Tweetweekoverzicht week 31 2019: Kobo Plus groeit, samplen mag alleen met toestemming en Katy Perry vs rapper Flame

Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Heb ik iets gemist? Of ben je wat interessants tegen gekomen? Stuur me dan een mail of tweet en dan neem ik het op in het (volgende) tweetweekoverzicht.

Kobo Plus groeit

Het gaat – volgens de persberichten die ik de afgelopen week kreeg – goed met Kobo Plus. De Bol.com Leesmonitor, een driemaandelijkse rapportage van de door hun zelf gesignaleerde trends, meldt:

  • dat romantische fictie het meest gelezen genre is in het tweede kwartaal van 2019. 
  • dat het aantal abonnees van Kobo Plus voor onbeperkt lezen en luisteren dit kwartaal weer gestegen is;
  • dat Nederlandse boekenlezers overwegend vaker vrouw zijn – zowel onder print als onder digitale lezers is 62% vrouw en 38% man.
  • dat de grootste leeftijdsgroep die leest in print 30-49 jaar is en bij digitaal is dit 40-49 jaar

Daarnaast is het totale aanbod van ebooks en luisterboeken nu boven de 300.000 titels gekomen in Kobo Plus en heeft Bol/Kobo de eerste vier titels van de Will Trent reeks van Karin Slaughter weten toe te voegen.

Samplen mag alleen met toestemming

Samples zijn hele korte, herkenbare, stukjes uit bestaande muzieknummers die verwerkt worden in nieuwe muzieknummers, vaak als onderdeel van de beat of een terugkerend refrein. Het wordt veel gebruikt maar het is ook bijzonder lastig om te voorkomen dat een zelf bedacht stukje heel veel lijkt op een stukje dat al eerder door een ander is gebruikt.

Zo ook in het geval van Kraftwerk die al maar liefst twintig jaar rechtszaken voert tegen de producenten van het popliedje Nur Mir. Volgens de leden van de Duitse groep wordt een stukje van 2 seconden uit hun nummer Metall auf Metall zonder toestemming gebruikt in het nummer Nur Mir van Sabrina Setlur. Na al die jaren heeft de zaak het Europese Hof van Justitie bereikt die Kraftwerk nu, voor een deel, gelijk gegeven.

Het Hof oordeelt dat ook voor samples toestemming gegeven moet worden door de rechthebbende(n) tenzij het zo aangepast wordt dat het origineel onherkenbaar is. Iets dat feitelijk hetzelfde is voor alle auteursrechtelijk beschermde werken.

Ik heb de volledige uitspraak nog niet gelezen maar het start een nieuw hoofdstuk in het toch al dikke boek van rechthebbenden die musici aanklagen omdat er iets herkenbaars van hun eigen nummers te horen is in de wereldhit van nu. Als zelfs al stukjes van 2 seconden mogelijk beschermd zijn dan gaat het de deur openen voor flink wat nieuwe rechtszaken vrees ik. Zoals die van …

Katy Perry vs rapper Flame

Afgelopen week oordeelde een jury, na een proces van een week, dat het nummer Dark Horse van Katy Perry te veel lijkt op een nummer Joyful Noise van rapper Flame. Marcus Tyrone Gray, die de artiestennaam Flame gebruikt beweerde dat Katy Perry het instrumentele stuk en ritme uit zijn 2008 nummer heeft gebruikt voor haar eigen nummer dat in 2013 de hitlijsten aanvoerde.

De rechtszaak kwam feitelijk neer op het overtuigen van de jury dat het nummer Joyful Noise bekend genoeg was zodat Perry het had kunnen kennen en die jury vond de gelijkenis groot genoeg om Perry te veroordelen en haar 3 miljoen dollar te laten betalen. Waar tegen in hoger beroep wordt gegaan overigens.

Nou heb ik beide nummers na elkaar beluisterd en behalve dat ik hoofdpijn krijg van dat gepiep in Joyful Noise kan ik toch niet zeggen dat ik het idee heb dat er ook maar iets uit Dark Horse is overgenomen van dat oudere nummer. Ja, OK. Sommige tonen zijn hetzelfde maar ik durf te wedden dat ik tientallen muzieknummers kan vinden waar dezelfde tonen in zitten want zoveel variatie bestaat er nou ook weer niet. Ik blijf het toch schemerig vinden als relatief onbekende artiesten ineens succesvolle bekende artiesten gaan aanklagen voor het gebruik van een stukje melodie dat lijkt op wat zij ooit gebruikt hebben. En daar een miljoenenvergoeding voor eisen …

#

Tweetweekoverzicht week 31 2018: Nieuwe Kobo Originals, Universal en auteursrecht, uitgevers en Pirate Bay, de Boekenbon en mag je legaal vuurwapens 3D-printen?

vakblog tweetweekoverzicht
Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Kobo Originals

Hoe maak je je betaalde dienst met digitale content nog iets aantrekkelijker? Door titels aan te bieden die alleen maar daar op te kijken, luisteren of te lezen zijn natuurlijk. Netflix doet het, Spotify doet het, Amazon doet het en ook Kobo Plus doet dat. Vorig jaar introduceerden Bol en Kobo de Kobo Originals, digitale boeken die (tijdelijk) exclusief en alleen via Kobo Plus te lezen zijn

Daar was de rest van het boekenvak in Nederland niet zo blij mee – ze dreigden met een boycot van de papieren edities – maar dat liep uiteindelijk met een sisser af (€ Boekblad link) aangezien de boeken nu gewoon verkocht worden in de boekhandels.

Bol & Kobo kondigden afgelopen week een nieuwe reeks boeken aan die wederom digitaal alleen via Kobo Plus te lezen. Een trilogie van Lisette Jonkman waarvan de delen op 1 augustus, 1 oktober en 1 december beschikbaar komen. En of we nog meer (sneller) nieuwe titels gaan zien als Originals, dat valt nog te bezien maar het is een boeiend iets om nu ook in Nederland te zien. Ik denk wel dat Bol/Kobo meer van dit soort exclusieve titels wil gaan bieden maar dat hangt vooral af of de effecten op de verkoop van abonnementen zodanig is dat het ook voor de auteurs financieel interessant wordt om hun titels op deze wijze eerst via een abonnementsdienst beschikbaar te maken.

Waarom hebben we bibliotheken?

Een mooi artikel in de Irish Times over de bibliotheek in Dublin en de rol die het vervult in de stad. Zeker de moeite van het lezen waard.

Universal doet weer vervelend over auteursrecht

Jaren geleden spande Universal – de muziekstudio die de rechten op de muziek van Prince heeft – een rechtszaak aan tegen de moeder van een kind (een baby) die danste op een paar seconden muziek van His Royal Badness. Een, volgens velen, belachelijke rechtszaak omdat het fair use beginsel in het Amerikaanse auteursrecht dit gebruik zonder problemen toestond.

De rechtszaak eindigde na meerdere jaren in een schikking waardoor dus uiteindelijk nooit een rechter heeft kunnen oordelen of Universal een tik over de vingers verdiende (of niet). Maar wellicht komt de gelegenheid alsnog want Universal heeft doodleuk weer een zaak aangespannen over het gebruik van de muziek van Prince.

Tegen wie? Tegen een verslaggever die een video verspreidde waarin, vlak nadat het nieuws bekend werd dat Prince overleden was, duizenden fans zich verzamelden in Minneapolis en meezongen met ‘Purple Rain’ als eerbetoon aan de overleden zanger. En dat beschouwt Universal een inbreuk op hun auteursrecht.

Los even van het smakeloze gehalte van deze actie van Universal, is het ongeveer een schoolvoorbeeld van hoe fair use bedoeld is en lijkt er nu toch een kans te komen om hier een uitspraak van de rechter over te krijgen. En wellicht om Universal een beetje goed fatsoen bij te brengen want ze zijn nu al het schoolvoorbeeld van lullig met auteursrechten omgaan.

Uitgevers proberen Pirate Bay site compleet uit Google te krijgen

Het zijn niet alleen platenmaatschappijen die graag procedures en rechtszaken gebruiken om de grenzen van het toelaatbare op te zoeken (of er overheen te gaan). Ook uitgevers gebruiken de DMCA wetgeving – die het mogelijk maakt voor rechthebbenden om hun eigen content te laten verwijderen van websites – niet alleen om hun titels van The Pirate Bay te krijgen … nee, ze proberen om de gehele site, inclusief startpagina, uit de indexen van Google te krijgen.

Google weigert dit echter te doen met het – terechte – argument dat de voorpagina geen inbreukmakend materiaal bevat maar de Amerikaanse uitgevers vinden nog steeds dat de piratensite met wortel en al moet verdwijnen. Met dezelfde argumenten als altijd (niemand betaalt voor de ebooks, het mag niet, enz.) wordt gemakshalve even ‘vergeten’ dat het doel niet de middelen heiligt.

Terwijl al net zo gemakkelijk genegeerd wordt dat afnemende verkopen van ebooks in de VS ook wel eens wat te maken konden hebben met de sterk toegenomen prijzen ervan nu Amazon niet meer eenzijdig de prijzen kan afdwingen. Piraterij van commercieel beschikbare ebooks wil ik niet goedpraten maar het was, is en blijft onzinnig om illegaal gedownloade ebooks te beschouwen als gederfde inkomsten. Juist omdat die downloaders het alleen maar downloaden omdat het geen geld kost.

Blijft de boekenbon?

De omzet van de Boekenbon is de afgelopen tien jaar met bijna 50 procent gedaald naar 20 miljoen in 2017, was de boodschap op Teletekst, de NOS site en zelfs de journaals. De boekverkopers moeten nu besluiten (en stemmen) hoe het verder moet met de Boekenbon want volgens de uitgever die de cadeaukaart beheert kon het anders wel eens op een eind gaan lopen.

Ik weet absoluut te weinig van het reilen en zeilen van de Boekenbon maar ergens voelt het toch wel heel erg knullig aan. Hoezo kun je met een omzet van 20 miljoen een cadeaukaart niet overeind houden? En hoe verzin je het dat de oplossing kan liggen in “een bonus voor verkopers en een hogere marge voor de uitgever van de bon”?

Zorg dat je met elkaar de boel op de rit zet zou ik zeggen. HOE. DAN. OOK.

Mensen kopen minder boeken dan 10 jaar geleden ja maar een groot deel kocht en koopt ze alleen omdat ze een Boekenbon hebben gekregen. Als de Boekenbon verdwijnt dan heb je echt geen kristallen bol nodig om te voorspellen dat dit een forse negatieve impact op toekomstige verkopen gaat hebben. En voor degenen die niet zo goed zijn in rekenen: als je minder of niks verdient, dan heb je ook geen bonus of hogere marges.

Blauwdrukken voor 3D geprinte wapens mogen niet verspreid worden

Dat 3D printers een flinke uitdaging zouden gaan vormen voor het intellectuele eigendomsrecht, dat was al lang duidelijk. Hoe voorkom je dat mensen thuis beschermde ontwerpen gaan printen?

Maar het heeft ook nog een andere kant want behalve dat er rechthebbenden zijn die niet willen dat hun beschermde producten thuis geprint kunnen worden, wil je als maatschappij ook niet alles laten gebeuren. Zoals in dit geval waarin een bedrijf aankondigde om de instructies (de bouwtekeningen voor een 3D printer) voor 3D-geprinte handvuurwapens te verspreiden. Vuurwapens die, omdat ze van plastic zijn, niet worden gedetecteerd in poortjes.

De Amerikaanse rechter heeft het bedrijf, op het laatste moment, verboden om dit te doen na de afweging gemaakt te hebben tussen het recht op informatie delen en de publieke belangen. Het is echter een tijdelijk verbod en in de media is een flinke discussie losgebarsten tussen voor- en tegenstanders.

Ik vrees dat de geest uit de fles is en dergelijke bestanden binnenkort overal te vinden zullen zijn, ongeacht wat een rechter hiervan vindt. Dat er hele bevolkingsgroepen zijn die er kennelijk geen enkel probleem mee hebben dat iedereen zijn eigen vuurwapen kan uitprinten, daarover maak ik me veel meer zorgen eigenlijk. En daar gaat geen rechterlijke uitspraak wat aan veranderen.

#

Tweetweekoverzicht week 12 2018: Libris Literatuurprijs 2018 ebookactie, Facebook privacy, EU geoblocking, Blurred Lines uitspraak, KeepVid en abonneer je op digitale kranten met Google

vakblog tweetweekoverzicht
Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Libris Literatuurprijs 2018 ebookactie deel 1

Libris mailde me met de mededeling dat de zes genomineerden voor de Libris Literatuurprijs 2018 de komende zes weken hun eigen ebookactie krijgen. Een leuke manier om elke week mee te lezen en na zes weken te kijken of je het eens bent met de uiteindelijke winnaar?

  • Martin Michael Driessen – De pelikaan -> deze week voor €4,99
  • Ilja Leonard Pfeijffer – Peachez, een romance
  • Arjen Van Veelen – Aantekeningen over het verplaatsen van obelisken
  • Marjolijn van Heemstra – En we noemen hem
  • Tommy Wieringa – De heilige Rita
  • Murat Isik – Wees onzichtbaar

Cambridge Analytica en de 50 miljoen Facebook profielen

Het is onmogelijk om dit gemist te hebben volgens mij maar afgelopen week ging het zo’n beetje alleen maar over de 50 miljoen Facebook profielen die het bedrijf Cambridge Analytica wist te verzamelen middels een app. Die app werd door honderdduizenden mensen gebruikt maar ook de profielen van al hun vrienden werd verzameld teneinde de Amerikaanse kiezer te benaderen en te kunnen beïnvloeden tijdens de afgelopen presidentsverkiezingen.

Wat vooral opvalt (nu pas) is niet wat het bedrijf gedaan heeft maar de rol die Facebook maar blijft spelen in dit soort datalekken. Ook deze keer heeft Facebook het al in 2015 geconstateerd dat het fout zat met de app maar ondernam bijna geen acties. In een artikel in The Guardian staat een uitstekend artikel die weergeeft hoe Facebook en Cambridge Analytica in essentie zonder enige hindernissen hun eigen gang konden gaan.

Zuckerberg gooide er nog een excuus uit maar het lijkt er niet op dat er structureel iets gaat veranderen aan de ongebreidelde toegang die third party apps en sites hebben tot de persoonlijke informatie van Facebookgebruikers. Natuurlijk ontstond er meteen een soort ‘beweging’ om je Facebook account op te zeggen maar dat is vooral symbolisch. Alle andere internetgrootmachten doen grotendeels hetzelfde en het is niet alsof Facebook niet transparant is over het feit dat hun gebruikers hun verdienmodel zijn. Iedereen klikt toch echt zelf op al die apps, leuke testjes en al die andere leuke gimmicks waarvoor je je Facebook profiel gebruikt.

Weten waar je die toegang weer ongedaan kunt maken en checken wat Facebook van je verzamelt, dat is echter niet breed bekend. Misschien verdient dat nog een aparte blogpost volgende week.

Die 50 miljard in daling van de waarde van hun aandelen zou Facebook wel eens een heel stuk sneller kunnen overtuigen iets aan hun beleid te veranderen dan die opgezegde accounts.

Geoblocking in Europa voor producten en diensten verleden tijd

Bijna drie jaar nadat de Europese Commissie de eerste plannen voor een Digital Single Market bekendmaakte – inclusief een voornemen om een einde aan geoblocking te maken – kwam vorige week (20 maart) inderdaad een einde aan geoblocking in de 28 EU-landen. Tenminste, dat is hoe de EU het brengt maar hoewel het idee dat je producten en diensten in elk land van de EU moet kunnen kopen/leveren heel goed klinkt, zijn de meeste webdiensten uitgesloten als ze auteursrechtelijk beschermde werken leveren. Zoals alle streamingdiensten en de verkoop van ebooks en films bijvoorbeeld.

Sterker nog, het verbod op geoblocking blijkt maar voor een drietal specifieke situaties van toepassing te zijn:

  • Verkoop van goederen zonder fysieke levering. Oftewel, als jij een supervoordelige televisie op een Portugeese website vindt dan mag jij die ook kopen. Mits je hem zelf gaat ophalen of betaalt voor de ongetwijfeld idioot hoge verzendkosten;
  • Verkoop van diensten die op een specifieke locatie geleverd worden. Je kunt een arrangement voor Euro Disney in Parijs rechtstreeks kopen op de Franse website zonder verplicht doorgestuurd te worden naar een Nederlandse site;
  • Verkoop van elektronisch geleverde diensten. Als jij een website wilt laten hosten door een Noorse webhost dan kun je dat doen zonder dat er extra kosten in rekening gebracht worden.

Laat ik het maar als een klein stapje in de goede richting beschouwen maar het is wel een grotendeels symbolische stap aangezien geoblocking in de praktijk pas echt merkbaar is voor die diensten waar je met auteursrechten en licenties te maken hebt. Daar wil de Europese Commissie ook nieuwe regels voor opstellen maar dat zal aanzienlijk minder makkelijk gaan gok ik zo.

Blurred Lines uitspraak verzwakt bescherming van Amerikaanse muziek

Drie jaar geleden oordeelde de Amerikaanse rechter dat het nummer Blurred Lines (van Robin Thicke & Pharell Williams uit 2013) inbreuk maakt op het muziekauteursrecht van (de erfgenamen van) Marvin Gaye met zijn nummer Got to Give It Up uit 1977. Ook al vond de jury dat die inbreuk niet opzettelijk had plaatsgevonden, de uitvoerenden van Blurred Lines moesten miljoenen dollars betalen. Het was vooral een bijzondere zaak omdat het nummer noch qua teksten noch qua melodie inbreuk had gemaakt volgens de rechter maar om de ‘groove’ van het nummer: de bas en het gebruik van koebellen dat ook in Got to Give It Up zit. Aspecten die onderdeel uitmaken van de melodie maar die normaliter niet afzonderlijk beschermd zijn (kunnen worden).

Thicke & Williams gingen in hoger beroep en nu, jaren later, ligt het oordeel van de Court of Appeals er. Het merendeel van het panel van rechters oordeelde dat de eerdere uitspraak in stand blijft en het nummer dus inderdaad inbreuk maakt.

De rechter die anders oordeelde schreef in haar dissent een ferme waarschuwing over de consequenties van beschermen van dergelijke onderdeeltjes: ‘Blurred Lines’ and ‘Got to Give It Up’ are not objectively similar” and that the two songs “differ in melody, harmony, and rhythm. Yet by refusing to compare the two works, the majority establishes a dangerous precedent that strikes a devastating blow to future musicians and composers everywhere.”

Deze uitspraak schept het precedent dat muzieknummers dus heel verschillend kunnen zijn maar, omdat ze bepaalde basiselementen op een zelfde manier gebruiken, nog steeds als inbreukmakend beschouwd kunnen worden. Het levert een situatie op waarbij letterlijk iedereen die een rifje, overgang of instrument voor de eerste keer gebruikt een recht krijgt om dat bij alle anderen te verbieden. Als je dan bedenkt dat je per definitie beperkt bent in het aantal noten, akkoorden en instrumenten dat je kunt gebruiken, dan maakt in beginsel elk nummer wel inbreuk op iets dat in een eerder muzieknummer geïntroduceerd werd.

Hier hebben we het laatste nog niet over gehoord vrees ik. Hopelijk is er nog een kans dat deze kwestie voor de Supreme Court uitgevochten gaat worden want de belangen zijn nu wel wat groter geworden dan alleen de erven van Marvin Gaye.

Keepvid is niet meer

KeepVid was een van de grootste sites waarmee je video’s van o.a. YouTube of Vimeo kon downloaden maar heeft afgelopen week het onderspit moeten delven tegen de advocaten van o.a. YouTube die deze praktijken met lede ogen aanzien. De mogelijkheid om een linkje te plakken en de video voor eigen gebruik te downloaden is verdwenen en in plaats daarvan vind je een PR praatje over hoe ongewenst het downloaden van streaming video’s is.

Interessant hieraan is dat YouTube het zelf natuurlijk niet leuk vindt dat hun video’s gedownload worden (ze staan het ook niet toe in hun algemene voorwaarden) maar ‘niet leuk vinden’ en algemene voorwaarden vanzelfsprekend wat anders is dan het juridisch niet mogen. Algemene voorwaarden gelden alleen als je een overeenkomst hebt met YouTube (omdat je bijv. video’s uploadt) en juridisch is het maken van een thuiskopie gewoon toegestaan. Maar dat vind je niet terug in de informatie op de KeepVid site ….

Gelukkig zijn er nog vele alternatieven op het web te vinden, al twijfel ik er niet aan dat ook die post gaan krijgen van YouTube en hun advocaten.

Abonneer je op kranten met Google

Met Subscribe with Google wil Google het makkelijker maken om een abonnement af te sluiten op digitale media. Het idee is dat je dan geen account per site/krant hoeft aan te maken maar met je Google account – en gekoppelde betalingsmethode – kunt abonneren.

De dienst lanceert ‘binnenkort’ met diverse digitale kranten wereldwijd zoals de New York Times en The Washington Post maar ook NRC Media gaat hier aan deelnemen.

Ergens zit hier wel een goed idee maar als het om digitale kranten gaat denk ik niet dat ik zoveel abonnementen wil gaan afsluiten dat ik het op één plek bij elkaar hoef te houden. Laat staan bij Google….de kans dat ze een Google Analytics hebben waarmee ze precies kunnen volgen welke artikelen je online leest bij de deelnemende kranten acht ik bijzonder groot.

En verder nog …

Zelfgemaakte ondertitels mogen nog (steeds) niet van de rechter en vormen een inbreuk op het auteursrecht. Wat natuurlijk juridisch gezien klopt. Ook al heeft de scriptschrijver zelf niets in te brengen als feitelijk rechthebbende en is het een kul argument om auteursrechteninbreuk op te voeren tegen mensen die ondertitels maken.

De Kindle app is mijns inziens een fijne manier om ebooks te lezen (en audioboeken te beluisteren) en is weer een stukje beter geworden. Nu maar hopen dat Apple ooit nog met een nieuwe iPad Mini komt want daar is de Kindle app echt perfect op.

Stadkamer Zwolle is de beste bibliotheek van Nederland 2018, bleek tijdens het Nationale Bibliotheekcongres. Ik vond hem ook mooi in elk geval.

Instagram gaat voorrang geven aan nieuwere berichten omdat ze ook wel merken dat mensen niet zitten te wachten op foto’s van drie dagen oud die boven in je tijdlijn verschijnen. Dat is wel wat anders dan een terugkeer naar een chronologische weergave waar iedereen op hoopt maar zal misschien de app een beetje handiger in het gebruik maken. Heel misschien.

Volwassenen “vonden het verwarrend dat zij pas een maand later aan de beurt waren” en de jeugd las te weinig in juni. Dat zijn de redenen die aangevoerd worden bij de mededeling van de KB dat de VakantieBieb vanaf 2018 pas vanaf 1 juli geopend zal zijn voor iedereen.

Ik denk dat je dan ook naar een aanbod zou kunnen kijken dat meer in trek is bij de jeugd. Of meer aan promotie in scholen zou kunnen doen voor het gratis lezen in juni. Maar helaas zullen de kinderen en scholen pas vanaf 1 juli aan de slag kunnen met de VakantieBieb. Als de vakantie letterlijk voor de deur staat …

#

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top