Maandagochtend

“Het begint weer fijn”, zei de man links van me tegen zijn eigen linkerbuurman.

Zo na vier weken vrij zijn weer naar het werk gaan viel mij in elk geval niet mee maar ik kon wel enige steun putten uit het feit dat ik niet de enige was die om 06.20 op een station in de stromende regen stond te wachten op de reis richting werkplek.

Ik hoopte alleen wel dat ik er iets frisser uitzag dan de meeste van mijn lotgenoten. Goed, zo vroeg elke dag op een perron staan doet weinig wonderen voor een vlotte uitstraling maar de klap van een paar uur minder slaap dan de vorige vrije weken kwam toch kennelijk wel erg hard aan voor de meesten.

“Paul boft maar want die zit nog 2 weken in Frankrijk”, hoorde ik mijn linkerbuurman enigszins zuur zeggen. Ik bedacht me dat Paul dan ook vast wel 2 weken later met vakantie was gegaan maar ja, daar denkt niemand over na zo vroeg in de ochtend in de stromende regen.

Ik zag inmiddels ook de trein aankomen en constateerde dat ook de NS hun uiterste best aan het doen waren om het werk positief te laten lijken door maar zoveel mogelijk obstakels op onze weg te gooien. 1 treinstelletje voor 80 druipende chagrijnige forenzen die zich door 2 deuren naar binnen persten.

Om zes minuutjes te arriveren bij het eindstation van deze lijn waar iedereen haastig moet overstappen maar waar de coupe de grace gegeven werd. Een gesloten deur en een bordje bij de Kiosk. Een schok groter dan het grootste onweer denderde door het station …

Geen. Koffie. ?!

Het kon alleen maar beter gaan vanaf dat moment.

Raymond Snijders

Sinds 1995 houdt Raymond zich bezig met de combinatie van ICT, bibliotheken en onderwijs vanuit het perspectief van (vooral) de bibliotheek en informatievoorziening. Thans is hij werkzaam bij de Hogeschool Windesheim als senior informatiebemiddelaar en houdt hij zich bezig met de digitale bibliotheek, contentlicenties, ebooks en auteursrecht. Over deze onderwerpen en de impact die ze (kunnen) hebben op het onderwijs en bibliotheken blogt hij sinds 2006 op zijn Vakblog. In 2013 won hij de Victorine van Schaickprijs voor zijn blog.

Comments (4) Write a comment

  1. Tjonge, dat je dat allemaal overleefd heb. Ik heb mateloze bewondering voor je.
    (Vooral ook dat je al die mensen zo snel hebt kunnen tellen op het perron.)

    Reply

  2. (Het is niet alsof je elke ochtend vroeg veel te doen hebt op een perron dus dan ga je maar tellen)

    Reply

  3. Maar wat dan nog het aller-knapste is, dat je toch goedgehumeurd hier binnenstapt. Of in ieders geval de schijn heel goed weet op te houden. ;-)

    Reply

Leave a Reply

Required fields are marked *.


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top