Weg met alle DRM en niet alleen die van Adobe

Gisteren zag ik de petitie van ereaders.nl om (Nederlandse) uitgevers te bewegen gebruik te maken van de regeling die het CB heeft ingesteld om met Adobe DRM beveiligde boeken om te laten zetten naar een andere, minder strenge, vorm van DRM met een watermerk. Tot het eind van dit jaar kunnen uitgevers dit doen zonder dat er een nieuw ISBN aangevraagd hoeft te worden en dat scheelt in de kosten.

Dat is natuurlijk een prima ontwikkeling waar zowel de uitgevers als de kopers van hun ebooks baat bij hebben. Een minder restrictieve beveiliging is waarschijnlijk iets goedkoper voor de uitgever maar vooral een opluchting voor al die mensen die menen een ebook te kunnen kopen en dat eenvoudig op hun ereader of tablet te kunnen gaan lezen. Drie jaar nadat ik blogde over het verwijderen van Adobe DRM blijft dit een regelmatig terugkerend onderwerp in de mailtjes met vragen die ik krijg en het is me eigenlijk nog steeds een raadsel waarom die vorm van DRM niet eerder is verdwenen. Ik ben er van overtuigd dat het grotendeels verantwoordelijk is voor de trage introductie en acceptatie van ebooks in de Nederlandse markt en op zijn minst deels een reden waarom mensen zonder enige gewetensbezwaren gebruik maken van het beschikbare illegale aanbod van ebooks. Zonder DRM.

Maar sociale DRM is nog steeds DRM
Het ene kwaad inruilen voor een ander, iets minder groot, kwaad is misschien dan wel een stapje in de goede richting maar nog steeds geen ideale situatie. Een watermerkbeveiliging waarbij je naam als koper op elke pagina weergegeven wordt beperkt je misschien niet als het gaat om het makkelijk kunnen lezen van je gekochte ebook op het apparaat van je keuze maar het blijft een vorm van beveiliging die nog steeds een gigantische minachting en wantrouwen aangeeft naar die koper toe. Dat je op een titelblad of ergens in het begin van een boek de koopgegevens hebt staan inclusief je naam is nog daar aan toe maar elke pagina van een boek bezoedelen met mijn naam? Ik mag betalen voor de territoriumdrift van angstige uitgevers en rechthebbenden? Ik weiger in gekochte papieren boeken zelf mijn naam te zetten omdat ik het een aantasting vind van dat boek maar zou wel moeten accepteren dat in het ebook tijdperk het OK zou moeten zijn dat een verkoper dat voor me bepaalt? Ik dacht het toch niet.

Geen DRM of anders makkelijk verwijderbare DRM
Vanuit het perspectief van een uitgever kan ik de wens begrijpen enige controle te houden op ebooks zodat ze niet eenvoudig illegaal verspreid kunnen worden. Dat DRM op geen enkel niveau werkt behalve als het gaat om goedwillende klanten af te schrikken die meenden iets te kopen dat hun eigendom zou worden ipv te moeten conformeren aan regeltjes van een uitgever, zou inmiddels toch wel duidelijk moeten zijn. Ebooks verschijnen hoe dan ook wel in het illegale circuit, onafhankelijk van welke beveiliging gebruikt wordt, dus waarom val je je betalende klanten er dan mee lastig?

Ik las gisteren ook een tweet met de opmerking om als uitgevers gewoon Adobe DRM te blijven gebruiken aangezien dit tegenwoordig in luttele seconden te verwijderen is en je dan tenminste een gewoon -niet ondergekliederd- ebook overhoudt. Zo ver wil ik zelf niet gaan maar ik blijf me wel houden aan mijn eigen principes bij het kopen van ebooks: als het even kan koop ik ebooks bij uitgevers die geen enkele vorm van DRM gebruiken en anders alleen ebooks met DRM die inderdaad eenvoudig te verwijderen is. Ik koop alleen Engelstalige ebooks dus ik ben nog niet tegen ebooks aangelopen met watermerkbeveiliging maar deze zal ik dus niet aanschaffen als er geen methode is om de ebooks weer in schone en oorspronkelijke staat te krijgen.

En zodra ik die methode wel gevonden heb laat ik het weten.

#

Raymond Snijders

Sinds 1995 houdt Raymond zich bezig met de combinatie van ICT, bibliotheken en onderwijs vanuit het perspectief van (vooral) de bibliotheek en informatievoorziening. Thans is hij werkzaam bij de Hogeschool Windesheim als senior informatiebemiddelaar en houdt hij zich bezig met de digitale bibliotheek, contentlicenties, ebooks en auteursrecht. Over deze onderwerpen en de impact die ze (kunnen) hebben op het onderwijs en bibliotheken blogt hij sinds 2006 op zijn Vakblog. In 2013 won hij de Victorine van Schaickprijs voor zijn blog.

Comments (3) Write a comment

  1. Je hebt gelijk: schrijven in papieren boeken is voor mij al een soort heiligschennis. Als de uitgever het doet is het alsof iemand anders in jouw boek heeft geschreven en dat is nog erger. Als bibliofiel vind ik dat bezoedeling. Ik plak nog geeneens ex libri in mijn boeken!

    Reply

  2. Het ‘watermerk’ is een uniek ding in het bestand waardoor het tot de koper te herleiden is. Volgens mij is er geen sprake van je naam op elke pagina (althans niet bij de 3 watermerkboeken die ik vanmiddag getest heb).

    Reply

    • Ik had eind vorig jaar nog niet de gelegenheid gehad om te testen hoe het er in dit geval uit ging zien. Mijn ervaring met watermerk DRM is beperkt tot enkele studieboeken uitgevers en daar staat wel degelijk je naam pontificaal in beeld op elke pagina. Blij om te horen dat het watermerk in de romans kennelijk subtieler is!

      Reply

Leave a Reply

Required fields are marked *.


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top