Tweetweekoverzicht week 43 2018: YouTube en EU auteursrechtrichtlijn, Art Institute of Chicago maakt 44.000 afbeeldingen beschikbaar en Copyright Office in VS staat DRM verwijderen beperkt toe

vakblog tweetweekoverzicht
Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

YouTube niet blij met de nieuwe EU auteursrechtrichtlijn

Vorige maand stemde het Europees Parlement alsnog in met het opnemen van een uploadfilter in de nieuwe Europese auteursrechtrichtlijn die er aan staat te komen. Artikel 13 beschrijft een verplichting voor contentplatformen om geuploade werken te screenen op mogelijke auteursrechtelijke inbreuken en alhoewel ik er zelf geen seconde aan twijfel dat dit in de praktijk niet kan werken, weerhield dit het Europees Parlement er niet van om alsnog in te stemmen.

De ironie is dat veel mensen YouTube als een soort lichtend voorbeeld zagen van hoe dit dan wel zou kunnen werken. Alle uploads bij YouTube worden ‘gecontroleerd’ door een peperduur systeem dat muziek en beeld vergelijkt tegenover hun eigen database met licenties zodat alleen video’s zichtbaar worden waarvoor YouTube kan garanderen dat ze er iets voor geregeld hebben.

Waarom is dat ironie? Omdat de CEO van YouTube nu zelf waarschuwt voor de consequenties van dit artikel. Op het YouTube blog geeft Susan Wojcicki aan dat die nieuwe maatregel voor miljoenen contentmakers barrières gaat opwerpen en hen gaat weerhouden van het uploaden van hun content, dat het honderdduizenden banen gaat kosten in die industrie en dat het ook de marktwerking op internet gaat bedreigen omdat kleinere platformen zich niet meer kunnen veroorloven te concurreren met de grotere concurrenten.

Logisch ook omdat het filteren van alle geuploade content op mogelijke inbreuken per definitie censuur oplevert en het ook per definitie gaat leiden tot een enorme afname van wat er nog gedeeld kan/mag worden. De kans lijkt me enorm groot dat kleinere concurrenten de nieuwe regels gaan negeren waardoor het aantal ‘Pirate Bay sites’ alleen maar gaat groeien. Waar helemaal niemand bij gebaat is.

Art Institute of Chicago maakt 44.000 afbeeldingen beschikbaar met CC0 verklaring

Als onderdeel van een redesign van de website van The Art Institute of Chicago heeft het museum afbeeldingen van de werken in de collectie vrijelijk beschikbaar gemaakt voor downloaden. Dat betekent dat je meer dan 44.000 afbeeldingen van kunstwerken kunt hergebruiken onder een CC0 verklaring: bewerken, verder verspreiden, commercieel & niet-commercieel zelfs zonder naamsvermelding.

Waaronder bijvoorbeeld de Slaapkamer van Vincent van Gogh.

Copyright Office in VS staat DRM verwijderen beperkt toe

De Digital Millennium Copyright Act (DMCA) is een wet uit 1998 die een tweetal verdragen over auteursrecht implementeert en die in de Amerikaanse auteursrechtwetgeving het grootste deel regelt van auteursrecht op digitale goederen en online. Het is door deze wet bijvoorbeeld dat Amerikaanse bedrijven bij Google en YouTube claims kunnen doorgeven welke content inbreuk maakt en dat deze partijen ook genoodzaakt zijn deze claims af te handelen.

De Copyright Office roept elke drie jaar op om door te geven op welke wijze de wetgeving rekening dient te houden met de veranderende digitale wereld. Op basis daarvan formuleert de Copyright Office uitzonderingen op de DMCA waarbij consumenten en eindgebruikers wat meer ruimte kunnen krijgen. Deze keer voorziet de Copyright Office (PDF, vanaf pagina 13) in een aantal uitzonderingen waardoor het mogelijk wordt om de DRM te breken als je bijvoorbeeld je apparaat wilt repareren. Of als je een gekocht inktpatroon wilt laten werken op een printer van een ander merk.

Het is bizar dat dit soort DRM uberhaupt toegestaan is – het is alleen bedoeld om klanten die ergens voor betaald hebben te dwingen om bij diezelfde leverancier zaken te blijven doen – maar het is wel goed dat er tenminste aandacht voor is om ervoor te zorgen dat als je daar geen zin hebt, je tenminste niet door diezelfde leverancier ook nog aangeklaagd kunt worden.

Het is overigens geen vrijbrief om in Amerika alle DRM te omzeilen en het biedt helemaal al geen praktische handvatten om het ook uit te voeren: de uitzonderingen maken het mogelijk dat je het wettelijk mag doen zonder gevolgen maar het maakt het niet mogelijk dat er tools worden ontwikkeld waarmee je daadwerkelijk kunt doen. Oftewel, je mag het straffeloos doen maar tools om de DRM te breken zijn nog steeds illegaal. Het is een rare wereld …

#

Tweetweekoverzicht week 33 2018: Nintendo en auteursrecht, Google DNS en Pocketbook komt met twee nieuwe ereaders

vakblog tweetweekoverzicht
Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Ik heb vakantie en dat betekent ook deze week minder nieuws en een korter overzicht.

Nintendo en auteursrecht

Nintendo is één van de vele bedrijven die hun intellectuele eigendomsrechten actief gebruiken om op te treden tegen allerlei soorten inbreuken. En dat botst regelmatig met hoe op het internet gebruik gemaakt wordt van de Nintendo eigendommen. De afgelopen jaren probeerde Nintendo o.a. het streamen door YouTubers van hun games te reguleren en zit het (zeer) pro-actief achter elke partij aan die in hun ogen misbruik maakt van hun games of karakters.

Deze maand richtte Nintendo hun pijlen op de website EmuParadise waar o.a. oude NES en SNES spellen te downloaden zijn om gebruikt te worden in emulatoren. De website besloot hierop de deuren te sluiten en dat lijkt nu ook een soort kettingreactie te hebben op andere websites waar emulatoren en oude spellen te vinden zijn.

Even los van de discussie of Nintendo in hun recht staat (want dat staan ze gewoon) en ook los van de vermeende hypocrisie van Nintendo (het hardnekkige gerucht gaat dat Nintendo zelf gebruik heeft gemaakt van dit soort bestanden in de NES en SNES Classic Mini’s die eveneens een emulator gebruiken), focust Techdirt in een interessant artikel op de schade die rechthebbenden veroorzaken in het preserveren van het digitale culturele erfgoed waartoe games nou eenmaal ook behoren.

Net zoals er een periode van bijna een eeuw is waarbij het auteursrecht voorkomt dat foto’s en boeken – die niet meer commercieel beschikbaar zijn – online toegankelijk gemaakt kunnen worden, geldt dat dus ook voor de tienduizenden spellen die de laatste decennia verschenen zijn. Met als additioneel probleem dat oudere games allemaal eigen specialistische hardware vereisen om alsnog gespeeld/bekeken te worden en dat elke vorm van digitale archivering en toegankelijk maken ervan onmiddellijk tot meerdere inbreuken op het auteursrecht leiden.

Het blijft zoeken naar de balans tussen de belangen van rechthebbenden en die van de maatschappij maar ja, wie komt er voor de laatste op?

Google DNS is jarig en populair

In 2009 introduceerde Google een eigen, vrij toegankelijke, DNS server die door iedereen gebruikt kan worden. DNS – het Domain Name System – is het telefoonboek van het internet en zorgt ervoor dat de IP-adressen van websites gekoppeld zijn aan de domeinnamen zodat je bijvoorbeeld geen IP-adres hoeft in te tikken maar via rsnijders.info op mijn blog kunt komen.

Elke internetprovider heeft zijn eigen DNS-servers die automatisch gebruikt worden als je verbinding met het internet maakt maar de snelheid kan behoorlijk variëren en dat is de reden waarom Google met een eigen DNS-server kwam. Door 8.8.8.8 (en 8.8.4.4) te gebruiken in de DNS instellingen omzeil je de DNS server van je provider en gebruik je die van Google. Iets wat handig bleek te zijn toen de DNS servers van Ziggo een tijd geleden bestookt werden met een cyberaanval en internetten onmogelijk bleek.

Vorige week zondag, 12 augustus, was het precies 8 jaar, 8 maanden, 8 dagen en 8 uur geleden dat de DNS server van Google online kwam en daar werd o.a. bij stil gestaan door enkele gebruikscijfers vrij te geven. Volgens Google gebruikt ongeveer 10 procent van alle internetgebruikers de Google DNS en dat is een fors hoger percentage dan ik had gedacht. Het zal mede komen omdat aanbieders van publieke wifi netwerken er ook gebruik van maken maar toch toont het wederom aan hoe groot de impact van Google diensten op het internet is.

Pocketbook komt met twee nieuwe ereaders

Hoewel de Pocketbook ereaders in Nederland via o.a. Mediamarkt, Bol en Wehkamp verkocht worden, zijn de ereaders van het Zwitserse merk tot nu toe altijd een beetje onder mijn eigen radar gebleven. Ik kan nu eenmaal niet alle merken en modellen ereaders kopen en ze hebben geen Nederlands kantoor om reviewexemplaren aan te vragen.

Jammer is het wel want Pocketbook is één van de weinig leveranciers die nog steeds bladerknoppen op de meeste modellen heeft zitten en daar ben/blijf ik groot fan van. Zowel de Inkpad 3 (met 7,8 inch scherm), de Touch HD 2 als het middenklassemodel Touch Lux 3 beschikken over die knoppen maar ik heb ze helaas nog nooit kunnen uitproberen.

Misschien dat de gelegenheid zich alsnog voordoet als het nieuwe aangekondigde opvolger van de Touch Lux 3 zich aandient? De Touch Lux 4 gaat 119 euro kosten en heeft een 6 inch scherm (dat helaas nog steeds blijft steken op een resolutie van 1024×758 en 212 ppi). Deze ereader kan wel voorzien kan worden van een micro-sd kaartje en beschikt dus over bladerknoppen. Pocketbook komt ook met een Basic Lux 2 die met 85 euro een stukje goedkoper is maar het zonder instelbare kleur van de schermverlichting moet doen maar ook geen aanraakscherm heeft. Alle navigatie gebeurt daarop met een fysieke knop.

#

Tweetweekoverzicht week 31 2018: Nieuwe Kobo Originals, Universal en auteursrecht, uitgevers en Pirate Bay, de Boekenbon en mag je legaal vuurwapens 3D-printen?

vakblog tweetweekoverzicht
Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Kobo Originals

Hoe maak je je betaalde dienst met digitale content nog iets aantrekkelijker? Door titels aan te bieden die alleen maar daar op te kijken, luisteren of te lezen zijn natuurlijk. Netflix doet het, Spotify doet het, Amazon doet het en ook Kobo Plus doet dat. Vorig jaar introduceerden Bol en Kobo de Kobo Originals, digitale boeken die (tijdelijk) exclusief en alleen via Kobo Plus te lezen zijn

Daar was de rest van het boekenvak in Nederland niet zo blij mee – ze dreigden met een boycot van de papieren edities – maar dat liep uiteindelijk met een sisser af (€ Boekblad link) aangezien de boeken nu gewoon verkocht worden in de boekhandels.

Bol & Kobo kondigden afgelopen week een nieuwe reeks boeken aan die wederom digitaal alleen via Kobo Plus te lezen. Een trilogie van Lisette Jonkman waarvan de delen op 1 augustus, 1 oktober en 1 december beschikbaar komen. En of we nog meer (sneller) nieuwe titels gaan zien als Originals, dat valt nog te bezien maar het is een boeiend iets om nu ook in Nederland te zien. Ik denk wel dat Bol/Kobo meer van dit soort exclusieve titels wil gaan bieden maar dat hangt vooral af of de effecten op de verkoop van abonnementen zodanig is dat het ook voor de auteurs financieel interessant wordt om hun titels op deze wijze eerst via een abonnementsdienst beschikbaar te maken.

Waarom hebben we bibliotheken?

Een mooi artikel in de Irish Times over de bibliotheek in Dublin en de rol die het vervult in de stad. Zeker de moeite van het lezen waard.

Universal doet weer vervelend over auteursrecht

Jaren geleden spande Universal – de muziekstudio die de rechten op de muziek van Prince heeft – een rechtszaak aan tegen de moeder van een kind (een baby) die danste op een paar seconden muziek van His Royal Badness. Een, volgens velen, belachelijke rechtszaak omdat het fair use beginsel in het Amerikaanse auteursrecht dit gebruik zonder problemen toestond.

De rechtszaak eindigde na meerdere jaren in een schikking waardoor dus uiteindelijk nooit een rechter heeft kunnen oordelen of Universal een tik over de vingers verdiende (of niet). Maar wellicht komt de gelegenheid alsnog want Universal heeft doodleuk weer een zaak aangespannen over het gebruik van de muziek van Prince.

Tegen wie? Tegen een verslaggever die een video verspreidde waarin, vlak nadat het nieuws bekend werd dat Prince overleden was, duizenden fans zich verzamelden in Minneapolis en meezongen met ‘Purple Rain’ als eerbetoon aan de overleden zanger. En dat beschouwt Universal een inbreuk op hun auteursrecht.

Los even van het smakeloze gehalte van deze actie van Universal, is het ongeveer een schoolvoorbeeld van hoe fair use bedoeld is en lijkt er nu toch een kans te komen om hier een uitspraak van de rechter over te krijgen. En wellicht om Universal een beetje goed fatsoen bij te brengen want ze zijn nu al het schoolvoorbeeld van lullig met auteursrechten omgaan.

Uitgevers proberen Pirate Bay site compleet uit Google te krijgen

Het zijn niet alleen platenmaatschappijen die graag procedures en rechtszaken gebruiken om de grenzen van het toelaatbare op te zoeken (of er overheen te gaan). Ook uitgevers gebruiken de DMCA wetgeving – die het mogelijk maakt voor rechthebbenden om hun eigen content te laten verwijderen van websites – niet alleen om hun titels van The Pirate Bay te krijgen … nee, ze proberen om de gehele site, inclusief startpagina, uit de indexen van Google te krijgen.

Google weigert dit echter te doen met het – terechte – argument dat de voorpagina geen inbreukmakend materiaal bevat maar de Amerikaanse uitgevers vinden nog steeds dat de piratensite met wortel en al moet verdwijnen. Met dezelfde argumenten als altijd (niemand betaalt voor de ebooks, het mag niet, enz.) wordt gemakshalve even ‘vergeten’ dat het doel niet de middelen heiligt.

Terwijl al net zo gemakkelijk genegeerd wordt dat afnemende verkopen van ebooks in de VS ook wel eens wat te maken konden hebben met de sterk toegenomen prijzen ervan nu Amazon niet meer eenzijdig de prijzen kan afdwingen. Piraterij van commercieel beschikbare ebooks wil ik niet goedpraten maar het was, is en blijft onzinnig om illegaal gedownloade ebooks te beschouwen als gederfde inkomsten. Juist omdat die downloaders het alleen maar downloaden omdat het geen geld kost.

Blijft de boekenbon?

De omzet van de Boekenbon is de afgelopen tien jaar met bijna 50 procent gedaald naar 20 miljoen in 2017, was de boodschap op Teletekst, de NOS site en zelfs de journaals. De boekverkopers moeten nu besluiten (en stemmen) hoe het verder moet met de Boekenbon want volgens de uitgever die de cadeaukaart beheert kon het anders wel eens op een eind gaan lopen.

Ik weet absoluut te weinig van het reilen en zeilen van de Boekenbon maar ergens voelt het toch wel heel erg knullig aan. Hoezo kun je met een omzet van 20 miljoen een cadeaukaart niet overeind houden? En hoe verzin je het dat de oplossing kan liggen in “een bonus voor verkopers en een hogere marge voor de uitgever van de bon”?

Zorg dat je met elkaar de boel op de rit zet zou ik zeggen. HOE. DAN. OOK.

Mensen kopen minder boeken dan 10 jaar geleden ja maar een groot deel kocht en koopt ze alleen omdat ze een Boekenbon hebben gekregen. Als de Boekenbon verdwijnt dan heb je echt geen kristallen bol nodig om te voorspellen dat dit een forse negatieve impact op toekomstige verkopen gaat hebben. En voor degenen die niet zo goed zijn in rekenen: als je minder of niks verdient, dan heb je ook geen bonus of hogere marges.

Blauwdrukken voor 3D geprinte wapens mogen niet verspreid worden

Dat 3D printers een flinke uitdaging zouden gaan vormen voor het intellectuele eigendomsrecht, dat was al lang duidelijk. Hoe voorkom je dat mensen thuis beschermde ontwerpen gaan printen?

Maar het heeft ook nog een andere kant want behalve dat er rechthebbenden zijn die niet willen dat hun beschermde producten thuis geprint kunnen worden, wil je als maatschappij ook niet alles laten gebeuren. Zoals in dit geval waarin een bedrijf aankondigde om de instructies (de bouwtekeningen voor een 3D printer) voor 3D-geprinte handvuurwapens te verspreiden. Vuurwapens die, omdat ze van plastic zijn, niet worden gedetecteerd in poortjes.

De Amerikaanse rechter heeft het bedrijf, op het laatste moment, verboden om dit te doen na de afweging gemaakt te hebben tussen het recht op informatie delen en de publieke belangen. Het is echter een tijdelijk verbod en in de media is een flinke discussie losgebarsten tussen voor- en tegenstanders.

Ik vrees dat de geest uit de fles is en dergelijke bestanden binnenkort overal te vinden zullen zijn, ongeacht wat een rechter hiervan vindt. Dat er hele bevolkingsgroepen zijn die er kennelijk geen enkel probleem mee hebben dat iedereen zijn eigen vuurwapen kan uitprinten, daarover maak ik me veel meer zorgen eigenlijk. En daar gaat geen rechterlijke uitspraak wat aan veranderen.

#

  • © 2006- 2018 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top