afbeeldingen zoeken freerange

Afbeeldingen zoeken: Freerange

Het valt nog niet mee om geschikte afbeeldingen of foto’s te vinden op internet voor je blog, website of presentatie. Er is veel te doen over auteursrechten op foto’s en je kunt problemen krijgen als je niet goed oplet en de verkeerde foto op je site gebruikt. Toch zijn er veel fotosites waar je goede foto’s kunt vinden die je ook daadwerkelijk mag gebruiken omdat rechthebbenden vooraf toestemming gegeven hebben. Dat kunnen betaalde stockfotosites zijn die je een gebruiksrecht voor een foto verkopen maar ook gratis fotosites die je middels een licentie toestemming geven voor (commercieel) hergebruik van foto’s.

Op dit blog vind je een overzicht van fotosites die ik besproken heb. Het zijn wat mij betreft dus aanraders. Net als deze:

Freerange

Op het eerste oog lijkt Freerange net als alle andere ‘gratis’ stockfotosites te zijn. Een site die begonnen is om goede kwalitatieve foto’s gratis en vrijelijk beschikbaar te maken voor zowel commercieel als niet-commercieel gebruik. En die met behulp van fotografen, die het belangrijker vinden om hun foto’s te delen dan er per se aan te verdienen, de collectie foto’s samen te stellen.

In veel opzichten is dat ook zo maar Freerange is minder altruïstisch dan de meeste van hun ‘concurrenten’. Ja, je kunt er heel veel goede en mooie foto’s vinden die ook allemaal bewerkt en geoptimaliseerd zijn om online en offline gebruikt te kunnen worden maar er ligt wel degelijk een licht commercieel sausje over heen. Freerange biedt fotografen wel een duidelijk platform, laat ze mee delen in Google Adsense inkomsten en promoot het (zeer) commerciële aanbod van Shutterstock overal op de site. En oh ja, je moet een gratis account aanmaken om de foto’s van Freerange zelf te kunnen downloaden. Waar ze expliciet bij beloven dat ze niets doen met die gegevens maar wat natuurlijk wel bij draagt aan de ‘klantenbinding’.

Toch verdient Freerange een plekje in mijn lijst van goede stockfotosites die je veilig kunt gebruiken op bijvoorbeeld je eigen blog. Naast het aanbod van ruim 20.000 foto’s met een CC0 licentie (die je op andere sites ook vindt) hebben ze ook duizenden uitstekende foto’s van fotografen die met een eigen, vergelijkbare, licentie verspreid worden. Dus voor commerciële en niet-commerciële doeleinden en zonder dat naamsvermelding nodig is. Al vinden ze het natuurlijk wel zo prettig als je het wel doet.

Zoeken of bladeren

Op de voorpagina vind je de zoekbalk en daar doorzoek je meteen alle foto’s en illustraties mee. Alles is voorzien van een titel maar vooral ook tags waar je op kunt zoeken. Het varieert hoeveel tags er aan een foto hangen (tussen de 10 en de 40 bij een kleine steekproef die ik deed) en vanzelfsprekend kun je op elke tag doorklikken om meer foto’s te vinden met dezelfde tag.

Op de voorpagina worden in het blok onder zoekbalk ook een paar selecties vooraf aangeboden (de nieuwste foto’s en de populairste foto’s) en kun je bladeren door een aantal categorieën.

Ongeacht op welke manier je gaat zoeken of bladeren zul je zien dat je ook een aantal resultaten van de commerciële stockfotosite Shutterstock te zien krijgt. Dit is feitelijk allemaal reclame die bedoeld is om je te wijzen op hun aanbod. Het is soms wat lastig te onderscheiden bij het bladeren door zoekresultaten of je dit nu in de resultaten van Freerange of Shutterstock doet dus let wel even op.

Heb je eenmaal een geschikte foto gevonden? Dan krijg je bij die foto te zien wat de titel van de foto is, welke tags er aan hangen, de verschillende downloadformaten van de foto en natuurlijk wie de maker van de foto is. Je kunt ook doorklikken op de maker zodat je de rest van zijn of haar foto’s te zien krijgt.

Om de foto te kunnen downloaden (of te openen in online fotobewerker PIXLR) heb je wel een account nodig. Registreren is gratis en ik heb na een paar dagen nog geen reclamemailtjes of zoiets gekregen dus het lijkt er niet op dat je daarmee op een mailinglijst komt te staan.

Een beetje wazig met de licentie

Iets wat je bij de informatie bij een foto niet vindt is onder welke licentie die specifieke foto verspreid wordt. Freerange heeft ruim 20.000 foto’s met een CC0 licentie in de collectie staan maar ook duizenden die voorzien zijn van de Equalicentie. Dat is een vereenvoudigde licentie waarmee je feitelijk hetzelfde mag als de CC0 licentie maar met aanvullende restricties om de foto’s niet te mogen verkopen of bundelen in packs die je zelf als download weer aanbiedt.

Het zal voor de gemiddelde gebruiker een te verwaarlozen onderscheid zijn en dat is ongetwijfeld de reden dat Freerange de licentie niet bij elke foto vermeldt maar toch is het vervelend en onhandig. Het was een kleine moeite geweest om die informatie te tonen en daar meteen ook een suggestie te doen voor hoe je wel de naamsvermelding kunt doen als je keurig naar hun wilt verwijzen (ook al hoeft dat dus niet).

De enige manier om zeker te weten of je met een foto met CC0-licentie danwel met de Equa licentie te maken hebt, is het vooraf filteren op één van de beide licenties. Het nadeel hiervan is dat je dit filter alleen bij de zoekresultaten te zien krijgt, niet als je bladert door categorieën.

Wat mag je dus met de foto’s?

Alle foto’s zijn vrijelijk te gebruiken. Zoals gezegd gebruikt Freerange foto’s met een Creative Commons Zero licentie maar ook met de Equalicentie. Beide komen neer op het mogen downloaden, bewerken, hergebruiken en verspreiden van foto’s voor zowel commercieel als niet-commercieel gebruik. Er is zelfs geen naamsvermelding nodig.

De Equalicentie stelt specifiek:

Freerange Equa licentie

Alleszins redelijk zou ik willen zeggen :)

Overigens adviseer ik om, waar mogelijk, wel altijd een naamsvermelding te gebruiken en de naam van de fotograaf en de site bij de foto’s te vermelden. Op die manier neem je het zekere voor het onzekere en maak je tegelijkertijd anderen duidelijk dat je een foto – met toestemming – correct gebruikt hebt. Als er niets bij staat kun je immers niet zien dat een naamsvermelding niet verplicht is.

#

Tweetweekoverzicht week 3 2019: Factfulness en de brexit, KB en Google digitaliseren door en de nieuwe EU auteursrechtrichtlijn heeft vertraging

Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Afgelopen week was ik druk met werk, met oude en nieuwe hobbies maar heb ik bijna niet getwitterd. En dat heeft natuurlijk wel impact op een tweetweekoverzicht. Het is een nogal kort overzicht daardoor geworden maar dat maak ik volgende week wel weer goed :)

Factfulness en de brexit

Al bijna twee jaar zit ik met verbazing te kijken naar wat zich allemaal in het Verenigd Koninkrijk afspeelt. Natuurlijk, er is niets nieuws aan het de schuld geven van anderen als het in je eigen land niet zo fijn loopt maar dat het land middels een referendum doodleuk het verlaten van de Europese Unie als de enige oplossing ziet die alle problemen moet doen verdwijnen, daar kan ik echt met mijn hoofd niet bij.

Het volk een gevoelsmatig besluit laten nemen over een onthutsend complex vraagstuk als de wisselwerking tussen VK en de overige EU landen is niet een voorbeeld van democratie, het is een voorbeeld van het falen van volksvertegenwoordiging dat een morele plicht heeft om zich door experts te laten inlichten. Niet door de emoties van de buurvrouw die geen baan kan vinden ‘omdat die Europeanen ze allemaal inpikken’.

Enfin, afgelopen week werd het ‘scheidingsvoorstel’ afgekeurd door het Britse Lagerhuis en werd de premier teruggestuurd naar Europa om haar huiswerk opnieuw te maken. Een goede aanleiding om twee filmpjes, ingesproken door Stephen Fry, van eind vorig jaar weer eens onder de aandacht te brengen.

In beide filmpjes (Brexit: facts vs fear en Brexit 2: May & Trump vs Truth) wordt ingegaan op de feiten achter uitspraken die door, vooral, politici gedaan zijn om de stap uit de EU te rechtvaardigen. Hoe politici economen, banken en zelfs hun eigen uitspraken in het verleden compleet negeren en wegzetten als ongewenst negatieve beïnvloeding. Ik las vorig jaar het boek Factfulness van Hans Rosling (vertaald als Feitenkennis maar ik vind factfulness een veel te mooi woord) en ik kan het iedereen aanraden zodat je op zijn minst wat kritischer bent op het moment dat iemand op tv beweert ‘dat uit onderzoek is gebleken’ … dat de mening die je dan te horen krijgt op feiten is gebaseerd.

KB en Google digitaliseren door

Ik schreef al diverse malen over het digitaliseringsproject van de Koninklijke Bibliotheek en Google waarin het boekenbezit van de KB zelf (tot 1870) maar ook dat van diverse universiteitsbibliotheken sinds 2010 gedigitaliseerd en openbaar gemaakt werd. Sowieso omdat dit auteursrechtelijk een heel interessant traject is maar ook omdat het fantastisch is dat dit publiek toegankelijk wordt gemaakt. In eerste instantie via boeken.kb.nl maar wat iets later dus Delpher werd.

Inmiddels zijn we vele jaren verder maar meldde de KB vorige week dat het digitaliseringsproject verder gaat en dat er, behalve 10.000 boeken uit de KB collectie die sinds 2017 in het “auteursrechtelijk veilige gebied” van 140 jaar ouderdom zijn gekomen, ook 20.000 boeken uit de collecties van de Athenaeumbibliotheek Deventer, ZB | Planbureau en Bibliotheek van Zeeland, Universitaire Bibliotheken Leiden, de Openbare Bibliotheek Rotterdam, de Openbare Bibliotheek Arnhem en Atria | Kennisinstituut voor Emancipatie en Vrouwengeschiedenis worden meegenomen.

Goed nieuws dus zou ik zeggen.

De nieuwe EU auteursrechtrichtlijn komt er aan … of voorlopig toch niet?

Er is al veel gezegd en geschreven (ook door mij) over de nieuwe EU auteursrechtrichtlijn. Helaas lijkt het alsof het nog maar om twee onderdelen gaat – terwijl er echt veel meer boeiende dingen in geregeld gaan worden – maar artikel 11 over de linktax en artikel 13 over het ‘uploadfilter’ houden de gemoederen behoorlijk bezig.

In september 2018 stemde het Europees Parlement desondanks in met het voorstel en begon daarmee de fase dat met de individuele lidstaten onderhandeld ging worden of zij ook achter het voorstel staan zodat dit in het voorjaar van 2019 goedgekeurd kon worden.

De afgelopen maanden hebben veel internetbedrijven, met Google/YouTube voorop, zich laten horen over de verwachte gevolgen van de nieuwe wetgeving en liet Google vorige week nog zien hoe kaal Google News er straks uit komt te zien.

Zelfs organisaties van rechthebbenden beginnen zich af te keren van het wetsvoorstel omdat het niet uitvoerbaar dreigt te worden.

Voor morgen, 21 januari, stonden de definitieve onderhandelingen op de planning in het Europees Parlement maar daar is nu toch een kink in de kabel gekomen.

Maar liefst 11 landen hebben namelijk in de consultatieronde aangegeven het voorstel niet te ondersteunen zoals het er nu ligt (Duitsland, Belgie, Nederland, Finland, Slovenië, Italië, Polen, Zweden, Kroatië, Luxemburg en Portugal) en dat betekent dat er opnieuw gekeken moet worden naar de inhoud van het voorstel.

Het lijkt me bijzonder onwaarschijnlijk dat de beide controversiële artikelen verdwijnen uit het voorstel maar de meerderheid van de landen hebben aangegeven dat de rechten van gebruikers een rol moeten krijgen (ipv die van rechthebbenden zoals het er nu staat) dus er zal wel een nieuwe balans gevonden moeten worden die hopelijk beter kan uitpakken dan wat er nu ligt. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

#

Hoe verwijder je inspringende alinea’s in ebooks?

Op Twitter stelde Monica me de vraag hoe je inspringende alinea’s het beste weg kon halen uit een ebook op een ereader. Daar is helaas geen handige 1-klik-optie voor in Calibre en vereist dat je de CSS stijl van het ebook handmatig aanpast. En dat is dus precies wat ik hieronder ga toelichten.

Niemand vindt het prettig om hele lappen tekst van duizenden regels als aaneengesloten blok te lezen. Dat is de reden dat bij de opmaak van boeken er altijd voor gekozen wordt om die tekst onder te verdelen in hapklare, en vooral leesbare, blokken tekst.

Dat gebeurt door de tekst in alinea’s te verdelen, ofwel door regels tekst te scheiden door een witregel ofwel door de eerste regel van dat blokje tekst in te laten springen.

Beide komen veel voor en het is ook niet ongewoon om ze ook allebei in boeken te zien: langere alinea’s die gescheiden zijn door een witregel en binnen de alinea gebruik maken van inspringen om vooral dialoog van personages wat leesbaarder te maken.

Het zal de meeste mensen niet eens opvallen maar in het voorbeeld hierboven van Monica zie je dat het ook te ver kan gaan met dat inspringen. Elke regel van een zinnetje dialoog springt zo ver in dat het heel onrustig leest omdat de tweede regel van die dialoog niet inspringt. En dat herhaalt zich een hele pagina lang waardoor ik goed snap dat dit niet fijn lezen is.

Als het niet makkelijk kan…

Wat je misschien niet weet is dat een ebook eigenlijk een kleine website is en bestaat uit een aantal html pagina’s die met behulp van een CSS stylesheet vormgegeven wordt. Net zoals de layout van tekst op een website, zoals dit blog, wordt bepaald door een CSS stylesheet is dat ook zo met een ebook. In het geval van het laten inspringen van alinea’s zijn er vele manieren om dit te regelen en is dit niet gestandaardiseerd.

Wat dit betekent is dat een ereader zelf niet de afstand van het (eventueel) inspringen van alinea’s kan aanpassen zoals dat bijvoorbeeld wel kan met iets als de regelafstand.

Het vereist dus dat je het ebook opent in ebookeditor (zoals Sigil) en in de html bestanden nakijkt welke CSS stijl en klasse gebruikt worden voor het inspringen van alinea’s … om die vervolgens aan te passen naar eigen smaak. Een basiskennis van HTML en CSS is dus helaas wel vereist.

… dan zoeken we zelf die inspringende alinea’s

Het boek dat Monica las (Donker water) heb ik zelf niet en een heel goed voorbeeld kon ik zelf niet vinden in mijn eigen collectie. En dus heb ik maar een willekeurig rechtenvrij boek – uit het publiek domein – gepakt waar in elk geval inspringen wordt gebruikt aan het begin van elke alinea. Absoluut niet irritant wat mij betreft maar goed, als voorbeeld werkt dit ook prima natuurlijk.

Als je de EPUB in Sigil opent dan krijg je de interne, website-achtige, structuur van het ebook te zien. In de linkerkolom zie je, onder Text, de HTML pagina’s waar het boek uit bestaat terwijl onder Styles de CSS te vinden is.

Klik op een HTML pagina waar de hoofdtekst van het boek staat (de eerste HTML pagina’s zijn de voorpagina, titelblad, colofon enz.) en je krijgt dan de inhoud te zien in het hoofdvenster. Klik vervolgens op het <> icoontje in de menubalk om de HTML code te zien voor die pagina.

Je kunt dan bij de alinea’s zien welke tag en evt. welke CSS stijl er aan gekoppeld is. Eenvoudiger dan in het bovenstaande voorbeeld ga je het niet aantreffen want het is de reguliere <p> HTML tag waar met CSS de vormgeving aan gekoppeld is.

Het zal ook bijna altijd de <p> tag zijn overigens maar het is zeer goed mogelijk dat er al een specifieke CSS klasse bij vermeldt wordt zoals
<p class=”inspringen”> bijvoorbeeld.

Hoe dan ook, je zoekt vervolgens in de CSS de tag of de klasse op.

In mijn voorbeeld dus slechts de p tag (of .inspringen klasse als er <p class=”inspringen” stond) en daar zie je inderdaad dat er een text-indent wordt bepaald van 1.5em.

Hoewel pixels of centimeters ook gebruikt kunnen worden zie je meestal de eenheid em gebruikt worden. Eén em is de dikte van het gebruikte lettertype en hierdoor past het inspringen zich ook netjes aan als er een groter lettertype wordt gekozen.

Het boek van Monica gebruikt zonder twijfel een veelvoud hiervan of heeft de waarde absoluut op een aantal centimeters ingesteld waardoor je het extreme voorbeeld krijgt waarmee deze blogpost begon. Het aanpassen is echter eenvoudig want zodra je het text-indent element gevonden hebt kun je dit aanpassen naar text-ident:0; als je helemaal geen inspringende alinea’s meer wilt of text-ident:1.5em als je daar een grotere waarde hebt staan dan 1.5em.

Bewaar de aangebrachte wijzigingen en je zult zien dat het inspringen verleden tijd is.

Nu is het nog een kwestie van het verwijderen van de oude versie van het boek op je ereader en vervangen door de verbeterde versie zonder inspringende alinea’s.

#

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top