Juridische kwesties: Auteursrecht op het intranet

Een kenniswerker die anoniem wil blijven stelt de vraag:

We weten vaak niet hoe om te gaan met auteursrecht(inbreuken) op een intranet. Wat mag je wel/niet publiceren? Wat is een ‘grijs’ gebied. Wanneer kom je in de problemen? De reden voor deze vraag is dat ik op intranetten van bedrijven regelmatig erg veel zie staan wat niet mag: van complete boeken, krantenartikelen tot tijdschriften; van video tot muziek.

Raymond Snijders antwoordt: Dat het online plaatsen en verspreiden van auteursrechtelijk beschermde werken op internet alleen met toestemming mag, dat snappen de meeste mensen wel. De hele wereld kan het dan zien en ook zonder de Auteurswet te hoeven lezen is het duidelijk dat iets op internet zetten zo’n beetje de ultieme openbaarmaking is, zoals beschreven in artikel 12 Aw. En dat is nu eenmaal een recht dat voorbehouden is aan de rechthebbende.

Met diezelfde logica zou je kunnen denken dat het publiceren van artikelen, boeken, video of muziek op een klein afgesloten netwerk – het intranet van je bedrijf – geen openbaarmaking is waar je toestemming voor nodig hebt. Immers, alleen (een deel van) de collega’s van je bedrijf kunnen er bij komen en geen enkele rechthebbende heeft er last van want die weten niet wat er op dat intranet te vinden is.

Maar zo werkt het dus niet.

In de Auteurswet wordt geen onderscheid gemaakt tussen de verschillende manieren van openbaar maken. Ook niet op basis van de hoeveelheid mensen die toegang hebben tot een gepubliceerd werk. De enige uitzondering die gemaakt wordt is ten behoeve van een voordracht, uitvoering of voorstelling in besloten kring. Dit zorgt er o.a. voor dat je in je huiskamer een film kunt tonen aan familie of vrienden zonder dat je daarvoor iets hoeft te regelen. Mits je geen entreegeld vraagt overigens.

Alle andere vormen van publiceren zijn echter gewoon een auteursrechtelijke openbaarmaking. Of je nou een boek uitgeeft met een oplage van 5 of 5000 exemplaren, een studieboek uploadt in de besloten digitale leeromgeving van een school of als je boeken, krantenartikelen, tijdschriften, video en muziek op een intranet zet, het zijn allemaal potentiële inbreuken op het auteursrecht als je dat zonder toestemming van de maker doet.

Het feitelijke antwoord op de vraag is dus dat er geen onderscheid in de Auteurswet wordt gemaakt tussen het openbaar maken van werken op internet en het openbaar maken van werken op intranet. Er is geen grijs gebied want voor beide heb je toestemming nodig van de rechthebbende en je mag geen auteursrechtelijk beschermde werken op je intranet zetten zonder die toestemming. In de praktijk moet er dan een licentieovereenkomst liggen die expliciet toestaat dat een boek, artikel of ander werk op een intranet geplaatst mag worden. In het verleden zijn er bijvoorbeeld enkele rechtszaken gevoerd tegen bedrijven die (dure) nieuwsbrieven verder verspreidden in de organisatie via het intranet terwijl dat niet toegestaan was in de licentie.

Praktisch gezien is er natuurlijk wel een belangrijk onderscheid tussen iets op internet en iets op intranet zetten. Inbreuken op het auteursrecht op een intranet zijn bijna niet op te sporen door rechthebbenden en de “pakkans” is dus een stuk kleiner. Dat maakt het echter niet minder illegaal en als dit consequent en op grote schaal gebeurt, dan loopt een bedrijf wel degelijk risico om de aandacht te trekken van een auteursrechtenorganisatie.

Met alle consequenties van dien.

Deze Juridische kwesties is ook gepubliceerd in IP 3 (2016).

 

Heb je nou ook een vraag over auteursrecht, licenties, portretrecht of een ander juridisch aspect van het werken met informatie? Mail die dan naar redactie (at) informatieprofessional.nl en lees het antwoord terug in de IP en op Vakblog. Oh en je naam wordt er alleen maar bij vermeld als je dat ook wilt dus laat je dat niet tegenhouden!

#

Raymond Snijders

Sinds 1995 houdt Raymond zich bezig met de combinatie van ICT, bibliotheken en onderwijs vanuit het perspectief van (vooral) de bibliotheek en informatievoorziening. Thans is hij werkzaam bij de Hogeschool Windesheim als senior informatiebemiddelaar en houdt hij zich bezig met de digitale bibliotheek, contentlicenties, ebooks en auteursrecht. Over deze onderwerpen en de impact die ze (kunnen) hebben op het onderwijs en bibliotheken blogt hij sinds 2006 op zijn Vakblog. In 2013 won hij de Victorine van Schaickprijs voor zijn blog.

Comments (8) Write a comment

Leave a Reply

Required fields are marked *.


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top