britannica insights

Verrijk je Google zoekresultaten (en je eigen kennis) met Britannica Insights

Britannica (die van de encyclopedie) vindt dat de informatie die Google levert wel wat betrouwbaarder kan en komt met een eigen (Chrome) extension die informatie uit de encyclopedie laat zien naast de Google zoekresultaten: Britannica Insights.

In begin 2014 introduceerde Google een ‘featured snippet‘ bij de zoekresultaten van de eigen zoekmachine. In plaats van alleen de zoekresultaten in een lijst weer te geven, toont Google ook feitelijke informatie die voldoet aan de zoekvraag.

britannica insights zonder

Bijzonder handig als je het mij vraagt maar zelfs in 2014 – voordat de discussies over betrouwbaarheid van nieuwsbronnen en nepnieuws losbarstten – bleek al dat je best kritisch moest zijn op wat Google je voorschotelde. De bronnen die Google gebruikt om de featured snippets mee te vullen zijn ongetwijfeld zorgvuldig geselecteerd maar de mate van relevantie wordt, net als alles bij Google, voornamelijk door algoritmes en computers bepaald.

En die zijn te beïnvloeden. Net als de bronnen zelf overigens want hoewel ik voor feitelijke informatie prima durf te vertrouwen op Wikipedia (die Google als primaire bron lijkt te gebruiken), zijn andere sites en blogs nou eenmaal niet immuun voor bijdragen die, laat ik het voorzichtig zeggen, meningen reflecteren in plaats van feiten.

Britannica Insights

Britannica positioneert de Encyclopædia Britannica al sinds 1768 als het ultieme naslagwerk en heeft de afgelopen jaren moeten aanzien hoe de halve planeet het gratis Wikipedia is gaan gebruiken. Dankzij de discussies over nepnieuws, factchecking en betrouwbaarheid van bronnen zien ze nu – 250 jaar na de eerste editie – een kans om zich opnieuw als betrouwbare bron neer te zetten.

In een promovideo op YouTube benadrukt Britannica dat ze betrouwbare informatie bieden met behulp van vele redacteuren en experts. Informatie die ze met een nieuwe Chrome extension – Britannica Insights – boven de featured snippet van Google tonen.

britannica insights met

En ik moet zeggen dat het helemaal nog zo gek niet is. Natuurlijk, het werkt niet zo volledig en vlekkeloos als Google’s eigen snippet want Britannica biedt alleen Engelstalige lemma’s waar op gezocht kan worden en heeft over aanzienlijk minder onderwerpen wat te zeggen dan Wikipedia en blogs.

Als ik zoek op Noord Korea dan heeft Google geen enkel probleem om me een Nederlandstalige tekst voor te schotelen (of de North Korea versie als de taalinstelling in het Engels staat). Terwijl Britannica Insights niets laat zien bij een zoekactie op Noord Korea en je dus zelf North Korea moet invullen.

Daar staat tegenover dat Britannica Insights over veel onderwerpen aanzienlijk meer informatie te bieden heeft en dat het vooral bij actuele onderwerpen een schril contrast is (in positieve zin) ten opzichte van wat Google aan nieuws en tweets laat zien bij dezelfde zoekresultaten. Zoals vandaag dus goed geïllustreerd wordt als je naar de onsamenhangende toespraak van president Trump luistert en beseft dat je hem niet als bron moet gebruiken om de geschiedenis van Noord Korea te leren kennen. Het history linkje bij Britannica Insights is dan echt waardevol vind ik.

Ik besef dat ik bevooroordeeld ben omdat ik een groot zwak heb voor Britannica en het feit dat ze nog steeds streven om het ultieme naslagwerk te zijn in een tijd waarin iedereen Wikipedia gebruikt. Maar het initiatief voor een gratis Chrome extension die de informatie uit de Encyclopædia Britannica naar de plek brengt waar bijna iedereen zijn informatie ook zoekt, moet van mij gewoon beloond worden.

Doe jezelf een plezier en installeer Britannica Insights als je Chrome gebruikt. Je wordt er gegarandeerd wijzer van.

#

feedback ebooks

Feedback: Met Facebook verwijderen ben je nog niet van fake news en privacyschendingen af

Op social media en YouTube kom je nu veel verhalen tegen van mensen die hun Facebook accounts hebben verwijderd na het debacle met Cambridge Analytica. Maar hoewel Facebook een gemakkelijke (en terechte?) zondebok is loop je overal het risico op privacyschending en is fake news ook gewoon in de krant te lezen. Wat kun je nou echt doen om dit soort risico’s tegen te gaan?

Ik las vorige week een tweet dat het eigenlijk elke dag 1 april zou moeten zijn omdat het de enige dag is waarop mensen extra kritisch zijn op het nieuws en de berichtgeving. Dat lijkt een grappige opmerking te zijn maar het is helaas een terechte constatering. Ook op mijn blog vroeg een lezer of die afstandsbediening voor een ereader als 1 april grap bedoeld was en ik weet zeker dat die vraag niet gesteld zou zijn als ik die blogpost een maandje later had geplaatst.

Zouden mensen op 1 april wel kritisch(er) zijn geweest op de app die door Cambridge Analytica is gebruikt om de profielgegevens van tientallen miljoenen Facebookgebruikers te verzamelen. Dat ze dan wel even hadden gekeken naar welke rechten die app allemaal vroeg en dat het al heel snel duidelijk zou zijn geweest dat het niet OK is dat die app werkelijk alles kon gebruiken op je profiel? Inclusief de profielgegevens van al je vrienden? En de vrienden van je vrienden?

Natuurlijk, Facebook had hier ook beter in moeten handelen. Mark Zuckerberg geeft toe dat het lek ‘zijn fout’ is omdat het bedrijf onvoldoende heeft nagedacht hoe profielgegevens misbruikt kunnen worden. Hij belooft beterschap – en Facebook heeft ook prompt de privacyregels serieus aangescherpt – en mag volgende week ook nog voor een speciale commissie komen opdraven om te getuigen over de rol van Facebook in dit gigantische datalek.

Voor veel Facebookgebruikers is dit allemaal te laat want die hebben (massaal?) het socialmedianetwerk verlaten. Op Twitter heb ik tientallen berichten gelezen van mensen die hun Facebook accounts hebben verwijderd (of dat tenminste proberen want Facebook verstopt die optie goed) en op YouTube en blogs kom ik vele instructies tegen over hoe je Facebook uit je leven kunt krijgen – en wat voor geneugten dat oplevert.

En ja, het is logisch om na het zoveelste incident met Facebook om te bekijken of je het nog nodig hebt en ik twijfel er niet aan dat het veel rust geeft om niet meer op Facebook te zitten. Maar het is niet meer dan een symbolische actie als je denkt dat je met het verwijderen van je Facebookaccount ook het risico minimaliseert van nog een privacyschending of datalek met jouw gegevens erin.

Letterlijk elke website of webdienst waar je een profiel/account hebt weet genoeg over jou en zou dat in beginsel kunnen delen met andere partijen. Al dan niet bewust of via een hack. O.a. Google, Twitter, Bol, Wehkamp maar ook je plaatselijke voetbalvereniging verzamelen namelijk gegevens over je en ik denk niet dat mensen daar ineens wel heel kritisch zijn over wat die instellingen allemaal met je gegevens zouden kunnen doen. Of kritisch zijn over welke gegevens ze überhaupt daar achterlaten.

“Maar met het verwijderen van Facebook ben ik ook van heel veel fake news af”, las ik in een tweet. Dat zou zo kunnen kloppen inderdaad. Ook ik heb vrienden en familieleden die vastbesloten zijn de grootst mogelijke onzin verder te verspreiden via Facebook maar ach, dat zie ik dan maar als een kans om er mee in discussie te gaan.

Van fake news ben je namelijk ook niet verlost als je je Facebook account verwijdert natuurlijk. Onvolledige berichtgeving, gekleurd door persoonlijke meningen of commerciële belangen en gebracht door mensen die niet echt het onderwerp begrijpen waarover ze anderen willen vertellen. Je komt het echt overal tegen. Op alle socialmedianetwerken maar ook het journaal en de landelijke dagbladen.

Het AD genereerde eergisteren bijvoorbeeld nog flink wat ophef over het bordspel Kolonisten van Catan waarna de leverancier van het spel snel een persbericht uitbracht dat vervolgens weer een artikeltje in het AD werd. Was het een onhandige woordvoerder en een wat overhaastige journalist? Of toch een PR trucje om flink reclame voor Catan te krijgen? Geen idee maar fake news was het hoe dan ook wel.

Het is uiteindelijk dus gewoon geen goed idee om (blind) te vertrouwen op de Facebooks – en kranten – van deze wereld. Zij hebben andere belangen dan jij dat hebt en hoewel ze zich natuurlijk aan de regels moeten houden wil dat niet zeggen dat jij en ik dan maar niet hoeven op te letten. Als je kritisch bent op wat je deelt met Facebook dan hoef je echt niet principieel je account te gaan verwijderen.

Als je iets interessants leest zul je er helaas niet van uit kunnen gaan dat het klopt en loont het wederom om kritisch te zijn. Kijk of je een tweede bron kunt vinden die het nieuws kan bevestigen. Nog beter is het als je ook een echte expert kunt vinden (zoals in het geval van de AD dus de leverancier van het bordspel zelf) zodat je je eigen mening in elk geval baseert op inhoud en niet op meningen van anderen.

En dan is het dus niet eens zo’n gek idee dat je elke dag gewoon doet alsof het 1 april is.

In Feedback geef ik mijn mening over uitspraken van anderen, nieuws en ontwikkelingen zonder dat ik aan het researchen en factchecken sla. Laat gerust weten wat jij vindt in de reacties hieronder.

#

Tweetweekoverzicht week 11 2018: Europa wil van nepnieuws af, meer dan een miljard werken met CC-licentie, leenrecht voor ebooks, Ebookalarm en de minister beantwoordt vragen over de Bibliotheekwet

vakblog tweetweekoverzicht
Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Europa wil nepnieuws aanpakken

De Europese Commissie wil heel graag nepnieuws bestrijden in Europa en heeft daarvoor een tijd geleden EUvsDisinfo opgericht, een bureau van de EC dat nieuwsberichten doorploetert en ze van labels voorziet met het waarheidsgehalte. Dat viel in Nederland wat minder omdat er prompt berichten uit Nederlandse media als NPO Radio 1, De Gelderlander en GeenStijl werden bestempeld als nepnieuws.

Nou weet elke informatiespecialist die zijn diploma waard is dat je nieuwsberichten niet kunt classificeren op basis van een non-criterium als ‘is het nepnieuws of niet?’. Natuurlijk, je kunt feiten uit die berichten gaan factchecken maar juist bij nieuws zijn die feiten nooit leidend in de tekst. Degene die het schrijft (ik hoop dan altijd dat het een journalist is met een diploma die de tijd heeft gekregen om wat achtergronden te verzamelen bij het onderwerp) brengt namelijk geen rijtje feiten maar vertelt een verhaal. Eentje die een boodschap of conclusie achterlaat.

Zo zijn mensen namelijk. Niemand leest een woordenboek voor zijn lol en dus moet er een verhaal worden gebracht. Eentje die je graag en makkelijk kunt lezen.

En daar zit het probleem. Je kunt gebeurtenissen en feiten (die grotendeels correct zijn) heel eenvoudig gebruiken om tot een conclusie te komen die volslagen lariekoek is. Dat is wat nepnieuws zo lastig maakt want het vereist dat je kritisch kijkt naar de opbouw en onderbouwing van de boodschap. Zoals het zo mooi staat in het artikeltje op The Next Web afgelopen week:

On that last point, it’s worth noting that “fake news” is very often not fake at all. Instead it relies on people’s natural inclination to create narrative: if A and B happened, then we can infer C. Fake news often sets up true A, and true B, and invites readers to make the leap to false assumption C. And many of us do. Because that is how human beings work.

De herdefiniëring van de term nepnieuws door Silvia Grundmann (hoofd van de Media en Internet afdeling van de EC) staat me ook wel aan:

She […] broke it down into misinformation (false, but with no intent to harm); disinformation (false, imposter or manipulated content designed to harm); and mal-information (not necessarily false, but leaks, harassment, hate speech, revenge porn, etc.).

Een oplossing is er niet vanuit Europa en ik denk dat het ook vooral een kwestie van zelfregulering is. Media, kranten, nieuwsprogramma’s en de gehele journalistiek moeten meer dan ooit aan de slag om zichzelf als betrouwbare bronnen van nieuws te profileren. Open en transparant. Aan te spreken op wat ze naar buiten brengen en daarbij proberend om niet zelf subjectieve conclusies te trekken. En tja, burgers die misschien eens zouden moeten ophouden kritiekloos ophitsende teksten van Facebook te lezen … hoewel ik vrees dat daar de grootste uitdaging zit.

1,2 miljard werken met een CC licentie

1,2 miljard foto’s, boeken, artikelen, bladmuziek, muziek(fragmenten) die je kunt gebruiken voor eigen doeleinden dankzij de Creative Commons licentie waarmee ze verspreid worden. Het is toch fantastisch eigenlijk?

Leenrecht voor ebooks – deel 87

Het aantal mensen dat niet spontaan in slaap valt als ik over leenrecht voor ebooks begin kun je op de vingers van één hand tellen maar dat maakt me niets uit. Ik vind het fascinerend om het proces te volgen van (de aanloop naar) de Europese uitspraak tot de vertaling ervan in de Nederlandse situatie. Wim Keizer volgt het traject, dat al heel wat kenmerken van een dagelijkse soap heeft, voor Bibliotheekblad ook op de voet.

Hij beschrijft een onderhandeltraject waarin het ministerie van OCW, KB, Nederlands Uitgeversverbond (sinds kort Mediafederatie), Auteursbond, Stichting Leenrecht, Stichting Pictoright, Stichting Lira, Stichting Pro en VOB allemaal een rol(letje) hebben en waarbij het mij een godswonder mag heten als daar een eenduidige en werkbare werkwijze uit voort gaat komen.

Maar goed, misschien ben ik te negatief :)

Ebookalarm is terug

In januari 2018 ging de site ebookalarm.nl offline (naar eigen zeggen door een serverstoring) en duurde het eventjes voordat ik zelf in de gaten kreeg dat de site verdwenen was. Ik mailde de uitgever (Singel Uitgeverijen) vorige maand met de vraag of de site nog terugkwam en inderdaad, Ebookalarm is na een afwezigheid van twee maanden nu terug met een andere opzet.

Geen dagaanbiedingen meer met codes die alleen bij Kobo ingewisseld kunnen worden. Ebookalarm wordt nu door Singel Uitgeverijen gebruikt voor de ebookacties die ze voor hun titels houden. Elke maand is er een maandactie waar meerdere titels bij betrokken zijn en die ook gewoon bij alle ebookwinkels voor die prijs verkrijgbaar zijn zonder codes. Enerzijds maakt dat titels toegankelijker voor een breder publiek maar anderzijds zijn de reguliere kortingen een stuk minder hoog dan de dagaanbiedingen die meestal voor 2 of 3 euro gingen.

Naast de maandelijkse aanbiedingen worden oudere titels van 1 of 2 auteurs (vooral als ze een nieuwe titel hebben die maand) in het zonnetje gezet met een eigen actie. Dit is wat andere uitgeverijen ook doen en Ebookalarm is daar nu dus de versie van Singel Uitgeverijen van. De acties zal ik elke maand meenemen in het overzicht dat ik zelf bijhoud van actuele ebookacties.

Antwoorden van minister van Engelshoven over midterm review Bibliotheekwet

Vlak voor kerst verscheen de zogenaamde midterm review (pdf) (tussentijdse evaluatie klinkt niet hip genoeg) van de Wet stelsel openbare bibliotheekvoorzieningen. Hierin werd gekeken naar de eerste twee jaren (2015 en 2016) van de Wsob en worden de ontwikkelingen geschetst.

Afgelopen week werden de schriftelijke vragen van de Tweede Kamer en antwoorden van de minister gepubliceerd (pdf). Hierin komen geen schokkende zaken voorbij hoewel het interessant was om te lezen dat minister van Engelshoven niet voornemens is om lokale bibliotheken meer zeggenschap te geven in het aanschafbeleid voor de centrale digitale bibliotheek.

En verder nog …

Je kunt geen boeken of artikelen kwijt in tweets maar grappen, dat gaat prima. En dus worden ze gejat door anderen. En dus verbant Twitter die accounts.

Rechthebbenden slaan graag een beetje door in hun pogingen materiaal van internet te verwijderen maar om nou Wikipedia te bestoken met dit soort verzoeken?

Meer digitale manga dan papieren manga in Japan. Dat is best indrukwekkend!

Zoveel data gebruikt Spotify dus tijdens het afspelen van je muziek. Goed om te weten!

Opsturen van je manuscript naar de uitgever heeft weinig zin.

Graffiti als auteursrechtelijk beschermde werken.
#

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top