Vakblog gaat stoppen

Het zal niemand ontgaan zijn dat de afgelopen drie jaar er nauwelijks tot geen nieuwe blogposts meer zijn geweest. De zin om te schrijven is er, de ideeën voor nieuwe onderwerpen zijn er en er zijn veel oude blogposts en handleidingen op dit blog die bijna schreeuwen om een update. Er is genoeg op te pakken.

Echter, ik moet ook de feiten onder ogen zien. Daar waar ik tot 2019 elke dag meerdere uren kon en wilde steken in het voorwerk of schrijven van de blogposts, is die tijd er simpelweg niet meer. Een alleenstaande ouder zijn met de zorg voor twee kinderen, het draaiende houden van alle dagelijkse dingetjes in huize Snijders en ook nog mijn fulltime baan ernaast zijn uitdagingen genoeg. Meer dan genoeg zelfs. Hoe graag ik het ook zou willen, de tijd en rust vinden om urenlang bezig te zijn met 1 blogpost? Dat gaat niet meer gebeuren.

Misschien dat dit de komende jaren wel weer gaat komen maar na lang wikken en wegen heb ik besloten dat ik dat niet meer hier ga doen op Vakblog. Ik begon met dit blog in 2006 maar kreeg de smaak pas echt te pakken na 2012 en heb dat tot de zomer van 2019 met ontzettend veel plezier gedaan. Maar net zoals ik afscheid genomen heb van hoe mijn leven er tot die zomer uitzag, ga ik dat nu ook doen met met dit blog. Bijna net zo ‘radicaal’ als ik afscheid genomen heb van de meeste andere spullen die ik de afgelopen decennia verzameld had.

De verdwijntruc die geen truc is

Vakblog gaat niet alleen stoppen, het gaat ook verdwijnen. De afgelopen, pak hem beet, 10 jaar ging er naast het schrijven ook steeds meer tijd naar het technisch beheer en onderhoud van de site. Niet meer (goed) werkende plugins, problemen met scripts die het altijd deden maar dan toch weer niet, aanvallen en hacks waardoor ik gedoe kreeg met mijn hosting enz enz. En die hosting was al niet goedkoop dankzij de grote bezoekersaantallen die vooral Google naar me bracht. Vakblog in de lucht houden voor honderden euro’s per jaar is prima als je dagelijks met je blog bezig bent. Niet als je hoopt in de toekomst weer eens per maand misschien iets te kunnen publiceren.

Die honderden (als het er geen duizenden waren) mailtjes die ik de afgelopen jaren kreeg van wazige lui die mee wilden liften op de prima vindbaarheid van Vakblog in Google middels ‘guest posts’ en andere sneaky advertentiedingetjes, daar wil ik ook wel afscheid van nemen.

Dus ga ik niet Vakblog verhuizen naar een goedkopere webhost om het daar een zachte dood te laten sterven en elk jaar herinnerd te worden aan hoe verouderd de artikelen nu allemaal zijn. Met periodieke mailtjes die informeren naar de mogelijkheden om samen te werken, meldingen van WordPress over updates en falende plugins en waarschuwingen van Google dat ik nu toch echt moet overstappen naar de nieuwe versie van Google Analytics. Nee bedankt.

Wat gaat er gebeuren?

Ik ga de komende maanden mijn eigen blogposts archiveren op een manier dat ik ze zelf wel kan blijven gebruiken zoals ik dat altijd al deed, namelijk als mijn eigen naslagwerk. Alle blogposts (vanaf 2008 toen ik overstapte naar WordPress) zijn al gearchiveerd in de Wayback Machine en verdwijnen dus niet helemaal. Als ik mijn eigen backups gemaakt heb dan zal ik bij mijn webhost zowel de hosting als de domeinnaam per direct stopzetten. Dat zal ergens in december of januari zijn en er zullen zeer waarschijnlijk wel een flesje sterke drank en wat traantjes aan te pas komen ;-)

En dan zal Vakblog weg zijn.

Bedankt!

Ik ben begonnen met Vakblog om voor mezelf dingen op te schrijven die ik interessant vond. Als een buitenboordgeheugen en naslagwerk. En dat is het al die jaren ook voor me geworden en gebleven. Maar er is zo veel meer bijgekomen toen ik (ook) begon te schrijven om het te kunnen delen met anderen. Ik leerde – vind ik tenminste – beter schrijven omdat ik het niet alleen voor mezelf opschreef maar ook een lezer in mijn achterhoofd hield die niet al jaren geïnteresseerd was in die onderwerpen.

De interactie die hierdoor ontstond, dat ga ik meer missen dan het schrijven zelf. De letterlijk duizenden tweets, comments maar ook de enorme berg mailtjes van mensen die via Google de afgelopen 10 jaar op mijn blog kwamen en niet schroomden om me om hulp te vragen. Waar ik soms een klein beetje van baalde maar wat zonder uitzondering altijd eindigde in een heel blij gevoel als ik iemand wel verder kon helpen.

Dus dank aan iedereen die ooit een blogpost van me las, een reactie achterliet, een vraag in de mail gooide of met me in gesprek/discussie ging naar aanleiding van iets dat ik geschreven had. En een speciale dankjewel aan iedereen die (zelfs nu nog) via mail of RSS geabonneerd was op dit blog en elke blogpost voorbij zag komen. Weten dat je gelezen wordt is een fantastisch gevoel. Ik heb een geweldige tijd gehad en dat is vooral dankzij jullie.

Raymond Snijders, november 2022

#

persoonlijke update

Wat is er aan de hand op Vakblog? Een persoonlijke update

Een teken van leven

Als je een frequente bezoeker bent hier dan zal het waarschijnlijk opgevallen zijn dat ik maar nauwelijks iets heb geschreven sinds begin november 2019. Ruim een jaar geleden dus. Ik heb nog wel in de laatste blogposts iets gezegd over persoonlijke omstandigheden maar ik ben er verder niet op ingegaan. Vakblog is voor mij de plek waar ik schrijf over de (vak)inhoudelijke onderwerpen die me interesseren en niet over mij als persoon.

Maar ja. Er is een hele hoop gebeurd met mij. En de mensen om me heen. Het heeft er voor gezorgd dat ik meer dan een jaar lang niet heb kunnen (en willen) schrijven, het heeft me als mens veranderd en het gaat invloed hebben op alles wat er nog gaat komen. In mijn leven maar ook hier op Vakblog.

Dat is de reden dat ik nu toch een update wil geven van wat er allemaal gespeeld heeft en wat er nog steeds gaande is. Als het je niet interesseert en je alleen maar wilt weten of er in de toekomst nog blogposts over ereaders, auteursrecht en boekenplekjes gaan komen, dan kan ik alvast zeggen dat die er volgend jaar zeker weer gaan komen. Schrijven lukt me weer en nog beter, ik heb er ook heel veel zin in. Maar het gaat ook zeker geen ‘business as usual’ worden. Wat dan wel? Kom af en toe een kijkje nemen in 2021 zou ik zeggen.

Beginnen bij het begin

Mijn laatste (poging tot een) tweetweekoverzicht dateert van november 2019 zoals ik al zei hierboven. Maar het begon voor mij al veel eerder. In juli besloot ik een punt achter mijn huwelijk te zetten na 20 jaar. We waren te veel uit elkaar gegroeid, of eigenlijk moet ik zeggen dat ik te veel veranderd was. Geen ruzie (gelukkig) maar wel veel emoties en de start van een pittige periode waarin we beiden samen, en los van elkaar, moesten uitzoeken hoe we dat dan moesten/wilden aanpakken op een manier die bij ons paste.

Maar die tijd zouden we nooit krijgen om dat uit te vogelen. In de eerste week van september kreeg ik, op mijn werk, midden in het tikken van een mailtje last van draaiduizelingen. De hele wereld draaide als een ruitenwisser heen en weer en ik kon niets anders doen dan kruipen en wankelen naar een busje die me – met dank aan een huismeester – naar huis bracht.

Een stoornis aan mijn evenwichtsorgaan zei de huisarts. “Geen zorgen want het lijkt niet chronisch te zijn.” Dat zei de neuroloog vervolgens ook. En de bedrijfsarts, hoewel hij dat vooral zeker leek te weten omdat de oorzaak volgens hem eerder een aanstormende burnout was. Jarenlang korte nachten, lange reistijd en bijna de hele dag met werkdingen bezig zijn. Een groot mysterie vond hij het in ieder geval niet maar dacht, net als de huisarts en neuroloog dat het na een paar weken rust wel voorbij zou moeten gaan.

Die rust zou ik ook al niet krijgen want een week nadat ik onderuit ging, ging Mariska ook onderuit. Letterlijk flauw gevallen van de pijn in haar rug die haar al maanden parten speelde. Ze kon alleen nog maar in bed liggen. Weken lang. Er zat dus niets anders op dan het huishouden te gaan doen en voor haar te zorgen, zo goed en kwaad als het ging. En heel goed ging dat niet want ik was nog steeds heel duizelig en tja, al die jaren met werk bezig zijn had weinig gedaan om me op iets praktisch voor te bereiden als de was doen bijvoorbeeld.

Niet lullen maar poetsen

Na zes weken ging het nog niet beter. Niet met mij en niet met mijn vrouw. Vooral niet met mijn vrouw. De heftige rugpijnen bleken, na een hele hoop gedoe en aandringen op meer/beter onderzoek, afkomstig te zijn van uitzaaiingen naar de ruggewervels. Uitzaaiingen van een agressieve vorm van borstkanker die al te ver gevorderd was om nog te kunnen genezen. Inmiddels was het begin november.

En dan moet je je kinderen diezelfde avond vertellen dat hun moeder ongeneeslijk ziek is. Dat niemand weet hoe lang ze nog heeft maar zeker is dat ze komt te overlijden binnen afzienbare tijd. Naar huis kon ze niet want door de vijf gebroken ruggewervels moest ze opnieuw leren lopen met een rollator terwijl de chemo- en immunokuren opstartten. Na 4 maanden fysiotherapie in een verpleeghuis – en ik alleen met 2 kinderen thuis – kwam ze uiteindelijk naar huis.

Maar ja, dan is alles anders. Begin maart was dat. En 4 dagen later ging alles op slot door corona. Geen therapie meer in het verpleeguis maar wel tijd voor elkaar in het gezin want we gingen nergens naar toe natuurlijk. 2 kinderen thuis, 1 mama in een bed in de woonkamer en papa, tja die was nog steeds niet hersteld.

Geen fictie

In een roman of film zouden ze het prachtig vertellen maar de werkelijkheid is heel wat pittiger. Natuurlijk. De één is bezig met het proces van afscheid nemen terwijl de ander bezig is met het proces van hoe door te gaan na dat afscheid. En hoe je dat nu moet bolwerken met de kinderen. Wat doe je als je bijna alles moet loslaten wat (en hoe) je vroeger was? Als je weet dat je er echt helemaal alleen voor komt te staan en dat je dat voor een belangrijk deel nu al staat? Terwijl thuiszorg, hulpverleners en vele ziekenhuisafspraken er ook voor zorgen dat je nauwelijks een rustig moment hebt.

Maar het leven is geen roman. Zeven maanden had ik – hadden wij – gelukkig nog samen als gezin met een hele hoop ups en downs. Begin oktober trok de mist die al die tijd in mijn hoofd zat eindelijk weg en voelde ik me weer een beetje de oude zoals voor die draaiduizelingen. Het viel echter samen met concentratieverlies, moeite met dingen onthouden en enorme hoofdpijn voor Mariska. Het bleken uitzaaiingen in de hersenen te zijn en na slechts enkele dagen in een hospice is ze 22 oktober overleden.

En nu verder

En nu? Nu gaat het leven verder. De kinderen en ik moeten leren leven met dit verlies. En ook al dachten we daar een beetje op voorbereid te zijn omdat we wisten dat het ging komen, het helpt allemaal weinig. Het gaat goed komen, dat weet ik zeker, maar dat gaat ook flink wat tijd nodig hebben.

Wat betekent dat voor hier op Vakblog? Nou, dat ik heel langzaam de draad weer ga oppakken. Ik heb voor het eerst in ruim een jaar weer zin om te schrijven en ben ook weer in staat om het te doen. Ik ga eerst een paar oudere posts bijwerken en actualiseren, ga de ebook koopjes weer oppakken en ga vast nog wel wat schrijven over ereaders, (gemiste) auteursrechtontwikkelingen en de twee boekenplekken waar ik een jaar geleden de foto’s al voor gemaakt had. En verder kijk ik gewoon even want ik wil schrijven als ik er tijd en zin in heb en laat het echt los om minimaal 10 tot 15 blogposts per maand te schrijven. Maar ik heb er wel heel veel zin in dus ik hoop dat je af en toe voorbij komt en een reactie achterlaat want dat blijft toch echt het allerleukste.

Tot slot wil ik graag iedereen bedanken die een berichtje achter heeft gelaten voor me het afgelopen jaar. Zowel hier, in mijn mail, op Instagram en natuurlijk Twitter heb ik zo veel lieve reacties gekregen en ook al heb ik daar nauwelijks of niet op gereageerd, ik heb ze allemaal gelezen en het heeft me heel erg geholpen met alles. Het is hartverwarmend hoe sociaal en fijn social media kan zijn en hoe veel geweldige mensen ik op deze manier heb leren kennen.

Dank jullie wel!

@headerafbeelding door Gerd Altmann via Pixabay (met toestemming)

#

11 jaar vakblog

Elf jaar Vakblog

Jemig. Vakblog is 11 jaar vandaag. Geen slingers, geen taart en geen cadeautjes maar de verjaardag van mijn blog is elk jaar toch wel een moment om even vol verbazing stil te staan bij hoe ik hier gekomen ben.

In den beginne

Op 6 december 2006 bedacht ik me dat een blog een handige plek zou zijn om dingen op te schrijven die ik interessant vond, die ik wilde uitwerken en wilde vastleggen omdat ik iets uitgevogeld had wat ik niet wilde vergeten. Niet per se om het te delen met anderen – want wie zou dat nou interessant kunnen vinden – maar vooral om het op één plek voor mezelf te bewaren. Mijn buitenboordgeheugen en mijn eigen naslagwerk die ik overal kon raadplegen en kon bijwerken via internet. Tegelijkertijd had ik ook nog eens pret met het ontdekken van hoe de blogsoftware (Pivot, wat later PivotX werd) werkte. Als je functionaliteiten wilde toevoegen of de layout wilde veranderen van je blog dan moest je daar zelf mee aan de slag. Lekker prutsen op info4all.nl wat toen de URL was.

Zo af en toe kreeg ik een reactie (dat was bijna schrikken), ik schreef soms wat langere stukken en had een tijd lang veel plezier met het schrijven, bloggen en prutsen met de blogsoftware.

Begin 2008 lag de ontwikkeling van Pivot zo goed als stil en was het WordPress dat populair was. Ik vond een manier om alle blogposts uit Pivot over te hevelen naar een WordPress installatie, verhuisde Vakblog naar een nieuwe domeinnaam en ging vrolijk verder met schrijven en prutsen.

Bijna het einde

In 2011 had ik het na vijf jaar wel een beetje (veel) gehad. Ik schreef minder en minder en hoewel ik nog genoeg ideeën en onderwerpen had om over te schrijven begon het me tegen te staan om zo veel tijd te steken in een blog waar ik zelf nauwelijks weer iets uithaalde. En dat terwijl het druk was op werk en er genoeg andere leuke dingen waren om tijd in te steken.

Maar ja, stoppen? Dat zou hetzelfde zijn als alles weggooien wat ik al die jaren geschreven had. Een naslagwerk dat niet meer bijgehouden wordt heeft geen functie meer en het idee dat ik alles ‘voor niets’ had gedaan, daar kon ik niet tegen. Dus gooide ik er juist een schep bovenop en ging, geïnspireerd door een andere blogger, dagelijks bloggen in 2012.

Eén jaar lang minimaal 1 blogpost per dag. En dan geen makkelijke korte stukjes om maar die dag af te kunnen vinken. Nee, zo uitgebreid mogelijk en de lat zo hoog mogelijk neerleggen. Ik wilde langere stukken, beter worden in het schrijven en opbouwen van teksten en bewijzen dat het echt mogelijk is om elke dag een onderwerp te vinden.

Het pakte prima uit. Natuurlijk was het niet gemakkelijk om elke dag te bloggen maar het was het allemaal waard. Het werd een uitdaging om te schrijven over onderwerpen op een manier die (hopelijk) leesbaar was voor iemand die er nog niet eerder mee te maken heeft gehad. En dat bleek een hele fijne methode te zijn om juist zelf beter te snappen waar het over gaat. Want je zult het toch echt zelf goed moeten begrijpen voordat je het helder kunt uitleggen aan een ander. Er kwamen ruim 400 blogposts erbij dat jaar en Vakblog haalde de zesde verjaardag zonder problemen in 2012. Vanaf 2013 heb ik het dagelijkse bloggen losgelaten – het was echt niet meer te doen om elke dag 2 a 3 uur eraan te besteden – maar ik ben het schrijven alleen maar leuker gaan vinden sinds die tijd.

En nu?

Huppakee. Ineens is het 2017 en staan er inmiddels meer dan 2000 blogposts op Vakblog. En heb ik zo veel interessante en boeiende mensen leren kennen dankzij mijn blog. Google stuurt maandelijks zo’n 35.000 bezoekers mijn kant op die bijna allemaal tips en trucs zoeken (en vinden) en dat is belachelijk veel als ik terugdenk aan die beginjaren toen ik statistieksoftware installeerde en superblij was als ik meer dan 10 bezoekers op een dag had.

Ik schrijf nog steeds over de dingen die ik zelf leuk en interessant vind, negeer alle ‘aanbiedingen’ van bedrijfjes en sites over advertenties, samenwerkingen, linkruiltjes en ‘hoog kwalititatieve content’ aanleveren voor dit blog en ben nog steeds blij met elke vraag en reactie die ik van anderen krijg.

Maar …

De ‘blogwereld’ is echt onherkenbaar veranderd. Waren er 10 jaar geleden nog tientallen bibliobloggers, inmiddels zijn ze bijna uitgestorven. Er wordt niet meer geblogd om ‘gewoon’ kennis en ervaring te delen. Het gaat steeds vaker om bezoekersaantallen, clicks, monetizen, leads, conversie, click-through-ratio’s en meer van dat soort enge termen. Ik lees de oprechte verbazing van de bedrijven die tegenwoordig uit de mails druipt als ik ze terugmail dat ik niet geïnteresseerd ben in geld verdienen met mijn blog middels advertenties of gesponsorde artikelen.

Waar ik me dan vervolgens weer over verbaas.

Hoewel ik er nog niet over peins om te gaan stoppen gaan er ook voor mij dingen veranderen hier. Ik weet nog niet precies wat en hoe. Andersoortige artikelen schrijven die niet hier op Vakblog gaan komen misschien. Of juist wel. Meer auteursrechtartikelen. Of juist niet.

Vertel me ook als jij ideeën hebt. Misschien heb je wel een favoriete boekenplek die ik moet bezoeken voor een boekenplog? Of zijn er onderwerpen waar ik eens over zou moeten schrijven omdat je er meer over wilt weten?

Oh en om alvast een vraag voor te zijn: nee, ik ga niet beginnen met vloggen en een YouTube kanaal :)

Headerafbeelding via Pixabay met CC0-verklaring gebruikt.

#

  • © 2006- 2021 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top