Tweetweekoverzicht week 21 2019: Google ziet je aankopen in Gmail, Instagram inbreuken, YouTube auteursrechtclaims en Polen dient een klacht in over de nieuwe auteursrechtrichtlijn

Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Heb ik iets gemist? Of ben je wat interessants tegen gekomen? Stuur me dan een mail of tweet en dan neem ik het op in het (volgende) tweetweekoverzicht.

Google volgt je aankopen via Gmail

Ik heb er nooit enige twijfel over gehad dat Google (en andere partijen) bergen informatie verzamelde en aan elkaar koppelde voor eigen doeleinden. Het is de prijs die je betaalt voor een gratis dienst als Gmail. Google zit nou eenmaal in de data-business en gebruikers van hun diensten leveren precies dat.

Ik denk niet dat Google er op uit is om mijn privacy te schenden maar het kan soms wel zo aanvoelelen als er meer data aan elkaar gekoppeld wordt dan je denkt. Zo ook in het geval dat je je Gmail adres gebruikt voor sites en diensten waar je (online) aankopen doet. Alle aankoopbevestigingsmailtjes komen dan in je Gmail inbox en die worden ook door Gmail als zodanig herkend. Net zoals nieuwsbrieven worden herkend en waar je de optie krijgt om je af te melden zonder gebruik te hoeven maken van een linkje dat in de nieuwsbrief zelf verstopt is.

Wat ik niet wist is dat Google die aankoopinformatie ook weer voor jezelf inzichtelijk maakt in My Account. Onder aankopen/purchases vind je, behalve de aankopen die je bij Google (Play) zelf gedaan hebt namelijk ook de aankopen die je elders gedaan hebt mits je daar je Gmail adres voor gebruikt als account (en standaard mailtjes krijgt ter bevestiging van die aankopen).

Wat in mijn geval laat zien welke games ik bij GOG en in de Playstation Store gekocht heb de afgelopen maanden (en jaren!). Als je doorklikt krijg je te zien dat Google dit inderdaad weet omdat ze het in je mail aangetroffen hebben.

tweetweekoverzicht google purchases

De informatie wordt niet door Google gebruikt – zeggen ze zelf – maar het blijkt nog lastig te zijn om deze ongevraagde functionaliteit uit te zetten. Er is een optie om individuele aankopen te verwijderen maar dat komt neer op het verwijderen van de bevestigingsmail uit je Gmail en dat vind ik nou ook niet de bedoeling. Ik bewaar die juist voor het geval ik ooit moet of wil aantonen wanneer (en dat) ik iets gekocht heb maar dat hoeft Google niet in een lijstje te zetten. Helemaal al niet als je veel meer sites hebt die je een dergelijk bevestigingsmailtje sturen.

Ik heb het Dashboard voor My Account nog even nagelopen maar geen optie kunnen vinden om dit, al dan niet selectief, uit te zetten.

Instagram inbreuken

Het is een vast onderdeel als ik gastcolleges over auteursrecht geef: de diverse rechtszaken die de afgelopen jaren zijn aangespannen door fotografen tegen de bekende mensen die ze op de foto gezet hebben. Want die gebruiken de fraaie kiekjes vervolgens op Instagram om zichzelf of hun werk te verkopen. Zonder zich te realiseren dat ze hiermee inbreuk maken op de auteursrechten van de fotograaf ‘want zij staan toch zelf op de foto’.

Dit zijn excellente voorbeelden om studenten uit te leggen dat auteursrecht rechten geeft aan de maker van een werk en niet aan de gebruiker, of in dit geval de geportretteerde. Het kan vaak onlogisch aanvoelen en dit is een categorie die iedereen wel aanspreekt. Hoezo mag ik de foto’s niet gebruiken die van mij zijn gemaakt? Nou, niet zonder dat je hierover afspraken met de fotograaf gemaakt hebt dus.

En dan lijkt het wel alsof de fotograaf de grote boeman is maar zoals wel vaker ligt de waarheid een stukje gecompliceerder. Of in het geval van Ariane Grande is de aanklacht van de fotograaf wat genuanceerder. Fotograaf Robert Barbara spande een rechtszaak aan tegen Grande wegens het plaatsen van twee van zijn foto’s – met daarop Ariane Grande afgebeeld – op haar eigen Instagram ter promotie van haar nieuwe album in augustus 2018. Die post kreeg 3 miljoen likes voordat het werd verwijderd.

Grande verwijderde namelijk eerst de naam van de fotograaf van beide foto’s, aldus Barbara, en dat toont aan dat het niet alleen een misverstand was over het niet vragen van toestemming aan de fotograaf. En die wil nu gecompenseerd worden via de rechter.

Een uitspraak is er op dit moment nog niet maar het is zeer waarschijnlijk dat Grande alsnog een vergoeding zal moeten gaan betalen. Zo lastig is dat auteursrecht namelijk ook niet te interpreteren.

Waarom maakt YouTube een zooitje van auteursrechtclaims?

Forbes voorspelde vorig jaar dat auteursrecht het grootste probleem van YouTube ging worden in 2019 en dat lijkt ook zeker het geval te zijn met bijna wekelijks nieuwe kwesties die in het nieuws komen. Laat staan al die dingen die fout gaan op dagelijkse basis die onder de radar blijven.

Plagiarism Today schreef een interessant artikel met oorzaken waarom YouTube hier zo veel problemen mee ondervindt. En die hebben niets met techniek of de auteursrechtwetgeving te maken maar met mensen …

  • die niet genoeg weten van auteursrecht en licensering om video’s vooraf te screenen en dingen correct te regelen qua toestemming;
  • die bronmateriaal niet correct in de ContentID database plaatsen waardoor er valse claims geplaatst worden tegen nieuwe uploads;
  • die claims indienen tegen anderen op basis van titels en omschrijvingen zonder zich ervan te vergewissen dat ze ook daadwerkelijk inbreukmakend materiaal gebruikt hebben;
  • die volledig ontbreken in het geautomatiseerde proces van ContentID claims waardoor algoritmes conclusies trekken die binnen seconden door mensen ontkracht hadden moeten worden.

Wat YouTube natuurlijk nodig heeft is een blik aan slimme informatiespecialisten maar ja ;-)

Polen dient klacht in bij Hof van Justitie over auteursrechtrichtlijn

Reuters meldde een paar dagen geleden dat Polen een formele klacht heeft ingediend bij het Europese Hof van Justitie tegen de nieuwe auteursrechtrichtlijn, en dan specifiek tegen de twee controversiële artikelen die volgens Polen de vrijheid van meningsuiting bedreigen.

Nou is o.a. het aansprakelijk stellen van internetplatforms voor de content die via die platforms verspreid worden sowieso al iets dat lijkt te botsen met diverse handelsverdragen (en andere EU richtlijnen) dus het leek onvermijdelijk dat vroeger of laat het Europese Hof een hele berg met issues uit de EU lidstaten zou moeten gaan behandelen. Dat de eerste klacht er al ligt voordat de richtlijn geïmplementeerd is had ik niet verwacht maar het is geldige wetgeving nu en daar kan/moet het Hof mee aan de slag. Ik ben benieuwd.

#

Tweetweekoverzicht week 32 2018: Geschiedenis van Kobo, leven van schrijven en Instapaper is weer beschikbaar in Europa

vakblog tweetweekoverzicht
Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Je kunt deze week merken dat ik maar weinig tijd online heb doorgebracht want ik heb weinig nieuws meegekregen. Het is dus een iets korter overzicht.

De geschiedenis van Kobo

Good Ereader komt met een heel aardig overzicht van de geschiedenis van (het bedrijf) Kobo en de verschillende ereaders, diensten & overnames die Kobo maken tot wat het vandaag de dag is.

Ik kende het meeste wel hoewel het echt interessante voor mij grotendeels ontbreekt, namelijk hoe Kobo eerst zelf en later samen met Bol op de Nederlandse markt zijn intrede heeft gedaan. De Nederlandse geschiedenis van Kobo zeg maar. Misschien nog iets om in een toekomstig artikel zelf eens op te schrijven.

Leven van schrijven

De boekenmarkt is in Nederland in 10 jaar tijd met 20% gekrompen en in de Volkskrant kijkt Fokke Obbema naar de gevolgen hiervan voor schrijvers. Kun je nog wel leven van schrijven?

Het antwoord is nee voor de meeste schrijvers want de inkomsten van schrijvers ligt onder druk door afnemende afzet, minder uitgekeerde vergoedingen door het Letterenfonds, minder optredens en minder uitleeninkomsten. Het wordt mede geïllustreerd door boeiende statistieken die o.a. duidelijk maken dat een bestseller ook niet meer is wat het geweest is. Dat was altijd een titel die meer dan 100.000 exemplaren verkocht maar dat lukt steeds minder vaak. In 2005, 2007 en 2009 waren dat nog 20+ titels die zoveel wisten te verkopen maar vorig jaar lukte dat nog maar met 3 titels.

Wat je met die bevindingen moet doen als boekenmarkt maar ook als maatschappij, dat vind ik nog wel een lastige vraag. Enerzijds zou ik er zeker voor willen waken dat schrijver wel een beroep moet blijven waarmee je jezelf nog enigszins moet kunnen bedruipen. Anderzijds vind ik het te idioot voor woorden om schrijvers te subsidiëren die simpelweg niet gelezen & verkocht worden.

Een boekenmarkt is precies dat. Een markt van vraag en aanbod en als de vraag afneemt terwijl het aanbod kunstmatig hoog gehouden wordt (door subsidiëring) dan krijg je het soort problemen waar het Volkskrant artikel naar refereert maar verder ook niet op in gaat. Er wordt wel terugverlangd naar de tijden uit de vorige eeuw, er wordt nog steun gehaald uit het feit dat er een vaste boekenprijs is in Nederland en vanzelfsprekend worden de gemiste inkomsten door het illegaal downloaden van boeken even genoemd. Want stel je voor dat iedereen die boeken gekocht zou hebben!

Hoe de boekenmarkt zou kunnen en moeten veranderen, hoe de glorieuze tijden van weleer losgelaten kunnen worden en of er een stuk acceptatie komt dat schrijver zijn simpelweg geen beroep meer is waar je (gemakkelijk) van kunt leven, dat is ook een andere discussie. Maar wel eentje die gevoerd zou moeten worden denk ik.

Instapaper is weer beschikbaar in Europa

Ik ben best wel fan van Instapaper, een dienst die concurreert met Pocket, waarmee je webartikelen heel gemakkelijk kunt bewaren en later terug kunt lezen. Het verwijdert alle onnodige opmaak en ik hou van die cleane look van artikelen. Het feit dat je alles lekker kunt indelen in mapjes zorgt er voor dat ik het net wat makkelijker vind dan Pocket waarbij je alleen tags moet gebruiken. En hoewel ik uitstekend aan anderen kan uitleggen hoe je optimaal met tags kunt werken, ben ik er zelf helaas niet zo consequent in en is het best een zooitje met mijn tags in Pocket ;)

Vorig jaar werd Instapaper overgenomen door Pinterest en dat had de fijne bijkomstigheid dat alle Premium functies gratis werden voor iedereen. In mei van dit jaar werd duidelijk dat Instapaper niet kon voldoen aan de GDPR/AVG eisen en ze sloten de deuren voor alle Europese gebruikers.

Deze periode bleek – achteraf – samen te vallen met het weer zelfstandig worden van Instapaper en in juli is de dienst weer op eigen benen komen te staan. En vanaf deze week is daarmee Instapaper ook weer beschikbaar gemaakt voor Europese gebruikers.

Deze EU gebruikers kregen na de ruim 2 maanden afwezigheid van Instapaper nog wel een extra ‘tegenslag’ te verwerken want doordat het bedrijf weer zelfstandig opereert, heeft Instapaper ook weer de Premium abonnementen in ere hersteld en kosten deze functies nu weer geld.

De reacties zijn daarom ook behoorlijk negatief en veel Instapapergebruikers zijn overgestapt naar Pocket. Zelf ben ik blij met de terugkeer van Instapaper omdat, behalve de mapjes, veel artikelen eenvoudigweg beter getoond worden in Instapaper dan in Pocket. Ik zit ook niet per se te springen om de Premium functies dus ik denk dat ik het gewoon blijf gebruiken en wellicht alsnog een abonnement neem om de dienst te steunen.

En verder nog …

De BBC is zo pissig over het lekken van een stukje video van de nieuwe Doctor Who dat ze Microsoft gevraagd hebben de identiteit van het OneDrive account vrij te geven waar vanuit de gelekte video verspreid is. Nou ja, gevraagd, ze hebben een dagvaarding aangevraagd bij de rechtbank in Washington. Dus toch maar uitkijken met het delen van materialen uit je OneDrive (of welke dienst dan ook) account.

Frank wees me op de uitspraak van het Europese Hof over een zaak waar ik in mei al uitgebreid over geschreven had naar aanleiding van het advies van de Advocaat-Generaal. Het EU Hof gaat toch een andere kant op dan de AG en daar zal ik in de september editie van Juridische kwesties verder op in gaan. Wordt vervolgd dus.

#

rechtszaken header werkstukken

Conclusie van Advocaat-Generaal Europees Hof van Justitie: foto’s in werkstukken op een schoolwebsite zijn geen mededeling aan het publiek

In een Duitse rechtszaak van een fotograaf tegen een school, die nu bij het Europese Hof van Justitie ligt, concludeert de Advocaat-Generaal dat het publiceren van foto’s in werkstukken niet per se inbreuk maakt op het auteursrecht van een fotograaf als de foto’s al eerder met toestemming gepubliceerd zijn. Zou dit ook gevolgen kunnen hebben voor het gebruik van foto’s in het onderwijs in Nederland?

Het valt eigenlijk nog wel tegen hoeveel auteursrechtzaken er voorbij komen op de rol van het Europese Hof van Justitie. Sinds vorig jaar is er echter een langslepende rechtzaak tussen een Duitse fotograaf en een school in Waltrop (de deelstaat Nordrhein-Westfalen) doorverwezen naar de Europese rechter die heel interessante gevolgen kan hebben voor het educatief gebruik van foto’s in geheel Europa.

Wat speelt er?

Een leerlinge van de Gesamtschule Waltrop in de deelstaat Noordrijn-Westfalen van Duitsland vond op internet een foto van de Spaanse stad Cordoba, die zij gebruikte in een werkstuk voor het vak Spaans. Nadat zij haar werkstuk had voltooid, uploadde zij het (in 2009) op de website van de school.

Onder de afbeelding, die door de leerlinge was gekopieerd van de website www.schwarzaufweiss.de (die toebehoort aan een digitaal reismagazine met dezelfde naam), had de leerlinge de verwijzing naar die website opgenomen, zonder de naam van de fotograaf te vermelden.

De professionele fotograaf die de foto had gemaakt, Dirk Renckhoff, ontdekte dat deze foto zonder zijn toestemming was gebruikt en meende dat zijn auteursrecht was geschonden. Hij verzocht om de foto offline te halen en eiste een schadevergoeding. Dat kwam voor de rechter en die wees die eis gedeeltelijk toe. De foto moest worden verwijderd en Renckhoff zou een schadevergoeding van 300 euro moeten krijgen.

Beide partijen gingen in hoger beroep tegen deze uitspraak en daar richtte de hogere rechter zich ineens op een deelaspect van de auteursrechtelijke handeling: namelijk het niet mogen kopiëren van de foto teneinde deze te uploaden. Dat leidde feitelijk tot een verbod om deze (en feitelijk alle foto’s) te mogen gebruiken op de website en daar gingen wederom beide partijen tegen in beroep. De deelstaat omdat ze dat verbod van tafel wilden hebben en de fotograaf omdat die zijn eigen vordering volledig gegrond wilde laten verklaren.

Het Bundesgerichthof (de hoogste rechter in Duitsland) kan niet terug naar de basisvraag of het zonder toestemming openbaar maken van de foto een inbreuk is op het auteursrecht van de fotograaf en kijkt ook verder naar het deelaspect van het kopiëren van de foto. Het Hof twijfelt eraan of het kopiëren van het beschermde werk op een computer en het uploaden ervan naar de schoolwebsite onder het begrip “mededeling aan het publiek” valt zoals dat in de Europese auteursrechtrichtlijn staat en stelt een prejudiciële vraag aan het Europese Hof van Justitie:

Moet het plaatsen van een op een website van een derde met toestemming van de houder van het auteursrecht voor alle internetgebruikers vrij toegankelijk werk op een eigen openbaar toegankelijke website worden beschouwd als beschikbaarstelling voor het publiek in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn [2001/29], wanneer het werk in eerste instantie op een server wordt gekopieerd en van daaruit op de eigen website wordt geüpload?

Analyse en conclusie

Voordat het Europese Hof van Justitie uitspraak doet – later dit jaar – geeft Advocaat-Generaal Campos Sanchez-Bordona echter zijn analyse en conclusie over deze zaak.

In die analyse en conclusie gebeuren er een aantal hele interessante zaken. Ik ben geen jurist maar ben inmiddels wel redelijk thuis in de auteursrechtwetgeving en heb genoeg ervaring met auteursrechtkwesties in het (hoger) onderwijs. De vraag of je een auteursrechtelijk beschermd werk (een foto) zonder toestemming op de website van een school mag zetten is niet lastig te beantwoorden want het is letterlijk een schoolvoorbeeld van hoe het auteursrecht werkt: de fotograaf is de maker van de foto en die moet toestemming geven voor het gebruik ervan tenzij het gebruik onder één van de beperkingen valt.

Er is echter geen beperking die hier op van toepassing is – je kunt voor werkstukken nog pogen het onder het citaatrecht of de onderwijsbeperking te scharen maar dat is best lastig – en dus heeft de fotograaf hier het gelijk aan zijn kant. Zou je denken.

De AG gaat namelijk ook niet terug naar de basis van de auteursrechtrichtlijn (de sterke bescherming van auteursrechthebbenden) maar stelt een mix van argumentatie samen die vooral bedoeld lijkt om de leerlinge en het gebruik van foto’s in onderwijscontext te ontzien.

Bij de opmerkingen vooraf (punten 50-52) bakent de AG de scope al af naar de vraag of het publiceren van de foto op de schoolwebsite een mededeling aan een nieuw publiek is en verruimt het belang van de uitspraak “gezien het belang van de zaak voor het dagelijkse leven van miljoenen scholieren in Europa”. Om die reden kijkt de AG ook naar de status van de foto als een beschermd werk, of dit inderdaad een mededeling aan het publiek is maar ook of het onder de onderwijsbeperking zou kunnen vallen.

Om een lange uitspraak kort te houden vindt de AG eigenlijk dat de foto van de stad Cordoba niet eens kwalificeert als een auteursrechtelijk beschermd werk (punten 53-58) maar moet erkennen dat het in deze zaak geen overweging is.

Vervolgens komt de AG met een mix van factoren (punt 66) waarvan hij vindt dat ze een rol spelen: het feit dat de foto een bijkomstig karakter heeft in het werkstuk (punten 67-68, eigenlijk dus citaatrecht), het feit dat de foto al eerder met toestemming op de website van het reismagazine stond en dus niet duidelijk was dat er opnieuw toestemming gevraagd moest worden (punten 69-79 die ik met grote verbazing las) en dat er geen winstoogmerk was bij de leerlinge en de school (punten 80-85). Stuk voor stuk geen nieuwe factoren in auteursrechtzaken maar mijns inziens wel heel uniek bij elkaar gemixed in deze zaak.

Aan het eind van de conclusie stelt de AG ook nog eens dat het gebruik van foto’s in werkstukken – gepubliceerd en al – volgens hem onder de onderwijsbeperking moet vallen (punten 109-117).

M.b.t. de prejudiciële vraag gaat de AG uitgebreid in op de vraag of het plaatsen van de foto ook een nieuw publiek bereikt (punten 95-108) en komt daar o.a. tot de conclusies dat er geen nieuw publiek wordt bereikt nadat de foto al eerder – met toestemming – op een andere website heeft gestaan en dat van de fotograaf verwacht mag worden dat die gebruikers wijst op zijn auteursrecht als zijn foto online wordt geplaatst. De fotograaf houdt zeggenschap (en mag dus eisen dat de foto van de website wordt gehaald) maar kan niet absoluut stellen dat de handeling een inbreuk op zijn auteursrecht oplevert.

De conclusie: Het plaatsen op de website van een school, zonder winstoogmerk en met bronvermelding, van een werkstuk dat een voor alle internetgebruikers vrij en kosteloos toegankelijke foto bevat, vormt, wanneer die foto zich reeds zonder waarschuwing betreffende beperkingen op het gebruik ervan op de website van een reismagazine bevond, geen beschikbaarstelling voor het publiek in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschapp?.

Wat betekent dit?

Natuurlijk is dit een antwoord op een hele specieke vraag die niet meteen breed geïnterpreteert kan worden en is het afwachten of het Europese Hof van Justitie deze conclusie overneemt.

Toch zitten in deze conclusie van Advocaat-Generaal Campos Sanchez-Bordona meerdere argumenten en interpretaties die heel interessant kunnen zijn voor het gebruik van foto’s in het onderwijs. De AG geeft duidelijk meer ruimte aan scholieren (en studenten?) om foto’s (en andere auteursrechtelijke beschermde werken?) in werkstukken te kunnen gebruiken.

Nou valt het gebruik van foto’s, afbeeldingen en illustraties natuurlijk onder de thuiskopie-exceptie voor eigen oefening, studie en gebruik als werkstukken alleen maar ingeleverd worden bij de eigen docent. Maar het is al jaren de gewoonte om goede werkstukken, opdrachten of scripties te presenteren aan de buitenwereld en daarvoor geldt de thuiskopie-exceptie dan niet meer. Geen probleem als je fysieke werkstukken in een klaslokaal, gang of bibliotheek etaleert maar wel als je ze op je eigen website plaatst?

Het is waar de AG zijn conclusie ook mee opent (punten 1-2): Nog niet zo lang geleden maakten leerlingen in scholen werkstukken over een bepaald thema op kartonnen platen, die zij gewoonlijk met foto’s, afbeeldingen en tekeningen uit boeken en tijdschriften illustreerden. Wanneer deze werkstukken klaar waren, werden zij in de scholen tentoongesteld (tot genoegen van de ouders), gewoonlijk zonder dat de auteurs van die afbeeldingen voor dat gebruik een vergoeding eisten. Thans maken leerlingen gebruik van de huidige technologie en illustreren zij hun werkstukken ook met foto’s en tekeningen, met dit verschil dat die werkstukken en de afbeeldingen die zij voor de uitvoering ervan gebruiken, digitaal zijn. Op internet zijn er duizenden grafische mogelijkheden om een schoolwerkstuk te voorzien van afbeeldingen en is het redelijk eenvoudig om dat werkstuk, wanneer het klaar is, te uploaden naar een voor alle internetgebruikers toegankelijke website.

Je wilt voorkomen dat onderwijsinstellingen en scholieren/studenten ineens bestookt worden met claims op het moment dat ze een onderwijsproduct in de etalage zetten op hun eigen website, zonder dat er zelfs maar een tegenargument mogelijk is.

En op dat punt voel ik helemaal met de AG mee. Niet alleen miljoenen scholieren hebben hier potentieel last van omdat je niet van ze kunt verwachten dat ze voor een werkstuk voor school auteursrechtelijke afwegingen moeten gaan maken die alleen gelden als dat werkstuk op een website belandt, maar dat geldt ook voor iedereen die een scriptie of ander eindwerk schrijft in het hoger onderwijs.

Sinds 2006 hebben ‘we’ in het hbo de HBO Kennisbank waarin tienduizenden scripties zijn opgenomen. In de meerderheid van al deze scripties zitten foto’s en andere afbeeldingen die strikt genomen inbreuk maken op het auteursrecht van de makers ervan. Ze mochten dankzij de thuiskopie-exceptie gebruikt worden in de scriptie zoals die ingeleverd is als eindproduct maar leveren potentieel een inbreuk op als ze gepubliceerd worden in de repository van de hogeschool.

Het is volslagen onwerkbaar om elke scriptie te screenen op mogelijke inbreukmakende afbeeldingen en foto’s. Windesheim heeft dat, samen met de studente, gedaan voor een prijswinnende scriptie en dat bleek een traject van vele weken te zijn om opnieuw toestemming te regelen danwel alternatieven te vinden. Het zou ook veel logischer zijn om dit onder een ‘modernere’ interpretatie van de onderwijs-exceptie te laten vallen en op die manier problemen met rechthebbenden te voorkomen zodra/als de bots van auteursrechtenorganisaties in staat zijn de inhoud van de HBO Kennisbank te doorzoeken bijvoorbeeld.

Ongeacht wat de uiteindelijke uitspraak van het Bundesgerichthof over de Cordoba foto gaat zijn, de conclusie van Advocaat-Generaal Campos Sanchez-Bordona geeft mijns inziens ruimte voor onderwijsinstellingen om met tegenargumenten te komen als het gaat om het educatieve gebruik van foto’s in werkstukken en scripties.

#

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top