Het jatten van virtuele goederen is ook strafbaar

Hoewel ik zeer graag een pc of console spel mag spelen (‘we’ prefereren gamen als term) doe ik niet aan MMORPG‘s. Dat zijn grootschalige multiplayer online roleplaying games waarbij je dus het spel online op de servers van de gameproducent speelt en waar je maandelijks een abonnementstarief voor betaalt. De meest bekende is zonder twijfel World of Warcraft maar mede dankzij het succes van dit enorm verslavende spel zijn er ook diverse andere MMORPG’s gekomen. RuneScape is echter nog ouder dan WoW en ook nog 1 van de (vele) gratis MMORPG‘s.

MMORPG’s bevatten enorme werelden waar tienduizenden, of zelfs soms honderdduizenden, mensen tegelijk spelen. Omdat je nou niet eenmaal allemaal tegelijk kunt vechten en queestes kunt doen bevatten ze ook uitgebreide economische stelsels waar spelers honderden uren besteden aan het maken van virtuele goederen die dan vervolgens in het spel verkocht kunnen worden. Met die inkomsten kunnen dan benodigde (virtuele) items in het spel weer gekocht worden.

Spellen reflecteren altijd (een stukje van) de werkelijkheid en daarmee komt de vraag of er eigenlijk echt, lees juridisch, verschil is tussen virtuele goederen en fysieke goederen. Als ik honderden uren besteed om een prachtig meubel te maken is dat dan echt zoveel anders als dat ik zoveel tijd besteed om een virtueel stukje huisvlijt te maken. In het bijzonder kwam daar in het begin van vorig jaar de vraag aan te pas of een virtueel goed een goed is zoals dat beschreven staat in artikel 310 van het wetboek van strafrecht. Deze stelt dat: Hij die enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort wegneemt, met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen, wordt, als schuldig aan diefstal, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste vier jaren of geldboete van de vierde categorie.

Er ligt nu een arrest hierover van de Hoge Raad naar aanleiding van een zaak waarin twee personen een RuneScape speler dwongen afstand te doen van een virtueel amulet en een virtueel masker. Diefstal conform artikel 310 Sr? Ja, oordeelde de Hoge Raad vandaag zoals in de samenvatting te lezen is:

Virtueel amulet en masker in het online spel Runescape kunnen worden aangemerkt als ‘goed’ in de zin van art. 310 Sr en zijn vatbaar voor diefstal. Verdachte en medeverdachte dwongen het slachtoffer met geweld en bedreiging met geweld zich aan te melden op zijn account in het online spel Runescape en de virtuele objecten achter te laten (te droppen) in de virtuele spelomgeving. De verdachte kon vervolgens het virtuele amulet en masker overzetten naar zijn eigen Runescape-account, waardoor het slachtoffer de beschikkingsmacht over deze objecten is verloren. Die virtuele objecten, waarover het slachtoffer de feitelijke en exclusieve heerschappij had, hadden voor hem, verdachte en zijn mededader een reële waarde. Tegen de achtergrond van de bedoeling van de wetgever om de beschikkingsmacht van de rechthebbende op een ‘goed’ te beschermen, en de eerdere rechtspraak dat daaronder ook niet-stoffelijk objecten kunnen vallen, heeft de Hoge Raad geoordeeld dat de virtuele aard van de objecten op zichzelf niet eraan in de weg staat deze aan te merken als goed in de zin van art. 310 Sr. De enkele omstandigheid dat een object ook eigenschappen heeft van ‘gegevens’ in de zin van art. 80quinquies Sr brengt niet mee dat dit object reeds daarom niet meer als goed in de zin van art. 310 Sr kan worden aangemerkt. In grensgevallen waarbij niet-stoffelijke zaken zowel kenmerken van een ‘goed’ als van ‘gegevens’ vertonen, is de juridische duiding afhankelijk van de omstandigheden van het geval en de waardering daarvan door de rechter. De klacht dat het wegnemen van het virtuele bezit van een ander juist een van de doelen van het spel Runescape is, stuit erop af dat de spelregels niet voorzien in de door verdachte en zijn mededader gevolgde wijze van wegnemen.

De volledige uitspraak is hier te lezen op Rechtspraak.nl.

Getipt door Boek9, ITenRecht en Rechtspraak.nl, met aanvulling door IEforum

Raymond Snijders

Sinds 1995 houdt Raymond zich bezig met de combinatie van ICT, bibliotheken en onderwijs vanuit het perspectief van (vooral) de bibliotheek en informatievoorziening. Thans is hij werkzaam bij de Hogeschool Windesheim als senior informatiebemiddelaar en houdt hij zich bezig met de digitale bibliotheek, contentlicenties, ebooks en auteursrecht. Over deze onderwerpen en de impact die ze (kunnen) hebben op het onderwijs en bibliotheken blogt hij sinds 2006 op zijn Vakblog. In 2013 won hij de Victorine van Schaickprijs voor zijn blog.

Leave a Reply

Required fields are marked *.


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top