De dwarsgesneden-alleen-op-werkdagen-wereld

Op 21 april schreef ik voor het blog Life of the Lovely van Khadija Abarou een gastblog in het kader van haar 24uurbloggen actie waarin ze elk uur een andere gastblogger aan het woord liet. Het onderwerp was aan iedere gastblogger zelf en hoewel ik haar persoonlijke blog had kunnen vullen met interessante weetjes uit de wereld van informatievoorziening heb ik er voor gekozen eens iets compleets anders te doen. De reden dat ik het ook op mijn eigen blog zet met terugwerkende kracht is dat ik het erg leuk vond om eens een blogpost te schrijven die niet over iets werkgerelateerds ging. Het zou zo maar kunnen dat ik hier nog eens een vervolg aan ga geven en tja, dan wil ik zelf ook ergens die blogpost hebben staan. Overigens, ik heb reageren uitgezet op deze blogpost, daarvoor moet je bij Khadija zijn. Als je daar toch bent, lees dan ook haar andere posts want ze heeft het zeldzame talent haar ideeën en gevoelens te verwoorden. Die kon nog wel eens bekend en beroemd worden.

Elke doordeweekse ochtend ga ik vroeg op pad. Rond 6 uur de deur uit, de eerste stoptrein naar Deventer en daar vandaan weer naar Zwolle waar ik werk. Iets voor half 8 begin ik daar in mijn kantoor, als eerste. Alleen. Elke dag.

Nu is ook bij deze reis niet de bestemming die nou zo zeer interessant is. Wat mij al die jaren zo boeit zijn de mensen die je tegenkomt, elke dag weer. Het zijn lotgenoten die zich, net als jij, rond half 6 uit hun bed slepen. Hoogstwaarschijnlijk ook alleen ontbijten en richting het station lopen of fietsen. Mensen die ook vroeg beginnen op hun werk of juist op een normale tijd beginnen maar wel veel verder moeten reizen. Het is die oudere man die elke ochtend met zijn functionele maar wel luxe tas staat te wachten op de stoptrein. Het is die lelijke kleine man die veels te hard praat tegen een wat jongere man over voetbal, ellende op het spoor en werk perikelen en daar het halve perron deelgenoot van maakt. Het is de groep van drie collega’s die samen reizen meerdere dagen per week.

Het is de knappe donkere vrouw die elke maandag en dinsdagochtend bij de rookpaal staat te wachten en zorgvuldig weet te timen dat haar laatste sigaret net opgerookt is als de trein arriveert. Het zijn allemaal bekende gezichten geworden op de perrons van de stations, ondanks het feit dat je helemaal niet bekend bent met elkaar.

Praten en kennis maken doe je niet. Dat verbreekt de routine. Dat haalt de magie weg en brengt risico’s met zich mee. Stel je voor dat je elkaar niet mag. Of juist wel. Dat je details over iemands leven leert kennen die je niet moet of wilt weten. Niemand zoekt vriendschappen, niemand zoekt toenadering. Je erkent hoogstens iemands aanwezigheid maar anonimiteit, rustig je ding doen op de hele vroege ochtend terwijl niemand zich met je bemoeit. Daar ga je voor.

Ik las in mijn jeugd een science fiction verhaal over een toekomstige samenleving die door overbevolking de maatschappij gesplitst had op weekdagen. Zeven mensen deelden een huis, een baan, een leven feitelijk maar hadden dat ieder 1 dag per week. Zes dagen in een diepvriesslaap en je leefde alleen op je eigen dag van de week. Zonder ooit in contact te komen met mensen die op andere dagen leefden. Zo dichtbij en toch onbereikbaar. Daar moet ik vaak aan denken als ik zo vroeg op pad ga naar mijn werk toe.

De ‘normale’ wereld slaapt en je reist met altijd dezelfde mensen, omringd door bekende gezichten, door die eigen vroege wereld. Je hebt geen interactie met de normale wereld zo vroeg. Je familie kom je niet tegen, je collega’s zie je niet en je vrienden maken geen deel uit van die eigen vroege wereld. Wel dichtbij maar toch onbereikbaar. Pas in de loop van de ochtend dringt die normale wereld zich op. Ineens ben je weer collega, vriend of familie. Tot die volgende vroege ochtend waar je weer in die gescheiden wereld bent.

Misschien kom ik je ooit wel tegen. Zeg dan vooral geen hallo, informeer niet hoe het met me gaat maar laat onze paden zich gewoon kruisen. In de dwarsgesneden-alleen-op-werkdagen-wereld.

Raymond Snijders

Sinds 1995 houdt Raymond zich bezig met de combinatie van ICT, bibliotheken en onderwijs vanuit het perspectief van (vooral) de bibliotheek en informatievoorziening. Thans is hij werkzaam bij de Hogeschool Windesheim als senior informatiebemiddelaar en houdt hij zich bezig met de digitale bibliotheek, contentlicenties, ebooks en auteursrecht. Over deze onderwerpen en de impact die ze (kunnen) hebben op het onderwijs en bibliotheken blogt hij sinds 2006 op zijn Vakblog. In 2013 won hij de Victorine van Schaickprijs voor zijn blog.

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top