Personen en persoonlijke informatie zoeken met Facebook Graph Search

facebook graph search
Alles wat je over jezelf of anderen op internet plaatst blijft daar eeuwig staan en kan door anderen gevonden worden. Het is een waarschuwing die al zo’n beetje sinds de begintijd van het internet gegeven wordt aan mensen om ze bewust(er) te maken van het feit dat je voorzichtig moet zijn met welke informatie je op het web neerzet.

En zoals dat vaak met waarschuwingen gaat waar je niet meteen de negatieve consequenties van ervaart op het moment dat je iets onvoorzichtigs doet, ben je al snel genegen dat met een flinke korrel zout te nemen. Zou je wildvreemden op straat al argwanend aankijken als ze je naam willen weten, op sociale netwerken voelen maar weinig mensen belemmeringen om hele persoonlijke informatie te delen met de gehele wereld.

Zo dus ook op Facebook. Het sociale netwerk met wereldwijd ruim 1 miljard actieve gebruikers die allemaal hun profiel invullen met hun NAW gegevens, namen van werkgevers, hobbies, muzieksmaak, relaties en wie hun vrienden zijn. Ruim 700 miljoen gebruikers die dagelijks 350 miljoen foto’s uploaden en meer dan 22 miljard keer op een like knop drukken. Statistieken die bijna niet voor te stellen zijn.

Maar stel je nu eens wat anders voor. Stel je voor dat Facebook iets gaat doen wat geen zoekmachine tot nu toe wist te doen met al die persoonlijke informatie op het internet. Wat zelfs Google (nog) niet kan doen met alle snippers informatie die je al die jaren over jezelf op het internet hebt gezet, ook al proberen ze profielen van hun gebruikers te maken voor advertentiedoeleinden.

Maar Facebook heeft al meer dan een miljard profielen die braaf door de gebruikers zelf zijn ingevuld. En stel je nu dus voor dat er een zoekmachine zou zijn waarmee je op alle velden uit een Facebookprofiel zou kunnen zoeken. En op alle likes. En foto’s.

Welkom bij Facebook Graph Search.

Gluren
Facebook Graph Search (Sociogram in het Nederlands) zoekt niet op grafieken maar op alle informatie van, en leidend naar, personen. Informatie die met jou gedeeld is. Dat zal informatie zijn van jouw eigen vrienden op Facebook maar ook van alle andere (miljard) gebruikers die hun informatie niet expliciet afgeschermd hebben. En dat is een hoop informatie want wie had ooit kunnen vermoeden dat je na jarenlang Facebook te hebben gebruikt ineens een zoekmachine zou krijgen die alles wat je hebt ingevuld, geuploadt en aangeklikt kan terugvinden. Een personenzoekmachine waarmee je persoonlijke informatie kunt vinden. Van bijna iedereen.

facebook graph search
Mocht je de vele discussies over privacy bij Facebook niet helemaal gevolgd hebben, dan zou een paar uurtjes spelen met Facebook Graph Search voldoende moeten zijn om meteen zeer kritisch naar je privacyinstellingen te gaan kijken. Graph Search is weliswaar officieel niet beschikbaar in Nederland maar door je taalinstelling te wijzigen naar Engels (US) krijg je echter meteen wel de zoekfunctie tot je beschikking.

Het heeft (gelukkig) nog wel een leercurve
facebook graph search

De zoekbalk kun je niet missen want die staat meteen bovenaan en biedt aan om te gaan zoeken op mensen, plaatsen en dingen. Omdat alle informatie in vaste structuren (velden) is opgeslagen kun je niet met willekeurige zoektermen gaan zoeken (zoals in Google) maar moet je een specifieke zoekopdracht formuleren die gebruik maakt van de velden die door Facebook gebruikt worden. Oftewel, je moet je zoekactie vertalen in een taal die door Graph Search herkend wordt.

Dat biedt met meer dan tienduizend mogelijke (combinaties van) velden een bijna beangstigende krachtige zoekfunctionaliteit waarmee je mensen kunt vinden op o.a. hun werkgever, leeftijd, woonplaats, relatie(status), hobbies, groeplidmaatschappen, foto’s en likes. Wil je weten wie van je Facebook vrienden de pagina van de VVD geliked heeft? Het resultaat is een eenvoudige zoekactie verwijderd met My friends who like VVD. Op zoek naar foto’s die getagd zijn met iemand die je kent? Een kwestie van zoeken op Photos that are tagged with ‘naam van de persoon‘. En dan zijn dit nog de hele simpele zoekacties want alleen je verbeelding beperkt je bij het bedenken van zoekacties om mensen terug te vinden.

Daar zit nog wel een flinke leercurve in want het vinden van hele specifieke informatie in een gigantische informatiebron zoals Facebook vereist wel wat kennis, uitproberen en volhardendheid. Maar het is laagdrempelig genoeg om ook met hele eenvoudige zoekacties al snel persoonlijke informatie te vinden waarvan de eigenaar zich vast niet gerealiseerd had dat hij of zij daar op gevonden kon worden.

Zoeken met assistentie
Die eenvoudige zoekacties worden je met een suggestiefunctie ook aangereikt door Facebook. Klik in de zoekbalk en meteen krijg je al een aantal voorbeeldzoekacties die je verder kunt aanvullen.

facebook graph search
Die voorbeeldzoekacties worden ook steeds concreter aangevuld door Facebook zelf met gegevens uit je eigen profiel en netwerk. Zelf met die basiszoekvragen biedt Facebook in mijn geval aan om vrienden te zoeken die in Almelo wonen. De stad waar ik geboren ben en die 2619 keer een like ontvangen heeft.

Vul ik ‘People who work‘ in, dan geeft Facebook me gelijk meerdere nieuwe zoekacties als suggestie. People who work at Windesheim. People who work at Saxion Hogeschool Enschede. People who work in Deventer. En zelfs People who work in Harbrinkhoek. Respectievelijk mijn huidige werkgever, mijn vorige werkgever, de plaats waar ik nu woon en de plaats waar een relatief groot deel van mijn Facebookvrienden wonen omdat ik daar in de buurt opgegroeid ben.

De suggestiefunctie houdt je nog een beetje binnen je eigen netwerk qua voorgestelde zoektermen maar je kunt er veel verder mee gaan. Op zoek naar werkeloze bibliothecarissen in de randstad die de bibliotheekopleiding in Amsterdam gedaan hebben? Niet heel lastig om daar een zoekactie voor te bedenken.

Denk even na voordat je weer op like drukt
Vooral die miljarden likes op die honderdduizenden sites en Facebookpagina’s leveren een enorme hoeveelheid persoonlijke informatie op die herleid kan worden naar de mensen zelf. Interessant als je journalist bent en mensen zoekt om te interviewen voor een artikel maar definitief iets om vanaf nu goed over na te denken voordat je zelf op die like-knop drukt. In tegenstelling tot de informatie uit je profiel zijn likes namelijk niet af te schermen in je privacyinstellingen. In je activiteitenlog is te zien wat je gedeeld en geliked hebt en dat zijn allemaal dingen waar je op gevonden kunt worden in Graph Search.

Het is maar dat je het weet.

#

[#infokermis] U gebruikt een internetbron: mag dat?

Afbeelding die het internet weergeeftWaarom komen we eigenlijk zo weinig internetbronnen tegen in bronnenlijsten? Mag het niet van docenten? Zijn die bronnen lastig te vinden (hoe vind je ze eigenlijk)? Of is de kwaliteit simpelweg onvoldoende? En voor wie dan? Hoe anders kun je eigenlijk de kwaliteit van een internetbron bepalen? Kortom: wat is het probleem?

Dat zijn de vragen die Christian van der Ven heeft en die op zowel Twitter als op zijn blog tot veel reacties leidden. Reden voor hem om een blogkermis te starten over het thema ‘U gebruikt een internetbron: mag dat?

Een blogkermis (of blog carnival) is een verzameling postings rond een thema met als doel een aantal bloggers bij elkaar te brengen. Iemand start een onderwerp, en daarop wordt door verschillende bloggers binnen een bepaalde tijd geantwoord in de vorm van een posting. Meestal met link naar die originele oproep, en na verloop van tijd worden de postings verzameld in een overzicht. (internetbron: nlbiblioblogs). Deze blogpost is mijn bijdrage aan de blogkermis.

Op Twitter belandde ik al in een kleine discussie over de nogal beperkte vraag van het thema. Natuurlijk ‘mag’ je een internetbron gebruiken in bronnenlijsten, het zal toch maar zelden voorkomen dat er een expliciet verbod is om internetbronnen te gebruiken maar toch komen deze nauwelijks voor in de praktijk kennelijk. Het zal vooral te maken hebben met het imago en verwachting dat een internetbron, en dan bedoel ik hier eigenlijk specifiek blogposts, als inferieur beschouwd worden t.o.v. gepubliceerde artikelen. Blogposts zijn op (zeer) persoonlijke titel geschreven, bevatten meer mening dan feiten en ook al zal de auteur zeker zijn uiterste best doen om er een verhaal van te maken, je kunt niet stellen dat er een vorm van redactie overheen is gegaan. Artikelen hebben formeler taalgebruik en op zijn minst de schijn van meer autoriteit aangezien een tijdschrift inspanningen heeft geleverd om het goed te keuren voor plaatsing. Gooi daar ook nog wat praktische aspecten bij, zoals het dynamische karakter van een blogpost (kan achteraf veranderd worden of zelfs volledig verdwijnen van internet) en de relatieve onbekendheid om een internetbron ook netjes te beschrijven en citeren, en ik snap wel waarom oude gewoontes lastig slijten.

Natuurlijk zijn dat vormkwesties en zegt het niets over de inhoud. Dat blogposts veel actueler (kunnen) zijn en juist door hun dynamische karakter veel inzicht en inspiratie kunnen geven staat wat mij betreft niet ter discussie. Sprekend vanuit de HBO omgeving, waar ik in zit, merk ik wel dat er bij docenten bij verschillende vakgebieden er ook nogal verschillend tegenaan gekeken wordt. Vorig jaar hebben we vanuit het Mediacentrum, in het kader van een breed project, een rondje langs alle Schools (opleidingen) gedaan en in tientallen interviews gesproken met net zo veel docenten en medewerkers. Interviews waarin ook de rol van informatievaardigheden aan bod kwam en waarin grote verschillen te zien waren. Bij de economische en medische opleidingen wil de docent vaker (ik generaliseer een beetje want er waren zeker wel nuances) dat bij opdrachten of toegepast onderzoek uitgebreide en gedegen verantwoording plaatsvindt. Ik heb het nergens beschreven gezien of uitgesproken gehoord maar wat docenten hier onder rekenen zijn tijdschriftartikelen en boeken. ‘Vluchtige’ informatie zoals blogposts of discussies in social media vallen zeker niet onder de definitie van gedegen, zonder dat deze definitie aan studenten meegegeven wordt.

Bij de technische opleidingen zie je echter een heel ander beeld. Informatievaardigheden, laat staan onderzoeksvaardigheden, staan daar niet zo zeer in het teken van gedegen bronnenverantwoordingen en literatuuronderzoek maar hebben een concreet antwoord op een vraagstelling als gewenst eindresultaat. Niets literatuuronderzoek in databanken met tijdschriftartikelen of snuffelen door boeken, er ligt een praktisch probleem op tafel en dat moet opgelost worden. Docenten verwijzen naar, en studenten maken gebruik van internet, fora en social media om dat antwoord te vinden. Zodra dat antwoord gevonden is gaat men verder en zowel docenten als studenten besteden maar weinig aandacht aan een bronnenlijst. Daar waar ze voorkomen bevatten ze juist bijzonder vaak internetbronnen.

Uiteindelijk lijkt het me niet zo zeer de moeite waard om de discussie aan te gaan over ervaren kwaliteitsverschillen tussen de traditionele bronnen en internetbronnen maar zit het, zoals het ook hoort in het onderwijs mijns inziens, meer aan de kant van opvoeding. Leer docenten wat de meerwaarde is om te sturen op het gebruik van internetbronnen en waar ze daarbij op zouden kunnen letten. Leer zowel docenten als studenten hoe ze informatie in het algemeen moeten beoordelen op relevantie en kwaliteit, ongeacht of het een tijdschriftartikel uit een impact factor tijdschrift is of een blogpost van een auteur-met-een-mening. Rond het af met een uitleg over hoe je het beste kunt refereren aan de verschillende soorten bronnen en het kan dan toch niet anders dan dat je meer internetbronnen tegen gaat komen in bronnenlijsten. Waar dan ook over nagedacht is.

@foto stock.xchng

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top