Aangekondigde eReaders op de CES2010

Elk jaar weer is er de Consumer Electronics Show in Amerika waar alle leveranciers hun nieuwe speeltjes en gadgets presenteren. Sommige die nog maar nauwelijks uit het concept stadium zijn gekomen, anderen die kort daarop al beschikbaar zijn voor het reguliere publiek. Gedurende 4 dagen wordt je dood gegooid op vele tech-sites die zo’n beetje live meebloggen en rapporteren over de nieuwe speeltjes. Ook dit jaar heb ik me weer weten te bedwingen om enthousiast mee te kwijlen kijken met alle nieuwe speeltjes maar vond het wel aardig om, gezien het hoge tempo van ontwikkelingen, een overzichtje te maken van aangekondigde eReaders.

Allereerst zijn er een paar duidelijke ontwikkelingen te zien als het om eReaders gaat: een combinatie van e-ink en lcd schermen voor toegevoegde functionaliteiten, zoals de Nook dat al geintroduceerd heeft, kleuren lijken te gaan komen op eReader schermen en Wifi en 3G verbindingen worden meer standaard dan uitzondering.

De allereerste aankondiging van de CES op dit gebied kwam van MSI. Zij kondigden o.a. een dual screen eReader aan die door Asus gemaakt zal worden. Deze heeft 2 LCD schermen en valt wat mij betreft dan meer in de categorie tabletpc’s maar zoals we de dagen daarop zagen, die grens wordt steeds vager.

De (Spring Design) Alex is er eentje die al eerder aangekondigd was en die een pagina uit het eboek van Nook heeft genomen. Een groter 6″ e-ink scherm en een kleiner 3,5″ LCD scherm eronder. Interessant is vooral dat het 3,5″ scherm aangedreven wordt door Android 1.6 en het apparaat over Wifi beschikt. Een exemplaar die over 3G beschikt zal later volgen.

E-Ink technologie heeft nu eenmaal wat beperkingen. Het verversen van een nieuwe pagina duurt een tijdje en kleur, het is maar de vraag of dat met E-Ink ooit gaat gebeuren. Philips, de bedenker van E-Ink, heeft echter niet stil gezeten en op de CES presenteert Liquidvista zich als nieuwe technologie van Philips waarmee je wel 60 frames per seconde kunt verversen en die kleur aan kan. Niet alleen een kleuren eReader is daarmee mogelijk, ook video kan dan ineens op een eReader.

Groter is beter, moeten de makers van de Skiff eReader gedacht hebben. Een 11,5″ scherm betekent dat het zelfs fors groter is dan een Kindle DX en de flinterdunne reader lijkt dan ook vooral bedoeld te zijn om kranten en nieuws op te lezen. Het scherm is eigenlijk zelfs te groot voor een ebook …

PlasticLogic kwam dan ook (eindelijk) met hun Que reader aanzetten op de CES. Groot, dun en duur lijkt de Que te zijn met een focus op het zakelijk gebruik. Ongeveer A4 formaat, wat het aantrekkelijk maakt voor PDF’s, en zeker eentje die ik zou overwegen aan te schaffen ware het niet dat ook ik denk dat de toekomst en meerwaarde zit in meer tablet pc achtige readers. De kracht van de Que zit hem vooral in de software die het apparaat in staat stelt de layout van de papieren versie te behouden in de digitale variant, iets wat met de USA Today gedemonstreerd werd.

Hands-on with the Plastic Logic Que from CrunchGear on Vimeo.

Liquidvista was niet de enige met een opvolger voor de E-ink technologie. Pixel Qi’s nieuwe LCD technologie heeft de voordelen van E-ink en bijna geen enkele van de nadelen van LCD meer. Interessant. De eerste eReader van Samsung die ‘alleen’ maar een 6″ of 10″ scherm heeft en voor de rest weinig nieuws, lijkt ineens zo gewoontjes.

Lest best, wat mij betreft, is de Entourage Edge. Een dual screen reader wat al eerder vertoond was maar hier hebben we aan 1 kant een E-ink scherm en aan de andere kant een stevig LCD scherm wat, wederom, door Android aangedreven wordt. Behalve dat Wifi en 3G ondersteund wordt, werken de schermen ook samen. Klik een woord aan in de tekst die je op het E-ink scherm aan het lezen bent en op het LCD scherm kun je een woordenboek gebruiken daarvoor. Het ziet er nog wat fors en zwaar uit maar dat krijg je als je een eReader aan een tabletpc vastlast … ik zou deze graag een paar weekjes willen testen!

Uitgevers willen wet om zoekmachines aan banden te leggen

Kranten willen wet om zoekspiders te beperken“, kopte Webwereld vandaag. Vorige week is er een internationale bijeenkomst geweest van uitgevers die met lede ogen toe moesten zien dat hun traditionele distributiemodellen niet meer werkten op internet. Een dergelijke internationele conventie is niet compleet zonder eigen declaratie en dus is er de ‘Declaratie van Hamburg‘ getekend waarin opgeroepen wordt het intellectuele eigendomsrecht en de vrije nieuwsgaring en journalistiek te beschermen.

Onderdeel hiervan is de ontwikkeling van een nieuw protocol, ACAP, dat feitelijk een (veel) uitgebreidere versie is van de bekende robots.txt en waarmee instructies gegeven kunnen worden aan de crawlers van zoekmachines als het gaat om wat er geindexeerd kan/mag worden van een site.

Nu hebben de uitgevers het verlangen uitgesproken om dit wettelijk vast te gaan leggen zodat zoekmachines (Google wordt natuurlijk met name genoemd) zich moeten conformeren aan dit protocol. Het maakt het voor uitgevers mogelijk om bijv. de duur van de indexering te beperken zodat nieuws(artikelen) slechts korte periode beschikbaar zijn in de indexen van Google. Natuurlijk met als doel dat na die periode het artikel nog steeds wel, waarschijnlijk niet zonder creditcard, via de originele nieuwssite verkrijgbaar is.

Ik moet zeggen dat ik hier een beetje in twijfel over sta. Aan de ene kant vind ik dat uitgevers en kranten eens goed moeten gaan kijken om hun content rendabel te krijgen via internet zonder gelijk met technisch restrictieve maatregelen aan de slag te gaan. Aan de andere kant vind ik dat websites, en dat geldt dus ook voor nieuwssites, zelf zouden moeten kunnen bepalen wat er wel en wat er niet geindexeerd mag worden door een zoekmachine.

Beide kanten hebben namelijk een selecterende werking: diegene die te veel vasthouden aan traditionele ouderwetse modellen zullen van de markt verdwijnen en dat geldt ook voor die nieuwssites die hardnekkig weigeren opgenomen te worden via een zoekmachine. Leuk of niet, Google is de nummer 1 zoekmachine en de nummer 1 methode om je webcontent ontsloten te krijgen op internet. Robots.txt bestaat al jaren en er valt veel te zeggen voor een iets uitgebreidere en vooral betere opvolger.

En toch jeukt het dat het om wederom een technisch beperkende maatregel gaat waarmee wederom een grote marktpartij probeert zijn financiele belangen te beschermen. Ik denk, laat de diverse websites en kranten/uitgevers maar eens eerst echt proberen om zich met hun content te profileren. En dat er een fors aantal wellicht sneuvelen omdat ze niet mee kunnen in deze nieuwe tijd? Dat gebeurt nou eenmaal met dinosaurussen en dodo’s.

Kennis crisis

De laatste maanden (jaren) hebben we het zowel in onze samenleving maar ook binnen de instelling waar ik werk volop over de kennismaatschappij. U kent het wel, noem een willekeurig zelfstandig naamwoord, zet er kennis- voor en het is een term die wel in een beleidsnotitie voorbij gekomen is.

De tijden van mouwen opstropen, handjes laten wapperen en noeste arbeid leken op de tweederang plaats te moeten gaan nemen want onze economie, samenleving en zelfs jij(!) moest het nu hebben van kennis verwerven, delen, opdoen, circuleren .. plak er maar een werkwoord achteraan in dit geval.

Of het de duistere dagen voor Kerst zijn, of dat het de combinatie is met de crisis waar de kranten en journaals de mond van vol hebben, ik weet het niet maar ik werd wat gedeprimeerd door een artikeltje dat ik in de Metro las van vandaag (link naar de PDF waar wel een registratie voor nodig is).

Het artikel ‘De man die de Nobelprijs niet won’ op pagina 9 gaat over Douglas Prasher, die onderzoek heeft gedaan naar het gen waar fluoriscerend eiwit bij kwallen zit. Dat klonk ook mij niet spannend in de oren maar het blijkt baanbrekend werk te zijn geweest in de immer voortdurende strijd tegen het HIV virus. Douglas kon zijn onderzoek niet meer financieren/gefinancieerd krijgen en om tenminste nog de resultaten vrij te geven, gaf hij ze aan twee andere onderzoekers die nu de Nobelprijs gewonnen hebben, mede gebaseerd op zijn voorwerk.

De journalist poogt in een interview boven tafel te krijgen hoe bitter Douglas wel niet moet zijn hierom maar Douglas heeft andere zaken aan zijn hoofd dan krediet of erkenning krijgen voor zijn onderzoek. Door het hele interview heen meldt hij dat hij nu als chauffeur werkt, de eindjes eigenlijk niet meer aan elkaar krijgt en niet meer aan de bak komt als onderzoeker. Wat hij niet letterlijk zegt maar wat op mij wel overkwam is dat hij met plezier alle erkenning stante pede in zou willen ruilen voor een paar dollar extra of nog beter, een nieuwe baan waarmee hij zijn gezin kan onderhouden.

Daar zit je dan met ideeen over open access, kennisdeling, kennis-economien enz. Principes die sneuvelen nu het gewoon om het betalen van de huur of hypotheek gaat.

Is de kredietcrisis nu een kennis crisis geworden?

  • © 2006- 2014 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top