Het einde van het open web? HTML ondersteunt straks DRM

DRMSoms denk ik dat ik te veel over DRM schrijf. Maar iedere keer als ik die gedachte heb speelt er weer een nieuwe ontwikkeling en besef ik dat ik er niet genoeg over kan schrijven. Niet alleen over hoe irritant en onwenselijk DRM is voor eindgebruikers die vervolgens door hoepels moeten springen om hun zelf gekochte content te mogen gebruiken zoals ze dat zelf willen. En hoe je die DRM (vooral) van je gekochte ebooks kunt verwijderen.

Nee, er wordt niet genoeg geschreven over de redenen waarom nieuwe initiatieven die nieuwe restricties op het raadplegen van content introduceren maar blijven opduiken.

Filosofie van het web
Het is maar hoe je tegen het hele internet aan kijkt zelfs. Alle DRM praktijken zou je kunnen zien in het licht van twee botsende filosofieën op de (door)ontwikkeling van het internet zelf. Aan de ene kant is daar de drijvende kracht van de afgelopen twintig jaar die stelt dat het internet open moet zijn. Open standaarden waar alle partijen (die willen deelnemen aan het web) zich aan kunnen – en moeten – houden zonder te hoeven betalen of onderhandelen. Met die filosofie is het huidige internet ontwikkeld zoals we dat kennen. Met de HTML standaard, het http protocol, Javascript en de miljoenen sites, zoekmachines, blogs en wiki’s die daar gebruik van maken.

Aan de andere kant staan de commerciële bedrijven die het over content distribution hebben en dat zo min mogelijk open willen hebben. Het gaat namelijk om hun content. Waar ze geld mee willen verdienen. En die ze willen beschermen zodat ze er geld mee kunnen blijven verdienen. De beste manier om die content te beschermen is om de toegang juist zo min mogelijk open te hebben en technieken/standaarden te gebruiken die zo exclusief mogelijk zijn. Denk maar aan Adobe Flash, Microsoft Silverlight en de gesloten ecosystemen van Amazon en Apple. En natuurlijk Adobe Content Server die voor de DRM op ebooks zorgt. Het is niet voor niets dat al die technieken bekend zijn met de naam van het bedrijf.

Stuk voor stuk maken ze het open web lastiger want al die technieken, al die platformen zijn bedoeld om rechthebbenden zelf te laten bepalen hoe ze toegang geven aan anderen. Sites die gebruik maken van Flash of Silverlight kunnen niet (goed) geïndexeerd worden door zoekmachines en dat zal in de toekomst alleen maar meer gebeuren als er ook meer afgeschermde platformen komen die door de media-industrie beheerd worden. Het is de nieuwe definitie en invulling van The Deep Web. Onzichtbaar voor zoekmachines.

De balans slaat door
Dat bedrijven geld willen verdienen met hun content, daar is helemaal niks mis mee. Dat je als rechthebbende mag (en wilt) bepalen wat er met je content gebeurt is niet meer dan logisch. En ja, dat botst met het gedachtengoed van een open web, zeker als je van mening bent dat alle informatie op internet vrij toegankelijk moet zijn. Nu maak ik zelf onderscheid tussen informatie en content waarbij ik helemaal niet vind dat alle content maar vrij toegankelijk moet zijn. Dat was het al niet in het verleden en dat zal het ook nooit worden in de toekomst. Hoe lastig ook, behalve het open karakter van het wereldwijde web maken ook de commerciële belangen van bedrijven deel uit van hoe het internet zich de komende jaren verder gaat ontwikkelen.

Alleen dreigt die balans tussen die twee belangen nu door te slaan. Het World Wide Web Consortium (W3C) – dat verantwoordelijk is voor het ontwikkelen en propageren van juist die open standaarden op het web – is met een voorstel gekomen om content protection (zoals ze dat noemen) in te bouwen in de bouwsteen van het internet zelf: de HTML standaard. Het wordt Encrypted Media Extensions genoemd en hoewel je het hele voorstel kunt lezen op de voorgaande link is het, samengevat, een uitbreiding van HTML die er voor moet zorgen dat beschermde content afgespeeld en gebruikt kan worden. Er wordt stevig om de hete brij heen gedraaid door te stellen dat het op zichzelf geen DRM is maar niemand ontkent dat deze HTML toevoeging bestaande DRM systemen zal gaan ondersteunen. Waarmee het  W3C hoogstwaarschijnlijk dus verantwoordelijk gaat worden voor een toename in niet compatibele systemen, sites en platformen. Heel bijzonder als je bedenkt dat hun rol juist het zorgen voor die open standaarden zodat systemen, sites en platformen wel compatibel zijn met elkaar.

De Electronic Frontier Foundation en de Free Software Foundation hebben opgeroepen tot actie en vorige week vrijdag, tijdens de International Day Against DRM, tienduizenden handtekeningen aangeboden aan het W3C om DRM uit de HTML standaard te houden. Met weinig succes want gisteren kondigde de betreffende werkgroep van het W3C aan op korte termijn met een nieuwe – meer definitieve – versie te komen van de Encrypted Media Extensions implementatie. Vergezeld door een blogpost waarin het W3C hun perspectief hierop poogt toe te lichten en waar je in de comments nu al de twee filosofieën weer ziet botsen.

Het einde?
Hoe je er ook tegen aan kijkt, ongeacht zelfs of dit specifieke voorstel doorgang zal vinden, het einde van het open web zoals we dat kennen is in zicht. Denk ik. Ik bedoel niet dat je moet gaan betalen voor content – open is wat anders dan gratis – maar dat je meer en meer technische randvoorwaarden gaat krijgen voordat je ergens (betaalde) toegang tot krijgt. Was dat vroeger nog alleen het verplicht moeten installeren van een Flash of Silverlight plugin, of de aanwezigheid van Adobe Digital Editions op je pc, in de toekomst zal het voor sites nog eenvoudiger worden om technische eisen te stellen voordat je gebruik kunt/mag maken van hun content. Platform of bedrijfsspecifieke DRM plugins of zelfs verplicht een bepaalde browser moeten gebruiken.

Dat is niet open. Dat is DRM.

@ afbeelding via Defective by Design

#

Raymond Snijders

Sinds 1995 houdt Raymond zich bezig met de combinatie van ICT, bibliotheken en onderwijs vanuit het perspectief van (vooral) de bibliotheek en informatievoorziening. Thans is hij werkzaam bij de Hogeschool Windesheim als senior informatiebemiddelaar en houdt hij zich bezig met de digitale bibliotheek, contentlicenties, ebooks en auteursrecht. Over deze onderwerpen en de impact die ze (kunnen) hebben op het onderwijs en bibliotheken blogt hij sinds 2006 op zijn Vakblog. In 2013 won hij de Victorine van Schaickprijs voor zijn blog.

Comments (10) Write a comment

Leave a Reply

Required fields are marked *.


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top