Over de Google Translate extension voor Chrome

google translate
Webpagina’s automatisch vertalen, dat kon Google Chrome altijd al. Bij de geavanceerde instellingen staat een optie ‘Aanbieden om pagina’s te vertalen die in een voor u onbekende taal zijn‘ en als je die aanvinkt dan vraagt de browser op elke webpagina – die niet in de taal van de browser zelf is – of Chrome die pagina moet vertalen. Hiervoor gebruikt Chrome natuurlijk Google Translate en dat kan een handige functionaliteit zijn als je eens op een site terecht komt waarvan je de taal niet (voldoende) beheerst.

Het probleem hiermee is echter dat er geen enkele verfijning aan te brengen is in hoe die functionaliteit werkt. Zo wil ik die mogelijkheid niet voor elke taal aan hebben staan – Engels hoeft Chrome niet te vertalen bijv. – en ook al kun je dat uitzetten als Chrome vraagt of je een Engelstalige webpagina wilt vertalen, je kunt het niet meer eenvoudig aanzetten daarna. Laat staan als je gewoon even een lastige zin of een alinea van een tekst wilt vertalen zonder nou meteen die hele pagina automatisch te laten vertalen. Er zat altijd niks anders op dan de tekst te kopiëren en te plakken naar het venster op de site van Google Translate. Na enkele weken heb ik die optie bij de instellingen dan ook afgevinkt omdat ik er eigenlijk alleen maar last van had.

Google Translate extension

Behalve de ingebouwde vertaalfunctie heeft Google ook nog een aparte extension uitgebracht voor Chrome. Extensions (plugins als je Firefox gebruikt) zijn kleine programmabestanden die nieuwe functionaliteiten toevoegen aan een browser, veelal in combinatie met andere webdiensten zoals Gmail, Pinterest, Pocket, of Evernote. De Google Translate extension voegde echter nooit veel toe aan de standaard vertaalfunctie: je kreeg een knop erbij naast de adresbalk waarmee je de pagina waar je je op bevond kon laten vertalen in een taal naar keuze.

De update van afgelopen maand heeft daar eindelijk verandering in aangebracht en het is nu ook mogelijk om op een willekeurige pagina, in een willekeurige taal, een regel/zin/alinea te selecteren en deze te laten vertalen naar je voorkeurstaal. Je kunt bij de instellingen van de extension ook eindelijk zelf bepalen wanneer je wel en niet automatisch een pop-up wilt zien als je tekst selecteert.

google translate
Als je een woord, zin of alinea selecteert, dan kun je een klein icoontje laten tonen. Klik je daar op, dan komt er een pop-up te voorschijn (zie afbeelding bovenaan) met daarin de oorspronkelijke en vertaalde tekst. Wil je liever dat dit automatisch gebeurt bij elke selectie die je maakt, dan kan dat ook. Net als helemaal niets tonen overigens want de extension voegt de vertaaloptie ook toe aan het rechtsklikmenu en natuurlijk is het Google Translate icoon naast de adresbalk ook daarvoor te gebruiken.

Hoewel de kwaliteit van de vertalingen bij langere zinnen nog steeds verre van perfect is, vind ik het erg handig om bij Franse en Duitse pagina’s lastige zinnen met één klik meteen in de browser te laten vertalen. Dan begrijp je toch net wat beter waar het over gaat, nietwaar?

#

Tweetweekoverzicht: Spaans auteursrecht, Taylor Swift, verweesde werken in Engeland plus gratis NEN-normen en arcadespellen

vakblog tweetweekoverzichtIn het tweetweekoverzicht sta ik alsnog kort stil bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen uitgebreide blogpost aan heb gewijd.

Soms omdat anderen dat al beter gedaan hebben dan ik het zou doen, soms omdat er weinig meer over te vertellen valt dan het nieuwtje zelf en soms omdat ik er ook geen blogpost van weet te maken.

In dit tweetweekoverzicht gaat het over oude en nieuwe spellen, maakte ik beter kennis met Taylor Swift, leerde ik iets bij over de auteurswetten van Spanje en Engeland en kon ik na 3 jaar een update schrijven over gratis NEN-normen.

Internet Archive archiveert ook arcadespellen

The Internet Archive is de grootste online bibliotheek ter wereld en behalve het enorme archief van websites – en de wonderbaarlijke Wayback Machine – zijn daar ook grote archieven te vinden met video’s, audiobestanden en software. Bij de software spelen games een grote rol en zo vond je daar al een archief terug met klassieke pc games waarin vooral shareware versies en demo’s opgenomen zijn. Enige tijd geleden werd daar een Console Living Room aan toegevoegd die vele (erg) oude consoles beschrijft inclusief alle games die er voor verschenen zijn. Nieuw hieraan was dat je bijna alle spellen met een emulator in de browser kunt spelen – ik heb een zeer leuke avond doorgebracht met de Sega Genesis spellen – en dat breidt Internet Archive nu uit met een paar honderd nog oudere arcadespellen. Ook deze zijn in de browser te spelen mits je doorhebt dat je met de Tab toets kunt zien welke toetsen je nodig hebt. Het werkt goed maar er zitten wel wat haken en ogen aan om alles goed werkend te krijgen (Firefox werkt het beste icm een bedrade Xbox 360 controller en deze pagina met tips lezen als je een probleem hebt).

Taylor Swift gelooft niet in gratis muziek. Of Spotify

Het is dat Taylor Swift enkele weken geleden bij The Graham Norton Show te gast was want ik had anders niet eens geweten wie ze was. Sorry, het is een generatiekloofdingetje vermoed ik. Ik moet wel toegeven dat ze aanstekelijke muziek maakt want ik luisterde naar ’22’ en krijg dat maar niet uit mijn hoofd. Ik zou normaliter linken naar het nummer op Spotify maar dat kan nu dus niet meer. Haar nieuwe album is zojuist verschenen en als de megaster die ze is – ze is de enige die nog echt een miljoen cd’s kan verkopen – heeft ze al haar muziek laten verwijderen van Spotify. Omdat ze niet gelooft dat muziek gratis moet zijn, aldus een reactie die ik elders las. Hoe zich dat verhoudt tot het nieuws dat (in Europa) Spotify meer royalties uitkeert aan artiesten dan iTunes weet ik niet, net zo min als dat de timing met het uitbrengen van een nieuw album ook geen toeval zal zijn. In Google Play Music All Access staat haar muziek nog wel maar die heeft, in tegenstelling tot Spotify, ook niet de mogelijkheid om gratis te luisteren. Gelukkig gebruikt niemand YouTube om naar muziek te luisteren natuurlijk.

Reputatieschade van voormalige dictators in Call of Duty?

Je zult toch maar Manuel Noriega heten, voormalig dictator van Panama zijn, en een stuk ontspanning zoeken door Call of Duty: Black Ops 2 te spelen. Daarin krijg je een missie voorgeschoteld waarin jij met je team de jacht opent op, jawel, Manuel Noriega. Die ook nog eens sprekend op je lijkt. Dan klaag je de makers van de game natuurlijk aan voor schending van je portretrecht en reputatieschade. Terwijl de uitgever nog druk was met aantonen dat het fair use was maakt de rechter korte metten met deze aanklacht en wijst de zaak af (PDF). Hoge bomen vangen veel wind en als die hoge bomen ook nog eens bestaan uit een geschiedenis met drugs, illegale wapens en pornografie dan kan er toch echt geen sprake zijn van reputatieschade. Ik ben benieuwd hoe de rechter gaat oordelen in de rechtszaak die Linday Lohan heeft aangespannen tegen de makers van GTA V.

Bibliotheken in de UK protesteren tegen auteursrechtwetgeving voor verweesde werken

Onder het auteursrecht in het Verenigd Koninkrijk is er een uitzondering in de beschermingsduur van dit auteursrecht opgenomen als de rechthebbende van een werk niet bekend is. Voor deze verweesde werken geldt niet de termijn van 70 jaar na het overlijden van de maker maar een vaste einddatum die is gezet op 2039. Ongeacht hoe oud het werk is. Dat betekent dat bibliotheken met historische collecties niet in staat zijn deze publiek beschikbaar te maken als de rechthebbenden niet bekend zijn. En dat geldt voor zo’n 50% van al het materiaal. Het Imperial War Museum, de National Library of Schotland en de universiteitsbibliotheek van de University of Leeds hebben daarom een expositie van lege vitrines georganiseerd met daarin kaartjes met beschrijvingen van wat er zichtbaar was geweest aan materiaal uit de Eerste Wereldoorlog als deze ook openbaar gemaakt hadden mogen worden.

Onderhandelingen tussen Elsevier en de universiteiten vastgelopen

Heel veel aandacht voor de Big Deals – overeenkomsten die elke drie jaar afgesloten worden tussen de universiteiten en de grote wetenschappelijke uitgevers en waar vele miljoenen in om gaan – is er eigenlijk nooit. En dat terwijl ze best controversieel zijn aangezien onderzoeksresultaten die met publieke middelen (ons belastinggeld) gemaakt zijn al decennia door universiteiten teruggekocht moeten worden om daar verder onderzoek op voort te bouwen. Nu de staatssecretaris wil bewerkstelligen dat dit soort onderzoeksresultaten vrij toegankelijk moet zijn voor het publiek, gaan de onderhandelingen meer dan alleen over hoeveel er betaald moet worden en verscherpt de discussie zich. Ik schreef er uitgebreid over afgelopen week maar hier kan mijns inziens niet genoeg aandacht aan besteed worden.

Vrij beschikbare NEN normen omdat wetgeving er dwingend naar verwijst

In 2006 begon Bouwadviesbureau Knooble met een langdurige rechtszaak om te bewerkstelligen dat NEN normen – eindproducten van een proces van normalisatie waarin belanghebbende partijen op vrijwillige basis afspraken maken hoe bepaalde goederen het beste geproduceerd kunnen worden of diensten het beste geleverd kunnen worden – waar naar verwezen wordt in wetgeving vrijelijk beschikbaar te krijgen. Voor die normen moesten bedrijven namelijk (stevig) betalen terwijl ze die nodig hadden om te voldoen aan de wetgeving. Die rechtszaak verloor Knooble uiteindelijk in 2010 maar dat was wel de opmaat naar een kabinetsbesluit (PDF) om Nederlandse normen, waarnaar dwingend wordt verwezen in wetgeving, vrij beschikbaar te maken.

In de Wet Burgerservicenummer in de Zorg (Wbsn-z) wordt dwingend verwezen – gebruik en toepassen is niet optioneel – naar een drietal NEN-normen. Het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VSW) heeft nu dus het gebruik van deze drie normen (NEN 7510, NEN 7512 en NEN 7513) afgekocht en deze zijn voor een ieder gratis te downloaden uit de normshop van het NEN.

Spanje probeert het internet auteursrechtelijk af te persen

Vorige week schreef ik al even over de door Spanje bedachte Google-tax in de recente revisie van hun auteursrechtwetgeving maar het blijft niet bij het eisen van een vergoeding als een zoekmachine korte beschrijvingen bij geïndexeerde links plaatst. Zelfs nu afgelopen week de grootste Duitse krantenuitgever – in Duitsland werd een vergelijkbare wetgeving geïntroduceerd in 2013 – inbond en Google verzocht alsjeblieft hun artikelen weer te indexeren nadat de bezoekersaantallen enorm gedaald waren.

Die optie hebben de Spaanse krantenuitgevers niet eens aangezien ze geen afstand kunnen doen van dit recht om betaald te worden door Google. Maar het is sowieso een stuk erger in Spanje want onder de nieuwe wetgeving kan er opgetreden worden tegen websites die slechts linken naar materiaal dat inbreuk maakt op het auteursrecht. Als je dus niet goed controleert of je linkt naar legale content kan je dat maximaal €600.000 kosten terwijl ook diensten van gebruikte betaalproviders geblokkeerd kunnen worden en domeinen offline gehaald kunnen worden. Een ernstig geval van internet censuur onder het mom van bescherming van auteursrecht dus.

#

Britannica ImageQuest: verantwoord omgaan met afbeeldingen in het onderwijs

imagequest
Het gebruik van afbeeldingen en foto’s door studenten en docenten blijft een aandachtspunt als je als bibliotheek en Auteursrechten Informatie Punt de nadruk legt op het verantwoord omgaan met auteursrechtelijk beschermd materiaal in het onderwijs. Afhankelijk van het doel waarvoor de afbeeldingen en foto’s gebruikt worden maakt het niet misschien niet heel veel uit dat de overgrote meerderheid niet nadenkt over inbreuken op het auteursrecht maar alle foto’s links en rechts bij elkaar googelen is een lastige gewoonte om te doorbreken, ook als je eigenlijk wel moet nadenken waarvoor je de foto’s wilt gebruiken. Je vindt altijd genoeg bij Google Afbeeldingen, ook al verschilt de kwaliteit enorm van foto tot foto en is bijna niet vast te stellen of de foto’s auteursrechtelijk beschermd zijn, nietwaar?

Foto’s zijn echter altijd auteursrechtelijk beschermd.

Dat je foto’s die je vindt op internet vrijelijk mag gebruiken is een hardnekkig misverstand. Omdat een ander ze op internet heeft gezet geeft jou niet het recht ze zonder toestemming te mogen gebruiken, ook niet als je met een linkje aangeeft waar je de foto gevonden hebt. Soms heb je inderdaad die toestemming niet nodig – als je gevonden foto’s alleen maar voor jezelf gebruikt en niet verder verspreidt, zoals een student bij het uitwerken van een opdracht die alleen de docent te zien krijgt – maar voor het overgrote deel heb je die toestemming wel nodig.

Dat betekent gelukkig niet dat je voor elke foto of afbeelding moet gaan uitzoeken wie de maker is en dat je die persoon om toestemming moet gaan vragen. Er zijn veel fotografen die vooraf al toestemming geven aan jou om hun foto’s te gebruiken onder bepaalde voorwaarden. Dit gebeurt bijna altijd in de vorm van een licentie waarin de rechthebbende(n) aangeeft wat je wel (en niet) mag met de foto’s die je op die site kunt vinden. De bekendste variant hiervan zijn de Creative Commons licenties en je kunt aan de hand van een korte uitleg – en icoontjes – snel zien of je de foto’s zelf mag gebruiken. Zo kun je bijvoorbeeld bij Flickr specifiek zoeken naar foto’s die zo’n Creative Commons licentie hebben maar zijn er ook veel fotowebsites te vinden die foto’s beschikbaar maken onder een Creative Commons 0 (nul) verklaring dat ze geen enkele voorwaarden stellen aan het hergebruik van hun foto’s. Op die sites mag je dus eigenlijk wel alles doen met de foto’s wat je maar wilt. Voorbeelden hiervan zijn Unsplash, Pixabay, Skitterphoto en Pexels.

Maar ja, je hebt liever alles op 1 plek

Het nadeel van al die verschillende sites is dat je nog steeds lang kunt zoeken naar die ene geschikte foto voor jouw presentatie, projectopdracht, werkstuk of afstudeerscriptie. Eigenlijk zou het ideaal zijn om 1 plek te hebben – en dan niet Google Afbeeldingen zeg maar – waar je goede en voldoende foto’s kunt vinden om te gebruiken zonder dat je zelf hoeft na te denken over auteursrecht of licenties.

Dat is precies de gedachte achter Britannica ImageQuest. Het is een website en beelddatabank waar grote collecties met ontzettend veel foto’s in verzameld zijn. Over het gebruik van deze miljoenen foto’s zijn afspraken gemaakt (licenties afgesloten) en dat betekent dat alle foto’s vrij te gebruiken zijn voor niet commerciële onderwijsdoeleinden. De foto’s in ImageQuest zijn te gebruiken in o.a. onderwijs- en onderzoekspublicaties, werkstukken, (huiswerk)opdrachten, alle vormen van presentaties, de digitale leeromgevingen/ELO’s en zelfs websites van studenten, docenten en onderzoekers zolang die maar niet commercieel zijn.

Vrij is niet gratis en er zijn nog steeds voorwaarden aan verbonden

Britannica ImageQuest is, in tegenstelling tot de eerder genoemde sites, niet gratis te gebruiken. Een onderwijsinstelling zal zelf een overeenkomst met de leverancier van de beelddatabank moeten sluiten om deze toegankelijk te maken voor de eigen studenten en docenten. Dat is dan ook precies wat we als Mediacentrum en Auteursrechten Informatie Punt van Windesheim gedaan hebben om een beter alternatief te bieden dan Google Afbeeldingen voor het vinden en gebruiken van afbeeldingen en foto’s.

Een geschikte foto vinden is daarmee een kwestie geworden van het doorzoeken van één bron. Alle foto’s zijn voorzien van meerdere trefwoorden en bij bijna elke (Engelstalige) zoekactie vind je wel tientallen resultaten.

imagequest
Heb je al vaker gezocht en ken je inmiddels de diverse collecties die in ImageQuest opgenomen zijn, dan kun je bij [1] de zoekresultaten filteren op een specifieke collectie. Soms heb je een specifiek formaat voor ogen, zoals een foto die breder is dan dat die lang is of vice versa. Op dat formaat kun je ook [2] filteren. Afhankelijk van hoe veel zoekresultaten je hebt kun je er meer of minder weergeven per pagina en dat kun je bij [3] instellen.

Ook al is er netjes toestemming gegeven voor het gebruik en is er voor betaald, dat wil niet zeggen dat je de foto’s zo maar kunt gebruiken. De belangrijkste voorwaarde voor het gebruik van de foto’s blijft – naast het feit dat het geen commercieel gebruik mag zijn – dat er aan naamsvermelding wordt gedaan. Als je een foto gebruikt die je gevonden hebt in ImageQuest, dan moet je er bij vermelden waar je die gevonden hebt. Bij [4] vind je de gegevens die je daar voor nodig hebt maar zelf zou ik gebruik maken van de mogelijkheid [5] om een verwijzing conform de APA-richtlijn te kopiëren en plakken in het document, presentatie of website waar je de foto gaat gebruiken.

132_1224960-W imagequest

Library. [Photography]. Retrieved from Encyclopædia Britannica ImageQuest. http://quest.eb.com/#/search/132_1224960/1/132_1224960/cite

Wil je foto’s (tijdelijk) bewaren, dan kun je ze met [6] toevoegen aan je My images. Helemaal aan de onderkant van het scherm krijg je dan alle bewaarde foto’s te zien zodat je ze later nog gemakkelijk weer kunt terugvinden. Je vindt My images ook rechtsbovenaan in het scherm terug en dat komt omdat je kunt/moet inloggen om de bewaarde foto’s ook blijvend te bewaren. Doe je dat niet, dan verdwijnen de foto’s uit My images zodra je de browser afsluit. Een account voor ImageQuest kun je aanmaken door op My images te klikken en met dat account kun je vervolgens ook thuis inloggen bijvoorbeeld.

Heb je eenmaal de foto(‘s) gevonden, dan kun je ze downloaden [7], mailen [8] of printen [9], afhankelijk wat voor jou handiger is.

Eerlijk is eerlijk, Britannica ImageQuest gebruiken is meer werk dan snel even googelen en een foto in je presentatie, reader of werkstuk zetten. Maar als je het netjes wilt aanpakken, verantwoord om wil gaan met andermans foto’s en nog steeds de keuze wilt hebben uit miljoenen foto’s, dan heb je met ImageQuest nu een beter alternatief. Let alleen wel even op die bronvermelding, he?

Verder lezen: Productpagina van ImageQuest (Britannica website) / Toegang voor ImageQuest als je Windesheim student of medewerker bent (HAN link) / Terms of use – de voorwaarden van ImageQuest (Britannica website)

#

De gewatermerkte ebooks van Elly’s Choice

elly's choice homepage
Ik vind het nog steeds een beetje jammer dat ik zelf geen interesse heb in het aanbod van Elly’s Choice. Daar kunnen VBK Uitgevers en Dutch Media Uitgevers overigens niks aan doen want ik lees gewoon liever Engelstalige boeken. Lees je zelf wel graag in je moerstaal dan zit je juist wel goed bij Elly’s Choice want voor iets minder dan 36 euro per jaar kun je elke maand 10 titels downloaden om te lezen en te houden.

Goed, ik ben wel een beetje kritisch over het feit dat ze alleen maar melden dat het je €2,99 per maand kost – terwijl je toch echt aan een jaarabonnement vastzit – en dat je in de kleine lettertjes van de voorwaarden (of een beetje verstopt in de FAQ) moet snuffelen om er achter te komen hoe je dat jaarabonnement weer op moet zeggen. Maar het blijft een interessant, innovatief en vooral betaalbaar initiatief om eens in oplossingen te denken in plaats van problemen als het gaat om het verkopen van ebooks.

Deze en komende maand

Ook in november bestaat het aanbod weer uit een mix van bekende en minder bekende titels:

  • Marion Pauw – Hemelen
  • S.J. Watson – Voor ik ga slapen
  • Saskia Noort – Nieuwe Buren (die van de tv serie 🙂 )
  • Femke Roobol – De laatste winter
  • Nathan Filer – De schok van de val
  • Anna Chojnacka – De Poolster
  • Aliefka Bijlsma – Mede namens mijn vrouw
  • Chantal van Gastel – Zwaar verliefd
  • Isa Maron – Galgenveld
  • Tess Gerritsen – De laatste sterft

En ook het aanbod van december is al op de site te vinden:

  • Piper Kerman – Oranje is het nieuwe zwart
  • Esther Kreukniet – En Passant
  • Lee Child – Ga nooit terug
  • Milou van der Will – In mijn bloed
  • Rob Waumans – De nacht van Lolita
  • Simon Beckett – Klem
  • Joanne Harris – Chocolat
  • Denis Avey – De man die naar Auschwitz wilde
  • Esther Verhoef – Tegenlicht
  • Nicci French – Dinsdag is voorbij

Maar wat download je nou precies?

Ik was (en ben) alleen wel benieuwd of er verschillen zijn tussen de versies van de ebooks die je kunt downloaden bij Elly’s Choice en de versies die je kunt kopen bij bijvoorbeeld Bol.com, libris.nl of ebook.nl. Ik ben vast cynisch, ik weet het, maar ergens kan ik het me niet voorstellen dat je precies dezelfde versies krijgt. Helemaal als je als uitgevers en auteurs, die betrokken zijn bij Elly’s Choice, de dienst als een alternatief ziet voor het illegaal downloaden van ebooks. Zouden ze dan echt de retailversies van de ebooks door elke abonnee laten downloaden? Die ze vervolgens zonder pardoes weer kunnen uploaden bij een illegale ebooksite? Ook al heb je ook in de voorwaarden een heel epistel opgenomen over wat je allemaal niet mag doen met de gedownloade ebooks?

7.4 Het is niet toegestaan om de op de Website aangeschafte Producten (zowel tijdens de duur van je abonnement als daarna):
(a) te kopiëren, veranderen, “rippen”, uit te lenen of op enige andere wijze aan een derde ter beschikking te stellen. De door Elly’s Choice verstrekte Epub bestanden zijn derhalve voorzien van een zicht- en onzichtbaar watermerk. Dit watermerk mag niet worden verwijderd (zie artikel 4 Epub Watermerk).
(b) te gebruiken om plaatselijke bestanden te importeren dan wel te kopiëren, waarvan je niet het wettelijke recht hebt ze op deze wijze te importeren of kopiëren;
(c) het reverse-engineeren, decompileren, demonteren, modificeren van of het creëren van afgeleide werken gebaseerd op de Elly’s Choice Services of een deel daarvan;
(d) het omzeilen van de technologie die door Elly’s Choice, haar licentiegevers of derden wordt gebruikt voor de beveiliging van via de Service beschikbare content;
(e) het verhuren van de Producten of enig onderdeel daarvan;
(f) het omzeilen van door Elly’s Choice toegepaste lokale beperkingen;
(g) het verwijderen of wijzigen van auteursrecht- of merkaanduidingen of aanduidingen van andere intellectuele eigendomsrechten die zijn opgenomen in of worden verstrekt via de Elly’s Choice Service;
(h) het beschikbaar stellen van je wachtwoord aan anderen of het gebruik maken van de gebruikersnaam of het wachtwoord van anderen.

Watermerk en een Ex-libris

In de voorwaarden staat dus al vermeld in artikel 7.4(a) dat de ebooks (het zijn ePub bestanden) voorzien worden van een zichtbaar en onzichtbaar watermerk. Dat is niet vreemd want ook de retailversies bevatten zo’n watermerk en ook daar hebben ze liever niet dat je die weghaalt. Volg je de (overigens verkeerde) verwijzing naar de betreffende passage over het watermerk dan kom je in artikel 8.1 nog iets tegen dat Elly’s Choice toevoegt aan elk gedownload ebook:

8.1 De door jou aangeschafte content zal op basis van jouw account gegevens voorzien worden van een “Ex-libris”. Dit is een print van jouw accountgegevens op de eerste pagina van het Epub bestand.

De toevoeging van een extra (eerste) pagina met daarop je accountgegevens zodra je een ebook downloadt is ook niet uitzonderlijk hoewel je dit vanzelfsprekend niet hebt als je het ebook zou kopen bij een ebookwinkel. Het is bedoeld als extra hindernis om de gemiddelde abonnee – die nog nooit van Calibre gehoord heeft of kan googelen op een epub editor – er van te weerhouden dat ebook te verspreiden. Nou hou ik er niet van om mijn naam te schrijven in papieren boeken en zou ik dat ook niet terug willen zien in mijn ebooks maar het is niet vreemd dat Elly’s Choice dit doet natuurlijk.

Maar zijn er meer verschillen?

Idealiter had ik zelf een abonnement genomen en enkele gedownloade versies vergeleken met de retailversies maar het was me iets te veel van het goede om daar ‘even’ tientallen euro’s voor neer te tellen. Eén van mijn lezers heeft echter wel een abonnement afgesloten, constateerde dat er wel wat op aan te merken was en mailde me met de vraag ‘of dat wel mocht’:

Ik heb de proef op de som genomen en probeer het een jaartje uit, het zijn tenslotte de kosten niet. Over de wijzigingen in de coversectie en de toevoeging van een extra pagina is nog heen te komen maar tijdens het downloaden wordt ook het .css-bestand flink aangepakt. Zodanig zelfs dat de oorspronkelijke opmaak van de tekstsecties worden aangepast. Ik noem dat “verminkt” want sommige tekstgedeeltes worden daardoor moeilijk leesbaar. Dit alles uiteraard om allerlei ‘stamps’ te zetten als een soort watermerk. Ik vroeg me af, of dat mag. Zowel naar de auteur/uitgever als naar de abonnee toe want je verwacht eigenlijk een origineel e-boek maar daar is in een aantal gevallen geen sprake meer van.

Het lijkt te bevestigen dat in sommige gevallen de gedownloade ebooks flink onder handen worden genomen om die watermerken toe te voegen en dat dit (automatische) proces soms boeken zelfs deels onleesbaar maakt. Dat is geen kwestie van wel of niet ‘mogen’ – het zal zeker de bedoeling niet zijn van Elly’s Choice – maar je hebt natuurlijk als abonnee en koper wel recht op een deugdelijk product en het is dan ook zaak om in dit geval de klantenservice te laten weten wat er aan de hand is en dat je niet tevreden bent.

Dat recht strekt zich dan alleen uit tot die ebooks die dan ook deels “verminkt” worden door het proces van watermerken. Alleen het feit *dat* ze een watermerk hebben is niet voldoende want je mag immers verwachten bij een dergelijke dienst dat ze maatregelen nemen om ongewenst gebruik van de ebooks te voorkomen. Ze melden het ook duidelijk in hun voorwaarden en kunt dan redelijkerwijs niet verwachten dat je een ‘origineel’ ebook krijgt zoals je die ook zou kopen in de ebookwinkel.

Met welke verwachtingen het gemiddelde lid van Elly’s Choice een jaarabonnement afsluit, of ze tevreden zijn met de ebooks die ze downloaden en wat de auteurs daar eventueel zelf van vinden, zijn vragen waar leden en auteurs alleen zelf antwoord op kunnen geven. Ben jij lid (of wil je dat worden)? Dan hoor ik graag wat jouw ervaringen (of verwachtingen) zijn.

#

Mijn krantendilemma of waarom ik nog steeds overweeg om voor een krant te betalen

Afbeelding bij Mijn krantendilemma

Een zwartwit foto uit het Nationaal archief illustreert treffend hoe normaal het ooit was om een krant te lezen. In 1969 was je van een krant afhankelijk om op de hoogte te blijven van de wereld om je heen. Er was al wel TV natuurlijk maar als je rustig op je gemak, op een bankje, de achtergrond wilde weten van de landing op de maan dan had je daar de krant voor.

Ook bij ons thuis was dat niet anders en ik heb nooit anders geweten dan dat elke middag de regionale krant in de brievenbus werd gestopt door een krantenjongen. Jarenlang was dat nog zo’n grote groene bus die bij de weg aan een paal was bevestigd en ik kan me nog prima herinneren dat ik de krant vaak uit de bus haalde. Vooral in de stromende regen want dan hadden mijn ouders niet zo heel veel haast meer om de krant te willen lezen. Zelf las ik de krant niet  – nieuws boeide me toen niet – maar ik knipte dagelijks de Suske en Wiske strip uit en plakte die in een schrift. Net zo lang tot ik het hele verhaal compleet had.

Tijdens mijn middelbare schooltijd las ik altijd de zaterdagkranten en ook tijdens mijn studie bleef dit mijn gewoonte. Eerst nog de regionale krant maar de Volkskrant had veel vacature-advertenties en dat vond ik ook interessanter toen ik het einde van mijn studie naderde. En heel geleidelijk, na al die jaren, moet het er toch ingeslopen zijn. Nieuwsberichten lezen is voor mij onlosmakelijk verbonden met het lezen van een krant. Of nog erger denk ik want ik beschouw mezelf als ‘iemand die een krant leest’. Oh jee.

Krantendilemma

En dat is helemaal niet handig natuurlijk. Want ik lees nieuws online, ik pluis RSS-feeds door en vind Blendle, MyJour, en eLinea erg interessante ontwikkelingen en fantastische bronnen om gericht op zoek te gaan naar nieuws. Maar hoe vaak ga je nou op zoek naar specifieke artikelen als je op Twitter, via NU.nl of de andere gratis nieuwssites al wordt bedolven onder het nieuws? Ik doe het in elk geval minder vaak dan ik gedacht had.

Omdat ik een krantenabonnement nooit heb kunnen loslaten had ik die ook altijd nog. Jarenlang had ik actie-abonnementen op diverse landelijke dagbladen maar toen vier jaar geleden het NRC begon met een iPad-actie nam ik een vast abonnement op de papieren editie van nrc.next. Zo’n iPad was niet te versmaden natuurlijk. Twee jaar later wisselde ik naar de digitale editie van NRC Handelsblad, meer omdat ik toe was aan een nieuwe iPad dan dat ik behoefte had aan de dagelijkse krant. Drie maanden geleden hoefde ik echter niet lang na te denken of ik het abonnement ging verlengen want ik las de krant misschien nog 1x per maand. Ik annuleerde mijn abonnement en komend weekend kan ik voor de laatste keer de digitale krant downloaden.

Einde verhaal. Of toch niet?

Misschien zijn het de mailtjes die NRC stuurt die me er aan herinneren dat ik toch best nog wel een abonnement wil hebben. Om rustig op een bankje te gaan lezen en te zien wat er in de wereld gaande is.

Misschien word ik toch wat hebberig als ik die nieuwe iPad. Ook al heb ik die niet echt nodig want de oude doet het nog prima.

Of misschien is het toch dat ik mezelf wil zien als ‘iemand die een krant leest’. Nou ja, iemand die geabonneerd is op een krant en theoretisch die krant zou kunnen lezen als er niet zo veel andere afleidingen in het leven waren.

Hoe dan ook, ik heb dus een krantendilemma. Ik hoef geen krant maar ik wil het toch.

Wat nu?

Update 6 november 2014: Ergens irriteert het me dat je niet automatisch toegang hebt tot alle digitale NRC content als je betaalt voor een NRC abonnement. Desondanks heb ik het besluit genomen om een nieuw abonnement aan te gaan op nrc.next. Doordeweeks alleen digitaal en zaterdag de papieren versie. De tijd zal leren of ik mijn goede voornemen kan volhouden om die ook echt te gaan lezen.
@foto via Nationaal Archief op Flickr

#

Pagina 68 of 346« Eerste...153045...676869...7590105...Laatste »
  • © 2006- 2016 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top