SecondLife

Het fenomeen SecondLife begint door te dringen op Windesheim met meerdere collega's die zich erin verdiepen. Nu heb ik er enkele maanden al een tijdje in rondgelopen maar ik verloor al snel mijn interesse. Goed, het is visueel interessanter dan MSN of de irc-kanalen waar ik al vele jaren in vertoef maar het nadeel van alle grote hypes (volgens mij) is dat het begint als nuttig fenomeen maar dat de commerciele belangen er al vlot door beginnen te sijpelen. Leuk dat ik de Vrije Universiteit in Second Life terug kan vinden (het virtuele gebouw zal vast mooier zijn dan het echte gebouw) en leuk dat ik duizenden winkels kan vinden maar is SecondLife daar nu zo speciaal in? De focus op Lindendollars en het economische systeem van SecondLife maakt het in mijn perceptie vooral een 3D, virtuele, webwinkel op een hele grote schaal. Als ik uren mijn poppetje wil aankleden en vormgeven kan ik beter de Sims aanschaffen en als ik met andere mensen wil kletsen via internet, dan heb ik daar ook betere manieren voor volgens mij.

Heb ik wat te zoeken (te vinden?) in SL als ik geen geld wil spenderen? Is SL een hype waardoor je niet meer van deze tijd bent als organisatie als je *niet* in SecondLife zit?

Of zie ik het verkeerd en kunnen we instructies, onderwijs en communicatie ontzettend goed via SL verzorgen? Heeft het een meerwaarde boven alle andere oplossingen die ik niet zie?

Raymond Snijders

Sinds 1995 houdt Raymond zich bezig met de combinatie van ICT, bibliotheken en onderwijs vanuit het perspectief van (vooral) de bibliotheek en informatievoorziening. Thans is hij werkzaam bij de Hogeschool Windesheim als senior informatiebemiddelaar en houdt hij zich bezig met de digitale bibliotheek, contentlicenties, ebooks en auteursrecht. Over deze onderwerpen en de impact die ze (kunnen) hebben op het onderwijs en bibliotheken blogt hij sinds 2006 op zijn Vakblog. In 2013 won hij de Victorine van Schaickprijs voor zijn blog.

Comments (4) Write a comment

  1. Hype of geen hype?? Het is wel weer een element in het geheel dat het internet zo interessant maakt. Nieuwe communicatievormen. Nieuwe omgevingen. Zoals vele nieuwe ontwikkelingen (trein, auto, vliegtuig, …) maakt het nieuwe “slachtoffers”. Mensen die uren van hun leven doorbrengen in WOW of Secondlife, mogelijk niet meer weten of hun avatar meer “reëel” is dan zijzelf.
    Kritisch naar kijken, spelen en ontdekken.

    Ik ben het met je eens, op het eerste gezicht is Secondlife saai. Maar ja, is een klodder verf boeiender? Het is maar wat je er mee doet!

    Reply

  2. Niet alles is een klodder verf op een palet van creativiteit natuurlijk. Ik kijk niet naar elke ontwikkeling en probeer het in te zetten voor doelen waar het niet voor bedoeld is. SecondLife is bedoeld om een virtuele wereld neer te zetten waar communicatieve, recreatieve, educatieve maar (vooral) ook economische doelen worden nagestreefd. Dat laatste maakt het onderscheid met bijv. World of Warcraft enorm groot en ik denk ook dat daarmee een echt educatief doel niet past in SecondLife.

    Of je met veel moeite iets kunt nabootsen/bereiken in SecondLife op educatief gebied? Ik denk het wel maar ik stel nou net ter discussie of SL het beste platform daarvoor is. Misschien wacht ik wel op SecondHogeschool …..

    Reply

  3. Waarom zou je op SecondHogeschool wachten als je die zo in Second Life aan kunt maken? En het is op SL niet alleen een kwestie van kopen. Je kunt er allerlei informatie op kwijt, in de vorm van een krant, een video, een powerpoint, een docent, of informatiebemiddelaar ;-). Jou verveelt het misschien snel, maar er zijn verschillende typen studenten. Ik had het vroeger vast en zeker geweldig leuk gevonden om (gedeeltelijk) zo les te krijgen. Maar misschien behoor ik tot het expressieve slag.

    Reply

  4. Dat het leuk zal zijn om via SL les te krijgen, dat geloof ik onmiddellijk. Daar hoef je niet expressief voor te zijn (ben ik eigenlijk nu net beschuldigd dat ik niet expressief ben, hmm?). In de tijd dat ik zelf les had vond ik een goede video ook leuker dan uren staan kijken wat een docent op het bord schreef maar dat was ook niet het argument wat ik wilde maken.

    Kun je in SL onderwijs geven en informatie kwijt/delen aan anderen? Absoluut en er zijn vele voorbeelden te vinden in SL. Een vriend van me werkt bij IBM en zij houden hun ‘themabijeenkomsten’ in SecondLife. Erg handig omdat de IBM-ers over de hele aardbol verspreid zitten en het is daarmee het ultieme afstandsonderwijs.

    Mijn punt was dat ondanks de “leukigheid” (die ik nog steeds maar matig vind maar dat ligt dus aan mijn gebrek aan expressiviteit) er wellicht andere en beter geschikte middelen zijn om hetzelfde te bereiken. In SecondLife is het misschien niet alleen een kwestie van kopen, feit blijft dat de basis van SL de Lindendollars zijn en dat deze wel degelijk een economische waarde hebben en een grondslag zijn voor handelen in SecondLife. Je kunt geen virtuele grond kopen, virtuele diensten verlenen zonder dat je daar redelijk stevig voor in de buidel moet tasten. Niets in het leven is gratis, dat snap ik, maar ik heb niet de illusie dat in SecondLife de focus ligt op het mogelijk maken van bijv. onderwijs.

    Misschien moeten we wel zelf een niche voor onszelf daarin maken maar het begint wat mij betreft toch wel met het scheiden van de hype en de echte functionaliteiten van een SecondLife omgeving.

    Reply

Leave a Reply

Required fields are marked *.


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top