SecondLife

Het fenomeen SecondLife begint door te dringen op Windesheim met meerdere collega's die zich erin verdiepen. Nu heb ik er enkele maanden al een tijdje in rondgelopen maar ik verloor al snel mijn interesse. Goed, het is visueel interessanter dan MSN of de irc-kanalen waar ik al vele jaren in vertoef maar het nadeel van alle grote hypes (volgens mij) is dat het begint als nuttig fenomeen maar dat de commerciele belangen er al vlot door beginnen te sijpelen. Leuk dat ik de Vrije Universiteit in Second Life terug kan vinden (het virtuele gebouw zal vast mooier zijn dan het echte gebouw) en leuk dat ik duizenden winkels kan vinden maar is SecondLife daar nu zo speciaal in? De focus op Lindendollars en het economische systeem van SecondLife maakt het in mijn perceptie vooral een 3D, virtuele, webwinkel op een hele grote schaal. Als ik uren mijn poppetje wil aankleden en vormgeven kan ik beter de Sims aanschaffen en als ik met andere mensen wil kletsen via internet, dan heb ik daar ook betere manieren voor volgens mij.

Heb ik wat te zoeken (te vinden?) in SL als ik geen geld wil spenderen? Is SL een hype waardoor je niet meer van deze tijd bent als organisatie als je *niet* in SecondLife zit?

Of zie ik het verkeerd en kunnen we instructies, onderwijs en communicatie ontzettend goed via SL verzorgen? Heeft het een meerwaarde boven alle andere oplossingen die ik niet zie?

Streaming video

Al eerder meldde ik over het bestaan van de Video2Learn wiki met allerlei handigheden voor als je streaming video wilt inzetten in het onderwijs. De laatste dagen ben ik aan het experimenteren geweest (in mijn vrije tijd, maak je geen zorgen) met streaming video om wat meer handigheid te krijgen en wat je er nou precies mee zou moeten willen (kunnen). Initiatieven als YouTube en Google Video hebben een nogal recreatief gebruik en zijn vooral gericht op de 'homevideo's' van eindgebruikers. Educatieve initiatieven komen vooral voort uit de hoger onderwijs instellingen zelf en maken vooral gebruik, net als Academia, van open net opnames/streams als basis voor de digitale collectie. Zoep (van de Vrije Universiteit) met zijn zoekprofielen is daar ook een mooi voorbeeld van maar als je het handmatige werk niet schuwt dan is Uitzendinggemist natuurlijk ook best aardig.

Echter, ook met de supersnelle netwerkverbindingen waar we tegenwoordig over beschikken, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het allemaal nog niet zo lekker loopt. Goed, de postzegels zijn we kwijt als het gaat om de grootte van het beeld maar enigszins beeldvullend de stream willen bekijken moet je echt ook nog niet willen. Net als je een interessante discussie probeert te volgen moet er gebufferd worden en mag je weer wachten op de rest van het verhaal. Toegegeven, via het Videoportal van Surf gaat alles met maximale snelheid en binnen Windesheim is het dan nog goed te doen maar als je thuis ook wat wilt zien, nee, dan zitten we toch weer met snelheidsbeperkingen.

Gisteren dacht ik slim te zijn en mbv een downloadmanager (een stukje software die wat extra mogelijkheden biedt om allerlei soorten downloads te beheren) een stream van Uitzendinggemist als bestand te downloaden, ipv het streamend te bekijken. Dat leverde voor een 25 minuten durende aflevering van Netwerk een 80 MB bestand op dat in de Mediaplayer een beeld van ca. 4 postzegels groot opleverde. Ook niet echt handig maar het keek in elk geval wel beter zonder horten en stoten.

Zelfgemaakt materiaal (een screencast met een uitleg over RSS feeds) kun je ook in Flash formaat opslaan en dan lijken ineens alle beloften wel uit te komen. Niet alleen beeldvullend beeld en geluid, ook de grootte van het bestand is stukken kleiner en het speelt zonder enig problemen af. Het kan prima zijn dat ik iets totaal niet snap maar waarom worden niet alle streaming video's in dit formaat online gezet?

Er is een duidelijk zichtbare trend te zien waarin TV zenders maar ook DVD producenten nu content streamend beschikbaar maken. Vooral iTunes is daarin het gekozen platform en grote Amerikaanse zenders als ABC, NBC en CBS zorgen er voor dat afleveringen van tv series ook daar beschikbaar zijn. DVD producenten die anime (Japanse tekenfilms) uitgeven op dvd schakelen nu proefsgewijs over naar een download- en streamgebaseerd distributiemodel. De vraag is wat een onderwijsonderstelling met deze ontwikkeling kan en natuurlijk welke rol een Mediacentrum er in kan spelen.

Nu zullen we met anime en afleveringen van tv series bijzonder weinig doen natuurlijk maar we praten over wederom een digitale ontwikkeling die echt niet weg zal gaan. Zoep werkt (en ontwikkelt) een zoekprofielensysteem waarbij docenten eenvoudig op de hoogte gehouden wordt van nieuw verschenen videomateriaal. Eenvoudig voor de docent, complex in het beheer achter de schermen. Wat kunnen we als informatiespecialisten nog meer bedenken om dit werkbaarder te maken?

Leerobjecten is mijns inziens de volgende stap of misschien wel de eerste stap. Inzetten in het onderwijs betekent meer en meer dat er losse brokken informatie samengevoegd worden door zowel de docent maar ook de student zelf. Een hoofdstuk uit een boek (het liefste als e-content), een Powerpoint presentatie, een relevant full-text artikel en ja ook een videofragment. Informatiespecialisten hebben een grote rol te spelen in het beschikbaar maken en bemiddelen van deze leerobjecten. Hoe breng je het aanbod centraal naar het onderwijs, hoe zou je het kunnen gebruiken, hoe laat je het aansluiten op de vraag van een docent/student, hoe moet je met copyright/auteursrecht omgaan?

Als we daar de antwoorden op bedenken, dan is het geen vraag meer wat wij kunnen betekenen voor het onderwijs.

Onderwijs & Ontwikkeling

Afgelopen vrijdag bezocht ik als gast een bijeenkomst van het Landelijk Netwerk Onderwijs & Ontwikkeling in Utrecht. Als thema stond het fenomeen hogeschoolbibliotheek geagendeerd en dus was dit een goede gelegenheid om met onderwijskundigen van gedachten te wisselen over nut en noodzaak van een hogeschoolbibliotheek in het onderwijs. Leidraad was het rapport met de toekomstverkenning die vorig jaar door het Samenwerkingsverband Hogeschoolbibliotheken is opgesteld en deze groep was dan ook een mix tussen onderwijskundigen en afgevaardigen uit diverse hogeschoolbibliotheken.

Enigszins voorspelbaar, doch daarom niet minder interessant, was de splitsing van onderwerpen in de discussie. Enerzijds de facilitaire kant door de wens een goed ingerichte leeromgeving te bieden, anderzijds de rol die informatiespecialisten zouden moeten spelen door meer vorm en ontwikkeling aan het onderwijs mee te geven. Terecht werd geconstateerd dat tot op de dag van vandaag het eenvoudig mogelijk is voor een student om zijn/haar diploma te behalen zonder daarvoor ooit een stap in de bibliotheek gezet te hebben.

Met het Xplora model van Avans in het achterhoofd was de eerste conclusie snel getrokken: een goed gebruik (en het sturen daarop) van een leeromgeving is een wenselijke ontwikkeling. Een tweede conclusie duurde wat langer maar kan samengevat worden als het loslaten van de traditionele rol en echt integreren in het onderwijs. Niet door een u-vraagt-wij-draaien mentaliteit maar door als gelijkwaardige gesprekspartner mede vorm te geven aan het gegeven onderwijs. Niet alleen de theorie van vaardigheden maar ook vakinhoudelijk mee kunnen praten over de onderwerpen waar een School mee bezig is. Absoluut de richting die ook door Windesheim ingeslagen is met het Schoolteam model.

De facilitaire kant baart me echter zorgen en blijft, ook afgelopen vrijdag, de kop opsteken. Ja, ook ik denk dat een verregaande integratie/infiltratie in het onderwijs een goede koers is maar feit blijft dat op docent niveau de vragen aan een hogeschoolbibliotheek erg uitvoerend van aard zijn: een sleutelrol spelen in begeleiden van docenten tav de elektronische leeromgeving, invulling geven aan wat Web 2.0 voor docenten kan betekenen, een rol nemen tav het fenomeen Second Life … om maar enkele kreten uit de bijeenkomst te noemen.

Is dit de rol die de bibliothecaris op zich moet nemen? Er lijkt een kloof te zitten in het beleidsmatig willen handelen en de uitvoerende vraag die aan de bibliothecaris gesteld wordt.

Tijdens de studiedag van SOS vorige week werkte ik samen met Roel en Erik Ploeger een mogelijk project uit over informatievaardigheden. Competenties en integratie aan de kant van het onderwijs … het leveren en produceren van op-maat bronnen aan de kant van de voorziening (Mediacentrum). Juist bij dat laatste lijkt nu nergens de aandacht te liggen; de focus op ontwikkeling en aansluiten op onderwijs domineert de nog steeds essentiele kant van bibliotheekinhoudelijke ontwikkelingen. Wie zorgt er voor dat er een goede (digitale) collectie beschikbaar blijft voor studenten en docenten? Wie zorgen voor zelf geproduceerde bronnen en ontwikkelen de benodigde kennis om dit ook te doen? Vraagstukken die onderbelicht blijven naar mijn mening. Het lijkt ook bijna verboden te zijn om breed en aanbodgericht bezig te zijn, terwijl het als hogeschoolbibliotheek toch onmogelijk is om alleen maar vraaggericht te werken voor meer dan 15000 studenten en 1500 medewerkers.

De meerwaarde van de discussie met onderwijskundigen was echter al bereikt door het feit *dat* er een discussie plaats vond. Veel onderwijskundigen hadden nooit gedacht om de diensten en mogelijkheden van de bibliotheek mee te nemen in hun adviezen en dit bewustwordingsproces is al een hele winst. Hopelijk zal dit kunnen leiden tot betere samenwerking in de toekomst voor wat ook een gezamenlijk belang zou moeten zijn. Vanzelfsprekend is die laatste gedachte echter nog niet dus we moeten nog aan de slag!

Pagina 676 of 683« Eerste...153045...675676677...Laatste »
  • © 2006- 2018 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top