persoonlijke update

Wat is er aan de hand op Vakblog? Een persoonlijke update

Een teken van leven

Als je een frequente bezoeker bent hier dan zal het waarschijnlijk opgevallen zijn dat ik maar nauwelijks iets heb geschreven sinds begin november 2019. Ruim een jaar geleden dus. Ik heb nog wel in de laatste blogposts iets gezegd over persoonlijke omstandigheden maar ik ben er verder niet op ingegaan. Vakblog is voor mij de plek waar ik schrijf over de (vak)inhoudelijke onderwerpen die me interesseren en niet over mij als persoon.

Maar ja. Er is een hele hoop gebeurd met mij. En de mensen om me heen. Het heeft er voor gezorgd dat ik meer dan een jaar lang niet heb kunnen (en willen) schrijven, het heeft me als mens veranderd en het gaat invloed hebben op alles wat er nog gaat komen. In mijn leven maar ook hier op Vakblog.

Dat is de reden dat ik nu toch een update wil geven van wat er allemaal gespeeld heeft en wat er nog steeds gaande is. Als het je niet interesseert en je alleen maar wilt weten of er in de toekomst nog blogposts over ereaders, auteursrecht en boekenplekjes gaan komen, dan kan ik alvast zeggen dat die er volgend jaar zeker weer gaan komen. Schrijven lukt me weer en nog beter, ik heb er ook heel veel zin in. Maar het gaat ook zeker geen ‘business as usual’ worden. Wat dan wel? Kom af en toe een kijkje nemen in 2021 zou ik zeggen.

Beginnen bij het begin

Mijn laatste (poging tot een) tweetweekoverzicht dateert van november 2019 zoals ik al zei hierboven. Maar het begon voor mij al veel eerder. In juli besloot ik een punt achter mijn huwelijk te zetten na 20 jaar. We waren te veel uit elkaar gegroeid, of eigenlijk moet ik zeggen dat ik te veel veranderd was. Geen ruzie (gelukkig) maar wel veel emoties en de start van een pittige periode waarin we beiden samen, en los van elkaar, moesten uitzoeken hoe we dat dan moesten/wilden aanpakken op een manier die bij ons paste.

Maar die tijd zouden we nooit krijgen om dat uit te vogelen. In de eerste week van september kreeg ik, op mijn werk, midden in het tikken van een mailtje last van draaiduizelingen. De hele wereld draaide als een ruitenwisser heen en weer en ik kon niets anders doen dan kruipen en wankelen naar een busje die me – met dank aan een huismeester – naar huis bracht.

Een stoornis aan mijn evenwichtsorgaan zei de huisarts. “Geen zorgen want het lijkt niet chronisch te zijn.” Dat zei de neuroloog vervolgens ook. En de bedrijfsarts, hoewel hij dat vooral zeker leek te weten omdat de oorzaak volgens hem eerder een aanstormende burnout was. Jarenlang korte nachten, lange reistijd en bijna de hele dag met werkdingen bezig zijn. Een groot mysterie vond hij het in ieder geval niet maar dacht, net als de huisarts en neuroloog dat het na een paar weken rust wel voorbij zou moeten gaan.

Die rust zou ik ook al niet krijgen want een week nadat ik onderuit ging, ging Mariska ook onderuit. Letterlijk flauw gevallen van de pijn in haar rug die haar al maanden parten speelde. Ze kon alleen nog maar in bed liggen. Weken lang. Er zat dus niets anders op dan het huishouden te gaan doen en voor haar te zorgen, zo goed en kwaad als het ging. En heel goed ging dat niet want ik was nog steeds heel duizelig en tja, al die jaren met werk bezig zijn had weinig gedaan om me op iets praktisch voor te bereiden als de was doen bijvoorbeeld.

Niet lullen maar poetsen

Na zes weken ging het nog niet beter. Niet met mij en niet met mijn vrouw. Vooral niet met mijn vrouw. De heftige rugpijnen bleken, na een hele hoop gedoe en aandringen op meer/beter onderzoek, afkomstig te zijn van uitzaaiingen naar de ruggewervels. Uitzaaiingen van een agressieve vorm van borstkanker die al te ver gevorderd was om nog te kunnen genezen. Inmiddels was het begin november.

En dan moet je je kinderen diezelfde avond vertellen dat hun moeder ongeneeslijk ziek is. Dat niemand weet hoe lang ze nog heeft maar zeker is dat ze komt te overlijden binnen afzienbare tijd. Naar huis kon ze niet want door de vijf gebroken ruggewervels moest ze opnieuw leren lopen met een rollator terwijl de chemo- en immunokuren opstartten. Na 4 maanden fysiotherapie in een verpleeghuis – en ik alleen met 2 kinderen thuis – kwam ze uiteindelijk naar huis.

Maar ja, dan is alles anders. Begin maart was dat. En 4 dagen later ging alles op slot door corona. Geen therapie meer in het verpleeguis maar wel tijd voor elkaar in het gezin want we gingen nergens naar toe natuurlijk. 2 kinderen thuis, 1 mama in een bed in de woonkamer en papa, tja die was nog steeds niet hersteld.

Geen fictie

In een roman of film zouden ze het prachtig vertellen maar de werkelijkheid is heel wat pittiger. Natuurlijk. De één is bezig met het proces van afscheid nemen terwijl de ander bezig is met het proces van hoe door te gaan na dat afscheid. En hoe je dat nu moet bolwerken met de kinderen. Wat doe je als je bijna alles moet loslaten wat (en hoe) je vroeger was? Als je weet dat je er echt helemaal alleen voor komt te staan en dat je dat voor een belangrijk deel nu al staat? Terwijl thuiszorg, hulpverleners en vele ziekenhuisafspraken er ook voor zorgen dat je nauwelijks een rustig moment hebt.

Maar het leven is geen roman. Zeven maanden had ik – hadden wij – gelukkig nog samen als gezin met een hele hoop ups en downs. Begin oktober trok de mist die al die tijd in mijn hoofd zat eindelijk weg en voelde ik me weer een beetje de oude zoals voor die draaiduizelingen. Het viel echter samen met concentratieverlies, moeite met dingen onthouden en enorme hoofdpijn voor Mariska. Het bleken uitzaaiingen in de hersenen te zijn en na slechts enkele dagen in een hospice is ze 22 oktober overleden.

En nu verder

En nu? Nu gaat het leven verder. De kinderen en ik moeten leren leven met dit verlies. En ook al dachten we daar een beetje op voorbereid te zijn omdat we wisten dat het ging komen, het helpt allemaal weinig. Het gaat goed komen, dat weet ik zeker, maar dat gaat ook flink wat tijd nodig hebben.

Wat betekent dat voor hier op Vakblog? Nou, dat ik heel langzaam de draad weer ga oppakken. Ik heb voor het eerst in ruim een jaar weer zin om te schrijven en ben ook weer in staat om het te doen. Ik ga eerst een paar oudere posts bijwerken en actualiseren, ga de ebook koopjes weer oppakken en ga vast nog wel wat schrijven over ereaders, (gemiste) auteursrechtontwikkelingen en de twee boekenplekken waar ik een jaar geleden de foto’s al voor gemaakt had. En verder kijk ik gewoon even want ik wil schrijven als ik er tijd en zin in heb en laat het echt los om minimaal 10 tot 15 blogposts per maand te schrijven. Maar ik heb er wel heel veel zin in dus ik hoop dat je af en toe voorbij komt en een reactie achterlaat want dat blijft toch echt het allerleukste.

Tot slot wil ik graag iedereen bedanken die een berichtje achter heeft gelaten voor me het afgelopen jaar. Zowel hier, in mijn mail, op Instagram en natuurlijk Twitter heb ik zo veel lieve reacties gekregen en ook al heb ik daar nauwelijks of niet op gereageerd, ik heb ze allemaal gelezen en het heeft me heel erg geholpen met alles. Het is hartverwarmend hoe sociaal en fijn social media kan zijn en hoe veel geweldige mensen ik op deze manier heb leren kennen.

Dank jullie wel!

@headerafbeelding door Gerd Altmann via Pixabay (met toestemming)

#

Ik en mezelf?

Ik controleer nog even mijn mail voordat ik richting mijn verlate avondeten ga. Wat nieuwe mail, enkele spamberichten en … wie wil bij Plaxo vriendjes met me worden?

Ik wil met mezelf bevriend zijn? Ik geef toe wel eens tegen mezelf te praten maar ik was me nog niet bewust van een sociaal netwerk dat zich in mijn eigen hoofd afspeelt.

Nieuwsgierig klikken op de link levert een bevestiging op dat het in elk geval geen bizarre spam is:

Ik denk wel op vriendelijke voet te staan met mezelf dus ach, vooruit dan maar.

Dat zie je niet iedere dag. Raymond Snijders connected to Raymond Snijders. In uniform! Mijn moeder zou trots op Raymond Snijders zijn.

  • © 2006- 2020 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top