Mag het een blogje meer zijn?


Het blijft toch een bijzonder iets, dat bloggen. Afgelopen weekend zag ik dat, notabene door Windesheim, tijdens een conferentie Onderwijs & ICT Atelier, aandacht wordt besteed aan edubloggers. Positieve aandacht want je kunt edubloggers nomineren en er volgt een heuse prijsuitreiking voor de Edublogger van het jaar.

Ik zeg notabene door Windesheim want hoewel er ongetwijfeld – net zoals ik – vele collega’s zullen zijn die een eigen blog bijhouden, is het nogal armoe troef voor die enkele bloggers die op ons Sharepoint intranet daar bloggen. Ook al hebben we het veel over kennisdeling, elkaar informeren en de meerwaarde die o.a. blogs hebben voor onderwijs en organisatie, feit blijft dat de interne blogs onbekend, ongelezen en misschien wel ongewenst zijn. Natuurlijk, ik snap wel dat mensen zelfs nauwelijks de essentiele mededelingen lezen op een intranet en dan vast niet genegen zijn om ook nog blogs te lezen. Ik snap prima dat collega’s al balen van mailtjes die langer dan 5 regels zijn en dan vast niet vrijwillig lange blogposts gaan lezen. Maar beste organisatie en collega’s, je mag die bloggers wel een beetje koesteren hoor.  Zo af en toe niet de aanname doen dat het niet interessant is voor jou. Sporadisch misschien zelfs lezen. Misschien dat je daar het jouwe van denkt. Dat je je mening geeft en een reactie achterlaat. Probeer het gewoon eens.

In een duister hoekje van ons intranet staat een rijtje blogs. Een stuk of 10. De meeste blogs zijn op sterven na dood. Collega’s die het kortstondig geprobeerd hebben en er na enkele postjes achterkwamen dat het niets voor hun was. Collega’s die een tijd lang fanatiek hun ervaringen en ideeën gedeeld hebben maar geen enkele reactie kregen en het opgegeven hebben. Collega’s die zich eens per half jaar weer herinneren dat ze een intranetblog hadden en een berichtje plaatsen.

Maar twee blogs vertonen nog leven. Die geven niet op. Die bloggen niet omdat ze op reacties hopen maar die bloggen omdat ze wat kwijt willen. Die tevreden zijn als er weer een nieuwe blogpost staat, ook al leest niemand ze. Over twee hele verschillende onderwerpen. Met wel grote overeenkomsten omdat velen het een belangrijk onderwerp vinden maar ze er zelf weinig mee doen. Die beide interpretaties geven van regels om naar te handelen. De studentenpredikant predikt over bezinning en waarden in je leven. De senior informatiebemiddelaar predikt over verantwoord gebruik van auteursrechtelijke beschermde werken in het onderwijs.

Vaak zijn de overeenkomsten groter dan de verschillen. We zijn allebei bloggers.

@ foto alamodestuff via Flickr

#

Raymond Snijders

Sinds 1995 houdt Raymond zich bezig met de combinatie van ICT, bibliotheken en onderwijs vanuit het perspectief van (vooral) de bibliotheek en informatievoorziening. Thans is hij werkzaam bij de Hogeschool Windesheim als senior informatiebemiddelaar en houdt hij zich bezig met de digitale bibliotheek, contentlicenties, ebooks en auteursrecht. Over deze onderwerpen en de impact die ze (kunnen) hebben op het onderwijs en bibliotheken blogt hij sinds 2006 op zijn Vakblog. In 2013 won hij de Victorine van Schaickprijs voor zijn blog.

Comments (8) Write a comment

  1. Zelf val ik in die derde categorie vrees ik (‘oh ja, ik heb hier ook nog een blog’). Maar goed, jouw post hier zorgt er maar mooi weer voor dat ik daar ook weer eens wat actiever ga worden!

    Reply

  2. Ok, bloggers zijn de ridders van de 21e eeuw.
    Maar ik begrijp niet zo goed waarom je zou willen bloggen voor zo’n beperkte (want: intranet) potentiele doelgroep?

    Reply

    • Ik zal niet voor de studentenpredikant praten maar als ik naar mezelf kijk dan is mijn intranetblog een verlengde van mijn werkzaamheden binnen mijn hogeschool. Studenten en docenten zijn ook mijn primaire doelgroep en dan is een intranetblog best wel een goed idee. Theoretisch. Vind ik.

      Overigens staan al die blogposts over auteursrechten ook op dit blog. Ik gebruik ze hier als ik ze voor mijn intranetblog geschreven heb en andersom. Op die manier bereik ik ook anderen dan alleen mijn primaire doelgroep en wie weet lezen sommige collega’s mijn externe blog wel.

      Reply

      • Intern, Extern…

        Wat maakt het eigenlijk nog uit in de connected world waarin we leven?
        De grenzen tussen een organisatie en de wereld daarbuiten worden steeds vager.

        Maar je overwegingen kan ik me wel voorstellen.

        Reply

  3. Jammer wel dat de bloggers bij jullie in een hoekje op het intranet worden gestopt (zoals ook Sailingbert opmerkte). Misschien kan de mediatheek een rol spelen bij de promotie? Uiteindelijk heeft een goede blog een enorme meerwaarde.

    Het lijkt er toch op dat bloggen het stiefkindje van de social media is. Ooit ben ik zelf, zoals velen, gestart met een eigen blog. Dat starten is kinderspel, maar daarna moet er inspiratie zijn en (eigen) tijd worden vrijgemaakt. Dat vereist de nodige discipline en is natuurlijk andere koek dan even een tweet de wereld insturen.

    Kortom: goed dat je bloggen onder de aandacht brengt. Ik weet ook niet zo direct een oplossing, maar als er binnen de organisatie een paar aanjagers te vinden zijn die ofwel zelf regelmatig in de pen klimmen, ofwel de blogs en het bloggen promoten (intranet, workshop met tips, voorbeelden etc.), dan zou het toch goed moeten kunnen komen?

    Reply

    • Een goede blogpost schrijven blijft een uitdaging. Je wilt je publiek blijven boeien.

      Maar ook een uitdaging is jezelf steeds weer motiveren en uitdagen voor het schrijfproces.
      De #100woorden post van @Dymphie vind ik een goed voorbeeld van de wijze waarop je jezelf als blogger kunt uitdagen.

      Het helpt, echt…

      Reply

Leave a Reply

Required fields are marked *.


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top