Mijn krantendilemma of waarom ik nog steeds overweeg om voor een krant te betalen

Afbeelding bij Mijn krantendilemma

Een zwartwit foto uit het Nationaal archief illustreert treffend hoe normaal het ooit was om een krant te lezen. In 1969 was je van een krant afhankelijk om op de hoogte te blijven van de wereld om je heen. Er was al wel TV natuurlijk maar als je rustig op je gemak, op een bankje, de achtergrond wilde weten van de landing op de maan dan had je daar de krant voor.

Ook bij ons thuis was dat niet anders en ik heb nooit anders geweten dan dat elke middag de regionale krant in de brievenbus werd gestopt door een krantenjongen. Jarenlang was dat nog zo’n grote groene bus die bij de weg aan een paal was bevestigd en ik kan me nog prima herinneren dat ik de krant vaak uit de bus haalde. Vooral in de stromende regen want dan hadden mijn ouders niet zo heel veel haast meer om de krant te willen lezen. Zelf las ik de krant niet  – nieuws boeide me toen niet – maar ik knipte dagelijks de Suske en Wiske strip uit en plakte die in een schrift. Net zo lang tot ik het hele verhaal compleet had.

Tijdens mijn middelbare schooltijd las ik altijd de zaterdagkranten en ook tijdens mijn studie bleef dit mijn gewoonte. Eerst nog de regionale krant maar de Volkskrant had veel vacature-advertenties en dat vond ik ook interessanter toen ik het einde van mijn studie naderde. En heel geleidelijk, na al die jaren, moet het er toch ingeslopen zijn. Nieuwsberichten lezen is voor mij onlosmakelijk verbonden met het lezen van een krant. Of nog erger denk ik want ik beschouw mezelf als ‘iemand die een krant leest’. Oh jee.

Krantendilemma

En dat is helemaal niet handig natuurlijk. Want ik lees nieuws online, ik pluis RSS-feeds door en vind Blendle, MyJour, en eLinea erg interessante ontwikkelingen en fantastische bronnen om gericht op zoek te gaan naar nieuws. Maar hoe vaak ga je nou op zoek naar specifieke artikelen als je op Twitter, via NU.nl of de andere gratis nieuwssites al wordt bedolven onder het nieuws? Ik doe het in elk geval minder vaak dan ik gedacht had.

Omdat ik een krantenabonnement nooit heb kunnen loslaten had ik die ook altijd nog. Jarenlang had ik actie-abonnementen op diverse landelijke dagbladen maar toen vier jaar geleden het NRC begon met een iPad-actie nam ik een vast abonnement op de papieren editie van nrc.next. Zo’n iPad was niet te versmaden natuurlijk. Twee jaar later wisselde ik naar de digitale editie van NRC Handelsblad, meer omdat ik toe was aan een nieuwe iPad dan dat ik behoefte had aan de dagelijkse krant. Drie maanden geleden hoefde ik echter niet lang na te denken of ik het abonnement ging verlengen want ik las de krant misschien nog 1x per maand. Ik annuleerde mijn abonnement en komend weekend kan ik voor de laatste keer de digitale krant downloaden.

Einde verhaal. Of toch niet?

Misschien zijn het de mailtjes die NRC stuurt die me er aan herinneren dat ik toch best nog wel een abonnement wil hebben. Om rustig op een bankje te gaan lezen en te zien wat er in de wereld gaande is.

Misschien word ik toch wat hebberig als ik die nieuwe iPad. Ook al heb ik die niet echt nodig want de oude doet het nog prima.

Of misschien is het toch dat ik mezelf wil zien als ‘iemand die een krant leest’. Nou ja, iemand die geabonneerd is op een krant en theoretisch die krant zou kunnen lezen als er niet zo veel andere afleidingen in het leven waren.

Hoe dan ook, ik heb dus een krantendilemma. Ik hoef geen krant maar ik wil het toch.

Wat nu?

Update 6 november 2014: Ergens irriteert het me dat je niet automatisch toegang hebt tot alle digitale NRC content als je betaalt voor een NRC abonnement. Desondanks heb ik het besluit genomen om een nieuw abonnement aan te gaan op nrc.next. Doordeweeks alleen digitaal en zaterdag de papieren versie. De tijd zal leren of ik mijn goede voornemen kan volhouden om die ook echt te gaan lezen.
@foto via Nationaal Archief op Flickr

#

Raymond Snijders

Sinds 1995 houdt Raymond zich bezig met de combinatie van ICT, bibliotheken en onderwijs vanuit het perspectief van (vooral) de bibliotheek en informatievoorziening. Thans is hij werkzaam bij de Hogeschool Windesheim als senior informatiebemiddelaar en houdt hij zich bezig met de digitale bibliotheek, contentlicenties, ebooks en auteursrecht. Over deze onderwerpen en de impact die ze (kunnen) hebben op het onderwijs en bibliotheken blogt hij sinds 2006 op zijn Vakblog. In 2013 won hij de Victorine van Schaickprijs voor zijn blog.

Comments (13) Write a comment

  1. Lastig! Ik herken het probleem. Ik heb een abonnement op nrc.next en sinds kort ook een proefabonnement op de Volkskrant (moet voor studie tijdelijk twee kranten lezen). Elke dag lees ik wat, daarna gooi ik het op een stoel tot ik tijd heb om ze uit te lezen. En de waarheid is dat die stoel steeds voller wordt en de stapel steeds overweldigender. Er is meer afleiding dan tijd om de krant te lezen..

    Reply

    • Precies! En toch vind ik dat ik de tijd moet maken om een krant door te nemen en de artikelen te lezen die me interesseren. Ik heb, ondanks alles, nu toch weer een abonnement genomen op nrc.next :)

      Reply

  2. Ik werk vaak in het buitenland dus voor mij was een digitale krant reden #1 om destijds mijn eerste iPad te kopen. Wanneer ik in Nederland ben koop ik af en toe een losse krant “voor het gevoel” maar ik zou niet terug willen. Ik merk wel dat ik een digitale krant oppervlakkiger lees, dat zal wel komen door het grotere oppervlak van de papieren versie zodat je oog eerder op een ander artikel valt.

    Wat ik van een krant verlang is vooral de achtergrond journalistiek, dus de langere verhalen, niet zozeer het alledaagse nieuws. Dus de toegevoegde waarde van een “krant” is voor mij niet zozeer het papier maar de redactie die bepaalt waarover de artikelen gaan.

    Reply

Leave a Reply

Required fields are marked *.


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top