Tweetweekoverzicht week 38 2019: Digitale publicaties per 1-1-2020 onder laag btw-tarief en doorverkopen digitale games moet mogelijk zijn

Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Heb ik iets gemist? Of ben je wat interessants tegen gekomen? Stuur me dan een mail of tweet en dan neem ik het op in het (volgende) tweetweekoverzicht.

Een nog kariger weekje

Ik was nog steeds duizelig en ziek afgelopen week en toen ging het ook ineens heel slecht met mijn echtgenote. Dus de afgelopen week stond in het teken van verzorgen, huishouden en veel stress. Ik heb dus nauwelijks (zeg maar niet) op het nieuws van de afgelopen week gelet en geen tijd gehad voor tweets, RSS feeds en bloggen. Volgende week komt er nog wel een blogpost over de nieuwe software-update voor de Kobo ereaders maar daar zal het voorlopig eventjes bij blijven vrees ik.

Dit tweetweekoverzicht is dan ook bijzonder kort weer. Het is niet anders.

Btw tarief definitief verlaagd voor digitale publicaties

Ik heb weinig meegekregen van Prinsjesdag en de troonrede maar één van de dingen die desondanks opviel was dat digitale publicaties per 1-1-2020 onder het lage btw-tarief komen te vallen.

Dat was niet echt nieuws omdat daar al jaren van discussies aan vooraf was gegaan in Europees verband – ik schreef er al diverse malen eerder over (o.a. hier en hier) – maar toch wel een beetje omdat de scope van digitale publicaties gelukkig ruimer gerekend wordt dan in eerste instantie het geval leek.

Behalve voor ebooks en digitale kranten/tijdschriften gaat het lage btw-tarief namelijk ook gelden voor de nieuwswebsites van kranten, digitale bladmuziek en databanken. Wel zo eerlijk maar niet per se vanzelfsprekend dus dat is een goede ontwikkeling. Het betekent nog wel wat boeiende administratieve handelingen voor alle licenties die we als onderwijsinstellingen afnemen via SURF aangezien die voor 1-1-2020 betaald moeten worden terwijl het om de toegang in 2020 gaat.

Doorverkopen digitale games via Steam moet mogelijk zijn

Voor wie Steam niet kent: het is het grootste platform waar games op verkocht worden. Hoewel het heel veel voordelen kent om digitaal je games te hebben op 1 platform, zit er voor sommigen ook een duidelijk nadeel aan want je gekochte games zijn onlosmakelijk verbonden en gekoppeld aan je account … zonder optie om een uitgespeelde game door te kunnen verkopen zoals je dat bij fysieke exemplaren wel kunt.

Om fraude en (lastige) handel in games te voorkomen – die vaak ook nog eens voor lagere prijzen in verschillende werelddelen verkocht worden – is het daarom ook onmogelijk om dit te doen. Steam verbiedt het ook expliciet in de voorwaarden. Een Franse consumentenorganisatie spande in 2015 hierover al een zaak aan tegen de eigenaren van Steam en afgelopen week deed het hooggerechtshof in Parijs een uitspraak.

Het hof oordeelde dat aangezien de gekochte games geen onderdeel van een abonnement uitmaken maar daadwerkelijk gekocht zijn als exemplaar, Steam het niet mag verbieden om dat exemplaar door te verkopen.

Hoe en of Steam dat ook in de praktijk gaat (kan) uitvoeren is maar de vraag aangezien de gamemakers daar ook ongetwijfeld een mening over hebben. Het is echter een hele boeiende uitspraak met mogelijk verregaande consequenties als het gaat om eigenaarschap van digitale content.

#

Tweetweekoverzicht week 20 2019: Get The Research, de KNVI/IP escape room, laag btw-tarief niet voor alle digitale publicaties en Storytel blijft groeien

Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Heb ik iets gemist? Of ben je wat interessants tegen gekomen? Stuur me dan een mail of tweet en dan neem ik het op in het (volgende) tweetweekoverzicht.

Get The Research

Bijna een jaar geleden kreeg Unpaywall – de maker van de open access knop in de browser waarmee je open access versies van betaalde artikelen kunt vinden – een subsidie om een research portal te ontwikkelen zodat onderzoekers gemakkelijker (open access) artikelen konden vinden (in plaats van het telkens als een alternatief van niet-open access artikelen aangedragen te krijgen).

Afgelopen week ging dat nieuwe portal, Get The Research, live met een voor deze tijd kenmerkende kale interface met logootje en enkele voorbeelden van zoekacties.

Het lastige van het beoordelen ‘of het wat is’ bij dit soort metazoekmachines is dat je het erg slecht kunt vergelijken. Want waar vergelijk je het mee? Een discovery tool waarin een flink aantal (betaalde) wetenschappelijke databases in zitten? Of met Google Scholar?

Ik heb me dus niet gewaagd aan een dergelijke beoordeling. Ik denk ook dat onderzoekers die zoekende zijn naar geschikte literatuur de beste personen zijn om dat te doen met een aantal, voor hun relevante, zoekacties die het beste de realiteit weergeven. Mocht iemand zich geroepen voelen, ik ben geïnteresseerd om je review/oordeel hier te plaatsen.

(overigens kan ik wel opmerken dat ik de vormgeving zeer geslaagd vind van Get The Research. De zoekbalk doet een auto-complete op termen en geeft een encyclopedie-achtige toelichting ervan bij de zoekresultaten. Er wordt trouwens ook niet-OA bronnen doorzocht en je vindt dus artikelen die achter een paywall zitten, al heb je bij de zoekresultaten de optie om te filteren op alleen OA artikelen)

De KNVI/IP escape room

Ik poogde vorige week weer eens het stappenplan te doorlopen om de pdf te downloaden van het recentste nummer van de IP. Die valt altijd keurig in papieren vorm op de mat maar ik heb jaren geleden besloten alleen nog maar de digitale versies te bewaren van dit vaktijdschrift en dus is de aankondiging van een nieuw nummer voor mij altijd reden om het digitale nummer te gaan downloaden.

En ik moet zeggen, dat is geen sinecure. Ik ben de trotse (vooral omdat het lastig was denk ik) bezitter van een compleet archief van alle nummers van de IP die sinds dag 1 verschenen zijn. Maar ik vermoed dat ik ook de enige ben die dat heeft en dat ik me in een klein exclusief gezelschap bevind dat uberhaupt de moeite doet om dat digitale nummer te downloaden.

Want het hele ‘kunnen downloaden van het nieuwste nummer van de IP’ is overduidelijk ontworpen als een escape room puzzel die bedoeld lijkt te zijn om nooit opgelost te gaan worden. Maar ja, ik geef het niet op natuurlijk en heb het acht-stappen plan weten te doorgronden:

  • Inloggen op Mijn KNVI om aan te tonen dat ik betalend lid ben
  • Klikken op de knop van KNVI.nl die bovenaan staat want de vakbladen staan daar en niet op Mijn KNVI (want natuurlijk)
  • Op KNVI.nl moet ik eerst klikken op Vakbladen in het menu en vervolgens op de omslag van de IP
  • Dat opent de site van de IP in een nieuwe tab met, dankzij een referral cookie gok ik, de correcte autorisatie zodat de site weet dat ik meer mag zien dan reguliere, niet betalende, bezoekers
  • Dan mag ik weer op de omslag van het recentste nummer klikken
  • Dan klikken op de link die verwijst naar de inhoudsopgave van dat nummer
  • Dan op een willekeurig artikel uit dat nummer – die als losse posts te vinden zijn – klikken
  • Om daar de link te vinden naar het volledige nummer. Een pdf’je. YES. Missie geslaagd en tijd voor dat triomfantelijke selfie.

Het zou natuurlijk eenvoudiger kunnen door een account op de IP site zelf aan te maken voor alle betalende leden van de KNVI die toegang tot de IP in hun abonnement hebben te zitten maar misschien is dat wel een idee om als beloning in het vooruitzicht te stellen voor iedereen die deze puzzel ook minstens 1 keer heeft weten op te lossen met behulp van bovenstaand stappenplan? Mocht je lid van de KNVI zijn en ook het digitale nummer van de IP erbij willen pakken omdat er hele leuke artikelen in staan, dan weet je nu tenminste hoe je dat kunt doen.

Lage btw-tarief niet voor alle digitale publicaties

Het lage btw-tarief voor ebooks en digitale tijdschriften komt er eindelijk aan per 1-1-2020 maar in het wetsvoorstel van het ministerie van Financiën lijkt dit ook alleen voorbehouden te zijn aan digitale versies van papieren kranten, boeken en tijdschriften. Terwijl er veel meer digitale publicaties zijn natuurlijk als je tenminste verder kijkt dan alleen digitale varianten die ook een papieren tegenhanger hebben.

Zelf moet ik dan meteen denken aan dat digitale publicaties van bijvoorbeeld NRC en Volkskrant dan wel onder het lagere tarief komen te vallen en een journalistieke site als De Correspondent niet? Dat is toch nauwelijk iets wat je kunt verkopen als eerlijke wetgeving. Helemaal omdat het digital-only publicaties dus benadeeld ten opzichte van digitale publicaties die voortkomen uit papieren tegenhangers. Oude media krijgen voordeel tegenover nieuwe media?

De Mediafederatie ziet dit ook niet zitten en roept, in een reactie bij de internetconsultatie van het wetsontwerp, op tot een aanpassing. Wat mij, volgens mij voor het eerst, volledig doet instemmen met een standpunt van de Mediafederatie over wetgeving rondom digitale publicaties. Het zijn verwarrende tijden.

Storytel groeit wereldwijd

Het Zweedse Storytel is, na oprichting in 2006, inmiddels actief in zestien landen – waaronder Nederland natuurlijk – maar heeft niet de intentie om te stoppen met de groei. In Publishers Weekly staat een heel aardig overzichtsartikel over hoe Storytel begonnen is en nu, bijna letterlijk, de wereld probeert te veroveren. Absoluut het lezen waard tussen de luisterboeken door zeg maar.

#

Tweetweekoverzicht week 5 2019: btw op digitale publicaties per 1-1-2020 omlaag en hoe lang moet een ereader mee gaan?

Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Btw op digitale publicaties per 1-1-2020 omlaag

De afgelopen jaren heb ik meerdere malen over de btw tarieven op boeken en ebooks geschreven (o.a. hier en hier) en leek het er op dat de ongelijkheid tussen het papieren en digitale boek permanent zou zijn: papieren boeken vallen traditioneel onder het lage btw-tarief terwijl ebooks niet uitgezonderd zijn omdat het om digitale diensten gaat en daarmee dus onder het reguliere – en hogere – tarief vallen.

Vorig jaar stemde het Europees Parlement eindelijk in met een wetsvoorstel om papieren en digitale publicaties onder één en hetzelfde btw-tarief te laten vallen. Dat had nog flink wat voeten in de aarde omdat één land dit de jaren ervoor blokkeerde maar goed, de hindernissen waren weggenomen en de aanpassing van Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde is een feit.

De vraag is natuurlijk wanneer de verlaging van het btw tarief op ebooks, digitale tijdschriften en andere digitale publicaties in Nederland daadwerkelijk in gaat. En vooral wanneer (en of) we dat ook echt gaan merken in de prijzen die we als consumenten betalen.

In Nederland gaan wetswijzigingen altijd of per 1 juli of per 1 januari in en afgelopen week bevestigde staatssecretaris Snel van Financiën – naar aanleiding van kamervragen door D66 – dat het streven is om dit per 1 januari 2020 te laten in gaan.

Waarom niet eerder? Omdat nog duidelijk moet worden (gemaakt) wat er precies wel en niet valt onder de term digitale publicaties. En daar wil de staatssecretaris met de (uitgeef)sector en Belastingdienst de komende tijd mee aan de slag. Later dit jaar moet dit leiden tot een conceptwettekst die dan, zoals gesteld, op 1 januari volgend jaar zou moeten in gaan.

Dat de ‘gewone’ ebooks die je los kunt kopen bij de ebookwinkels er onder gaan vallen mag je als een vanzelfsprekendheid aannemen. Daar is de btw ook een aanwijsbaar onderdeel van de prijs. Maar hoe zit dat met abonnementsdiensten van ebooks zoals Kobo Plus en Bookchoice waar de maandelijkse prijs sowieso niet gelinkt is aan het btw tarief? Of het digitale abonnement op je krant? Of al die peperdure licenties op digitale boeken en tijdschriften van educatieve en wetenschappelijke uitgevers? De kans lijkt me bijzonder groot dat de koper niks gaat merken van een verandering in btw tarief maar het heeft mogelijkerwijs wel invloed op de prijzen die dergelijke partijen zelf betalen voor de content die ze aanbieden via hun abonnementen.

Speculeren heeft weinig zin helaas dus ik wacht met interesse het wetsvoorstel af waar Financiën mee gaat komen.

Hoe lang moet een ereader mee gaan?

Ik heb het er al uitgebreid in een andere blogpost over gehad dat Kobo stopt met de ondersteuning van hun eigen Kobo Mini en de beide tablets (Vox en Arc) eind deze maand. En dat nu ook de Sony ereaders formeel en officieel op geen enkele wijze meer ondersteund worden. Al is dat niet meer dan een formaliteit want sinds het vertrek van Sony uit de ereadermarkt zat er sowieso al geen echte support meer op natuurlijk.

Vanuit het perspectief van een bedrijf als Kobo is het ook best logisch. Elk jaar worden er 1 of 2 nieuwe modellen ereaders op de markt gebracht en het is onmogelijk om alle apparaten uit het verleden te blijven ondersteunen met software updates. Kijk maar naar telefoons waar de ondersteuning over het algemeen tussen de 2 en 4 jaar maximaal duurt bijvoorbeeld en dan mag je eigenlijk nog blij zijn dat ereaders niet heel erg innoveren qua hardware want de gemiddelde ondersteuning duurt nog best lang – omdat een ereader zelf ook veel langer mee gaat. Zo wordt de allereerste ‘echte’ ereader, de Kobo Touch uit 2012, nog steeds wel ondersteund.

Maar hoe lang moet een ereader eigenlijk mee kunnen gaan dan? Het zijn geen hele goedkope apparaten maar als je er veel gebruik van maakt dan valt dat alleszins mee. En als een ereader goed werkt voor je, waarom zou je dan uberhaupt een nieuwe kopen? Ondersteuning van een leverancier heb je feitelijk alleen maar nodig als die niet meer goed werkt. Het zijn geen telefoons waar je elke dag weer updates voor apps moet downloaden.

Via Twitter kreeg ik enkele reacties van mensen die nog steeds een Sony ereader gebruiken en vroegen of en waarom ze dan zouden moeten upgraden naar een nieuwer (Kobo of Kindle) model. Het antwoord is vanzelfsprekend dat je dat helemaal niet hoeft zolang je tevreden bent met je huidige ereader.

Goed, ik vraag me wel af of de accu van die 8 jaar oude Sony ereader nog langer dan 24 uur mee gaat maar het is niet alsof Kobo dat heel veel beter doet in recentere modellen. Ik zou zelf niet meer zonder schermverlichting kunnen (die hebben de Sony ereaders niet) maar ja, wat je niet gewend bent kun je ook niet missen. Als je ebooks van de bibliotheek wilt lenen dan gaat een Sony ereader je ook niet blij maken maar er zijn genoeg mensen die dit niet doen en dus nog steeds uit de voeten kunnen met hun Sony. Kobo heeft pas bij hun recentste Forma de bladerknoppen geïntroduceerd die elke Sony sinds dag 1 al had dus qua innovatie hoef je ook niet per se over te stappen.

Ik vrees dat ik zelf niet het beste voorbeeld ben van duurzaamheid met ereaders want ik ben altijd benieuwd naar het nieuwste model en stap snel over. Maar ik ben ook nieuwsgierig welke ereader jij gebruikt op dit moment. Is het nog een Sony? Een ouder Kobo model? En is het je eerste ereader of heb je al een keer een nieuwer model aangeschaft?

Laat het me weten in de reacties hieronder alsjeblieft!

#

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top