle spreekbeurten. Als dat tenminste niet allemaal gegoogeld wordt natuurlijk.

de Bibliotheek Deventer

En omdat de jeugd nu eenmaal al vroeg nieuwsgierig is kun je je aan de andere zijde van die etage meteen verdiepen in de romantische literatuur.

de Bibliotheek Deventer

En hebben de jongeren van 12 jaar en ouder een eigen hangplekje …

de Bibliotheek Deventer

Natuurlijk is er ook voorzien in computerwerkplekken om alle informatie voor je spreekbeurten daadwerkelijk te googelen. Ik ga nog even aan een tafel zitten vlak bij het raam – prachtig uitzicht! – maar besluit al snel dat het zo goed geweest is. Tijd om te gaan.

de Bibliotheek Deventer

En met een laatste blik op de ingang verlaat ik de Bibliotheek Deventer weer maar niet nadat ik alsnog uitgezocht had wat Lijsje Lorresnor nu precies was en wat dat te maken heeft met de Stichting ‘t Oude Kinderboek en de bibliotheek. Maar dat zie je in de volgende boekenplog.
#

PDF-pagina’s (PDF ebooks) bijsnijden in Adobe Acrobat om makkelijker te lezen

pdf bijsnijdenHet wordt steeds gemakkelijker om zelf PDF’s te maken en op die manier rapporten en andere documenten te verspreiden. Bijna alle softwareprogramma waarmee je documenten kunt maken voorzien tegenwoordig ook in de mogelijkheid om ze als PDF te exporteren. Dat geldt ook voor DTP software, zoals Adobe InDesign, dat veel gebruikt wordt om boeken op te maken voordat ze naar de drukker gaan maar ook gebruikt wordt om de boeken (opnieuw) op te maken als ePub bestanden.

Dat opnieuw opmaken van boeken zodat ze ook correct en netjes als ePub uitgegeven kunnen worden is echter wel redelijk veel werk en dat is de reden dat je nog steeds met enige regelmaat ebooks tegenkomt die als PDF beschikbaar gesteld worden. Vooral als ebookversies gratis (of goedkoop) verspreid worden dan is het handiger om de oorspronkelijke DTP bestanden te nemen en het ebook eenvoudigweg als PDF te exporteren. Zoals het papieren boek er uit ziet (zag), zo ziet de PDF er dan ook uit. In theorie tenminste.

De praktijk is echter dat (in ieder geval) bij InDesign de PDF er niet helemaal uitziet zoals het papieren boek. Bij het exporteren gaat de software er vanuit dat het een proefdruk is en wordt er extra witruimte in de marges geplaatst met vermelding van bestandsnaam en/of andere codes. Leuk voor een drukker maar minder handig als je zo’n PDF wilt lezen op een beeldscherm, ereader of tablet.

Vanochtend kwam ik zo’n PDF tegen toen ik het ‘Zomerpakket Voelspriet‘ kocht. Henk van Ess biedt, naast een door hem geschreven artikel over Facebook Graph en een Engelstalig ebook over zoeken op internet, in dit pakket ook een PDF ebookversie van zijn boek De Google Code te koop aan. Behalve dat de drie PDF documenten – niet heel gebruiksvriendelijk maar waarschijnlijk een beperking van het platform – aan elkaar geplakt zijn tot 1 document, is de Google Code dus een uit Adobe InDesign geëxporteerde PDF.

pdf bijsnijden

Zoals je hierboven kunt zien zijn er hulplijntjes (voor het snijden van de gedrukte versie) en andere zaken zichtbaar. In Adobe Acrobat (dus de volledige versie en niet de standaard Adobe Reader) kun je niet alleen PDF’s maken maar ook bewerken en dat is wat ik gebruik om die extra rand bij te snijden. Het kan ongetwijfeld ook in andere PDF software op een vergelijkbare wijze maar ik beperk me nu tot hoe het in Acrobat werkt.

PDF bijsnijden

Allereerst heb ik de individuele documenten met behulp van de Extract functie, die je bij Tools onder het kopje Pages vindt, weer van elkaar gescheiden. Acrobat haalt dan de pagina’s uit de gecombineerde PDF en slaat ze apart op als nieuwe PDF. In het bovenstaande screenshot werk ik dus met de 136 pagina’s van De Google Code die ook dezelfde opmaak allemaal hebben met die witte rand er omheen.

In het zelfde Pages menu vind je ook de Crop functie om PDF-pagina’s bij te snijden. De tooltip meldt dat je in een (willekeurige) pagina het gebied kunt selecteren wat je wilt behouden om daarna te dubbelklikken op die selectie maar met de toetsencombinatie Control-Shift-T kom je ook gelijk bij het vervolgscherm waarin je handmatig kunt instellen wat er bijgesneden moet worden.

pdf bijsnijden
Heb je wel op een willekeurige pagina precies geselecteerd wat je wilt behouden? Dan zijn de marges waarin bijgesneden moet worden al ingevuld. Ben je meteen met Control-Shift-T naar dit scherm gegaan, dan kun en moet je hier die instellingen ingeven. In het kader, maar ook in het document zelf wat je er naast blijft zien, kun je zien welke wijzigingen je voor top, bottom, left en right moet aanbrengen. Het werkte voor deze PDF met 0,8 cm aan alle kanten om de blauwe lijn netjes rondom de bladspiegel van het ebook et krijgen. Je ziet de blauwe nieuwe paginagrens verschijnen rechts dus het is gewoon een beetje passen en meten.

Belangrijk is om rechtsonderaan de Page Range te wijzigen naar All om ook daadwerkelijk alle pagina’s in het ebook bij te snijden – standaard staat alleen de geselecteerde pagina aangevinkt – tenzij natuurlijk niet alle pagina’s in het PDF document gelijk van opmaak zijn. Je komt ook wel eens PDF documenten tegen waar de marges en opmaak op de even en oneven (links en rechts) pagina’s van elkaar afwijken. In dat geval kun je bovenstaande stappen simpelweg twee keer doen – 1 keer voor de even en 1 keer voor de oneven pagina’s – en deze specifiek voor de even of oneven pagina’s toepassen in het document.

Nadat je op OK geklikt hebt wordt de PDF bijgesneden en is het een stuk prettiger te lezen.

pdf bijsnijden

@afbeelding Knife en PDF via Pixabay (CC0)

#

De geschiedenis van het Amerikaans auteursrecht

Amerikaans auteursrecht Statute of Anne

Statute of Anne, 1710

Zoals je laatst hebt kunnen lezen volg ik deze zomer bij Coursera een MOOC over het Amerikaans auteursrecht, Copyright for Educators and Librarians. Ik was eerst van plan om de behandelde stof, en dan vooral mijn eigen aantekeningen, uit te werken hier op mijn blog maar de uitzonderingen in de US Copyright Law voor bibliotheek en onderwijs wijken dermate af van wat er in Nederland van toepassing is, dat ik dat alsnog niet ga doen. Alleen omdat ik het interessant vind hoe de vertoningsbeperking, het fair use en de aparte bibliotheekexceptie in het Amerikaans auteursrecht zijn vormgegeven, wil niet zeggen dat jullie dat vinden. En eerlijk is eerlijk, je hebt er aan deze kant van de oceaan ook helemaal niets aan.

In de allereerste week kwam er echter wel een onderwerp aan bod waar ik zelf ook helemaal niets over wist, namelijk hoe het Amerikaans auteursrecht ontstaan is en hoe de beschermingsduur van het auteursrecht in de loop van de afgelopen eeuwen maar bleef toenemen. Aangezien ik voornemens ben om (ooit) de geschiedenis van het Nederlandse auteursrecht nog eens in een blogpost te gaan vervatten, leek het me leuk om nu kort wat over die van het Amerikaans auteursrecht te schrijven. Komen de aantekeningen toch nog mooi van pas.

De koning van Engeland bepaalt

Het concept van auteursrecht, zoals dat tegenwoordig in wetgeving verankerd is, begon niet in Amerika maar in Engeland. Daar publiceerde de koning van Engeland in de eerste helft van de 16e eeuw formele documenten, zogeheten Letters Patents, waarin drukkers een exclusief recht kregen om een specifiek boek of een specifieke categorie van boeken te mogen drukken. Het gaf de koning controle over wat toen als revolutionaire nieuwe technologie werd gezien en natuurlijk ook controle over wat er door de burgers gelezen kon worden.

De Stationers

Verkopers van boeken en schrijfbenodigdheden waren er al veel langer. In 1403 werd de Guild of Stationers opgericht – zo genoemd omdat de verkopers hun kraampjes (stations) rondom St. Paul Cathedral in Londen hadden staan – maar ook zij groeiden mee met de opkomst van de boekdrukkunst. In die eerste helft van de 16e eeuw voegden ook de drukkers zich bij de hernoemde Stationers’ Company waarna het handmatige kopiëren van boeken ook definitief uit de gratie raakte. In 1557 wijzigde Queen Mary, die in 1553 de troon had betreden, het systeem van toekennen van Letters Patents aan individuele drukkers door dit recht toe te kennen aan de Stationers’ Company middels een Royal Charter. De drukkers en uitgevers kregen hiermee een exclusief recht en stevige bevoegdheden (zoals het in beslag nemen en verbranden van niet geautoriseerde drukwerken) om boeken uit te geven en te drukken.

Licensing of the Press Act 1662

Het werd steeds eenvoudiger om boeken en ander drukwerk te drukken waardoor er veel ongeautoriseerde boeken in omloop kwamen. Om het probleem onder controle te krijgen werd er een speciale wet door het Britse parlement aangenomen die er voor moest zorgen dat alleen geautoriseerde en goedgekeurde boeken gedrukt mochten worden. De Licensing of the Press Act van 1662, of voluit “An Act for preventing the frequent Abuses in printing seditious treasonable and unlicensed Bookes and Pamphlets and for regulating of Printing and Printing Presses“, maakte feitelijk wetgeving van het koninklijke charter inclusief het wettelijke recht om op te treden tegen niet geautoriseerd drukwerk. Zo mochten panden doorzocht worden op illegale persen en konden zowel boetes als gevangenisstraf opgelegd worden tegen overtreders.

De Licensing Act introduceerde echter ook een register van door de Stationers’ Company gelicenseerde boeken waarin het eigendom (het “copyright”) bijgehouden van de gedrukte boeken. Hier hoorde ook een depotplicht bij waardoor het wettelijk verplicht werd om een exemplaar van het boek te deponeren in de bibliotheek van de universiteit van Oxford. Al in 1610 had de bibliothecaris, Thomas Bodley, daartoe een overeenkomst gesloten met de Stationers’ Company en de bibliotheek draagt tot de dag van vandaag zijn naam.

Statute of Anne 1710

De Licensing Act was oorspronkelijk bedoeld voor slechts twee jaar maar werd meerdere keren verlengd. In 1695 weigerde de House of Commons dit echter nogmaals te doen dankzij protesten van auteurs en de toenemende discussies over de wettelijke censuur. Dat zagen de uitgevers vanzelfsprekend heel anders en ze begonnen met een uitgebreide lobby bij het parlement om een nieuwe wet – die hun privileges en monopolierechten moest waarborgen – aangenomen te krijgen. Tien jaar poogden de uitgevers om het oude systeem te herintroduceren.

Toen alle pogingen mislukt waren gooiden ze het uiteindelijk over een andere boeg. Ze benadrukten niet hun eigen belangen maar het inherente en ‘natuurlijke’ recht van de auteurs om als eigenaren van hun werken controle uit te kunnen oefenen. Ook al wisten ze heel goed dat auteur niks anders kon dat die rechten over te dragen aan een uitgever. Dat bleek wel een overtuigend argument te zijn en in 1710 werd de eerste echte auteurswet in de wereld aangenomen: de Statute of Anne.

De Statute of Anne verschoof de invulling van het “copyright”, het recht om te drukken en uit te geven van uitgevers, naar een recht van de auteur. Niet de uitgever had het exclusieve recht maar de auteur zelf. Dit auteursrecht bestond echter alleen uit het recht om het boek te publiceren en dit exclusieve recht kwam daarmee ook toe aan de uitgever die door de auteur gekozen was.

Het auteursrecht werd niet automatisch toegekend maar vereiste – nog steeds – dat je je registreerde bij de Stationers’ Company en dat je het gepubliceerde boek deponeerde (9 exemplaren bij 9 bibliotheken, verspreid over Engeland). Had je eenmaal het auteursrecht op een boek als auteur, dan had je gedurende 14 jaar het exclusieve recht om bij/via de uitgever van je keuze dat boek commercieel te exploiteren. Leefde de auteur nog na die 14 jaar (wat in die tijd bepaald geen zekerheid was), dan kon de beschermingsduur van het auteursrecht met nog eens 14 jaar verlengd worden. Na die periode van maximaal 28 jaar verviel het auteursrecht en kwam het werk in het publiek domein terecht. Aangezien er een overgangssituatie was – voor alle boeken die voor 1710 gepubliceerd waren gold nog het oude recht van de uitgever – werd er een termijn van 21 jaar vastgelegd waarna ook die boeken in het publiek domein zouden komen.

Battle of the Booksellers

Met de kennis van nu had je de volgende ontwikkeling al zien aankomen want de uitgevers zagen het liefst een veel langere beschermingsduur van het auteursrecht om hun markt te beschermen. Toen de eerste termijnen verstreken waren begonnen Schotse uitgevers met het heruitgeven van de niet meer beschermde boeken. De uitgevers probeerden een verlenging te krijgen van de beschermingstermijn maar dat werd door het parlement verworpen. Hierop volgden, decennia lang, vele rechtszaken die door de uitgevers aangespannen werden waarbij ze betoogden dat auteurs een ‘natuurlijk’ recht hadden op eigendom en zeggenschap op hun boeken onder het reguliere recht. Met als doel de beschermingsduur van het auteursrecht in de Statute van Anne van tafel te krijgen en te vervangen door een levenslang recht van de auteur.

In 1774 werd die kwestie uiteindelijk voor eens en altijd beslecht. In Donaldson v. Beckett verklaarde de House of Lords dat auteurs onder het gewone recht weliswaar een levenslang exclusief recht hadden om het werk voor het eerst te publiceren maar dat dit recht verviel zodra het werk daadwerkelijk gepubliceerd werd. Na de termijn zoals die in de Statute of Anne gedicteerd werd kwam ook het auteursrecht op het gepubliceerde werk te vervallen. Voor zowel de auteur als de uitgever.

De United States Constitution

In 1789 trad de Amerikaanse grondwet, de United States Constitution, in werking. In 1783 had Connecticut weliswaar als eerste van alle Staten al een eigen auteurswet (State Copyright Law), dat vervolgens door de overige Staten overgenomen werd, maar werd door James Madison – de vierde president van de VS – een voorstel ingediend om het auteursrecht ook in de Constitution te verankeren. Teneinde auteurs een gelimiteerde bescherming van hun auteursrecht te geven. Hierbij diende de wetgeving in Engeland als uitgangspunt, ook al was die niet rechtstreeks van toepassing op Amerika als Britse kolonie.

In de U.S. Constitution krijgt in artikel 1, lid 8, het Amerikaanse Congress de bevoegdheid [To] “Promote the Progress of Science and useful Arts, by securing for limited Times to Authors and Inventors the exclusive Right to their respective Writings and Discoveries.” Het is daarmee de enige benoemde bevoegdheid van Congress dat aan een specifiek doel verbonden is.

Copyright Act 1790

Eén jaar nadat de grondwet in werking trad werd de eerste auteurswet, de Copyright Act, door de overheid ingevoerd. Auteurs kregen het “sole right and liberty of printing, reprinting, publishing and vending” the copies of their “maps, charts, and books” voor een periode van 14 jaar. Deze termijn kon met nog eens 14 jaar verlengd worden als de rechthebbende nog in leven was. Een beschermingstermijn die letterlijk overgenomen was uit de Statute of Anne, ook al werden er nu meer soorten rechten toegekend over meer dan alleen boeken. Auteursrecht kon ook in Amerika alleen verkregen worden door je werk te registreren, hoewel dat pas in 1834 met een wetswijziging daadwerkelijk als verplichting werd opgenomen.

Copyright Act 1831

In 1831 vond de eerste herziening van de Amerikaanse auteurswet plaats met de Copyright Act of 1831. De grootste wijziging bestond uit het aanpassen van de beschermingstermijn naar een initiële periode van 28 jaar dat echter nog steeds verlengd kon worden met 14 jaar.

Ook in Amerika waren niet alle uitgevers even gelukkig met de termijnen en, in een herhaling van zetten, poogden enkelen bij de rechter om de termijnen van tafel te krijgen door het argument aan te voeren dat het recht van een auteur onder het reguliere recht viel. In 1834 besloot het hoogste gerechthof in Amerika, de Supreme Court, in Wheaton v. Peters precies hetzelfde als de House of Lords in 1774. Auteurs hebben een levenslang auteursrecht op ongepubliceerde boeken maar dit vervalt op het moment dat het boek gepubliceerd wordt, waarbij vervolgens de in de wet vastgestelde termijnen gelden.

Copyright Act 1870

In 1870 werd er wederom een relatief kleine wetswijziging doorgevoerd. De rol van registratie van auteursrecht, het wettelijk depot en alle overige auteursrechtengerelateerde activiteiten werd belegd bij de Library of Congress in de Copyright Act of 1870. Twee exemplaren van elke kaart, foto, tijdschrift, muziekdrager en natuurlijk elk boek moesten vanaf dat jaar opgestuurd worden naar de bibliotheek. De nieuwe versie van de Copyright Act geeft nu ook auteursrechtelijke bescherming aan kunstwerken en afgeleide werken zoals vertalingen.

amerikaans auteursrecht

Copyright Act 1909

De Copyright Act van 1909 veranderde twee belangrijke dingen. Allereerst werd de termijn van 14 jaar waarmee de initiële beschermingsduur van 28 jaar verlengd kon worden opgehoogd naar eveneens 28 jaar. Als tweede kwam de randvoorwaarde dat er alleen sprake was van auteursrechtelijke bescherming als het werk gepubliceerd werd met vermelding van een copyright-teken ©. Het was dus niet voldoende om je werk te registreren bij de Copyright Office maar je moest dat ook laten blijken in het werk zelf middels het © teken.

Dit creëerde echter een nieuw probleem. Dankzij de eerdere uitspraak van de Supreme Court waren niet gepubliceerde werken automatisch beschermd door auteursrechtwetgeving op lokaal niveau maar vielen wel gepubliceerde werken per definitie alleen onder de Copyright Act. En de nieuwe versie hiervan stelde dat er alleen auteursrecht gold als het werk gepubliceerd was en voorzien was van een © teken. Had een gepubliceerd werk dat niet, dan viel het direct in het publiek domein, ook al was het officieel geregistreerd en het auteursrecht toegewezen.

Deze bijzondere situatie hield bijna 70 jaar stand en de wet zou pas in 1976 weer aangepast worden. De Copyright Act van 1909 is echter nog steeds van toepassing op alle werken die in Amerika gepubliceerd zijn voor 1 januari 1978, wat verklaart waarom tot de dag van vandaag het © teken zo sterk geassocieerd wordt met het claimen en aantonen van het auteursrecht, zelfs buiten Amerika.

copyright1909 amerikaans auteursrecht

Copyright Act 1976

In 1976 werd de Copyright Act volledig herzien. Dankzij de opkomst van nieuwe media, zoals tv, werd het aantal soort werken sterk uitgebreid en ook de exclusieve rechten van een rechthebbende uitgebreid. De fair use doctrine bestond al sinds de 19e eeuw –  een rechter van de Supreme Court stelde in 1841 de regels vast – maar werd nu tot wet verklaard als belangrijkste beperking op het auteursrecht.

De Verenigde Staten had zich inmiddels aangesloten bij de internationale auteursrechtenorganisatie UCC en bereidde zich voor om alsnog aan te sluiten bij de Conventie van Bern die in 1886 een groot aantal aspecten van auteursrechtwetgeving geharmoniseerd had. Dit had ook grote gevolgen voor de nieuwe Copyright Act. De beschermingstermijn werd gelijk getrokken met de internationale norm en bestond nu uit het leven van de auteur plus 50 jaar.

De grootste vernieuwing was echter dat registratie van het auteursrecht niet meer verplicht was en dat het © teken niet meer nodig was. Zowel niet gepubliceerde als wel gepubliceerde werken genoten nu bescherming onder de Copyright Act zolang ze maar voldeden aan het criterium dat het werk op enige wijze tastbaar op een drager of uitwerking. Nu waren het de ideeën, concepten, idealen, principes en andere ontastbare zaken die uitgesloten werden van auteursrechtelijke bescherming in de Copyright Act.

amerikaans auteursrecht

Ook al was registratie niet meer verplicht, in de praktijk bleek het nog steeds wenselijk (en bij rechtszaken zelfs essentieel) om je auteursrecht te registreren. Pas in 1989 tekende de Verenigde Staten het verdrag om zich aan te sluiten bij de Conventie van Bern en dat betekende dat auteurs automatisch auteursrecht kregen op hun werken zonder dat daar een registratie of vermelding van het © teken voor nodig was. Maar zelfs nu nog, in 2014, registreren makers van werken hun auteursrecht bij de Copyright Office om op die manier aan te kunnen tonen dat ze daadwerkelijk over dat auteursrecht beschikken. En ook het © teken wordt nog steeds gebruikt om aan te geven dat een rechthebbende zich bewust is van zijn auteursrecht.

Bijschaven en oppoetsen

De Copyright Act van 1976 vormt de basis van de huidige Copyright Law (PDF). Sinds 1976 zijn er diverse amendementen doorgevoerd die, mede door nieuwe technologische en maatschappelijke ontwikkelingen, diverse onderdelen van de wet gewijzigd hebben. Zoals de (Sonny Bono) Copyright Term Extension Act die in 1998 de beschermingstermijn nogmaals oprekte naar het leven van een maker plus 70 jaar, de Digital Millennium Copyright Act die o.a. een nieuwe rol geeft aan de Copyright Office en de Technology, Education, and Copyright Harmonization (TEACH) Act van 2002 die gebruik van materiaal bij het afstandsleren in het onderwijs mogelijk maakt.

500px-Copyright_term.svg
Behalve dat nieuwe technologische en maatschappelijke ontwikkelingen een duidelijke rol gespeeld hebben in het Amerikaans auteursrecht, is er vooral een andere rode draad zichtbaar. Helaas is dat niet het behalen van het beoogde doel, zoals dat in de United States Constitution staat, om de voortgang van wetenschap en kunst te promoten maar juist de inspanningen van de auteursrechtenindustrie om de duur van de beschermingstermijnen op te rekken (en zelfs pogen die af te schaffen). Ondanks het streven in de wetgeving om deze beschermingsduur te beperken is het publiek domein, na de Copyright Extension Act, effectief opgeschort tot 2019. Dan pas zullen de eerste werken van na 1923 eindelijk in het publiek domein gaan vallen.

Hoe werkbaar een auteurswet is voor wetenschap, kunst en de creatieve industrie terwijl de commerciële belangen van rechthebbenden steeds zwaarder lijken te gaan wegen? Die balans hebben de Amerikanen nog niet gevonden helaas. Net zo min als de Nederlandsers trouwens maar dat is een blogpost voor later.

@grafiek door Tom Bell (CC BY-SA 3.0)

#

Over apenstreken en auteursrecht

apenstrekenIn 2011 reisde de Britse wildlife fotograaf David Slater af naar Indonesië om daar een fotorapportage te maken over de zwarte kuifmakaken die alleen daar voorkomen. Hij vond een groep zwarte kuifmakaken – die door Nederlandse wetenschappers bestudeerd werden overigens – en liet in een onbewaakt moment zijn camera achter. Daar gingen de kuifmakaken op af, stootten de camera om en maakten per ongeluk een foto. Het geluid intrigeerde de apen voldoende om dat te herhalen en ze maakte daardoor honderden foto’s. Vooral selfies met in de hoofdrol een vrouwelijke kuifmakaak die haar reflectie in de lens wel interessant genoeg vond om te poseren voor de camera. Het grappige verhaal over de apenstreken van de kuifmakaken haalde uiteindelijk de Britse kranten.

Wie claimt het auteursrecht op die foto’s?

Omdat er nou eenmaal veel te doen is over auteursrecht van foto’s – en in begin 2010 al een vergelijkbare discussie had plaatsgevonden over het auteursrecht op een film die door chimpansees gefilmd was – startte er ook een kleine discussie op technologieblog Techdirt over het auteursrecht op de apenselfies. Dit naar aanleiding van het voorkomen van copyrightnotices op de paar goed geslaagde foto’s waarin het auteursrecht geclaimd werd door Caters News Agency, waar David Slater bij aangesloten is. De vraag hoe Caters News Agency dat auteursrecht gekregen zou kunnen hebben leidde tot veel grappige reacties over hoe de kuifmakaak haar auteursrecht overdragen zou moeten hebben. Techdirt gebruikte de foto’s in kwestie in dat artikel en nam aan dat David Slater in geen geval de auteursrechthebbende zou kunnen zijn. De foto’s zouden vervolgens in het publiek domein vallen aangezien een aap geen auteursrecht kan hebben op een (al dan niet per ongeluk) gecreëerd werk.

Met deze theoretische discussie op een Amerikaanse site had het verhaal afgesloten kunnen zijn, ware het niet dat de Caters News Agency meteen een mail stuurde naar Techdirt met het dringende verzoek de foto’s te verwijderen. Los van de vraag wie precies het auteursrecht zou hebben op de foto’s stelde Caters dat in elk geval niet Techdirt de rechthebbende was en dat ze daarom de foto’s niet mochten gebruiken. Daarmee toonde het agentschap vooral aan dat ze een duidelijk gebrek aan kennis hadden van het auteursrecht en er ook ruimte was in het verbeteren van hun communicatieve vaardigheden. Techdirt besloot na een korte mailwisseling niet in te gaan op dit verzoek en verdere acties en discussies bleven vervolgens uit.

Wikimedia Commons

Inmiddels is het drie jaar later en zijn de foto’s wederom in het nieuws. Wikimedia Commons, de database met miljoenen vrij te gebruiken foto’s en video’s die ook gebruikt worden in Wikipedia artikelen, plaatste twee foto’s van Slater (1 en 2) in hun database met een duidelijke vermelding erbij dat ze in het publiek domein vallen aangezien de foto’s gemaakt zijn door een dier.

apenstreken
apenstreken

David Slater diende een takedown verzoek in waarin hij stelde dat hij toch echt de auteursrechthebbende was maar dat wees Wikimedia in januari af. Het artikel in de Telegraph meldt dat Slater zich nu opmaakt voor een rechtszaak tegen Wikimedia om zijn (auteursrechtelijk) gelijk te halen en op die manier toch inkomsten te krijgen voor de door de zwarte kuifmakaak gemaakte foto’s.

En wie heeft nou het auteursrecht op die foto’s?

Wat in meerdere artikelen, waaronder het artikel in de Telegraph, niet helpt is dat termen als auteur (maker) en eigenaar gebruikt worden in relatie tot het auteursrecht. Wikimedia heeft, zie hierboven, bij één van de foto’s gezet dat de aap op de foto de auteur is en David Slater lijkt dat in het artikel te interpreteren als dat Wikimedia vindt dat de kuifmakaak het auteursrecht heeft. Dat is niet het geval want bij de licentiedetails wordt duidelijk weergegeven dat de foto in het publiek domein valt aangezien het een werk van een ‘non-human animal’ is en auteursrecht alleen maar verleend wordt aan door mensen gecreëerd werk.

Natuurlijk kun je gemakkelijk alles overanalyseren als het om de vraag gaat wie het auteursrecht heeft. Geldt het Indonesische auteursrecht bijvoorbeeld of toch het Britse auteursrecht? Gold de aap niet als een soort verlengstuk voor David Slater waarmee hij nog steeds de rechthebbende zou zijn? En hoe zwaar telt het eigenaarschap van de camera of zelfs het eigenaarschap van de kuifmakaak als die dan toch geen rechten kan hebben?

Puur kijkend naar het auteursrecht ben je mijns inziens snel klaar. De vraag wie de eigenaar is van het fototoestel is irrelevant in het auteursrecht, net als het feit dat Slater veel geïnvesteerd heeft om die reis – en dus de foto’s – te maken. Maar ook al verschillen de auteursrechtwetten tussen de diverse landen, ze zijn het allemaal met elkaar eens dat je iets moet toevoegen van jezelf aan een werk voordat er sprake is van een auteursrechtelijk beschermd werk. In Nederland is dat verwoordt als een eis dat er sprake moet zijn van een eigen oorspronkelijk karakter en een persoonlijk stempel van de maker. En aangezien (impliciet en in Nederland zelfs expliciet) gesteld wordt in alle wetgeving dat wetten van toepassing zijn op mensen geldt die vraag, of er sprake is van een duidelijke eigen inbreng, voor David Slater en niet de aap want die laatste *kan* het auteursrecht niet eens hebben.

De eigen inbreng van een fotograaf wordt vaak vertaald naar de keuzes die een fotograaf maakt bij het maken van een foto. Sluitertijd, belichting, perspectief, keuze van de scene, houding, de achtergrond enz. De lat ligt erg laag om een foto te kwalificeren als een auteursrechtelijk beschermd werk. Je kunt beargumenteren dat de aap wel die keuzes heeft gemaakt maar aangezien die per definitie niet in aanmerking komt als auteursrechthebbende, is de kernvraag of Slater een eigen unieke inbreng heeft gehad. En aangezien zijn fototoestel onbedoeld en ongepland door apen gebruikt is om (in de automatische stand?) honderden foto’s te maken mag je concluderen dat die inbreng er niet was. David Slater heeft geen auteursrecht op de foto’s, net zo min als het zwarte kuifmakaakvrouwtje.

Maar mensen zijn soms net apen

Het is eigenlijk jammer dat de aandacht zo ligt op het auteursrechtelijke aspect. Nee, David Slater is niet de rechthebbende maar juist doordat een aap geen auteursrecht kan hebben is het niet vreemd of onredelijk dat hij zichzelf als de maker en rechthebbende van de foto’s beschouwt. Niemand heeft het over auteursrecht bij bijv. luchtfoto’s die volautomatisch met een camera gemaakt worden. Die worden ook niet meteen als publiek domein bestempelt terwijl je ook daar kunt beargumenteren dat er geen enkele eigen inbreng is van een menselijke maker.

Dat Wikimedia foto’s van een professionele fotograaf zonder toestemming – en tegen zijn zin in – plaatst op Commons zal door een rechter waarschijnlijk niet bestraft worden. Deze zal kijken naar de letter van de wet en dat is niet in het voordeel van Slater. Maar het gaat mij te veel in tegen de geest van de auteursrechtwetgeving om op deze manier het werk ‘af te pakken’ van een fotograaf die zijn brood verdient met dit soort foto’s. De foto’s zijn wel degelijk dankzij hem gemaakt zijn en ik zou me ook bekocht voelen als anderen er mee aan de haal gingen door te stellen dat je niet de rechthebbende bent. Als hij de camera aan de apen meegegeven zou hebben met een zelfontspanner die automatisch alle foto’s maakt, dan had hij deze discussie niet gehad.

Ironischerwijs draait het bij Wikimedia Commons vooral om het beschikbaar maken van miljoenen mediabestanden waarvan de rechthebbenden toestemming – middels een Creative Commons licentie – hebben gegeven voor hergebruik. Het had Wikimedia wel gesierd als ze bij het takedownverzoek van Slater ook rekening gehouden hadden met deze bijzondere situatie door iets meer te kijken naar het principe van toestemming waar ze zelf ook op leunen en iets minder naar de auteursrechtelijke details.

Ook David Slater had het natuurlijk iets handiger kunnen aanpakken door niet zo de focus te leggen op het auteursrecht van de foto’s in kwestie. Hij heeft tijdens die trip (zelf) meer foto’s gemaakt van de zwarte kuifmakaken en had bijvoorbeeld ook een alternatieve foto kunnen aanbieden aan Wikimedia onder een Creative Commons licentie. Hij had ook kunnen aansturen op een vermelding van zijn naam met verwijzing naar zijn eigen website in plaats de kwestie op scherp te zetten terwijl elke advocaat hem toch had kunnen vertellen dat het qua auteurswet geen sterk argument is. Nu struikelt iedereen over elkaar heen om zijn ongelijk aan te tonen en dus met ‘zijn’ foto’s aan de haal te gaan.

Misschien heb je voor de grootste apenstreken toch echt wel mensen nodig?

@foto door David Slater en/of de kuifmakaak op de foto. Publiek domein of zonder toestemming gebruikt en bewerkt, afhankelijk van hoe je tegen bovenstaande kwestie aankijkt. Ik denk een aardige kans te maken door het als een beeldcitaat te beschouwen.

#

Over het doorverkopen van ebooks die jij niet gekocht hebt

doorverkopen van ebooksNa de (lange) wandeling langs de vele boekenkramen afgelopen zondag, waar honderdduizenden boeken tweedehands werden aangeboden, begon ik de boekenmarkt onwillekeurig te vergelijken met Tom Kabinet, de ebookmarktplaats voor tweedehands ebooks. Zoals de boekhandelaren op de boekenmarkt elk willekeurig ingekocht boek kunnen doorverkopen kan elke particulier elk willekeurig gekocht ebook doorverkopen aan een ander.

Nou ja, niet elk willekeurig gekocht ebook

Bij ebooks ligt het juridisch een stuk lastiger dan bij papieren boeken en er zitten enkele haken en ogen aan het hele proces van doorverkopen van ebooks die voor het Nederlands Uitgeversverbond (NUV) en de Groep Algemene Uitgevers (GAU) reden genoeg waren om een rechtszaak te beginnen. De rechter oordeelde echter op 21 juli dat de verkoop van tweedehands ebooks via Tom Kabinet vooralsnog door mag gaan.

De vraag is echter welke ebooks doorverkocht (mogen) gaan worden. Bij papieren boeken worden alle soorten boeken doorverkocht zonder enige belemmeringen. Zowel boeken die (in)gekocht zijn als boeken die je gratis van anderen gekregen hebt kun je zonder problemen, randvoorwaarden of bemoeienis van rechthebbenden doorverkopen. Het maakt feitelijk niet uit wie de oorspronkelijke eigenaar is zolang er ooit ergens maar betaald is voor het boek en jij op het moment van verkoop de eerlijke eigenaar bent van dat exemplaar. Vanzelfsprekend mag je geen gestolen boeken verkopen maar zelfs dat is onmogelijk te controleren als je niet kunt achterhalen wie de vorige eigenaar is van een papieren boek.

Is dat ebook wel van jou?

En precies op dat punt gaat de vergelijking tussen papieren en digitale boeken (wederom) mank. Hoogstwaarschijnlijk zijn uitgevers net zo min dolgelukkig met de hele tweedehands markt voor papieren boeken als dat ze tegen het idee van doorverkopen van ebooks zijn maar draait het bij de ebooks vooral om het kunnen bewijzen dat je ook de rechtmatige eigenaar bent van dat ebook. Of beter gezegd, dat het bij het doorverkopen ook gaat om een ebook waar netjes voor betaald is. En, aangezien elk geupload ebook een kopie is van het te verkopen ebook, dat je na het daadwerkelijk doorverkopen ook je eigen digitale exemplaar netjes verwijdert zodat er geen meerdere identieke exemplaren in omloop komen die telkens weer opnieuw doorverkocht kunnen worden.

In een ideale situatie zou ik bijvoorbeeld al mijn gekochte ebooks mogen doorverkopen zolang ik na de verkoop maar keurig mijn digitale exemplaren verwijder van mijn pc. Ongeacht bij welke ebookwinkel ik dat ebook gekocht heb en ongeacht of ik dat ebook cadeau gekregen heb want ik ben in al die gevallen de rechtmatige eigenaar.

Maar ideaal is het allemaal niet

Het ongelofelijke gemak waarmee je een kopie kunt maken van een ebook betekent dat de kans veel groter is dan bij papieren boeken dat een verkoper niet de rechtmatige eigenaar is van een digitaal exemplaar. Het betekent ook dat je op geen enkele manier kunt afdwingen dat er geen exemplaar achter blijft bij de verkoper na een verkoop en dat er geen onderscheid te maken is tussen illegale ebooks en legale ebooks (die bijvoorbeeld cadeau gegeven zijn). In een notendop zijn dat ook de argumenten die door het NUV en GAU werden aangedragen overigens.

Als enige ebookmarktplaats voor tweedehands ebooks zijn het de huisregels van Tom Kabinet die nu afbakenen welke ebooks je wel en niet kunt verkopen. Er ligt ook een uitdaging bij Tom Kabinet om dat zo zorgvuldig mogelijk te doen zodat het aanbieden van illegaal verkregen ebooks geminimaliseerd of onmogelijk gemaakt wordt.

Legaal doorverkopen van ebooks

Op de site van Tom Kabinet valt te lezen dat hier ook aandacht aan besteed wordt:

Tom Kabinet vraagt verkopers heel nadrukkelijk om te verklaren dat zij alleen legaal verkregen e-books op de site aanbieden. Zonder zo’n verklaring af te geven, kan het e-book niet geplaatst worden. Een verkoper kan bovendien nooit meerdere keren hetzelfde e-book via Tom’s site verkopen. Dat zou niet eerlijk zijn, want de verkoper heeft immers verklaart zijn eigen kopie te wissen toen hij het e-book voor de eerste keer aanbood. De beveiliging van de site zal dit boek herkennen en weigeren.

Tom Kabinet vaart in beginsel nogal sterk op de verantwoordelijkheid van de verkopende partij door hen een verklaring te laten ondertekenen dat ze alleen legaal verkregen ebooks verkopen via de site, alsmede ze te laten verklaren dat ze hun eigen kopie wissen na de verkoop. Dat laatste kan niet worden afgedwongen maar de site ziet er wel op toe dat een eerder geupload exemplaar niet nog een keer aangeboden kan worden. Op die manier voorkomt Tom Kabinet wel dat dat er meerdere identieke kopieën verkocht kunnen worden, ook al is dat nog steeds geen garantie dat het eerstverkochte exemplaar wel rechtmatig verkregen is.

Maar ook daar heeft Tom Kabinet enkele maatregelen voor getroffen:

Een e-book dat wordt aangeboden, gaat door een validatiescan. Simpelgezegd checkt deze scan of het e-book de juiste codes bevat. Een boek dat niet door de validatiescan komt, kan niet via de site worden verkocht. Mogelijk is dit e-book geen ePub bestand, heeft het een DRM beveiliging of een virus. Na validatie kun je het e-book in je account plaatsen, oftewel te koop aanbieden.
Wordt het e-book verkocht? Dan brengt Tom een zichtbaar en onzichtbaar watermerk in het e-book aan. Dat gebeurt vlak voordat de koper het e-book kan downloaden. Deze watermerken worden opgeslagen in een database. Dit is allemaal ter bescherming van de koper en verkoper. Biedt de koper van jouw e-book het illegaal op internet aan? Dan kan het watermerk aantonen wie dat heeft gedaan, en ben jij gevrijwaard.

Als je een account aanmaakt met het doel ebooks te verkopen dan vraagt de site om je rekeningnummer waar de opbrengst op gestort wordt. Ook al kun je zonder problemen onder een valse naam een account aanmaken, via dat rekeningnummer kan altijd de verkoper opgespoord worden. Ebooks die aangeboden worden, worden gescand op het voorkomen van codes aldus Tom Kabinet. Ook al wordt dat nergens toegelicht, het zal gaan om minimaal de watermerkcodes die in veel Nederlandse ebooks zitten en de metadata van de bestanden, zoals de grootte in bytes en een checksum die moet voorkomen dat een al eerder aangeboden ebook wordt geaccepteerd. Tom Kabinet brengt zelf ook nieuwe watermerkcodes aan in de verkochte ebooks die niet alleen de verkoper moeten vrijwaren maar waar eveneens op gecontroleerd kan worden bij doorverkoop.

Dat zou in de praktijk moeten betekenen dat je als verkoper niet (volledig) anoniem kunt zijn en dat je bij de verkoop van ebooks beperkt bent tot de ebooks die via Nederlandse – en een zeer klein aantal buitenlandse – ebookwinkels verkocht zijn. Dat zijn namelijk de enige ebooks die voorzien zijn van een watermerkcode. Koop je je ebooks bij bijvoorbeeld Apple, Amazon, Kobo of Google Play, dan heb je pech gehad want die ebooks zijn voorzien van DRM en die worden volgens Tom Kabinet niet geaccepteerd. De enige gaten in de verdediging, als je naar de huisregels kijkt, zitten hem in het niet kunnen afdwingen van het verwijderen van je eigen kopie en in het feit dat je wel illegale ebooks zou kunnen doorverkopen zolang ze maar een watermerkcode bevatten (en niet eerder zijn aangeboden aan de site).

De weerbarstige praktijk

Na de uitspraak van de rechter op 21 juli stortten de bezitters en potentiële kopers van ebook zich op Tomkabinet.nl. Werden er begin juli slechts enkele tientallen ebooks aangeboden, op 22 juli – nadat de site zelfs op zwart ging door de grote populariteit – was dat al gegroeid tot meer dan 2200 en op 28 juli stond de teller op 6639 ebooks. Op moment van schrijven staan er 8835 ebooks te wachten op een nieuwe eigenaar.

Zelfs als je minder cynisch bent dan ik zul je twijfelen of het realistisch is dat er in de twee weken na de uitspraak meer dan 6000 legaal verkregen ebooks door de eigenaren te koop zijn aangeboden. Zonder inzicht in de gegevens van Tom Kabinet over hun validatiescan kun je geen conclusies trekken maar ik durf wel wat vraagtekens te zetten bij deze aantallen als de validatiescan inderdaad ervoor zou zorgen dat je alleen maar ebooks met een watermerkcode kan uploaden.

Over de techniek zal Tom Kabinet waarschijnlijk ook geen uitspraken gaan doen aangezien dat het omzeilen van zo’n validatiescan alleen maar eenvoudiger zal maken. Kijk je echter als consument gewoon met gezond boerenverstand naar het aanbod van titels op de site, dan valt wel het een en ander op.

Blader maar eens door een willekeurige categorie. De meerderheid van de titels heeft geen foto van de omslag en geen (dan wel een extreem summiere) beschrijving. Dat betekent natuurlijk niet dat het per se om een illegaal exemplaar gaat maar wel dat de kans groter is dat een verkoper meerdere titels tegelijk op de site gezet heeft en een andere reden heeft voor het niet willen uploaden van een omslagfoto en een korte beschrijving dan alleen maar luiheid. Helaas kun je niet doorklikken op de naam van de verkoper om te zien wat deze allemaal aanbiedt want als 1 persoon vele boeken ‘kaal’ aanbiedt dan trek ik daar iig mijn eigen conclusie uit. Wat dacht je bijvoorbeeld van die ene verkoper die in de categorie thriller diverse Baantjer ebooks aanbiedt zonder omslag en zonder omschrijving? Ja, die kun je netjes gekocht hebben met een watermerkcode maar je kunt ze via Google ook binnen 3 seconden vinden in een torrent.

Je kunt een ebook niet doorverkopen als je het niet gekocht *kunt* hebben

Van thrillers weet ik het nauwelijks maar als je in de categorie Science Fiction kijkt, dan durf ik ook wel wat uitspraken te doen over het gehalte aan gegarandeerd illegale ebooks, simpelweg omdat de titels niet als ebook te koop zijn in welke ebookwinkel dan ook. En dat ook nooit geweest zijn. Blader je door die categorie echter, dan kom je oude – in het Nederlands vertaalde – titels tegen van o.a. Isaac Asimov, Poul Anderson, A.E. van Vogt en Jack Vance tegen die nooit door een Nederlandse uitgever als ebook zijn uitgegeven. Niemand had in die tijd van ebooks gehoord zelfs.

doorverkopen van ebooks
Het zijn ebooks die door fans van het genre zijn gemaakt door het papieren boek in te scannen en te bewerken tot een ebook. Veelal met goede bedoelingen om die titels beschikbaar te maken voor andere liefhebbers en die hoe dan ook niet verkocht zouden moeten worden. Zelfs de makers van deze ebooks vinden dat een ongewenste en vervelende situatie:

doorverkopen van ebooks
Even los van dit fenomeen blijft het bijzonder vreemd dat verkopers in staat blijken te zijn om ebooks, die nooit verkocht zijn in een ebookwinkel en dus per definitie niet beschikken over een watermerk, te koop aan te bieden op Tom Kabinet. Dat heb ik ook via Twitter aan ze voorgelegd waarna ze antwoord gaven dat ze op onderzoek uit gingen. Ik stuurde er nog de suggestie achteraan dat het wellicht handig is om in de toekomst in elk geval geen uploads te accepteren zonder omslagafbeelding en een beschrijving.

Ik heb nog wel wat suggesties

Behalve het verplicht stellen – en daar ook steekproefsgewijs op toezien – van een foto en een beschrijving zodat je niet alleen een extra drempel neerlegt voor uploaders van illegale ebooks maar ook nog je klanten een plezier doet met een beter overzicht van het aanbod, zou ik nog wel wat suggesties willen doen aan Tom Kabinet en andere partijen die overwegen ebooks tweedehands te gaan verkopen.

  • Verbeter de controle op het voorkomen van een watermerkcode in het aangeboden ebook. Dat werkt overduidelijk nog niet zoals het zou moeten als er ebooks doorheen glippen die volgens mij aantoonbaar geen watermerkcode hebben;
  • Verbeter de validatiescan door de geuploade ebooks te vergelijken met bestanden met illegale ebooks (voorzover dat nu nog niet gebeurt natuurlijk) en hou die database zo actueel mogelijk;
  • Verbeter de validatiescan door de opgegeven titels van ebooks te vergelijken met o.a. een lijst met leverbare ebooks in Nederland maar bijvoorbeeld ook met de lijst van ebooks die via het ebookplatform van de bibliotheken te downloaden zijn. Dat zou niet nodig zijn als de controle op het watermerk sluitend was maar tot die tijd kan het helpen;
  • Maak de verkopers beter zichtbaar. Nu kan iedereen een nickname gebruiken terwijl de drempel aanzienlijk hoger is om illegale ebooks aan te bieden als de echte (voor)naam getoond wordt. Achter de schermen zijn verkopers niet anoniem dus waarom moeten ze dat wel zijn naar de kopers toe? In het verlengde daarvan zou het handig zijn om door te kunnen klikken op de namen zodat je in één oogopslag kunt zien hoeveel en welke titels ze aanbieden;
  • Plaats een linkje of knop bij elke titel waarmee je bezoekers en kopers de mogelijkheid geeft die titel te rapporteren als er twijfel bestaat over de status van dat ebook. Het is wat elke marktplaats-site doet overigens. Niet elke bezoeker stuurt tweets of gaat er over bloggen 😉 ;

Het zal nog wel even duren voordat ik, net als bij de Deventer Boekenmarkt, kan gaan slenteren langs de digitale boekenkramen en naar koopjes kan speuren in een schier oneindig aanbod van legale ebooks. Daarvoor is het totale aanbod van ebooktitels sowieso nog veel te klein en zitten er te veel haken en ogen aan als het gaat om het doorverkopen van ebooks. Toch blijf ik van mening dat de ebookmarkt in Nederland alleen maar gebaat is bij een goed florerende tweedehands ebookmarkt, net zoals dat voor papieren boeken ook het geval is. Het vereist echter wel dat alle partijen – verkopers, kopers, uitgevers en platformen als Tom Kabinet – zich inspannen om daar een goede en legale invulling aan te geven.

@afbeelding via Pixabay CC0

#

Pagina 68 of 334« Eerste...153045...676869...7590105...Laatste »
  • © 2006- 2016 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top