Open Access bij (Auteurs)wet geregeld

open accessStaatssecretaris Dekker kondigde in november 2013 al zijn voornemen aan het een en ander te willen wijzigen in de wetenschappelijke publicatiecultuur door – middels Open Access – een betere toegankelijkheid van wetenschappelijke publicaties en onderzoeksgegevens te bewerkstelligen.

Mijn uitgangspunt is dat resultaten van publiek en publiek/privaat gefinancierd onderzoek altijd vrij beschikbaar moeten zijn. Omdat het om publiek geld gaat, en er voor de uitrol van Open Access technisch in principe geen belemmeringen zijn, acht ik het van belang dat dit binnen afzienbare tijd gebeurt.

Daar heeft de staatssecretaris ook ideeën bij – die overigens makkelijker gezegd dan gedaan zijn – en hij is van plan om in 2016 een verplichting voor Open Access publiceren van onderzoeksresultaten van met (deels) publieke middelen gefinancierd onderzoek, op te nemen in de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek. Als het nodig is, voegde hij er aan toe maar gezien alle praktische hindernissen kan ik me bijna niet voorstellen dat het niet nodig zal zijn.

Of alle media-aandacht de laatste tijd over de kwaliteit (en de kwantiteit) van wetenschappelijke output een rol gespeeld heeft durf ik niet te zeggen maar steeds vaker krijg ik het idee dat Open Access ook gezien wordt als een goede manier om tot meer transparantie te komen in het wetenschappelijk publiceren. Hoe beter de toegankelijkheid is, hoe beter ook de controle kan zijn op wat zich achter de schermen van het publiceren afspeelt.

Eén van die aspecten achter de schermen van het (Open Access) publiceren heeft te maken met auteursrecht. Auteurs/onderzoekers willen (of moeten) in toonaangevende vaktijdschriften gepubliceerd worden en ondanks alle aandacht en focus op open accessbeleid betekent dat nog steeds dat er vaak rechten overgedragen moeten worden aan de uitgever van een tijdschrift om te kunnen publiceren op een wijze die onderzoekers wenselijk vinden. En dan is het een gepasseerd station als je de onderzoeksresultaten ook nog Open Access beschikbaar wilt maken want je kunt slechts één keer bepalen wat je met je auteursrechten wilt doen. Het is of het één of het ander.

Of toch niet?

Het ligt voor de hand om de facilitering en stimulering van Open Access publiceren te borgen in een wet. Maar of je dat bereikt door een additionele verplichting op te nemen in de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek is maar zeer de vraag. De reikwijdte van deze wet is relatief beperkt (tot de onderwijs- en onderzoeksinstellingen) en bestaande praktijken, publicatiecultuur en andere belangen zullen net zo zwaar blijven meetellen als een additionele verplichting om Open Access te gaan publiceren. En in de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek kun je wel iets gaan verplichten maar is het ondoenlijk om de bijkomende randvoorwaarden te regelen. Wie bekostigt deze publicatieroute, wanneer moet het per se en wanneer niet en je behoudt dezelfde problemen rondom de overdracht van auteursrechten.

Juist de positie van auteurs als het gaat om het overdragen van hun auteursrechten staat echter al centraal in een compleet ander wetsvoorstel waar al jaren aan gewerkt wordt. De wet Auteurscontractenrecht stelt een wijziging voor van zowel de Auteurswet als de Wet op de naburige rechten om de positie van auteurs en uitvoerenden te versterken in de auteursrechtwetgeving. Ik ga er verder op in zodra er zicht is op een daadwerkelijke behandel- en ingangsdatum maar in het kort komt het er op neer dat een maker van een werk een licentie moet verlenen voor het geheel of een gedeelte van het auteursrecht aan een ander voor exploitatie. Aan deze exploitatieovereenkomst zitten dan echter wel beperkingen die meer controle geven aan de makers en uitvoerenden. Zoals een ‘bestseller’ voorwaarde die een aanvullende vergoeding oplevert voor een auteur als zijn of haar werk commercieel succesvoller is dan verwacht. En een ontbindende voorwaarde als bijv. een uitgever een werk niet (meer) uitgeeft zodat een auteur dat werk zelf (of via een andere partij) kan exploiteren. Vandaar ook de naam van het wetsvoorstel want er wordt veel meer gestuurd op het aangaan van contracten waarbij beide partijen zich goed bewust dienen te zijn van hun rechten en plichten.

Het ligt dan ook veel meer voor de hand om Open Access te faciliteren in de Auteurswet, moet kamerlid Taverne van de VVD gedacht hebben. Afgelopen week bracht hij een amendement in op het wetsvoorstel Auteurscontractenrecht die een nieuw artikel (25fa) moet gaan toevoegen aan de Auteurswet.

Artikel 25fa
De maker van een kort werk van wetenschap waarvoor het onderzoek geheel of gedeeltelijk met publieke middelen is bekostigd, heeft het recht om dat werk na verloop van een redelijke termijn na de eerste openbaarmaking ervan, om niet beschikbaar te stellen voor het publiek, mits de bron van de eerste openbaarmaking daarbij op duidelijke wijze wordt vermeld.

Deze bepaling is deels geïnspireerd op artikel 38 lid 4 van de Duitse auteurswet zoals die per 1 januari 2014 is gaan gelden maar ook op auteursrechtwetgeving die inmiddels in o.a. Amerika van kracht is geworden.

Zoals Taverne ook in de Toelichting beschrijft:

Door deze bepaling behoudt de auteur het recht om zijn wetenschappelijk werk dat met openbare middelen is gefinancierd gratis via internet in open access beschikbaar te stellen. Werk van personen in dienst van een universiteit of ander door de overheid gefinancierde onderzoeksinstelling wordt geacht geheel of gedeeltelijk met openbare middelen zijn is bekostigd. De term «voor het publiek beschikbaar stellen» verwijst naar de openbaarmakingsvorm waarbij materiaal per draad of draadloos voor leden van het publiek beschikbaar wordt gesteld op zodanige wijze dat zij daartoe op een door hen individueel gekozen plaats en tijd toegang toe hebben». Dit is de internationaal gebruikelijke omschrijving van beschikbaarstelling via internet. Voorwaarden zijn dat de beschikbaarstelling geschiedt om niet, hetgeen een wezenskenmerk is van open access, en dat de bron van de eerste openbaarmaking, bijvoorbeeld het wetenschappelijke tijdschrift waarin het werk voor het eerst is gepubliceerd, wordt vermeld.

Deze bepaling is echter wel een stuk flexibeler dan vergelijkbare bepalingen in de wetgeving van Duitsland en Amerika. Zo wordt de termijn waarop een artikel Open Access gepubliceerd mag worden niet gefixeerd maar is dat onderwerp van te maken afspraken zodat ook de (financiële) belangen van een wetenschappelijke uitgever bewaakt worden die immers wel moet investeren in het publiceren en het organiseren van peer review. En dan maakt het wel verschil met welke frequentie een tijdschrift artikelen publiceert en in welk vakgebied er gepubliceerd wordt. In de Toelichting vermeldt Taverne dat er bij geschillen over de termijn een rechter aan te pas kan komen hoewel dat wellicht iets laagdrempeliger georganiseerd kan worden me dunkt.

Mits en zodra deze bepaling geldend recht wordt in de Auteurswet zou het meer kunnen doen voor de toegankelijkheid van wetenschappelijke publicatie en onderzoeksgegevens dan alleen maar een verplichting in de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek. In plaats van of het één of het ander heb je dan wel ineens beide opties tot je beschikking als je gaat publiceren. Ook al kies je voor traditioneel publiceren met overdracht van rechten bij een wetenschappelijke uitgever, na een bepaalde termijn kun je datzelfde artikel alsnog gratis (Open Access) beschikbaar stellen zonder dat je dit in een overeenkomst vastgelegd hoeft te hebben. Mits je daarbij vermeldt waar het artikel oorspronkelijk (in) verschenen is.

In het ideale scenario zou de route naar Open Access publiceren overigens in beide wetten vastgelegd kunnen worden. In de Auteurswet om een auteur/onderzoeker de wettelijke mogelijkheid daartoe te geven en in de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek om de prikkel te geven ook daadwerkelijk gebruik te maken van die wettelijke mogelijkheid.

Een Open Access een-tweetje als het ware.

#

Raymond Snijders

Sinds 1995 houdt Raymond zich bezig met de combinatie van ICT, bibliotheken en onderwijs vanuit het perspectief van (vooral) de bibliotheek en informatievoorziening. Thans is hij werkzaam bij de Hogeschool Windesheim als senior informatiebemiddelaar en houdt hij zich bezig met de digitale bibliotheek, contentlicenties, ebooks en auteursrecht. Over deze onderwerpen en de impact die ze (kunnen) hebben op het onderwijs en bibliotheken blogt hij sinds 2006 op zijn Vakblog. In 2013 won hij de Victorine van Schaickprijs voor zijn blog.

Comments (22) Write a comment

  1. helder stuk. Ik zou er bij willen zeggen: wellicht is het ook slim om in de CAO’s voor HBO en Universiteiten één gelijkluidende bepaling over auteursrechten op te nemen.

    Reply

  2. Pingback: Open Access publiceren, de Big Deals en de sigaar uit eigen doos | Vakblog

  3. Pingback: Over Big Deals, Open Access en de onderhandelingen tussen Elsevier en de universiteiten - Vakblog

  4. Pingback: Auteurscontractenrecht: Open Access in de Auteurswet vastgelegd - Vakblog

  5. Pingback: Vanaf 1 juli 2015: de Wet auteurscontractenrecht - Vakblog

Leave a Reply

Required fields are marked *.


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top