Tweetweekoverzicht week 5 2017: Monitor Bibliotheekwet, nieuwe Kindle for PC met meer DRM, einde van Shelfie en ereaders blijven populair

vakblog tweetweekoverzichtIn het tweetweekoverzicht sta ik alsnog kort stil bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Soms omdat anderen dat al beter gedaan hebben dan ik het zou doen, soms omdat er weinig meer over te vertellen valt dan het nieuwtje zelf en soms omdat ik er ook geen blogpost van weet te maken.

Monitor Bibliotheekwet

Op 1 januari 2015 is, na een lang traject, de Wet Stelsel Openbare Bibliotheekvoorzieningen in werking getreden. De Bibliotheekwet, zoals de meesten het noemen, legde niet alleen de basisfuncties vast van elke bibliotheek maar introduceerde ook nieuwe eisen en uitdagingen, en een compleet nieuwe organisatiestructuur voor de digitale bibliotheekvoorzieningen. In december 2015 kondigde de minister (van OCW) aan om middels een Bibliotheekmonitor een beeld te zullen geven van de situatie na 1 jaar Bibliotheekwet.

Het duurde eventjes maar nu is die Bibliotheekmonitor 2015 er ook en afgelopen week werd die door de minister aan beide Kamers verstuurd ter evaluatie van de Wet Stelsel Openbare Bibliotheekvoorzieningen. De monitor bestaat uit een Kamerbrief en een bijlage met de Bibliotheekstatistiek 2015 (PDF). Met name de laatste bevat veel feitelijke informatie over allerlei aspecten van de openbare bibliotheken. Wat mij betreft een zeer goede ontwikkeling om (eindelijk) een discussie over de kwantiatieve aspecten van bibliotheken en bibliotheekdienstverlening te kunnen praten en ik hoop dat de Bibliotheekstatistiek 2016 niet al te lang op zich laat wachten.

Kindle for PC update

Amazon heeft een nieuwe versie 1.19 van de Kindle for PC applicatie uitgebracht en die introduceert allerlei nieuwe functionaliteiten voor je gekochte Kindle ebooks die je op je pc wilt lezen, zoals verbeterde weergaves en de mogelijkheid om de boeken voor te laten lezen door de applicatie. Helaas zijn dat mogelijkheden die bij het door Amazon gebruikte KFX formaat horen en die niet compatibel zijn met andere ereaders of applicaties waardoor je nog meer afhankelijk wordt van de Kindle apps.

Een vervelende bijkomstigheid is ook dat het nu dus niet meer mogelijk is om de MOBI of AZW versies van Kindle ebooks te downloaden zodat je de DRM eraf kunt halen. De enige oplossing is om van de oude versie (1.17) gebruik te blijven maken en de optie uit te zetten van automatisch updaten. Hoe lang de oude versie nog ondersteund wordt door Amazon is echter nog de vraag. Beschik je over een Kindle ereader, dan hou je voorlopig nog wel de optie om via een alternatieve route aan de AZW bestanden te komen.

Einde van Shelfie

Het stond letterlijk al jaren op mijn lijstje van onderwerpen om nog over te bloggen. Shelfie is .. was .. een Canadese boekendienst waarbij je met behulp van een app een foto kon maken van je boekenplanken (een shelfie) waarna de dienst op zoek ging naar ebook- en audioboekversies van die titels. Versies die je goedkoop of soms zelfs gratis dan kon toevoegen aan je Shelfie account. Want waarom zou je meerdere keren de hoofdprijs moeten betalen voor dezelfde titel?

Hoewel (vanzelfsprekend?) alle grote uitgevers niet meewerkten aan dit initiatief waren er toch duizenden uitgevers wereldwijd wel aangesloten bij Shelfie die daarmee ook zicht kregen op de klanten die hun (papieren) titels al wel hadden gekocht. Het leek me ook een heel interessant iets om uit te proberen op mijn kasten met Engelstalige boeken maar op de één of andere manier is het daar nooit van gekomen.

En nu is het te laat want afgelopen maandagavond maakte Shelfie bekend dat met onmiddellijke ingang (nou ja, vanaf dinsdag) de stekker uit Shelfie getrokken werd. De precieze redenen zijn niet bekend gemaakt maar het is aannemelijk dat het simpelweg niet winstgevend is geworden.

Ereaders blijven populair

Inct heeft de recente cijfers van Gfk, die periodiek onderzoek uitvoert onder een groot aantal panelleden over diverse onderwerpen, te pakken gekregen waaruit blijkt dat een kwart van de Nederlanders over 1 of meer ereaders beschikt. Hoe zich dat verhoudt tot het aantal van 1,85 miljoen ereaders in Nederland dat uit datzelfde onderzoek komt weet ik ook niet maar er zal wel weer met leeftijdscategorieën gewerkt worden. Hoe dan ook, het blijven veel ereaders.

De helft van de bezitters gebruikt de ereader ook minimaal één keer per week. Wat (voor mij) nogmaals aantoont dat de berichtgeving over de verminderde populariteit van ereaders ten koste van tablets en smartphones met een flinke korrel zout genomen moeten worden. Hopelijk snappen uitgevers nu beter dat hun klanten graag op een ereader lezen en gaan ze eindelijk eens fatsoenlijke ebookversies uitbrengen die niet geoptimaliseerd zijn voor tablets en daardoor bijna onleesbaar zijn op ereaders.

En verder nog …

Alles wat je ooit maar wilde weten over het Interbibliothecair Leenverkeer werd uitgezocht door Johan Stapel en gepubliceerd in het Bibliotheekblad. Maar dit artikel wordt ook vrijelijk gedeeld met niet-leden en dus is er geen excuus om het niet te lezen ;)

Blendle maakt het nieuws (iets) toegankelijker voor scholen in samenwerking met Nieuws in de klas. Niet volledig gratis zoals ze zelf naar buiten brachten maar met maximaal 2 maanden gratis toegang.

Je hebt een klarinet bij je in de trein en krijgt een verzoek van medereizigers om een stukje te spelen. Je vraagt aan de rest in de coupe of ze geen bezwaar hebben en speelt vervolgens een paar nummers. Om vervolgens een boete te krijgen van de NS want je mag geen voorstelling geven in de trein zonder toestemming van de NS. Ergens gaat er dan toch iets fout met de handhaving van de regels, beste NS.

Kinderboekenleenmuseum Stichting ‘t Oude Kinderboek heeft geen plek meer op de nieuwe locatie van de Bibliotheek Deventer. Ik maakte in 2014 nog een boekenplog van dit prachtige praktische museum en hoop heel erg dat ze met hun collectie een nieuwe plek in Deventer Boekenstad vinden.

#

Retro review: De OYO ereader van selexyz

Eind 2010 bracht de toenmalige boekhandelketen selexyz de OYO ereader op de markt als een “betaalbaar” alternatief voor de e-ink ereaders die toen rond de 200 euro kostten. Dat deed selexyz samen met een aantal andere Europese ketens waardoor de door Medion gemaakte 6″ ereader ook in meerdere landen verkrijgbaar was. Ik was toen niet onder de indruk van de kwaliteit van het scherm, vond 149 euro daarmee ook geen koopje en liet de OYO aan me voorbij gaan. Zes jaar later echter kreeg ik hem cadeau en kan ik alsnog een retro review schrijven.

Een stukje geschiedenis

De geschiedenis van de OYO is mijns inziens niet zo heel interessant maar die van selexyz des te meer. Selexyz (met een kleine letter geschreven) kwam voort uit een verzameling boekhandels van de uitgever Kluwer, die Kluwer Groep Boekhandels heette. Omdat KGB niet de meest handige afkorting was (tenminste, ik stel me zo voor dat dat 1 van de redenen was) werden de boekwinkels verzelfstandigd in 1992 onder de naam Boekhandels Groep Nederland (BGN).

BGN was een degelijke maar wel wat saaie naam en – nogmaals, ik stel me dat zo voor – nadat de marketingafdeling eindelijk zijn zin kreeg kwam de merknaam selexyz in 2006 op de gevels te staan van de boekwinkels. Met een *) erachter om aan te duiden dat de winkels weliswaar selexyz winkels waren maar nog steeds onderdeel uitmaakten van de Boekhandels Groep Nederland.

Selexyz keek verder dan alleen de fysieke boekwinkels en wilde ook niet achterblijven met digitaal lezen. Er werd al in 2007 gekeken naar eventuele verkoop van ebooks maar daar zagen ze voor zichzelf nog geen rol in. Wel in het mee helpen introduceren van de apparaten waar je digitaal op kon lezen en selexyz was de eerste boekhandelketen die ereaders promootte en verkocht: de iLiad van iRex. Goed, die kostte dan wel 649 euro maar dan had je ook wat.

Ik had het geluk in 2007 dat ik in contact kwam met selexyz omdat ik voor mijn werk ook bezig was met ebooks. Via selexyz (Zakelijk) heb ik dus mijn iLiad gekregen in ruil voor enkele presentaties over de mogelijkheden van ebooks en het digitale lezen. Selexyz was met recht een vooruitstrevende boekhandelketen. Met goede smaak ;)

De iLiad werd om allerlei redenen geen succes en iRex ging failliet in 2010. Bijna op hetzelfde moment werd selexyz een zelfstandig bedrijf toen twee grootaandeelhouders (waaronder Kluwer) uit de BGN stapten. BGN werd gekocht door Van Dijk Educatie (schoolboeken) en ging verder als Studystore terwijl selexyz Zakelijk als Van Dijk Zakelijk verder door het leven ging. De directie van selexyz nam de 16 grote boekhandels en de website selexyz.nl over van Van Dijk Educatie en ging zelfstandig verder onder de naam selexyz.

Dat was dus de setting eind 2010 toen selexyz, samen met enkele andere Europese boekhandelketens, zelf in de ereadermarkt stapte en Medion een budgetmodel liet maken dat in Nederland integreerde met de website van selexyz waar (nu wel) ebooks verkocht werden.

Het liep niet goed af met selexyz. De markt voor boeken die verkocht werden in fysieke winkels stortte zo’n beetje in onder de druk van verkoop via internet in de jaren 2010-2012. De website van selexyz kon simpelweg niet op tegen de concurrentie en nadat in maart 2012 uitstel van betaling werd aangevraagd, fuseerde het bedrijf met De Slegte in april 2012 waarna de nieuwe eigenaar de winkels opnieuw lanceerde in 2013 onder de naam Polare. Polare ging een jaar later eveneens failliet en de meeste overgebleven boekwinkels voeren tegenwoordig hun oude namen van voor het selexyz tijdperk, zoals Broese, Dominicanen en Scheltema.

De OYO samengevat

oyo potter

Specificaties:

  • Een 4.8″ x 3.6″ SiPix (e-ink) aanraakscherm met 600×800 resolutie, 167dpi, in een 6″ metalen behuizing;
  • Afmetingen: 123mm x 152mm x 11mm;
  • Gewicht: 240 gram
  • 2GB opslagruimte dat uit te breiden is met een microSD kaartje;
  • Ondersteunt EPUB, PDF en mp3 (en heeft daarom ook een 3,5mm audio aansluiting);
  • Metalen behuizing met fysieke blader- en navigatieknoppen.

In de doos

Zes jaar na dato kwam de OYO niet meer in een doos maar de oorspronkelijke verpakking bestond uit een doos in de vorm van een boek met daarin de OYO, een flyer/handleiding, een micro USB kabel om de OYO op te laden of aan te sluiten op een computer én een USB oplader zodat je de kabel kunt gebruiken om de ereader aan het lichtnet te hangen. Vooral dat laatste is bijzonder aangezien de meeste ereaders zonder een eigen oplader werden/worden geleverd.

Het uiterlijk en de hardware van de OYO

Twee dingen vallen meteen op als je de OYO ziet en vasthoudt: het voelt fijn solide aan (dankzij de metalen behuizing) en het scherm is behoorlijk donker vergeleken met andere ereaders uit die periode.

Ik vermoed dat veel kopers van de OYO zich vooral hebben laten verleiden door het uiterlijk. Een stevige ereader, prachtig wit en met handige drukknoppen aan de zijkant om de ereader aan te zetten, naar het hoofdmenu te gaan en om te bladeren door menu’s en boeken. De aanwezigheid van zowel een microSD kaarthouder en een hoofdtelefoon aansluiting geeft samen met het ontwerp niet het idee dat je met een budgetmodel te maken hebt. Deze ereader straalt uit dat je voor 149 euro een koopje in handen hebt (in 2010).

Maar ja, ergens moet er bezuinigd zijn om die lagere prijs mogelijk te maken en dat is dus met het scherm gedaan. In die tijd deden Amazon en Sony al zaken met het bedrijf E Ink voor hun schermen maar had E Ink een concurrent genaamd SiPix die ook schermen maakte die volgens een iets ander principe werkten. Eén van de kenmerken van SiPix schermen is dat ze door die andere werkwijze wat donkerder uitvielen. Vermoedelijk wist Medion een goede deal voor deze schermen te maken want in plaats van E Ink schermen zitten dus deze SiPix schermen in de OYO ereaders.

SiPix is in november 2012 overgenomen door E Ink en je komt deze schermen sindsdien dus niet meer tegen in ereaders.

Dat zijn niet meteen slechte schermen maar het iets donkere karakter van het scherm wordt extra versterkt door de witte behuizing. Het betekent dat dit echt een ereader is die je bij voorkeur buiten in het dag-/zonlicht moet gebruiken. Van schermverlichting was er op ereaders in 2010 nog geen sprake.

Het “voordeel” van een iets mindere kwaliteit scherm is dat er nog steeds een noodzaak bestond om met fysieke knoppen te werken. Dat was in 2010 ook nog de (goede) gewoonte want hoe goed het scherm ook zou worden, het vervangt nooit helemaal de functionaliteiten van het bladeren door een boek mijns inziens. Of een knop waarmee je meteen terug naar het hoofdmenu gaat.

oyo landscape

Als je de OYO kantelt, draait de tekst keurig mee. Wel iets minder handig qua bladerknoppen maar toch een handige feature.

Alle foto’s die ik gemaakt heb van de OYO kun je trouwens op Flickr terugvinden.

De software

Medion maakte, behalve de hardware, ook de software voor de OYO. Daarbij keken ze ongetwijfeld goed naar hun concurrenten maar al met al is wel te merken dat het bedrijf bepaald niet gespecialiseerd was en is in digitaal lezen.

oyo headerHet startscherm is onderverdeeld in een aantal grote blokken die als menuknoppen fungeren. Ik aarzel om de term ‘nogal kinderlijk’ te gebruiken maar kom op, het oogt alsof een ruwe schets van hoe het startscherm er uit moest komen te zien gewoon één op één is doorgevoerd.

De ‘knop’ Mijn Boeken brengt je naar de bibliotheek met alle boeken die opgeslagen zijn. Die van Recent geopend of gelezen laat de laatste vier boeken zien die eh, het laatst geopend of gelezen zijn. Vervelend hierbij is dat de omslag van een elders gekocht boek niet getoond wordt – en wordt vervangen door een generieke grijs vlak met een afbeelding van een opengeslagen boek – en de omslagen alleen zichtbaar zijn als je het boek via de selexyz ebookwinkel op het apparaat zelf hebt aangeschaft. En die link naar de selexyz webwinkel is als derde gigantische knop zichtbaar op het startscherm. Twee ‘knoppen’ naar respectievelijk de extra’s (browser, een viewer voor afbeeldingen en de muziekspeler) en de instellingen maken het startscherm af.

Het meest voor de hand liggende probleem anno 2016 is dat de selexyz webwinkel niet meer bestaat. Daarmee is de OYO ook echt verouderd geraakt omdat de branding onlosmakelijk met selexyz verbonden blijft dankzij de integratie op het startscherm. Gelukkig herkent Calibre de OYO ook zonder problemen maar houd je hier het probleem dat de omslagen niet herkend/getoond worden in dat andere grote blok met recent gelezen boeken. Het is maar goed dat Kobo later hiervan zou leren en het tenminste aan de gebruiker overlaat of die bepaalde blokken wel of niet op het startscherm wil hebben.

oyo boekmenu

Ik laat het menu en mogelijkheden van de Mijn Boeken verder buiten beschouwing behalve dat ik constateer dat deze zeer basaal is zonder zoekfunctie of mogelijkheid tot ordenen van titels. Datzelfde basale geldt namelijk ook voor de mogelijkheden om je leeservaring op maat te maken. Er is de keuze uit vijf verschillende lettertypes en zes verschillende lettergroottes.

Dat is het. Geen instellingen voor regelafstand, geen voor uitlijning en, erger, niet voor het instellen van de marges. De OYO bepaalt grotendeels zelf hoe je een EPUB bestand te lezen krijgt en niet jij. Je zult moeten leren leven met het feit dat er nauwelijks of geen marges zijn in je boek.

Wat kun je er anno 2016 nog mee?

Ondanks het verdwijnen van de selexyz webwinkel en de beperkte mogelijkheden van de software, zeker vergeleken met de ereaders van Amazon en Kobo die daarna kwamen, is de OYO nog steeds bruikbaar. Zoals gezegd wordt de ereader herkend en ondersteund door Calibre en is het geen probleem om er boeken op te zetten. Met wat aanpassingen aan de instellingen in Calibre kun je zelfs de EPUB bestanden voorzien van marges en ik durf te wedden dat het probleem met de omslagen ook te omzeilen is.

Maar eerlijk gezegd is het eigenlijk niet de moeite waard om dat werk nog in een OYO ereader te steken. Ja, je kunt nog steeds de boeken lezen die je vandaag de dag koopt maar zowel qua scherm als software kan de OYO niet meer mee. En dan zijn er tientallen andere – recentere – modellen ereaders die alles doen wat de OYO kan. Maar dan beter.

De OYO is uiteindelijk vooral een bijzondere ereader door het verhaal (van selexyz) erachter en niet omdat het zelf iets heel bijzonders deed. Het heeft zijn plekje in mijn (museale) collectie ereaders echter verdiend om die reden, zonder dat ik er ooit een boek op zal lezen.

Heb je nog een oude ereader liggen die best een plekje zou mogen krijgen in mijn collectie? Vind je het leuk dat ik er jaren later nog een verhaal over schrijf? Of heb jij toevallig nog de 10,2″ iRex Digital Reader 1000 (DR1000) uit 2008 die ik zoek onderin een kast liggen? Dan zou je kunnen overwegen om contact met me op te nemen en dan komen we er vast wel uit, toch?

Met dank aan Huub van de Pol (@huwie) die zo genereus was om zijn OYO te doneren. Dank je, Huub!

#

Tweetweekoverzicht week 9 2016: Dutch Filmworks, boekendieven, No Big Open Access Deals, meer ereaders en het einde van Myjour

vakblog tweetweekoverzichtIn het tweetweekoverzicht sta ik alsnog kort stil bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen uitgebreide blogpost aan heb gewijd.

Soms omdat anderen dat al beter gedaan hebben dan ik het zou doen, soms omdat er weinig meer over te vertellen valt dan het nieuwtje zelf en soms omdat ik er ook geen blogpost van weet te maken.

In dit tweetweekoverzicht stuiten de plannen van filmdistributeur Dutch Filmworks op weerstand, gaat het nog een keer over het leenrecht, zijn de Big Deals geen big deal voor Open Access, groeit het aantal ereaders in Amerika, stopt Myjour en wijst de overheid de claim van Nederlandse filmmakers af.

Illegale downloaders aanpakken blijkt lastiger dan Dutch Filmworks dacht

Eind vorig jaar kondigde filmdistributeur Dutch Filmworks hun plannen aan om achter illegale downloaders van (hun) films aan te gaan. Op de diverse nieuwssites en fora maakte het weinig indruk, vooral omdat Dutch Filmworks in de plannen er vanuit leek te gaan dat internetproviders met veel plezier mee zouden gaan werken in het aanpakken en waarschuwen van vermeende downloaders.

En die aanname is inderdaad onterecht. Het plan van de filmdistributeur blijkt te bestaan uit het simpelweg (laten) verzamelen van IP-adressen die films gedownload hebben (via torrents) en die lijst vervolgens door providers te laten vertalen tot de NAW-gegevens van hun abonnees. De providers zouden dan ook namens de filmdistributeur waarschuwingen moeten gaan versturen.

Ziggo en KPN hebben echter aangegeven hier hoe dan ook niet aan mee te willen werken en verwijzen Dutch Filmworks door naar de rechter voordat er NAW-gegevens vrijgegeven worden in specifieke en concrete gevallen. Persoonlijk vind ik het een zeer goede zaak dat er in Nederland een gang naar de rechter nodig is voordat de privacy van burgers geschonden wordt. Zodat de afweging tussen de vermeende onrechtmatige handeling en de privacy tenminste nog gemaakt wordt in plaats van dat burgers ‘veroordeeld’ worden door rechthebbenden en internetproviders omdat toevallig hun IP-adres is gebruikt.

Bibliotheken zijn boekendieven! Waar of onwaar?

Zelf had ik niet veel zin om er (nogmaals) uitgebreid over te gaan schrijven en dus hield ik het bij een kort berichtje in het vorige tweetweekoverzicht. Gelukkig schreef Mark Deckers een uitstekend stuk op zijn blog naar aanleiding van de recente discussie over het leenrecht in bibliotheken en de teruglopende inkomsten voor (kinderboeken)auteurs. En wacht ik met een meer juridische beschouwing van het leenrecht en inkomstenmodellen van ebookuitleningen middels licenties tot de EU zich (definitief?) uitgesproken heeft over de mogelijkheid om ebooks onder het leenrecht te brengen.

Big Deals maar niet per se voor Open Access

Ook over Open Access en de Big Deals schreef ik al (enkele keren) eerder en was ik nogal sceptisch over wat die nieuwe deals daadwerkelijk bijdragen aan Open Access. Frank Huysmans schreef vorig week een Engelstalig stuk op zijn blog waarin hij ook ingaat op dit thema. Het is de moeite van het lezen absoluut waard en sterkt mij in elk geval weer in de conclusie dat het hbo met een eigen koers voor Open Access moet komen.

Gebruik van ereaders groeit gestaag in Amerika

Ook al melden de Amerikaanse uitgevers dat het een stuk minder gaat met de verkoop van ebooks, het is duidelijk dat het niets te maken heeft met het gebruik van de ereaders. Er komen er namelijk jaarlijks miljoenen gebruikers bij in Amerika en volgens onderzoek blijft dit ook doorgroeien tot minstens 2020.

tweetweekoverzicht ereaders_US_20142020
Ook in Nederland groeit het al jaren gestaag – Gfk gaf aan dat er eind 2015 1,6 miljoen ereaders in gebruik waren – en dus lijkt het lezen op een ereader toch maar nauwelijks bedreigd te worden door de grote groei in tablets van de afgelopen jaren.

Op Teleread staat een interessant artikel over hoe de stijgende groei in aantallen ereaders aantoont dat de Amerikaanse uitgevers een ebookbeleid voeren dat haaks hierop staat. De markt van ebooklezende mensen is er overduidelijk, dus waarom weten de uitgevers er geen gebruik van te maken? Het antwoord overigens is ook al bekend want er worden vooral veel goedkopere ebooks van onafhankelijke auteurs en kleine uitgevers gekocht/gelezen terwijl de grotere uitgevers tegenwoordig eerder een ontmoedigingsbeleid met hoge prijzen voeren.

Myjour stopt per 31 maart 2016

En dan krijg je afgelopen week een mailtje dat Myjour gaat stoppen. Ik zag de potentie en het nut maar moet toegeven dat ik er ook bijna geen gebruik van heb gemaakt. Daarvoor sloot het aanbod van artikelen niet goed genoeg aan op waar ik op zat te wachten. Desondanks vind ik het zonde en hoop ik dat er een soortement vervolg komt want ik blijf van mening dat het vooral voor vakinhoudelijke tijdschriften een grote toegevoegde waarde zou hebben. Nou ja, voor mij tenminste wel.

De Staat wijst de miljardenclaim van Nederlandse filmmakers af

Wat de Vereniging van Professionele Speelfilm Ondernemers (VPSO) bezielde om de Nederlandse Staat aansprakelijk te stellen voor de (theoretische) geleden schade voor het illegale downloaden in de periode 2004 tot nu, daar kan ik alleen maar naar raden. In die periode gold de interpretatie dat het downloaden uit illegale bron toegestaan was dankzij de thuiskopievergoeding – die interpretatie werd in april 2014 ongedaan gemaakt het Europese Hof van Justitie – en kennelijk vonden de filmmakers dat een reden om met terugwerkende kracht een creatief rekensommetje los te laten op de Staat. Met als gevolg een claim van 1,2 miljard.

De inhoudelijke reactie op die claim is nu gegeven met als onvermijdelijke conclusie dat de Staat zich niet aansprakelijk acht voor de geleden schade. De minister wil wel in overleg met rechthebbenden om het over voorlichting en stimuleren van legaal materiaal te hebben maar legt de rol van handhaving volledig terug bij die zelfde rechthebbenden.

#

  • © 2006- 2018 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top