Legal Intelligence app voor de iPad

Hoewel ik, net als Lukas, niet overtuigd ben dat de dienstverlening van bibliotheken mobiel moet gaan worden, ben ik die mening zeker wel toegedaan als het gaat om de leveranciers van (betaalde) content. Heel erg hard gaat het echter nog niet met de uitgevers om hun content ook via iOS of Android apps beschikbaar te stellen.

Des te groter was mijn plezier toen ik afgelopen vrijdagavond een mail kreeg met de aankondiging (PDF) dat Legal Intelligence een gratis app specifiek voor de iPad beschikbaar stelt:

Graag breng ik u op de hoogte van het feit dat sinds vandaag een Legal Intelligence app voor de iPad beschikbaar is. Met de Legal Intelligence app voor de iPad kan heel eenvoudig, op elk moment en op elke plaats, gebruik worden gemaakt van de zoekfunctie van Legal Intelligence.
Met een bestaand account voor Legal Intelligence kan de app geactiveerd worden voor gebruik met alle content waar u via de website ook toegang toe hebt, en voor toegang tot uw dossiers en attenderingen. Maar ook zonder account is de app een uitstekende juridische zoekmachine die toegang geeft tot de belangrijkste openbare juridische bronnen
.

Via Legal Intelligence gebruiken wij de openbare juridische bronnen plus de content van Kluwer en ik was wel benieuwd naar de werking van de app. De app komt zelfs met zijn eigen site inclusief promotiefilmpje, link naar de app in de Apple App Store en een korte handleiding.

Na downloaden van de gratis app krijg je een eenvoudig registratiescherm:

(klik voor grotere versie)

Je kunt/moet de toegangscode aanvragen door je mailadres naar Legal Intelligence te versturen in de app. Ik neem aan dat dit hetzelfde mailadres moet zijn waar je een particulier account al had bij hen, in mijn geval heb ik mijn werkmail adres gebruikt aangezien Windesheim dit afneemt. Hoe dan ook, de toegangscode viel binnen een minuut al in mijn mailbox en de app was al geregistreerd.

Zoeken werkt handig in de app en als je ooit een paar minuten in Legal Intelligence hebt gezocht, dan is de app ook geen uitdaging voor je.

(klik voor grotere versie)

De app beschikt over de mogelijkheid om attendering op specifieke zoekacties te zetten en om gebruik te maken van de dossiers. De attenderingsfunctie heb ik nog niet geprobeerd omdat ik ook niet echt een dagelijkse gebruiker ben van Legal Intelligence maar de Dossiers geven de melding dat ik er geen toegang tot heb. Het zoeken en opvragen van alle informatie werkt echter vliegensvlug en de app voegt zeker wat toe voor elke gebruiker die beschikt over een iPad. Inloggen (via SURFfederatie) is niet meer nodig en ik kan niet wachten tot er meerdere contentleveranciers met apps op de markt komen.

Eén klein minpuntje wil ik bij deze app niet onvermeld laten, ook al is het een kleintje: bij de instellingen is te zien op welk mailadres de app geregistreerd is maar er is niet te zien welke content beschikbaar is voor een account. Ik kan nu niet zien in welke bronnen ik gezocht heb maar ook niet of ik nu wel of niet toegang heb tot de Kluwer content waar ik volgens mijn Windesheim mailadres eigenlijk bij zou moeten kunnen. Misschien iets voor versie 1.1?

Niks opslaan, gewoon media streamen naar je iPad

Een half jaar nadat de iPad op de Nederlandse markt beschikbaar kwam, is het natuurlijk niet echt zinnig om uitgebreid over mijn iPad ervaringen te gaan bloggen. Het is al op duizenden blogs aan de orde geweest en nu ik hem zelf een weekje heb (met ‘dank’ aan de NRC Next iPad actie), voel ik ook bijzonder weinig inspiratie om over het apparaat zelf nog te gaan bloggen.

Wat me wel intrigeert is, met terugwerkende kracht dan, het ‘gemopper’ op het gebrek aan aansluitingen op een iPad. De grootste kritiekpunten die ik las het laatste half jaar gingen over het gebrek aan connectiviteit, geen USB poort(en) en het niet kunnen uitbreiden van de opslagruimte met bijv. SD kaarten. Als volledige nieuwkomer tot het emperium van Apple (de iPad is mijn eerste Apple apparaat) had ik daar ook mijn vooroordelen over maar juist deze blijken voor mij tenminste totaal niet te kloppen.

Ik heb de goedkoopste iPad genomen die er is, de wifi editie met 16 GB opslag, met het idee dat ik sowieso niet van plan was om hem met muziek, foto’s of video’s te gaan vullen. Die stonden en staan prima op mijn pc en worden wekelijks gebackupped. Met 16 GB (0f zelfs 64GB) zou ik hoe dan ook maar een miniem deel van mijn bestanden op een iPad *kunnen* zetten en ik haat keuzes maken hierin. Qua video’s worden sowieso de meeste formaten niet ondersteund door de iPad , dus dat was ook al geen issue.

Ik had wel mijn huiswerk vooraf gedaan want het leek me toch wel dat het anno 2010 mogelijk moest zijn om alle media simpelweg te streamen naar een iPad toe. Met muziek deed ik dat al mbv Spotify en mijn Playstation 3, die ook weinig videoformaten ondersteunt, kan wel alles afspelen via het netwerk mbv de PS3 Media Server die op mijn laptop geinstalleerd staat.
Ook Apple ‘kent apps hiervoor’ en voor video is Air Video Server (gratis) met bijbehorende clients voor iOS apparaten (niet gratis) precies wat je zoekt. Air Video converteert alle videobestanden (ben er nog geen tegengekomen die niet werkte) en streamt die via je wireless netwerk naar de clients toe. Als je een beetje recente pc hebt van minder dan 5 jaar oud, dan kan die ook nog live alles converteren en je bekijkt zonder enige problemen zelfs HD videobestanden streamend op je iPad. Zelfs mijn anime, met complexe en uitgebreide ondertiteling en meerdere audiosporen, kan zonder problemen bekeken worden .. zonder dat het ook maar enige opslagruimte inneemt op mijn iPad.

Maar waarom stoppen met alleen video?

Met Zumocast stream je feitelijk alles op je pc naar een webinterface toe maar ook, mbv de gratis client app, naar een iOS apparaat toe. Video’s (ook), muziek, foto’s maar ook je Word en PDF documenten zijn ineens toegankelijk op je iPad zolang je pc maar aanstaat. Je kunt kiezen om bestanden ook daadwerkelijk op te slaan op het apparaat zelf, als je het wilt gebruiken terwijl je geen wireless verbinding hebt, maar de essentie is dat het niet hoeft en dat je alles op je pc kunt raadplegen en gebruiken op je iPad.

Ik mis geen extra aansluitingen op mijn iPad en hoef geen bestanden via iTunes te synchroniseren. Die wireless verbinding is alles wat ik (thuis) nodig heb om mijn eigen bestanden te kunnen gebruiken. In mijn persoonlijke cloud.

Disintermediation versus de persoonlijke bibliotheek

In twee blogposts heeft collega Jo Han Khouw uitgebreid het fenomeen disintermediation beschreven vanuit de context van de Amazoogle bibliotheek. Eén artikel ging vooral over de rol van federated search en discovery oplossingen terwijl de recente blogpost in ging op de rol van de informatie-intermediairs.

Hoewel ik mezelf zeker kan vinden in beide blogposts, mis ik toch een ontwikkeling die ik veel meer koppel aan het fenomeen disintermediation en dat is dat onze klanten en gebruikers steeds meer (in staat zijn) hun eigen persoonlijke bibliotheek (op te) bouwen. Natuurlijk niet alleen de zeer goed gevulde boekenkast thuis maar vooral de eigen digitale persoonlijke bibliotheek.

De grootste verandering mijns inziens voor bibliotheken is hoe de toegankelijkheid tot informatie is geëvolueerd. In de jaren 80 en 90 had ik zelf alleen maar toegang tot informatie via een bibliotheek in de buurt en deze deed, zeer klantvriendelijk, haar uiterste best om me daarin van dienst te zijn. De verregaande digitalisering van informatie heeft in de jaren erna weliswaar grote impact gehad op bibliotheken maar werd en wordt vooral in het perspectief geplaatst van hoe men zelf de collectie aanbiedt. Databanken, repositories, federated search en nu discovery tools zijn leidend in de aanpak van bibliotheken. Sturen op het verhogen van het gebruiksgemak richting de Amazoogle bibliotheek en op maat opties zijn nodige en essentiele ontwikkelingen geworden.

Maar informatieleveranciers zijn zelf een andere kant nu aan het opgaan. Google Books, Google Scholar, Open Access publicaties, Open Courseware, video/beeld/tekst met Creative Commons licenties enz. Allemaal gratis bronnen waar eindgebruikers zelf toegang (thuis) tot hebben, ook al is het zeker zo dat ze hun weg er lang nog niet altijd in kunnen/willen vinden en de informatievaardighedentrainingen/mediawijsheid trajecten zijn hier dan ook mede op toegespitst.

Ik denk alleen dat ze nog niet ver genoeg gaan.

Nu met de opkomst van persoonlijke mobiele apparaten, zoals de iPad en het hele scala aan Android tablets wat volgend jaar over ons uitgestort gaat worden, krijgt ook de persoonlijke digitale bibliotheek een compleet nieuwe impuls. Leveranciers van betaalde content, traditioneel ook de aanleverende partij voor de bibliotheekcollecties, zien hun kans schoon met de meer gesloten distributiemodellen waarin ze hun informatiediensten rechtstreeks kunnen aanbieden aan de eindgebruikers, inclusief de kosten daar gelijk neer te leggen. Kranten, tijdschriften en ebooks worden via deze gesloten systemen persoonlijk aangeboden op persoonlijke mobiele apparaten en de reden & noodzaak om hiervoor nog naar een bibliotheek te gaan zal minder en minder worden. Natuurlijk, de bibliotheek heeft een veel breder aanbod dan wat nu direct toegankelijk is voor eindgebruikers en zal ook een plek houden voor hen die niet kunnen en willen betalen, maar dat brede aanbod zal ook lastiger te handhaven worden. Waarom zou straks een databank leverancier, of een toeleverancier van ebooks, nog een licentie voor een bibliotheek willen afsluiten als deze dat veel efficienter en winstgevender rechtstreeks kan afzetten bij de doelgroep? Er zijn al diverse voorbeelden waarin educatieve uitgevers hun aanbod specifiek voor opleidingen en studenten inrichten in het hoger onderwijs en waar de bibliotheek, vanuit de rol van collectie aanbod, geen rol in speelt.

Een trend die zich voort gaat zetten.

Bibliotheken, en informatie intermediairs, zouden zich ook moeten gaan richten op het faciliteren van die persoonlijke bibliotheek. De klant die met een iPad naar binnen loopt heeft nog steeds dezelfde informatievraag als voorheen, maar het hoeft niet perse met het eigen aanbod opgelost te worden. There’s an app for that, zou Apple zeggen en ik zie geen reden waarom de bibliotheek hier niet in mee kan denken. Help die klant met het opbouwen van zijn of haar persoonlijke bibliotheek, verwijs zeker nog naar bronnen die in je eigen collectie staat maar kijk ook naar open access bronnen en content die vooral ook direct, en op maat, wordt aangeboden door leveranciers naar die eindgebruiker waar je zelf als bibliotheek niet eens toegang tot hebt.

Dan pas ben je echt een informatie intermediar.

@Foto via blog.shelfari

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top