Tweetweekoverzicht week 25 2019: Standpunt VOB leenrechtdiscussie, Googelen naar lyrics en aankondiging Kindle Oasis 3

Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Heb ik iets gemist? Of ben je wat interessants tegen gekomen? Stuur me dan een mail of tweet en dan neem ik het op in het (volgende) tweetweekoverzicht.

Standpunt VOB t.a.v. leenrechtdiscussie

De Vereniging van Openbare Bibliotheken heeft een brief (PDF) gestuurd aan minister van Engelshoven over de leenrechtvergoedingen door openbare bibliotheken. Het overleg tussen de Stichting Leenrecht en de VOB (in de Stichting Onderhandelingen Leenvergoedingen) liep vast op de discussie over compensatie en verhoging van de leenrechtvergoedingen omdat het totaal aantal uitleningen terug loopt en er verschillend wordt gekeken naar de rol van het leesbevordingsprogramma De Bibliotheek op School hierin.

Uit de brief blijkt dat Stichting Leenrecht een generieke tariefverhoging van 10% eist – bovenop de jaarlijkse indexering – met als argumentatie dat er inkomstenderving is voor auteurs door het dalen van het aantal uitleningen.

De VOB ziet dat anders en benadrukt “dat de bibliotheken er zijn voor leesbevordering (en daarmee voor de aanschaf van boeken en afdracht van een billijke leenvergoeding) en niet voor schrijfbevordering.” Ze roept de minister op om haar visie te delen in de discussies die gaande zijn.

Googelen naar songteksten

Vorige week kwam Genius, 1 van de grootste sites die songteksten aanbiedt, naar buiten met de beschuldiging dat Google hun songteksten zou gebruiken voor de functie die Google al jaar en dag aanbiedt: bij het googelen naar ‘lyrics’ wordt bovenaan de zoekresultaten meteen de songtekst getoond.

Dat werd eerder door Google ontkend maar Genius bleek hun teksten voorzien te hebben van een (best wel ingenieus) watermerksysteem waarbij het gebruik van een iets afwijkende apostrofe als een soort morse code uniek voor die tekst wordt. Het toonde aan dat Google inderdaad veelvuldig de songteksten van Genius gebruikte.

Dat lukte geen verontschuldiging uit (stel je voor) maar wel een blogpost op Google’s eigen officiële blog met een toelichting hoe de functie werkt en waar de songteksten vandaan komen.

News reports this week suggested that one of our lyrics content providers is in a dispute with a lyrics site about where their written lyrics come from. We’ve asked our lyrics partner to investigate the issue to ensure that they’re following industry best practices in their approach.

De zoekgigant gaf aan niet zelf de teksten te verzamelen maar dat dit via een partner liep die nu de ‘schuld’ krijgt. In de laatste alinea van de blogpost geeft Google wel aan te gaan komen met een bronvermelding voor alle songteksten zodat er geen onduidelijkheid meer kan bestaan waar deze van afkomstig zijn.

Kindle Oasis 3: met blauwfilter verlichting

Amazon heeft, nogal stilletjes, een nieuwe versie van de Kindle Oasis ereader aangekondigd. Het is een update van het 2017 model die qua specificaties bijna identiek is maar nu een schermverlichting introduceert met een blauwfilter zodat het lezen in het donker wat prettiger voor de ogen is.

Dat is geen revolutionaire nieuwe functie aangezien die al jaren geleden op modellen van andere leveranciers voorkwamen (Kobo was de eerste volgens mij met de Aura ONE – en daarna met de Clara HD, de H2O Edition 2 en de Forma) maar toch mooi dat ook eindelijk Amazon overstag is gegaan. Het maakt een hele goede ereader alleen maar nog beter denk ik. Vanaf 24 juli is de Oasis 3 (met 8GB) leverbaar voor 229,99 euro.

#

Tweetweekoverzicht week 23 2019: Over verplicht wachtwoord veranderen, social media bij visumaanvraag, Apple inloggen, Blendle en oproep modernisering leenrechtstelsel

Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Heb ik iets gemist? Of ben je wat interessants tegen gekomen? Stuur me dan een mail of tweet en dan neem ik het op in het (volgende) tweetweekoverzicht.

Verplicht wachtwoord veranderen?

Sterke wachtwoorden gebruiken *en* die ook regelmatig (moeten) veranderen. Het is het mantra van vele websites – en volgens mij van alle IT afdelingen van bedrijven – die daarmee hun gebruikers lastig vallen. Met enige regelmaat moeten die hun, toch al niet te onthouden, wachtwoord weer veranderen en zoals iedereen je kan vertellen is het dan het eenvoudigst om simpelweg 1 cijfer of letter uit hun bestaande wachtwoord te wijzigen.

Wat bepaald niet veilig is natuurlijk. Om nog maar niet te spreken van het feit dat als je eenmaal met veel moeite een sterk wachtwoord bedacht hebt dat aan al die eisen voldoet die IT mensen bedacht hebben, je extreem genegen bent om die op meerdere plekken te gaan gebruiken. WIE GAAT ER IN HEMELSNAAM TIENTALLEN VAN DIE DINGEN BEDENKEN?

Ook Microsoft ziet dat nu in. Tenminste, de noodzaak om periodiek wachtwoorden te moeten wijzigen is nu verdwenen uit het beveiligingsadvies en instellingen die het bedrijf adviseert aan klanten. Multifactor authenticatie ja. Gebruikers elk kwartaal of half jaar hun wachtwoord laten wijzigen nee. Ik ben benieuwd wat bedrijven er mee gaan doen …

Social media accounts doorgeven bij visumaanvraag

Sinds afgelopen week moet je bij een visumaanvraag voor de VS verplicht je social media accounts doorgeven zodat deze ook gecontroleerd kunnen worden. Ergens vind ik dat logisch – als je al verplicht een visum moet aanvragen ligt het voor de hand dat die aanvraag ook wordt beoordeeld op meer dan alleen die paar regels die je op een formulier invult – maar het voelt wel heel erg China-achtig aan allemaal.

Apple inlogsysteem

Ik keek afgelopen maandag naar de Apple persconferentie om wat meer over iOS te weten te komen maar kreeg ook nog eens interessant nieuws over een splitsing van iOS naar een specifieke versie voor de iPad en nieuwe functies voor de AppleTV.

Het meest interessante echter vond ik de privacy opties die Apple introduceerde. Niet alleen kun je straks in apps gebruik maken van een tijdelijk (Apple) mailadres die dan berichtjes van leveranciers doorstuurt via dat adres naar jouw echte mailadres – zodat jouw mailadres dus verborgen blijft voor derde partijen – maar Apple kondigde ook een eigen zogeheten Single Sign On dienst aan.

Sign in with Apple is de concurrent/het alternatief voor inloggen met je Google of Facebook account maar focust zich op het zo min mogelijk doorgeven van gegevens naar websites en appmakers.

Natuurlijk, je kunt je afvragen of Apple meer te vertrouwen is dan Google of Facebook maar Apple verdient zijn miljarden tenminste niet met het tracken van zijn klanten en ik ben in elk geval meer genegen om dit te gaan gebruiken als ik dan toch moet kiezen uit 1 van die drie.

Blendle wijzigt model

Het nieuws komt totaal niet als een verrassing maar afgelopen week liet Alexander Klöpping weten dat Blendle gaat stoppen met het model waarbij, middels een tegoed, wordt betaald voor individuele artikelen.

Blendle heeft dat langer volgehouden dan ik had gedacht. Toen ze begonnen (eind april 2014) eindigde ik mijn blogpost al met de vraag hoe lang gebruikers bereid waren om voor losse artikelen te betalen en die is nu dus beantwoordt: ruim vijf jaar. Blendle introduceerde al hun Premium abonnement vorig jaar, waarbij voor een vast bedrag per maand onbeperkt toegang tot een (selectie van) titels geboden werd en ik was er al van overtuigd dat aanbieders van content op termijn allemaal iets moeten met zo’n dergelijke toegang.

De stap van Blendle om te stoppen met betalen per artikel betekent dus mijns inziens ook alleen maar dat er een nieuwe, en hopelijk betere, dienst overblijft. Blendle heeft thans 60.000 Premium abonnees en wil dat laten groeien naar 100.000. Dan mis je die losse eurocenten per artikel inderdaad niet.

Modernisering leenrechtstelsel

De Auteursbond, Groep Algemene Uitgevers (GAU), Stichting Leenrecht en de Beroepsorganisatie Nederlandse Ontwerpers (BNO) roepen, in een brief (pdf) minister Van Engelshoven van OCW op om het leenrechtstelsel te moderniseren. Het leenrecht is een wettelijke grondslag ingebouwd in de Auteurswet die een vergoeding toekent aan de rechthebbenden als hun boeken geleend (gelezen) worden via de openbare bibliotheken. Per uitlening wordt er een klein bedrag uitgekeerd aan de rechthebbende(n).

De organisaties wijzen op de daling uit de opbrengsten uit leenrechtvergoedingen. Ze spreken van een daling van 75 procent in de afgelopen 25 jaar, van 23 miljoen euro voor 158 miljoen uitleningen in 1995 naar 8 miljoen euro voor 59 miljoen uitleningen in 2018.

Hoewel ik betwijfel of de minister een pot met geld open trekt om de teruglopende vergoedingen te compenseren, lijdt het geen enkele twijfel dat het stelsel aan een update toe is. Met teruglopende uitleningen – door meerdere factoren overigens – ligt het voor de hand om de vergoeding per uitlening op te hogen maar ook om vanuit de branche *en* ministerie goed te bedenken hoe (en of) schrijvers van jeugdboeken beter ondersteund kunnen worden.

En verder nog …

Eén niet correct gelicenseerd deuntje in je intro gebruiken (voor honderden video’s op je kanaal) en daar ga je met de copyright claims. Ook jaren later dus. Moraal van het verhaal: zorg dat je altijd de rechten van muziek goed regelt op je YouTube kanaal.

Ik had mijn eigen gemeente moeten uitnodigen voor de AVG/privacy praatjes die ik het afgelopen jaar gehouden heb. Of zij mij eigenlijk.

De gemeente Deventer deelt de persoonsgegevens van inwoners (dus ook de mijne) met “wel 50 andere gemeenten” en daar kwam een stadsgenoot van me achter middels een tweetal WOB verzoeken. Het gebeurt ongetwijfeld ook in alle andere gemeenten maar wat wel nieuw is dat de rechter dankzij de strengere privacywetgeving daadwerkelijk een schadevergoeding toewees van 500 euro.

Het schept een precedent waarbij letterlijk elke Nederlander zijn gemeente kan aanspreken op de bescherming van zijn of haar persoonsgegevens dus laten we hopen dat alle Nederlandse gemeenten nu eens wat kritischer kijken naar hoe ze hiermee om gaan. Het is tenslotte precies waarvoor die AVG er gekomen is.

#

convenant e-lending ebooks bibliotheek

Over het uitlenen van ebooks, leenrecht en het convenant e-lending

Op 3 oktober 2018 ondertekenden de Auteursbond, GAU, Stichting Lira, Stichting Pictoright, KB, VOB en het ministerie van OCW een convenant waarin nadere afspraken over vergoeding en beschikbaarheid van ebooks via de Online Bibliotheek zijn gemaakt. Waarom was het nodig zo’n convenant op te stellen? Wat houden de afspraken precies in en gaat het ook echt zorgen voor een groter aanbod van actuele titels in de bibliotheek?

Begin oktober kwam, min of meer onverwachts, het nieuws naar buiten dat er afspraken gemaakt waren tussen het ministerie van OCW en zo’n beetje alle mogelijke partijen die in Nederland iets met boeken/ebooks te maken hebben. Het haalde zelfs de diverse journaals waarbij de centrale boodschap ‘er komen meer (actuele) ebooks voor uitlenen beschikbaar’ centraal stond.

Dat is natuurlijk goed nieuws voor iedereen die lid is van de bibliotheek. Helemaal als je de afgelopen 5 jaar door het aanbod van de Online Bibliotheek hebt gekeken op zoek naar een leuk ebook om te lenen want daarin trof je maar bijster weinig recente titels aan. En dus is het convenant e-lending een fijne stap in de goede richting om nu dan toch eens eindelijk ook die bestsellers in digitale vorm te kunnen lenen in plaats van achteraan te sluiten in de lange rij van reserveringen voor het papieren exemplaar. Toch?

Waarom een convenant e-lending?

De in het convenant gemaakte afspraken zullen absoluut gaan leiden tot een verbetering van het aanbod van ebooks, daar ben ik van overtuigd. Maar waar ik nog zekerder van ben is dat het nooit aan de verwachtingen van iedereen kan gaan voldoen. En dat komt omdat bibliotheekgebruikers het rare verschil tussen wat een bibliotheek kan aanschaffen aan papieren exemplaren om uit te lenen en hoe een bibliotheek aan uit te lenen ebooks komt, niet snapt.

Dat hoeven ze natuurlijk ook niet te snappen als gebruikers maar dat belangrijke verschil in aanschafmethodes zorgt er wel voor dat de bibliotheek niet zo maar alle titels digitaal kan aanschaffen zoals ze dat wel kunnen met papieren titels. Als je gewend bent dat je alle nieuwe titels gewoon in fysieke vorm kunt lenen (reserveren) bij de bibliotheek dan moet je wel duidelijk uitgelegd worden dat het zo niet werkt voor de digitale titels. Zodat je als bibliotheek niet de onrealistische en onhaalbare verwachting creëert bij je leden dat alle 40.000+ ebooks in Nederland geleend kunnen worden. Raar genoeg zie ik bij persberichten van de VOB nooit de achtergronden en uitleg staan die kunnen toelichten wat je kunt verwachten van de digitale dienstverlening.

Of in dit geval waarom het niet zo gemakkelijk is om alle ebooks aan te bieden en waarom er een convenant nodig is met al die partijen. Om te begrijpen waarom er een convenant e-lending gemaakt moest worden, is het toch goed om te kijken hoe het nou precies zit met die aanschafmethodes van fysieke en digitale boeken voor bibliotheken. Beter gezegd, op basis van welke afspraken bibliotheken fysieke en digitale boeken mogen aanschaffen.

Papieren boeken zijn gemakkelijk (nou ja)

Als iemand een exemplaar van een papieren boek aanschaft dan is die persoon ook de eigenaar van dat exemplaar. Dat exemplaar kan je doorverkopen, weggeven of uitlenen aan een ander zonder dat de auteur of uitgever daar bezwaar tegen kan maken. Het distributierecht – het auteursrecht van een rechthebbende om te bepalen hoe een exemplaar verspreid mag worden – komt namelijk te vervallen zodra het exemplaar verkocht door de rechthebbende of met diens toestemming (door een uitgever).

Dat ‘uitgeputte’ distributierecht zorgt er voor dat jij een gekocht exemplaar van een boek kunt uitlenen aan je vrienden, buren, familie of wie dan ook. Maar een bibliotheek kan niet zo maar op grote schaal hetzelfde gaan doen omdat het dan wel gaat botsen met de verkoop van diezelfde titels. Immers, als je alle boeken die in de boekwinkels liggen gratis kunt lenen bij de bibliotheek, dan hebben de auteurs en uitgevers daar last van.

Het zou echter niet wenselijk zijn als auteurs of uitgevers het lenen van boeken zouden kunnen verbieden en dat is de reden dat er in de Auteurswet een bepaling is opgenomen (artikel 15c) dat de grondslag vormt voor de mogelijkheid voor bibliotheken om boeken uit te lenen: het leenrecht. Dit regelt dat bibliotheken zonder toestemming van rechthebbenden boeken mogen uitlenen maar dat er een vergoeding betaald wordt voor elke uitlening aan de auteurs, vertalers en illustratoren. Deze uitzondering in de Auteurswet is dus de reden dat bibliotheken alle papieren boeken kunnen inkopen die ze willen om ze vervolgens uit te lenen aan hun leden.

Digitaal werkt anders. Heel anders.

De afgelopen tien jaar zijn er veel rechtszaken en uitspraken van het Europese Hof van Justitie geweest over de status van digitale diensten en producten in de Europese wetgeving. En hoe raar het misschien ook zal klinken, digitale boeken worden heel anders behandeld in de wetgeving dan papieren boeken. Ebooks vallen onder de categorie digitale diensten en daar geldt het hele verhaal over de uitputting van het distributierecht per definitie niet voor.

Oftewel, een rechthebbende verliest niet het recht om te bepalen wat er met een ebook gebeurt nadat een exemplaar legitiem verkocht is.

Aangezien de uitputting van dit distributierecht ook de basis vormt van de uitzondering in de Auteurswet die het leenrecht regelt volgt daaruit ook de conclusie dat je ebooks niet onder het leenrecht kunt laten vallen. In februari 2013 werd deze teleurstellende conclusie door minister Bussemaker naar buiten gebracht in de aanloop naar de nieuwe Bibliotheekwet. Zij concludeerde, met een uitgebreid onderzoeksrapport als onderbouwing, dat er geen wettelijke grondslag is voor het uitlenen van ebooks door openbare bibliotheken. Bibliotheken moesten dus expliciet afspraken gaan maken met (alle) uitgevers om dit wel te doen.

En dat is precies wat de bibliotheken deden en in januari 2014 werd het huidige ebookplatform geïntroduceerd. Met duizenden titels waarover afspraken gemaakt waren met, en vergoedingen betaald werden aan uitgevers in plaats van auteurs, vertalers en illustratoren.

Op naar het Europese Hof van Justitie

rechtszaken header werkstukkenDe Vereniging van Openbare Bibliotheken (VOB) zag echter in het zogenaamde UsedSoft/Oracle arrest een aanknopingspunt om een juridische discussie te starten over het wel kunnen uitlenen van ebooks onder het leenrecht. Dit UsedSoft/Oracle arrest ging over het kunnen overdragen van het eigenaarschap van een softwarelicentie en maakte het onder specifieke voorwaarden, mogelijk om het gebruiksrecht/licentie van gedownloade software over te dragen aan een ander. Als je een licentie op een exemplaar van software kunt overdragen, dan zou dat ook moeten kunnen met de licentie op een exemplaar van een digitaal boek.

De Nederlandse Auteurswet bood geen soelaas en daarom zat er niets anders op dan het Europese Hof van Justitie te verzoeken om opnieuw naar de Europese auteursrechtrichtlijn (2001/29) en de Europese richtlijn over het verhuurrecht en leenrecht (2006/115) te kijken vanuit de vraag of het uitlenen van ebooks hier nu wel of niet onder valt.

Via de Haagse rechtbank werden een aantal vragen aan het Europese Hof gesteld en hoewel het Europese Hof het zo strikt en nauw mogelijk formuleerde kwam daar wel een min of meer positief antwoord uit in november 2016. Het Hof oordeelde dat het uitlenen van ebooks is toegestaan onder het leenrecht als dit gebeurt op basis van het one copy, one user model en daarbij de auteurs gecompenseerd worden.

Ja en wat nu?

De uitspraak van het Europese Hof van Justitie bood interessante mogelijkheden maar dat leverde wel meteen een groot aantal nieuwe discussies en problemen op. De hele dienstverlening en infrastructuur van het uitlenen van ebooks was gebaseerd op een one copy, multiple user model. De bibliotheek kocht 1 digitaal exemplaar in van de uitgever en die kan aan een oneindig aantal gebruikers worden uitgeleend waarbij er een vergoeding voor elke uitlening aan de uitgever wordt betaald.

Dat model werkt veel beter dan het one copy, one user model dat al in vele andere landen wordt gebruikt waarbij bibliotheken geen vergoeding betalen per uitlening maar net zo veel digitale exemplaren moeten inkopen als er gelijktijdige leners mogen zijn. En waarbij je dus uitgeleende ebooks krijgt die je moet reserveren als ze populair zijn of als de bibliotheek er niet genoeg van kon inkopen.

Dus moest er door alle betrokken partijen een oplossing gezocht worden waarbij het one copy, multiple user model gehandhaafd kon blijven op basis van afspraken met de uitgevers en waarbij er dus eigenlijk expliciet geen gebruik gemaakt zou gaan worden van de juridische mogelijkheden die de uitspraak van het Europese Hof nu bood (want die bedreigden de boekenmarkt volgens de uitgevers). Maar wel op een zodanige manier dat ook de auteurs, vertalers en illustratoren een vergoeding krijgen voor het uitlenen van de digitale versies van hun boeken.

Een win-win-win oplossing als het ware. Een oplossing waarbij de bibliotheken profiteren van een groter aanbod, waarbij de verkoop van titels door uitgevers gedurende een bepaalde periode beschermd worden en waarbij behalve de uitgevers ook de auteurs, vertalers en illustratoren een vergoeding krijgen voor hun werken.

Convenant e-lending

Je raadt het vast al. Het convenant e-lending is die win-win-win oplossing die bijna twee jaar na de uitspraak van de Europese rechter de koers uitstippelt voor het uitlenen van ebooks door de openbare bibliotheken.

Het was even wachten tot de volledige tekst van het convenant beschikbaar was maar gisteren werd de tekst gepubliceerd in de Staatscourant (pdf). Artikel 1 beschrijft het hoofddoel – zoals het ook in de media gebracht is – kort en bondig:

Met het sluiten van dit convenant beogen partijen het bereiken van het volgende doel: het binnen een zo kort mogelijke termijn na eerste publicatie ter beschikking krijgen van een zo breed mogelijk aanbod van e-boeken voor het uitlenen door de landelijke digitale openbare bibliotheek, conform het ‘one copy multiple user’-model, met een passende uitleenvergoeding voor de auteurs, vertalers, beeldmakers en uitgevers in ruil voor het uitlenen, met transparantie over het aantal uitleningen.

Maar wat er dus onder zit zijn de afspraken waar de laatste twee jaar over gesproken en onderhandeld zijn. En die moeten zorgen voor de win-win-win situatie. Alle partijen geven en krijgen wat in deze set aan afspraken. De uitgevers doen een inspanningsverplichting (geen resultaatverplichting!) om ‘zo spoedig mogelijk na het op de markt brengen van een door hen uitgegeven e-boek’ een afspraak over het uitlenen ervan met de KB te maken (artikel 2 van het convenant).

De KB (en de bibliotheken) betaalt een vergoeding per uitlening en neemt genoegen met een embargoperiode van 6 tot 12 maanden als zijnde de definitie van ‘zo spoedig mogelijk’. En die vergoeding wordt nu gesplitst want 50% van de vergoeding gaat naar de uitgevers en 50% gaat – via Stichting Lira en Stichting Pictoright – naar de auteurs, vertalers en beeldmakers (artikel 3).

In ruil voor deze set aan afspraken stemmen alle partijen in om af te zien van de juridische mogelijkheid om ebooks onder het leenrecht uit te lenen. De achtste overweging in de inleiding stelt dat “partijen realiseren zich dat er verschil van mening bestaat over de (gewenste) verblijfplaats van de rechten van makers, maar stemmen er gezamenlijk mee in dat voor wat betreft de uitvoering van dit convenant slechts de uitgevers toestemming kunnen geven aan en afspraken maken met de KB voor het uitlenen van e-boeken”.

De rest van het convenant bevatten afspraken over de levering van uitleencijfers op titelniveau door de KB aan Lira, Pictoright en de openbare bibliotheken (artikel 4), de (extra) financiële bijdrage door het ministerie de komende jaren om auteurs, vertalers en beeldmakers te compenseren (artikel 5) en de formele afspraken rondom looptijd, evaluatie, ontbinding, geschillen en ongeldigheidsverklaring (artikelen 6, 7 en 8).

Van goede bedoelingen naar resultaten

Het zal nog moeten blijken of het convenant e-lending ook daadwerkelijk de beoogde win-win-win oplossing is. De hele voorzichtige formulering van artikel 2 – waarin de Groep Algemene Uitgevers (GAU) toezegt zich ten zeerste in te gaan spannen om haar leden aan te sporen ebooks binnen zes tot twaalf maanden voor uitlening beschikbaar te maken via de KB – laat ruimte voor alle mogelijke scenario’s. Inclusief het scenario dat uitgevers in de praktijk helemaal niet zo happig zullen zijn het advies van de GAU op te volgen.

Of het scenario dat uitgevers hoogstens een versie willen aanleveren die alleen in de bibliotheek app gelezen kan worden en niet op ereaders.

Het is dus zeker niet zo dat dit convenant e-lending de door vele gebruikers (en personeel) gewenste ultieme ebookdienstverlening gaat opleveren waarbij je, na verloop van tijd, alle in Nederland uitgegeven digitale titels kunt lenen bij de bibliotheek voor in de leesapp en op de ereader.

Maar het is wel een prachtige – en praktische – stap in de goede richting waarbij uitgevers en bibliotheken met elkaars belangen rekening houden en waarbij auteurs, vertalers en illustratoren nu ook eindelijk gegarandeerd de vergoeding gaan krijgen waar ze recht op hebben.

Hopelijk leidt het daarnaast ook echt naar een groter aanbod van (redelijk) recente titels die behalve in de app ook nog eens op een ereader geleend en gelezen kunnen worden.

Meer lezen hierover op Vakblog? Over leenrecht en het uitlenen van ebooks door bibliotheken (februari 2013) // Europese Hof van Justitie: Bibliotheken kunnen ebooks uitlenen onder het leenrecht (maar wel onder bepaalde voorwaarden) (november 2016) // Over bezit en eigenaarschap van ebooks (en wat dat te maken heeft met het kunnen uitlenen van ebooks door bibliotheken) (november 2016)

#

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top