Tweetweekoverzicht week 45 2016: Illegaal downloaden, Tolino Vision 4 HD, e-lending is legaal, Victorine van Schaick Scriptieprijs en het Leesgehandicaptenverdrag

vakblog tweetweekoverzichtIn het tweetweekoverzicht sta ik alsnog kort stil bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Soms omdat anderen dat al beter gedaan hebben dan ik het zou doen, soms omdat er weinig meer over te vertellen valt dan het nieuwtje zelf en soms omdat ik er ook geen blogpost van weet te maken.

Nederlanders blijven illegaal downloaden

Tja, je kunt het illegaal kunnen downloaden wel uit de (interpretatie van de) wet halen maar niet uit de Nederlanders. Daar had ik geen enquête voor nodig gehad om te bedenken en dat is dus precies wat er uit kwam. Veertien procent van de Nederlanders downloadt nog altijd series, films en tv-programma’s. En ja, natuurlijk vindt BREIN daar iets van.

De Tolino Vision 4 HD is er!

Ik heb de uitstekende Tolino Vision 3 HD ereader nog niet eens een half jaartje in mijn bezit of de opvolger staat al weer klaar. Het Duitse Tolino heeft goed gekeken naar de nieuwste Kobo ereaders want hoewel de 4e generatie erg lijkt op zijn voorganger (HD scherm, SD kaart en waterbestendig) is de belangrijkste toevoeging een vernieuwde schermverlichting die ook het blauwe licht eruit kan filteren zodat het prettiger leest ‘s avonds laat. De interne opslagruimte is verdubbeld naar 8GB en er is nu een USB kabel toegevoegd met een speciale connector die je op beide manieren kunt aansluiten (hoef je niet meer te pielen omdat je de USB stekker net verkeerd om hebt).

Of – en wanneer – de Tolino Vision 4 HD naar Nederland komt via Libris/Blz, die de Tolino ereaders verkoopt, is niet bekend. Als ik Libris/Blz was dan zou ik het wel doen aangezien er op dit moment geen premium 6″ ereader in Nederland te koop is. Kobo focust zich op de 7,8″ grote Aura ONE en heeft met de Aura 2nd Edition ruimte genoeg gelaten voor Tolino om met een betere 6″ ereader te komen. En aangezien zelfs de Tolino Vision 3 HD al beter was dan de Kobo Aura 2nd Edition is deze opvolger mijns inziens de beste 6″ ereader die je kunt krijgen.

Europees Hof staat e-lending toe

Het grote nieuws van afgelopen week (wat mij betreft want zo interessant vind ik de Amerikaanse verkiezingen ook weer niet) is dat het Europese Hof van Justitie zich uitgesproken heeft over het kunnen uitlenen van ebooks door bibliotheken onder het leenrecht. Daar heb ik al uitgebreid over geschreven en dus hoeft dat nu hier niet.

Interessant – maar niet onverwacht – is dat buiten Nederland veel bibliotheken het als een grote overwinning zien terwijl uitgevers zich al beginnen in te graven met argumenten waarom het juist een bedreiging is. In dat licht is wel zeer prettig dat in Nederland zowel de bibliotheken, de KB als het NUV zich rustig beraden op de consequenties van deze uitspraak. We polderen er vast wel een werkbare oplossing uit.

Victorine van Schaick Scriptieprijs naar een scriptie over lezen op het scherm

Tijdens het KNVI Jaarcongres werden de jaarlijkse Victorine van Schaickprijzen uitgereikt. Dit jaar ging de Scriptieprijs naar Marjolein Wiersma met haar scriptie over het lezen op schermen. Het helpt natuurlijk dat het onderwerp me aanspreekt maar ik heb zelden zo’n prettig geschreven scriptie gelezen en nog nooit voor mijn plezier een scriptie van voor naar achteren gelezen.

“Stories on Screen” is te lezen via de repository van de RUG en is een aanrader voor elke bibliothecaris, boekhandelaar en uitgever wat mij betreft. Ik hoop dat Marjolein meer gaat schrijven over dit onderwerp en wie weet kan ik haar nog eens bereid vinden een bijdrage te leveren voor dit blog. Een hele terechte winnaar van de Scriptieprijs in elk geval.

Toegang tot informatie voor mensen met een leesbeperking (Marrakesh)

Begin november heeft minister Koenders voorstellen van de Europese Commissie over de implementatie van het Leesgehandicaptenverdrag (zoals de NL overheid het noemt) naar de Eerste en Tweede Kamer gestuurd. Deze vormen de opmaat voor het Nederlandse akkoord voor de Europese ratificatie van het verdrag (22 niet-EU landen hebben het inmiddels al geratificeerd).

Ter herinnering (want dit speelt al geruime tijd), het verdrag heeft als doel de toegang tot werken voor leesgehandicapte personen te bevorderen middels een exceptie in de Auteurswet die het toestaat om auteursrechtelijk beschermde werken te bewerken voor deze doelgroep en deze bewerkingen ook te kunnen delen tussen landen die het verdrag geratificeerd hebben.

En verder nog…

Een mini NES uitbrengen waar 30 Nintendo spellen van 30 jaar oud mee te spelen zijn op moderne tv’s. Het zal weinig indruk maken op jonge gamers die de Playstation 4 gewend zijn maar wat is dit een briljante zet van Nintendo. En dat blijkt wel uit hoe populair het apparaatje is: het is wereldwijd uitverkocht en mensen zullen moeten wachten tot volgende maand de volgende lading verscheept wordt. Gelukkig had ik hem als Nintendo liefhebber al maanden geleden vooruit besteld :)

#

Over cherry picking bij scripties in Open Access

Naar aanleiding van zijn blog ‘Open Access van afstudeerwerken versus kwaliteit en imago’ hebben Raymond en ik via twitter een discussie gevoerd over het al dan niet zuiver zijn van toepassen van cherry picking bij het opnemen van scripties – onder Open Access – in HBO Kennisbank. Al snel besloten we tot een verdere discussie via een blog, waarbij dit mijn bijdrage is. Laat ik mezelf eerst kort voorstellen: Ik ben Germaine Ramak, fiscaal jurist en docent belastingrecht. Sinds enkele jaren begeleid ik rechtenstudenten bij het schrijven van hun scriptie via mijn onderneming ‘Scriptiecoach’. Ik blog sinds kort zelf regelmatig op Scriptiecoach.

Open Access (OA) is het gratis publiceren van wetenschappelijk werk op het internet met als doel kennis voor iedereen vrij toegankelijk te maken www.righttoresearch.org . De achterliggende gedachte is dat kennis een belangrijke rol speelt voor onderzoek en dat een onderzoeker niet afhankelijk zou moeten zijn van afgegeven licenties door uitgevers. Uitgevers geven op basis van betaalde licenties onderwijsinstellingen toegang tot digitale tijdschriften en deze toegang is beperkt tot de gebruikers van desbetreffende onderwijsinstelling. Dit is een beperking, voornamelijk voor studenten van hogescholen die geen of slechts een sobere digitale bibliotheekvoorziening hebben. Door OA zou informatie vrij toegankelijk moeten zijn, echter onderwijsinstellingen blijken bij het opnemen van scripties en andere wetenschappelijke publicaties in HBO Kennisbank veelal op cijfers te filteren. De vraag die ik hier wil beantwoorden is of en in welke mate onderwijsinstellingen die onder OA afstudeerwerken beschikbaar stellen in HBO Kennisbank mogen filteren op hoge eindcijfers, het zgn cherry picking.

De stelling van Raymond dat ‘als een afstudeerwerk voldoende is voor een diploma, dan is het ook voldoende om opgenomen te kunnen worden in de HBO Kennisbank’ kan geen standhouden en wel om de volgende reden. Cherry picking sluit nauw aan bij het doel van OA: het delen van hoogwaardige (wetenschappelijke) kennis. Een publicatie kan naar mijn mening alleen hoogwaardig zijn en een inspiratiebron voor andere onderzoekers als de kwaliteit van een hoog niveau is. Het beoordelingcijfer van een scriptie is een sterke indicator voor de kwaliteit en daarom niet onbelangrijk voor opname – onder OA- in HBO Kennisbank. Afgezien van het feit dat de onderwijsinstelling, en waarschijnlijk ook de student, niet graag de mindere scriptie wil etaleren zal een onderzoeker ook minder geïnteresseerd zijn in de uitkomsten van een dergelijk onderzoek. Het is namelijk gissen op basis waarvan de scriptie het wel ‘gehaald’ heeft. De beoordeling per onderdeel van de scriptie is immers niet openbaar en wellicht is de voldoende met name gebaseerd op de getoonde zelfstandige werkwijze van de student en in mindere mate op de inhoud van de scriptie.

Kom ik bij Raymond ’s tweede stelling: ‘Het is de bezoeker, zoals bijvoorbeeld het beroepenveld, van HBO Kennisbank die de relevantie van de scriptie kan beoordelen en niet de onderwijsinstelling’. Laat ik het beroepenveld als informatiezoeker nader onder de loep nemen. Regelmatig worden door het bedrijfsleven scriptieprijzen ingesteld. Neem bijvoorbeeld NVM die behoefte heeft aan nieuwe ideeën en verhelderende wetenschappelijke inzichten voor de woningmarkt: ‘help de woningmarkt en win € 5.000 met je scriptie‘. Als ik de voorwaarden er op nalees zie ik dat je alleen mee kunt dingen naar de prijs als het eindcijfer van je scriptie minimaal een 7 (zeven) is. Een zuivere vorm van cherry picking. En hiermee sneuvelt ook de stelling dat een beroepenveld een scriptie met een lage waardering net zo relevant vindt als een door de onderwijsinstelling als goed bestempelde scriptie.

Laat ik mij constructiever opstellen en het vanuit Raymond’s standpunt benaderen: Op zich zou het opnemen van alle scripties in de kennisbank een aanwinst kunnen zijn voor studenten. De student kan inspiratie opdoen en voortbouwen op het werk van andere studenten. Ook is er wat voor te zeggen om geen selectie vooraf toe te passen om alle schijn van censuur te vermijden. Ik meen echter dat het filteren van scripties op hoge eindcijfers een doel dient: de gebruiker een zekere mate van garantie bieden dat het om werk van hoge kwaliteit gaat.  Een alternatief zou zijn om het toegekende cijfer aan de scriptie openbaar te maken. Alleen op die wijze kan de student als gebruiker een afweging maken of en in hoeverre hij de beoordeling door de onderwijsinstelling mee laat wegen bij de keuze om het desbetreffende werk te gebruiken bij zijn onderzoek.

@ foto via Tim Wilson/Flickr

#

Open access van afstudeerwerken versus kwaliteit en imago


Hoe je als hogeschool invulling moet geven aan Open Access blijft een boeiende discussie. Niet alleen -voor het hbo- ‘nieuwe’ onderwerpen als auteursrechten en onderzoekspublicaties komen daarbij aan bod, ook over andere soorten publicaties wordt nu nagedacht. Hoe wil je als instelling omgaan met door docenten geschreven boeken die door uitgevers op de markt gebracht worden. Feitelijk onderwijsmateriaal waar de rechten bij de onderwijsinstelling liggen maar wat vervolgens niet vrijelijk beschikbaar voor datzelfde onderwijs wordt gemaakt.

Ook willen hogescholen soms beleid maken t.a.v. afstudeerwerken van studenten. Nou hebben die studenten zelf de rechten op hun scriptie en kunnen ze die aanleveren bij de HBO Kennisbank om deze -onder open access- beschikbaar te maken. Dat is een groot goed mijns inziens maar levert soms wel wat frictie op. Al vanaf het prille begin werd de discussie gevoerd over de kwaliteit van scripties in de HBO Kennisbank. Opleidingen en hogescholen zien natuurlijk graag een hoge kwaliteit van ‘hun’ afstudeerwerken terug omdat dit ook op hun reflecteert. Juist in een tijdperk waar de kwaliteit van afstudeerwerken bij accreditaties nauwkeurig onder de loep genomen wordt wil je (natuurlijk) niet dat de zesjes zo eenvoudig en laagdrempelig te vinden zijn op internet.

Ook wij zijn geen uitzondering. Bij het praten over publicatiebeleid voor afstudeerwerken, lesboeken/onderwijsmateriaal en onderzoekspublicaties wordt de wens uitgesproken om waar mogelijk te sturen op kwalitatieve en innovatieve afstudeerwerken namens onze instelling in de HBO Kennisbank. Een begrijpelijke wens maar wel eentje die ik haaks op de open access gedachte vind staan en die te gemakkelijk als censuur kan worden opgevat.

In al die jaren HBO Kennisbank is mijn standpunt daar niet in veranderd. Als een afstudeerwerk voldoende is voor een diploma, dan is het ook voldoende om opgenomen te kunnen worden in de HBO Kennisbank. Vind je als opleiding, als hogeschool, het niveau van de afstudeerwerken niet representatief genoeg voor in de HBO Kennisbank? Dan moet je de beoordelingseisen van de opleidingen zelf gaan aanscherpen. Daar word je immers ook op afgerekend door de maatschappij en accreditatiecommissie. Cherry picking, alleen afstudeerwerken die met een 7, 8 of misschien wel een 9 zijn beoordeeld laten opnemen in de HBO Kennisbank, dat is niet zuiver. Ook de zessen zijn relevant als het om open access gaat. Niet een opleiding of hogeschool moet de relevantie van een scriptie voor een bezoeker van de HBO Kennisbank beoordelen, dat kan en wil die bezoeker zelf wel. Niet een opleiding of hogeschool moet bepalen of een afstudeerwerk representatief is voor de instelling, de afgestudeerde student (die het auteursrecht notabene heeft) dient te bepalen of het werk representatief is voor zijn of haar kunnen.

Natuurlijk moet je als onderwijsinstelling nadenken over het beter zichtbaar maken van afstudeerwerken die bovengemiddeld zijn. Opleidingen en studenten samen kunnen trots zijn op hun prestaties en die mogen in het zonnetje gezet worden. Vernieuwende ideeën, innovatieve oplossingen, toepassen van bestaande concepten in nieuwe omgevingen, daar wil je mee gezien worden.

Alleen moet je dit niet verwarren met wat je als instelling wilt met (open access) publicatiebeleid.

#

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top