Schrödingers vrouw

Op 29 april schreef ik een gastblog voor het blog van Rosalie, The Smell of a Crayon, in het kader van haar 24uurbloggen actie. Elk uur kwam een andere gastblog(ger) voorbij en ook deze keer schreef ik iets anders dan wat je normaliter zou vinden op mijn eigen blog. Het is een beetje een vervolg op de eerdere gastblog die ik de week daarvoor schreef en ook nu staan de comments weer uit. Reageren kan natuurlijk wel op Rosalie’s blog!

–//–

April 2011 viel het me ineens op. Het kon zijn dat ze er al veel langer stond maar toen pas zag ik haar voor het eerst. Ook zij stapte uit de vroegste stoptrein die ik elke dag nam en wachtte op de aansluitende trein naar haar werk. Misschien dat ze begin vorig jaar net begonnen was met die baan, misschien dat ze ineens een andere plek gekozen had op het station om te wachten op die aansluiting. Hoe dan ook, een nieuw gezicht in de vroege dwarsgesneden-alleen-op-werkdagen-wereld, dat trok mijn aandacht.

Bij gebrek aan zitplaatsen wachtte ze altijd aan de zijkant van de trap waar een soortement zit-rail geplaatst was. De rusteloze vijftiger en de gezette vrouw die daar haar dagelijks gratis krantje las keken eerst wat verstoord op maar na enkele dagen was ook zij onderdeel van het vaste stramien. De vaste ploeg mensen die elke ochtend wachtten op de trein van 6.49

Ze viel op tussen de anderen. Niet omdat ze er niet tussen zou passen, integendeel, maar omdat ze misschien nog wel meer dan de anderen in zichzelf gekeerd was. Een boek was het eerste dat ze pakte als ze de stoptrein uit was gestapt en ze las geconcentreerd tot het moment dat de aansluitende trein arriveerde op zijn eindbestemming. Of het nou dat ingetogene was, of het feit dat ze altijd een boek las, ik raakte geboeid door haar.

Ze werd een vast onderdeel van mijn eigen reisroutine. Dezelfde trein, dezelfde plek om te wachten op de aansluitende trein en vaak in dezelfde treincoupe. Zij las haar boeken, ik las de mijne. Het voelde vreemd op die sporadische dagen dat zij er niet was (vrije dag, ziek?) en ik weet zeker dat ze zich ervan bewust was als ik er een keer niet was.

Een jaar lang. Bijna elke werkdag. Zonder een woord te wisselen. Zonder zelfs maar elkaars bestaan te erkennen. Geen knikje, geen ‘hoi’. Geen kennismaking, geen idee over elkaars leven. Alleen er zijn op die vroege ochtenden en je bewust zijn van elkaars aanwezigheid.

Tot begin deze maand. Ze was er niet die ene ochtend. De ochtend daarna ook niet. En de ochtend erop. Net zo plotseling als ze er was, was ze nu verdwenen. Een andere baan, andere werktijden, wie zal het zeggen? Het levert een raar gevoel van leegte op ’s ochtends. Nieuwsgierigheid. Een beetje spijt. Had ik toch eens moeten groeten? Moeten kennismaken?

Nee. Ze is er nog steeds. Waarschijnlijk. Elke ochtend. Misschien een half uur later. Misschien in een andere trein naar een ander station. Ze was niet in mijn leven en toch een beetje wel. Het doet me denken aan de kwantummechanica gedachtenoefening van de kat van Schrödinger. Waarbij puur het observeren bepaalt of de kat er nog is of niet.

Zij is er ook nog en tegelijk niet. Zij reist nog dagelijks naar haar werk en tegelijk niet. Ik kan haar alleen niet meer observeren.

Ze is blijvend onbereikbaar. Ze is Schrödingers vrouw.

Raymond Snijders

Sinds 1995 houdt Raymond zich bezig met de combinatie van ICT, bibliotheken en onderwijs vanuit het perspectief van (vooral) de bibliotheek en informatievoorziening. Thans is hij werkzaam bij de Hogeschool Windesheim als senior informatiebemiddelaar en houdt hij zich bezig met de digitale bibliotheek, contentlicenties, ebooks en auteursrecht. Over deze onderwerpen en de impact die ze (kunnen) hebben op het onderwijs en bibliotheken blogt hij sinds 2006 op zijn Vakblog. In 2013 won hij de Victorine van Schaickprijs voor zijn blog.

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top