Tweetweekoverzicht week 27 2019: Ebook apocalypse, dashboard kerncijfers hbo en internetconsultatie implementatie EU auteursrechtrichtlijn

Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Heb ik iets gemist? Of ben je wat interessants tegen gekomen? Stuur me dan een mail of tweet en dan neem ik het op in het (volgende) tweetweekoverzicht.

Nog een keer over DRM en ebooks

Los van je eigen persoonlijke voorkeur voor papieren of digitale boeken, valt niet te ontkennen dat verkopers en uitgevers het zichzelf – en vooral hun klanten – erg moeilijk maken door de hindernissen die opgeworpen worden bij ebooks. Een papieren boek koop je (leen je, krijg je) en kun je gebruiken waar je wilt, hoe je wilt en wanneer je wilt. Op de manier die je wilt.

Ebooks zijn in vergelijking met papieren boeken simpelweg een stuk lastiger. Je hebt er een (specifiek) apparaat voor nodig om ze te kunnen lezen en aangezien uitgevers/verkopers allemaal een vorm van controle willen houden op de verkochte ebooks zijn er vaak ook beperkingen gesteld aan het gebruik ervan. Je koopt een ebook maar je hebt lang niet altijd de vrije keuze om het te gebruiken waar, hoe en wanneer je wilt.

Ik zal niet al mijn redenen en argumenten waarom ik tegen het gebruik van DRM ben gaan herhalen – je vindt tientallen blogposts hierover op mijn blog – maar laat ik het als volgt samenvatten: als je ebooks met DRM koopt dan koop je eigenlijk niets. Je wordt niet de eigenaar en de verkoper bepaalt hoe, wanneer en of je überhaupt die ebooks mag (blijven) lezen.

En dat punt werd helaas maar weer eens bevestigd door Microsoft. Twee jaar geleden begonnen ze met hun eigen ebookwinkel in de Microsoft Store waar ze titels verkochten die alleen maar te lezen waren op Windows 10 apparaten via de Edge browser. Vermoedelijk kregen ze inspiratie door het feit dat Apple dat ook al jaren doet (maar dan voor iOS/MacOS apparaten)?

Deze mogelijkheid was alleen beschikbaar in Amerika maar kennelijk hadden ook de Amerikanen geen zin om te betalen voor titels die alleen in een browser te lezen waren op een Windows 10 tablet/laptop/pc want Microsoft kondigde in april van dit jaar aan te gaan stoppen met de ebookwinkel. En de stekker uit de DRM/ebook servers te trekken waardoor niemand meer toegang heeft tot de gekochte titels.

Wired noemt het een ‘Ebook Apocalypse’ en dat is een passende term. Je kon het zien aankomen maar betalende klanten die daadwerkelijk gebruik maakten van de titels zijn in de aap gelogeerd. Microsoft betaalt alle aankoopsommen terug – dat is tenminste nog iets – maar dat zal een schrale troost zijn als je de boeken kwijt bent die je dacht gekocht te hebben.

Sommigen zullen het als de zoveelste reden zien om toch altijd voor papieren boeken te kiezen. En dat is helemaal prima natuurlijk als je daar mee uit de voeten kunt. Zelf probeer ik breder te kijken dan alleen boeken want DRM is al lang niet meer die kopieerbeveiliging voor dat boek, muziekbestand of die film. Het is een middel dat door grote partijen wordt ingezet om klanten te binden aan hun eigen systemen, hun ecosysteem, dat toegang biedt tot een gigantisch aanbod van digitale content dat helemaal geen tegenhanger meer heeft op fysieke media. We leven nu al in een tijd waarin een aanzienlijk deel van film, video en muziekmateriaal digital-only verspreid wordt en ik ben er van overtuigd dat dit ook voor boeken gaat gelden.

Wat de Microsoft ‘Ebook Apocalypse’ vooral laat zien, denk ik, is dat je als boeken-kopende consument anders moet kijken naar ebooks en dit soort ebookwinkels. Het is niet alleen de digitale variant van een boekenplankje dat je voorheen vulde met (dezelfde) papieren boeken. Het zijn tegenwoordig diensten waar je toegang koopt tot digitale content die steeds vaker uniek gaat zijn voor dat medium. En waar je dus de vraag bij moet stellen of de leverancier betrouwbaar genoeg is om die toegang te blijven bieden gedurende langere tijd (of waar je mee kunt leven als die leverancier danwel dienst compleet weg komt te vallen).

Twijfel je daar aan? Dan moet je het vooral niet kopen zodat deze diensten gedwongen worden om met een beter aanbod en betere ondersteuning te komen. Of Microsoft dat nu ook gaat doen?

Dashboard kerncijfers hbo

Meten is weten. Zo eenvoudig is het meestal niet maar als je inzicht wilt krijgen in hoe goed, succesvol of efficiënt iets is, dan zul je na moeten denken over hoe iets georganiseerd is en hoe je dan kunt meten of iets dan ook daadwerkelijk goed werkt.

De Vereniging Hogescholen heeft al vele jaren ‘Feiten en cijfers‘ op hun website staan waar je de (formeel vastgestelde) gegevens van Nederlandse hogescholen kunt vinden. Over hun financiën, personeel, uitval, instroom, diploma’s en studenttevredenheid bijvoorbeeld. De sectorindelingen en inschrijvingen worden bijvoorbeeld ook gebruikt als basis voor staffels in contentlicenties met uitgevers.

De VH heeft nu ook een viertal dashboards toegevoegd waar je in 1 keer een totaaloverzicht krijgt van de gehele hbo sector, studiesucces, instroom/diploma’s en personeel respectievelijk.

Internetconsultatie implementatie EU auteursrechtrichtlijn

Nederland bewijst dat het implementeren van nieuwe wetgeving ook heel snel kan verlopen want op 2 juli verscheen de internetconsultatie al met het implementatiewetsvoorstel voor de EU auteursrechtrichtlijn.

Het wetsvoorstel zelf is te downloaden (hier) en daar hoort ook de memorie van toelichting bij (hier).

Ik heb alleen nog het deel in het voorstel gelezen met betrekking tot de onderwijsexceptie want na ruim 10 jaar ervaring met het werkbaar krijgen van readerregelingen voor het onderwijs was mijn hoop dat de verruimde mogelijkheden in de EU auteursrechtrichtlijn ook zijn weerslag zouden krijgen in de Nederlandse wetgeving. Helaas lijk ik daar van een koude kermis thuis te gaan komen.

De aanpassing/aanvulling op artikel 16 Aw is heel beperkt en hoewel ik elders vreugde zag over het niet kiezen voor de mogelijkheid om de beschikbaarheid van licenties een rol te laten spelen in de onderwijsexceptie, zag ik juist hierin mogelijkheden om als onderwijssector betere afspraken met uitgevers te kunnen maken over educatief gebruik.

Het is evident dat bij het opstellen van het wetsvoorstel geen enkele partij betrokken is geweest met enige ervaring met het functioneren van de onderwijsexceptie. En met niet 1 maar 2 Netwerken Auteursrechten Informatiepunten in het hoger onderwijs is dat serieus een omissie met gevolgen.

De internetconsultatie loopt tot 2 september – of zoals we in het onderwijs zeggen, het begin van het nieuwe schooljaar – en dat betekent dat het ook nog eens zo goed als onmogelijk is om met een groot aantal reacties uit hogescholen en universiteiten te komen. Ik zal namens mezelf en het Netwerk Auteursrechten Informatiepunten van het hbo reageren maar maak me weinig illusies over de impact daarvan.

Lees je dit en wil je ook reageren? Ga dan naar de internetconsultatiepagina , lees de documenten en laat een reactie achter met jouw ervaringen en verbeterpunten. Ik zal, vanzelfsprekend, een uitgebreide reactie ook hier op mijn blog plaatsen.

#

Tweetweekoverzicht week 26 2019: Muziekindustrie vs muziekstreamripping sites, bijzonder auteursrecht en Bookaroo voor al je boeken?

Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Heb ik iets gemist? Of ben je wat interessants tegen gekomen? Stuur me dan een mail of tweet en dan neem ik het op in het (volgende) tweetweekoverzicht.

Weer een stream-ripping dienst gesloten

De (internationale) muziekorganisaties zijn al jaren bezig met het ‘bestrijden’ van websites en diensten waarmee audio bestanden geript kunnen worden van videostreams. Met name converteersites die mp3’s maken van YouTube filmpjes moeten het hier ontgelden en de muziekorganisaties hebben er al diverse weten te sluiten. Zoals bijvoorbeeld YouTube2mp3.

Nu is Convert2MP3 aan de beurt want daar voert de RIAA ook al sinds 2017 een juridische strijd tegen en de IFPI (brancheorganisatie voor de muziekopname industrie) kondigde afgelopen week aan dat Convert2MP3 de handdoek in de ring heeft gegooid als gevolg van een schikking.

Ik houd hier een dubbel gevoel bij want hoewel het formeel – overduidelijk – altijd gaat om inbreuken op het auteursrecht als een stream wordt omgezet naar een mp3, vind ik het belachelijk dat het zo in het illegale sfeertje wordt neergezet.

Dat de muziekindustrie het onwenselijk vindt dat mensen “gratis” muziek kunnen blijven luisteren door muziekstreams te rippen naar mp3’s snap ik helemaal. Maar ik vind het onwenselijk dat de muziekindustrie kan bepalen dat ik niet meer naar veel soorten muziek kan luisteren tenzij ik een afspeellijst van streams ga zitten maken. YouTube muziekvideo’s doen het heel slecht op mijn, toegegeven al wat oudere, mp3 speler en als de mogelijkheid niet geboden wordt door diezelfde muziekindustrie om de muziek als mp3 aan te schaffen, dan zie ik geen kwaad in het rippen van een stream.

Zoals in bijna alle gevallen waar een entertainmentindustrie met copyright aan het schermen is zou de uitdaging moeten zijn om het legale aanbod uitgebreid, aantrekkelijk en toegankelijk genoeg te maken zodat de noodzaak om het illegaal te doen verdwijnt. En ja, degenen die niet willen betalen zullen een illegale oplossing zoeken (en vinden). Maar daar krijg je toch geen geld uit door achter die illegale tools aan te gaan … die zijn er immers in overvloed en zullen er altijd blijven.

Bijzonder auteursrecht

Als ik auteursrecht uitleg aan studenten dan maak ik dankbaar gebruik van de talloze (en ik bedoel ook echt talloze) voorbeelden van celebrities op Instagram die een geheel eigen interpretatie hebben van hoe auteursrecht werkt. Ik heb een lange rij van voorbeelden van beroemde mensen die foto’s van zichzelf op Instagram posten … en daarna vervolgens in de problemen kwamen met de fotograaf die het prachtige kiekje geschoten heeft.

Het onbegrip is altijd groot want hoe kunnen ze nou inbreuk maken op het auteursrecht van de fotograaf TERWIJL ZE ZELF OP DE FOTO STAAN? Een korte en intensieve botsing met de realiteit later valt het kwartje dat het auteursrecht toch echt toekomt aan degene die de foto maakt, niet degene die afgebeeld wordt. Tenzij in opdracht gemaakt en tenzij er dus afspraken gemaakt zijn over dat auteursrecht.

Ik kan nu ook model Gigi Hadid aan mijn lijstje met voorbeelden toevoegen. Niet omdat ze zo bekend is – ik had nog nooit van haar gehoord maar enfin – maar omdat ze een nieuw hoofdstuk opent in de discussie over dat auteursrecht.

Hadid werd in januari aangeklaagd door een agentschap die claimde dat het model 1 van hun foto’s, waar ze op afgebeeld was, op haar Instagram had geplaatst zonder toestemming. Ze was bepaald niet de eerste en ze gaat niet de laatste zijn die een dergelijke claim om de oren krijgt.

Waar ze nu wel de eerste in is, is in het argument dat ze aanvoert in een poging om de claim bij de rechter van tafel te krijgen: het gebruik van de foto zou onder fair use vallen omdat ze poseerde voor de foto en op die manier dus bijdraagt aan de kenmerken van de foto die door de auteursrechtwetgeving wordt beschermd. Het was niet de fotograaf die bepaalde hoe de foto eruit kwam te zien maar zij zelf. Oftewel, ze beschouwt zichzelf als mede-rechthebbende.

Het zou in het Europees recht niet ver komen als argument omdat we hier geen fair use bepaling kennen maar door te wijzen op het niet-commerciële doel van haar gebruik van de foto op Instagram waar ze actief voor poseerde (versus het overduidelijke commerciële doel dat de fotograaf had met het maken ervan) is het niet geheel denkbeeldig dat er een andere uitspraak komt bij de Amerikaanse rechter. We zullen het zien …

Bookaroo voor al je boeken?

Afgelopen week zag ik, ouderwets bijna, een discussie op Twitter naar aanleiding van een artikel in de Volkskrant over Bookaroo. Bookaroo is een website die volgende week, 3 juli om precies te zijn, lanceert en die inspeelt op de wens/het sentiment /de behoefte van mensen om hun plaatselijke boekhandel te steunen als je boeken koopt. In plaats van gemakkelijk en effectief via Bol te bestellen zeg maar.

Het achterliggende idee is simpel: maak nou eens één website waar mensen boeken kunnen bestellen en die dan geleverd worden door jouw lokale boekhandel. In plaats van op zoek te moeten gaan naar de website van je boekhandel – die er lang niet altijd is – en dan maar te hopen dat ze jouw boek net op voorraad hebben.

Bookaroo beoogt precies dat te gaan doen. De initiatiefnemers hebben ervaring vanuit uitgeverij Das Mag en liepen in het verleden al tegen de strikte voorwaarden, regeltjes en commissies aan die Bol eist voor het verkopen van boeken en zien ruimte om boeken aan consumenten te verkopen waarbij ze gebruik maken van deelnemende lokale boekhandels.

De lezer gaat naar bookaroo.nl en doet zijn bestelling. Bookaroo zet die bestelling vervolgens uit bij de dichtstbijzijnde boekhandel. Als die niet binnen een bepaalde tijd reageert, wordt de cirkel van boekhandels die de order in behandeling kunnen nemen, vergroot. Heeft vóór middernacht geen enkele boekhandel laten weten dat hij het boek op voorraad heeft, dan gaat de bestelling naar CB in Culemborg, die het vanuit het magazijn naar de klant stuurt.

Het lijkt heel erg op het systeem van interbibliothecair leenverkeer in Nederland: als leners een aanvraag voor een boek plaatsen dat niet in de eigen collectie is wordt die uitgezet in een netwerk van leverende bibliotheken totdat er eentje is die het kan leveren.

Hoewel ik het een erg sympathiek idee vind ben ik er echter totaal niet van overtuigd dat het een werkbaar concept is. Ik beschouw mezelf als een groot liefhebber van boekwinkels maar het sentiment dat je per se je plaatselijke boekhandel moet steunen als je boeken koopt deel ik toch echt niet. Het is geen museum of bibliotheek met een culturele of educatieve taak maar een commercieel bedrijf dat de uitdaging heeft om in verschuivende markten en met verschuivende interesses van klanten relevant te blijven. En leunen op sentiment dat je boeken bij een boekhandel behoort te kopen levert je dezelfde doelgroep op als die mensen die nog steeds LP’s kopen in platenzaken.

En ook al zou dat sentiment wel wat kunnen opleveren dan denk ik nog dat de boekhandels er zelf niks mee opschieten. Alle deelnemende boekhandels bij Bookaroo zijn, net als de deelnemende bibliotheken in het IBL systeem, simpelweg onzichtbare leveranciers van dat bestelde boek. Boekhandels zijn alleen magazijnen in het Bookaroo-stelsel die wel of niet een boek op voorraad hebben. Heeft jouw lokale boekhandel jouw bestelling niet? Dan gaat die naar een compleet andere boekhandel die in een andere plaats of provincie ligt. Of dus naar het CB die gegarandeerd alle boeken op voorraad heeft liggen.

De kans dat een door mij besteld boek ook daadwerkelijk rechtstreeks afkomstig is van een boekhandel in Deventer is klein. En wat die boekhandel er mee opschiet als dat wel het geval is ontgaat me echt volledig. Nee, Bookaroo verkoopt heel slim een goed gevoel aan boekenkopers maar ook aan boekverkopers die al lang blij zijn dat er concurrentie met Bol kan zijn.

Terwijl de vraag eigenlijk zou moeten zijn hoe het zo ver heeft kunnen komen dat Bol zo veel effectiever de online boekenverkoop heeft weten te organiseren. Waarom kan Bol wel een gigantisch aanbod van (tweedehands) boeken aanbieden die binnen een dag thuisbezorgd worden en hebben de boekhandels nooit de handen ineen geslagen om tien jaar geleden zelf met iets als Bookaroo te komen? Het antwoord is dat boekhandels als geheel onvoldoende naar online verkoop gekeken hebben waardoor Bol nu de spelregels bepaalt.

Ik hoop oprecht dat Bookaroo een succes wordt maar het is niet voor mij bedoeld. Ik koop een product als ik een boek koop en dat wil ik snel en gemakkelijk kunnen doen. Het is een zakelijke transactie, geen emotionele. Ja, ik wil boekwinkels behouden maar die verantwoordelijkheid ligt toch echt bij de winkels zelf om een nieuwe/veranderende doelgroep aan te spreken en te blijven innoveren. Ik ben heel gemakkelijk te motiveren om naar een boekwinkel te gaan maar ik moet wel een reden hebben die verder gaat dan het sentiment alleen. En die opweegt tegen het enorme gemak dat een partij als Bol nou eenmaal biedt.

#

Tweetweekoverzicht week 23 2019: Over verplicht wachtwoord veranderen, social media bij visumaanvraag, Apple inloggen, Blendle en oproep modernisering leenrechtstelsel

Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Heb ik iets gemist? Of ben je wat interessants tegen gekomen? Stuur me dan een mail of tweet en dan neem ik het op in het (volgende) tweetweekoverzicht.

Verplicht wachtwoord veranderen?

Sterke wachtwoorden gebruiken *en* die ook regelmatig (moeten) veranderen. Het is het mantra van vele websites – en volgens mij van alle IT afdelingen van bedrijven – die daarmee hun gebruikers lastig vallen. Met enige regelmaat moeten die hun, toch al niet te onthouden, wachtwoord weer veranderen en zoals iedereen je kan vertellen is het dan het eenvoudigst om simpelweg 1 cijfer of letter uit hun bestaande wachtwoord te wijzigen.

Wat bepaald niet veilig is natuurlijk. Om nog maar niet te spreken van het feit dat als je eenmaal met veel moeite een sterk wachtwoord bedacht hebt dat aan al die eisen voldoet die IT mensen bedacht hebben, je extreem genegen bent om die op meerdere plekken te gaan gebruiken. WIE GAAT ER IN HEMELSNAAM TIENTALLEN VAN DIE DINGEN BEDENKEN?

Ook Microsoft ziet dat nu in. Tenminste, de noodzaak om periodiek wachtwoorden te moeten wijzigen is nu verdwenen uit het beveiligingsadvies en instellingen die het bedrijf adviseert aan klanten. Multifactor authenticatie ja. Gebruikers elk kwartaal of half jaar hun wachtwoord laten wijzigen nee. Ik ben benieuwd wat bedrijven er mee gaan doen …

Social media accounts doorgeven bij visumaanvraag

Sinds afgelopen week moet je bij een visumaanvraag voor de VS verplicht je social media accounts doorgeven zodat deze ook gecontroleerd kunnen worden. Ergens vind ik dat logisch – als je al verplicht een visum moet aanvragen ligt het voor de hand dat die aanvraag ook wordt beoordeeld op meer dan alleen die paar regels die je op een formulier invult – maar het voelt wel heel erg China-achtig aan allemaal.

Apple inlogsysteem

Ik keek afgelopen maandag naar de Apple persconferentie om wat meer over iOS te weten te komen maar kreeg ook nog eens interessant nieuws over een splitsing van iOS naar een specifieke versie voor de iPad en nieuwe functies voor de AppleTV.

Het meest interessante echter vond ik de privacy opties die Apple introduceerde. Niet alleen kun je straks in apps gebruik maken van een tijdelijk (Apple) mailadres die dan berichtjes van leveranciers doorstuurt via dat adres naar jouw echte mailadres – zodat jouw mailadres dus verborgen blijft voor derde partijen – maar Apple kondigde ook een eigen zogeheten Single Sign On dienst aan.

Sign in with Apple is de concurrent/het alternatief voor inloggen met je Google of Facebook account maar focust zich op het zo min mogelijk doorgeven van gegevens naar websites en appmakers.

Natuurlijk, je kunt je afvragen of Apple meer te vertrouwen is dan Google of Facebook maar Apple verdient zijn miljarden tenminste niet met het tracken van zijn klanten en ik ben in elk geval meer genegen om dit te gaan gebruiken als ik dan toch moet kiezen uit 1 van die drie.

Blendle wijzigt model

Het nieuws komt totaal niet als een verrassing maar afgelopen week liet Alexander Klöpping weten dat Blendle gaat stoppen met het model waarbij, middels een tegoed, wordt betaald voor individuele artikelen.

Blendle heeft dat langer volgehouden dan ik had gedacht. Toen ze begonnen (eind april 2014) eindigde ik mijn blogpost al met de vraag hoe lang gebruikers bereid waren om voor losse artikelen te betalen en die is nu dus beantwoordt: ruim vijf jaar. Blendle introduceerde al hun Premium abonnement vorig jaar, waarbij voor een vast bedrag per maand onbeperkt toegang tot een (selectie van) titels geboden werd en ik was er al van overtuigd dat aanbieders van content op termijn allemaal iets moeten met zo’n dergelijke toegang.

De stap van Blendle om te stoppen met betalen per artikel betekent dus mijns inziens ook alleen maar dat er een nieuwe, en hopelijk betere, dienst overblijft. Blendle heeft thans 60.000 Premium abonnees en wil dat laten groeien naar 100.000. Dan mis je die losse eurocenten per artikel inderdaad niet.

Modernisering leenrechtstelsel

De Auteursbond, Groep Algemene Uitgevers (GAU), Stichting Leenrecht en de Beroepsorganisatie Nederlandse Ontwerpers (BNO) roepen, in een brief (pdf) minister Van Engelshoven van OCW op om het leenrechtstelsel te moderniseren. Het leenrecht is een wettelijke grondslag ingebouwd in de Auteurswet die een vergoeding toekent aan de rechthebbenden als hun boeken geleend (gelezen) worden via de openbare bibliotheken. Per uitlening wordt er een klein bedrag uitgekeerd aan de rechthebbende(n).

De organisaties wijzen op de daling uit de opbrengsten uit leenrechtvergoedingen. Ze spreken van een daling van 75 procent in de afgelopen 25 jaar, van 23 miljoen euro voor 158 miljoen uitleningen in 1995 naar 8 miljoen euro voor 59 miljoen uitleningen in 2018.

Hoewel ik betwijfel of de minister een pot met geld open trekt om de teruglopende vergoedingen te compenseren, lijdt het geen enkele twijfel dat het stelsel aan een update toe is. Met teruglopende uitleningen – door meerdere factoren overigens – ligt het voor de hand om de vergoeding per uitlening op te hogen maar ook om vanuit de branche *en* ministerie goed te bedenken hoe (en of) schrijvers van jeugdboeken beter ondersteund kunnen worden.

En verder nog …

Eén niet correct gelicenseerd deuntje in je intro gebruiken (voor honderden video’s op je kanaal) en daar ga je met de copyright claims. Ook jaren later dus. Moraal van het verhaal: zorg dat je altijd de rechten van muziek goed regelt op je YouTube kanaal.

Ik had mijn eigen gemeente moeten uitnodigen voor de AVG/privacy praatjes die ik het afgelopen jaar gehouden heb. Of zij mij eigenlijk.

De gemeente Deventer deelt de persoonsgegevens van inwoners (dus ook de mijne) met “wel 50 andere gemeenten” en daar kwam een stadsgenoot van me achter middels een tweetal WOB verzoeken. Het gebeurt ongetwijfeld ook in alle andere gemeenten maar wat wel nieuw is dat de rechter dankzij de strengere privacywetgeving daadwerkelijk een schadevergoeding toewees van 500 euro.

Het schept een precedent waarbij letterlijk elke Nederlander zijn gemeente kan aanspreken op de bescherming van zijn of haar persoonsgegevens dus laten we hopen dat alle Nederlandse gemeenten nu eens wat kritischer kijken naar hoe ze hiermee om gaan. Het is tenslotte precies waarvoor die AVG er gekomen is.

#

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top