Tijdschriften en kranten lezen in de Google Play Kiosk

google play kioskVorig jaar introduceerde Google al de Play Kiosk app – oorspronkelijk bedoeld als een Flipboard concurrent – in Nederland. Google Play Kiosk, of Newsstand zoals het in de Engelstalige landen heet, is niet alleen een nieuwsapp maar dient ook als winkel voor kranten en tijdschriften die je er zowel kunt kopen als mee kunt lezen. In Nederland ontbrak toen de mogelijkheid om kranten en tijdschriften te kunnen kopen maar vorige week opende Google alsnog de Kiosk in de Nederlandse Play Store.

Behalve dat er een groot aantal Engelstalige tijdschriften te vinden zijn, is er ook een uitgebreid aanbod van Nederlandstalige tijdschriften beschikbaar waar je een abonnement op kunt nemen (of een los nummer van kunt kopen). Zo kun je in de Kiosk o.a. de Computer! Totaal, PCM, Power Unlimited, Quest, Elsevier, Quote, VT Wonen, National Geographic, Viva maar ook de bekende roddelbladen vinden. De keuze in kranten is een stuk minder want ik kon alleen NRC Handelsblad terugvinden.

Los nummer of een abonnement?

google play kiosk
Heb je een tijdschrift gevonden? Dan kun je het actuele losse nummer rechtstreeks kopen voor een prijs die meestal maar een klein beetje lager ligt dan het papieren exemplaar in de winkel om de hoek. Onder de knop abonneren kun je kiezen of je alsnog het huidige nummer los wilt kopen of dat je maand- en/of een jaarabonnement wilt aanschaffen.
google play kiosk

En hoe lees je de tijdschriften?

Heb je een los nummer of een abonnement gekocht? Dan vind je de nummers automatisch terug in Mijn Kiosk in je account. Dat betekent ook dat ze beschikbaar zijn in de Google Play Kiosk app op je Android toestel waarbij je wel rekening moet houden met de grootte van het scherm: op een Android telefoon is het best lastig om een tijdschrift te lezen. Een Android tablet is daarom eigenlijk wel een vereiste. De Play Kiosk app voor iOS – voorheen Currents – biedt (nog) niet de integratie met de kranten en tijdschriften.

Wil je de tijdschriften wel lezen op een iPad, of op een ander apparaat, dan kun je de webviewer gebruiken. Vanuit Mijn Kiosk kun je doorklikken op de titel van het tijdschrift waarna je het nummer gewoon rechtstreeks in de browser kunt lezen. Ik heb het getest op een laptop, iPad en Surface tablet en dat werkt prima.

google play kiosk
Met een eenvoudige interface en menu – beetje slecht te zien op het screenshot want het schuift automatisch weer in – kun je inzoomen, uitzoomen en het tijdschrift schermvullend weergeven. Bladeren doe je met pijlen aan de linker- en rechterkant terwijl je ook nog door een inhoudsopgave kunt bladeren om snel naar specifieke artikelen of rubrieken te navigeren.

Google Play Kiosk als de ideale digitale lectuurbak?

De tijdschriften zijn uitstekend gedigitaliseerd en ze zijn dus in beginsel prima leesbaar. Het is echter niet ideaal om in een browser een tijdschrift te moeten lezen door de gefixeerde opmaak die nou eenmaal bij de papieren versie hoort. Op een 10″ Android tablet in de Play Kiosk app levert dat geen enkel probleem op maar eigenlijk zou je op alle andere apparaten en formaten een andere weergave willen van de artikelen. Dat zie je nu al bijvoorbeeld bij de digitale (tablet)versies van de kranten – waar je kunt wisselen tussen de layout van de papieren versie en een tekstweergave van alleen het artikel dat je wilt lezen – maar ook de geoptimaliseerde weergave van artikelen bij diensten zoals Blendle, MyJour en de Correspondent.

Google Play Kiosk zou een aantrekkelijke optie kunnen zijn als ze de nadelen van deze huidige beperkingen konden compenseren door bijvoorbeeld aanzienlijk goedkoper te zijn dan de papieren (en al bestaande digitale) alternatieven. Of de mogelijkheid te geven dat je het tijdschrift ook buiten je Play Kiosk account kunt gebruiken. Maar met een prijsvoordeel tussen de 10 en 15% weegt de besparing wat mij betreft niet op tegen de nadelen van het lastige lezen en aangezien je een tijdschrift niet als een PDF kunt downloaden, kan ik er op andere (grotere) apparaten ook helemaal niks mee. Het zou een stuk handiger zijn als je een goede kwaliteit PDF op een tablet zou kunnen lezen in een app van je keuze.

Een tijdschrift kopen en lezen via Google Play Kiosk heeft volgens mij alleen maar zin als je beschikt over een Android tablet van enig formaat. Dat is ook wel logisch als je bedenkt dat het Google vooral gaat om de promotie van de eigen diensten maar zonde vind ik het wel. Of er nog meer tijdschriften in mijn account bij gaan komen – van enkele tijdschriften kun je tijdelijk een gratis nummer lezen – is dan ook nog maar de vraag.

#

Recht op informatie: Vergeetachtige Google

Het Europese Hof van Justitie heeft op 13 mei 2014 een verstrekkende uitspraak gedaan over de rol van Google met betrekking tot het recht op privacy van Europese burgers. Hierdoor heeft elke burger nu het recht om vergeten te worden door Google (en andere zoekmachines) en zoekresultaten uit de zoekmachine(s) te laten verwijderen. In de Recht op informatie rubriek voor InformatieProfessional nr. 6 beschreef ik de achtergrond van deze uitspraak.

-//-

Het internet vergeet niets. Daar kwam de Spaanse vastgoedondernemer Mario Costeja González ook achter. Al googelend op zijn eigen naam ontdekte hij in 2010 dat de zoekmachine in de zoekresultaten verouderde informatie toonde. De Spaanse krant La Vanguardia vermeldde op 19 januari en 9 maart 1998 dat enkele van zijn gebouwen per opbod verkocht zouden worden. De reden: een terugvordering van belastingschulden. Hoewel deze kwestie al lang opgelost was, werd iedereen die González’ naam intikte hiertwaalf jaar later nog altijd op gewezen. Had González niet het recht om in dezen door Google vergeten te worden?

Mario González deed een beroep op de Europese privacywetgeving. Hij diende bij de Spaanse toezichthouder een verzoek in om zowel de krant als Google te verplichten deze verouderde gegevens te verwijderen. De krant mocht de berichten laten staan, maar de toezichthouder ging mee in het verzoek om de zoekresultaten door Google Spanje te laten verwijderen. Google ging in beroep bij de Spaanse rechter die vervolgens in 2012 prejudiciële vragen – vragen van uitleg – stelde aan het Europese Hof van Justitie: hoe moet de Europese privacywetgeving nu exact geïnterpreteerd worden?

Deze aan het Hof voorgelegde kwestie leverde een fundamenteel vraagstuk op over privacy, één van de grondrechten van Europese burgers, dat van oudsher botst met een ander grondrecht: het recht op informatievrijheid van diezelfde burgers om informatie te kunnen vinden.

Het Hof deed op 13 mei 2014 uitspraak en liet het recht op privacy duidelijk zwaarder wegen dan het recht op informatievrijheid. Om te beginnen oordeelt zij dat de Europese privacyrichtlijn een hoog niveau van bescherming van de fundamentele rechten en vrijheden van natuurlijke personen, en met name van hun privéleven, bij de verwerking van persoonsgegevens [beoogt] te waarborgen.

Het recht op een privéleven is bovendien een recht dat in het Handvest van de EU is opgenomen en alle burgers van de Europese lidstaten hebben het recht op de rectificatie, de uitwissing of de afscherming van de gegevens waarvan de verwerking niet overeenstemt met de […] richtlijn, met name op grond van het onvolledige of onjuiste karakter van de gegevens.

Het Hof concludeert vervolgens dat dat het begrip verwerking van persoonsgegevens zo breed gedefinieerd is in de privacyrichtlijn dat het verzamelen, indexeren en tonen van zoekresultaten door een zoekmachine daar gewoon onder vallen. De rol die Google speelt in het wereldwijd verspreiden van deze persoonsgegevens en de bijbehorende risico’s op privacy-inbreuken worden hierbij nog eens benadrukt door het Hof.

Het Europees privacyrecht is daarmee ook integraal van toepassing op Google. Essentieel in deze uitspraak is dat het hier genoemde correctierecht, aldus het Hof, breder geïnterpreteerd moet worden dan alleen de correctie van onvolledige of onjuiste gegevens. Het geldt voor alle – ook feitelijk correcte – gegevens als deze ontoereikend, niet ter zake dienend of bovenmatig zijn voor de doeleinden van de verwerking door de exploitant van de zoekmachine. Is dit het geval, dan moeten deze gegevens en de verwijzingen uit de zoekresultaten verwijderd worden.

Samengevat: burgers hebben het recht om zo’n verwijderingsverzoek in te dienen bij Google en niet de rechter maar Google is verantwoordelijk voor het maken van de afweging tussen de verschillende belangen. De gevoeligheid van de informatie en de impact op het privéleven van de burger versus de informatievrijheid. Hierover merkt het Hof nog op dat in die afweging privacy zwaarder moet tellen dan informatievrijheid, tenzij het over personen gaat die een zichtbare rol in het openbare leven hebben.

En met dit recht van burgers om vergeten te worden moet Google nu aan de slag in Europa. Eind mei lanceerde de zoekgigant een webformulier om een verwijderingsverzoek in te dienen. In de vijftig dagen daarna ontving het bedrijf ruim 250.000 verzoeken van 70.000 mensen die allemaal individueel beoordeeld moeten worden. De eerste zoekresultaten zijn inmiddels aangepast en Mario González wordt in Google niet meer geassocieerd met de twee krantenartikelen.

Toch is de kans klein dat het internet ooit zijn naam en voorgeschiedenis zal vergeten. Daar heeft deze rechtszaak onbedoeld wel voor gezorgd.

Bovenstaande Recht op informatie column verscheen ook in InformatieProfessional 6 (2014).

#

Recht op informatie: De illegale download wordt duur betaald

Het Europese Hof van Justitie oordeelde op 10 april 2014 dat in het bedrag van de thuiskopieheffing – die is verschuldigd voor het vervaardigen van kopieën voor privégebruik van een beschermd werk – geen rekening gehouden mag worden met ongeoorloofde reproducties. Daarmee verviel de interpretatie van Nederland dat je mag downloaden uit illegale bron als invulling voor de thuiskopieregeling. Voor de Recht op informatie schreef ik over illegaal downloaden, het downloadverbod en of je bang moet zijn voor de downloadpolitie.

-//-

Alle Nederlanders die over een internetverbinding beschikken hadden een goede reden om het nieuws van 10 april op de voet te volgen. Toen oordeelde het Europese Hof van Justitie dat een thuiskopieregeling alleen toegestaan is als deze beperkt is tot legale bronnen. Dit heeft als consequentie dat het downloaden uit illegale bron niet langer legaal mag zijn in Nederland onder deze regeling. De media bestempelden dit meteen als een downloadverbod. Er werden doemscenario’s geschetst waarbij downloadpolitie BREIN achter de downloaders aan zou gaan en er torenhoge boetes uitgedeeld zouden gaan worden.

Dergelijke Amerikaanse toestanden zijn gelukkig niet te verwachten in Nederland. De term ‘downloadverbod’ wordt ook ongelukkig gehanteerd want in de wet staat nergens de term ‘downloaden’, laat staan dat er nu ineens een wettelijk verbod bestaat om iets te downloaden.

Het heeft allemaal wel te maken met de door het Hof genoemde thuiskopieregeling die het mogelijk maakt om voor eigen gebruik een kopie te maken van een auteursrechtelijk beschermd werk zonder toestemming van de rechthebbende(n). De basis hiervoor is een uitzondering op het auteursrecht die in artikel 16c van de Auteurswet staat: “Als inbreuk op het auteursrecht op een werk van letterkunde, wetenschap of kunst wordt niet beschouwd het reproduceren van een werk (…), mits het reproduceren geschiedt zonder direct of indirect commercieel oogmerk en uitsluitend dient tot eigen oefening, studie of gebruik van de natuurlijke persoon die de reproductie vervaardigt.”

De wet zegt dus niet dat een thuiskopie alleen gemaakt mag worden als je rechtmatig aan het orgineel ben gekomen en vereist ook niet dat het originele werk rechtmatig gepubliceerd moet zijn. Dit gaf ruimte voor de interpretatie door de Nederlandse overheid dat een thuiskopie gemaakt mocht worden van een werk dat uit illegale bron verkregen was. En daar valt downloaden ook onder want daarmee maak je eveneens een kopie voor eigen gebruik. Het Europese Hof van Justitie oordeelt nu echter dat die interpretatie niet toegestaan is.

Zo is het ineens na 10 april 2014 niet meer toegestaan in Nederland om afleveringen van Game of Thrones te downloaden van The Pirate Bay. Net zoals alle andere werken die zonder toestemming van de rechthebbende(n) geupload zijn en aangeboden worden, nu niet meer legaal te downloaden zijn. Dat geldt niet met terugwerkende kracht voor al eerder gedownloade werken omdat het niet om een daadwerkelijk verbod of wetswijziging gaat.

Mag je dan niets meer downloaden? Natuurlijk wel!, je mag nog steeds een thuiskopie maken van werken als je rechtmatig aan het origineel bent gekomen. Een gekochte of (bij de bibliotheek) geleende cd mag je dus nog gewoon kopiëren. En een thuiskopie maken blijft toegestaan voor alle digitale werken die met toestemming van de rechthebbende(n) gepubliceerd zijn. Foto’s die je op Flickr, Facebook of Twitter gevonden hebt mag je kopiëren bijvoorbeeld, maar ook van films, muziek en ebooks die je gekocht of geleend hebt kun je een kopie maken. Mits je de gemaakte kopieën niet verder verspreidt en openbaar maakt.

Hoe dit nieuwe ‘downloadverbod’ gehandhaafd kan worden, is een ander verhaal. Het EU-Hof erkent dat er geen enkele technische voorziening bestaat om de vervaardiging van ongeoorloofde privékopieën te bestrijden, maar ziet hierin geen reden om tot een ander oordeel te komen over de thuiskopieregeling. Omdat geen enkele instantie miljoenen Nederlanders kan controleren, is de kans groot dat er een gedoogdbeleid zal ontstaan. Rechthebbenden kunnen echter in principe individuele overtreders aansprakelijk stellen als ze muziek, films, ebooks of tv series downloaden en, als we kijken naar de landen om ons heen, lijkt het een kwestie van tijd totdat die mogelijkheid ook hier verkend gaan worden.

Het doet me denken aan de jaren dat je kijk- en luistergeld moest betalen om tv- en radiouitzendingen te mogen bekijken en beluisteren. Diegenen die ‘zwart keken’ liepen het risico om een bezoek te krijgen van de Dienst Omroepbijdragen die dan alsnog dat geld incasseerde. Nu zou dat toch zomaar eens de downloadpolitie kunnen worden die aan gaat bellen om de rekening af te leveren.

Bovenstaande Recht op informatie column verscheen ook in InformatieProfessional 5 (2014).

#

  • © 2006- 2021 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top