Over discoverability van nieuwsartikelen

Dat het traditionele model van kranten en nieuwsmagazines geen eeuwig leven beschoren is, daar is iedereen het wel over eens. Het aantal abonnees daalt al jaren en hoewel bij sommige kranten de duikeling van hun papieren oplage gecompenseerd wordt door een stijging van de digitale, staat ook de vorm zelf onder druk. Ook ik vraag me af waarom ik moet betalen voor een hele krant terwijl ik alleen maar één of enkele artikelen wil. De tijd nemen om een hele krant door te bladeren, op zoek naar die paar artikelen die ik wellicht interessant ga vinden, is wat mij betreft voorbij.

En dat traditionele model is inmiddels ook niet meer de enige manier om nieuwsartikelen tot je te kunnen nemen. De Correspondent, eLinea, MyJour en ook kranten als NRC zelf struikelen over elkaar heen om nieuwe alternatieven te bieden. De Correspondent focust zich op kwalitatief goede artikelen die verspreid mogen & kunnen worden via social media voor een vast bedrag per jaar. eLinea biedt losse artikelen uit kranten en magazines die zowel per stuk middels een tegoed, als middels een abonnement onbeperkt gelezen kunnen worden terwijl MyJour ongeveer hetzelfde doet maar dan zonder de mogelijkheid van een ‘all you can read’ abonnement. NRC experimenteert al een tijd met twee NRC Reader apps waarin selecties van NRC content aangeboden worden en stelde recentelijk nog hun hele archief van 1,5 miljoen artikelen open voor de losse verkoop. Ook daarmee kun je losse artikelen kopen vanuit een tegoed.

Discoverability

Nou is het bijzonder leuk en aardig dat je losse artikelen kunt kopen bij al die diensten maar is er wel een nieuw probleem hierdoor ontstaan. Hoe weet je namelijk als consument welk artikel wel en welk artikel niet de moeite waard is om te lezen? Om te kopen zelfs? Met de keuze voor een krant (op basis van inhoudelijke of ideologische redenen) hoefde je voorheen niet na te denken over het terugvinden van losse artikelen. Een redactie bepaalt immers wat er aan artikelen geplaatst wordt en als lezer sloeg je eenvoudigweg alle artikelen over die je niet interessant leken. Nieuwsartikelen hebben niet voor niets (grote) koppen. Ze zijn er om je aandacht te trekken en je met één oogopslag duidelijk te maken waar een artikel over gaat.

Gooi alle losse artikelen uit meerdere kranten en magazines op één hoop en dan kun je weliswaar (alleen) betalen voor de artikelen die je interessant vindt, maar het wordt vele malen lastiger om kaf van koren te scheiden en de voor jou interessante artikelen te vinden. De discoverability van nieuwsartikelen staat ineens centraal bij deze nieuwe modellen van nieuws aan de man brengen. Het vermogen van een artikel om gevonden te worden want je hebt niets aan goede content als niemand het herkent of het kan terugvinden.

Delen via social media is content curatie?

Social media lijkt het toverwoord te zijn als het gaat om nieuws onder de aandacht te brengen. Content curatie – het selecteren en filteren van aanbod in content ten behoeve van een specifieke doelgroep – begint vaak nog steeds met een vorm van redactioneel proces maar verschuift ook door naar de socialmediaplatformen waar mensen nieuws delen met hun volgers, vrienden of kringen. De Correspondent is een zeer goed voorbeeld hiervan: ze streven er naar om dagelijks enkele kwalitatief hoogstaande artikelen te produceren (in plaats van vele tientallen) en moedigen hun abonnees juist aan om artikelen te delen via social media. Die artikelen zijn vervolgens gratis te lezen vanuit de gedachte dat de eigen artikelen de beste reclame voor hun site zijn. Zowel de Correspondent als alle gebruikers die hun artikelen delen en verspreiden dragen bij aan de discoverability van de artikelen. En laten op deze manier duidelijk de toegevoegde waarde van het model zien.

Dat de Correspondent hun eigen artikelen ‘weggeeft’ via social media is een keuze die met name de traditionele media (nog) niet willen maken. Ook al kun je links naar artikelen als gebruiker van eLinea of MyJour plaatsen op social media, je komt voor een betaalmuur te staan als je op die linkjes klikt en daarmee is het inzetten van social media eigenlijk nutteloos voor deze platformen. Dezelfde kritiek had ik ook op de dienst van NRC: Gaan betalende abonnees op de papieren of digitale NRC kranten interessante artikelen opzoeken op de site en delen met hun netwerk? Wetende dat geïnteresseerden een account moeten hebben met een tegoed en 10 cent moeten betalen voor het lezen van dat artikel? Het lijkt me niet. 

Hoe zou het moeten dan? Idealiter?

De concurrentie wordt alleen maar groter natuurlijk. Behalve de eerder genoemde diensten zijn ook andere kranten aan het kijken hoe ze deze nieuwe markt van verkoop van losse artikelen kunnen betreden. En zijn diverse kranten ook al met hun inhoud aanwezig op andere platformen. Daarbij bevindt Blendle zich op dit moment in een betafase en gaat deze nieuwe dienst ook artikelen van de meeste landelijke dagbladen los te koop aanbieden, gecombineerd met een socialmedia-achtige functie in het platform zelf.

De uitdaging is – denk ik – om mensen die nieuws willen lezen actief te wijzen op meerdere soorten interessante artikelen. Zodat ze een manier hebben om op de hoogte te blijven van artikelen over onderwerpen die ze boeien (zoals nieuws over een voetbalclub, wetenschapsartikelen of columns van specifieke columnisten) maar ook door medegebruikers van zo’n dienst makkelijk gewezen kunnen worden op nieuwsartikelen die ze zelf niet vanuit hun eigen interesses zouden lezen. En daar moeten zo min mogelijk drempels voor zijn natuurlijk.

De Correspondent komt wat dat betreft al heel aardig in de buurt maar heeft het nadeel dat er (voorlopig?) veel meer mensen elkaar zullen verwijzen naar artikelen uit landelijke dagbladen dan naar artikelen uit de Correspondent. Maar juist die landelijke dagbladen zullen voorzichtig blijven als het gaat om het promoten van de gigantische hoeveelheid artikelen die er dagelijks geproduceerd worden. Niet alleen is dat onwerkbaar en onpraktisch maar kranten kijken niet naar de populariteit van hun losse artikelen maar naar de oplage van hun krant zelf. En dan is het oppassen dat betalende abonnees niet de afweging gaan maken tussen enkele euro’s per maand betalen aan losse artikelen uit alle kranten of honderden euro’s per jaar aan slechts één krantenabonnement.

Dat is namelijk precies de afweging die ik ga maken als eind dit jaar mijn abonnement afloopt.

#

Raymond Snijders

Sinds 1995 houdt Raymond zich bezig met de combinatie van ICT, bibliotheken en onderwijs vanuit het perspectief van (vooral) de bibliotheek en informatievoorziening. Thans is hij werkzaam bij de Hogeschool Windesheim als senior informatiebemiddelaar en houdt hij zich bezig met de digitale bibliotheek, contentlicenties, ebooks en auteursrecht. Over deze onderwerpen en de impact die ze (kunnen) hebben op het onderwijs en bibliotheken blogt hij sinds 2006 op zijn Vakblog. In 2013 won hij de Victorine van Schaickprijs voor zijn blog.

Comments (18) Write a comment

  1. Pingback: Nieuwsartikelen kopen, lezen en delen met Blendle | Vakblog

  2. Pingback: Over Blendle, verdienmodellen en de hype van (weer) artikelen lezen | Vakblog

  3. Pingback: Kiosken & discoverability: structuur in de stortvloed - Blog - De Nieuwe Reporter - Journalistiek & Nieuwe Media

Leave a Reply

Required fields are marked *.


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top