afbeeldingen zoeken freerange

Afbeeldingen zoeken: Freerange

Het valt nog niet mee om geschikte afbeeldingen of foto’s te vinden op internet voor je blog, website of presentatie. Er is veel te doen over auteursrechten op foto’s en je kunt problemen krijgen als je niet goed oplet en de verkeerde foto op je site gebruikt. Toch zijn er veel fotosites waar je goede foto’s kunt vinden die je ook daadwerkelijk mag gebruiken omdat rechthebbenden vooraf toestemming gegeven hebben. Dat kunnen betaalde stockfotosites zijn die je een gebruiksrecht voor een foto verkopen maar ook gratis fotosites die je middels een licentie toestemming geven voor (commercieel) hergebruik van foto’s.

Op dit blog vind je een overzicht van fotosites die ik besproken heb. Het zijn wat mij betreft dus aanraders. Net als deze:

Freerange

Op het eerste oog lijkt Freerange net als alle andere ‘gratis’ stockfotosites te zijn. Een site die begonnen is om goede kwalitatieve foto’s gratis en vrijelijk beschikbaar te maken voor zowel commercieel als niet-commercieel gebruik. En die met behulp van fotografen, die het belangrijker vinden om hun foto’s te delen dan er per se aan te verdienen, de collectie foto’s samen te stellen.

In veel opzichten is dat ook zo maar Freerange is minder altruïstisch dan de meeste van hun ‘concurrenten’. Ja, je kunt er heel veel goede en mooie foto’s vinden die ook allemaal bewerkt en geoptimaliseerd zijn om online en offline gebruikt te kunnen worden maar er ligt wel degelijk een licht commercieel sausje over heen. Freerange biedt fotografen wel een duidelijk platform, laat ze mee delen in Google Adsense inkomsten en promoot het (zeer) commerciële aanbod van Shutterstock overal op de site. En oh ja, je moet een gratis account aanmaken om de foto’s van Freerange zelf te kunnen downloaden. Waar ze expliciet bij beloven dat ze niets doen met die gegevens maar wat natuurlijk wel bij draagt aan de ‘klantenbinding’.

Toch verdient Freerange een plekje in mijn lijst van goede stockfotosites die je veilig kunt gebruiken op bijvoorbeeld je eigen blog. Naast het aanbod van ruim 20.000 foto’s met een CC0 licentie (die je op andere sites ook vindt) hebben ze ook duizenden uitstekende foto’s van fotografen die met een eigen, vergelijkbare, licentie verspreid worden. Dus voor commerciële en niet-commerciële doeleinden en zonder dat naamsvermelding nodig is. Al vinden ze het natuurlijk wel zo prettig als je het wel doet.

Zoeken of bladeren

Op de voorpagina vind je de zoekbalk en daar doorzoek je meteen alle foto’s en illustraties mee. Alles is voorzien van een titel maar vooral ook tags waar je op kunt zoeken. Het varieert hoeveel tags er aan een foto hangen (tussen de 10 en de 40 bij een kleine steekproef die ik deed) en vanzelfsprekend kun je op elke tag doorklikken om meer foto’s te vinden met dezelfde tag.

Op de voorpagina worden in het blok onder zoekbalk ook een paar selecties vooraf aangeboden (de nieuwste foto’s en de populairste foto’s) en kun je bladeren door een aantal categorieën.

Ongeacht op welke manier je gaat zoeken of bladeren zul je zien dat je ook een aantal resultaten van de commerciële stockfotosite Shutterstock te zien krijgt. Dit is feitelijk allemaal reclame die bedoeld is om je te wijzen op hun aanbod. Het is soms wat lastig te onderscheiden bij het bladeren door zoekresultaten of je dit nu in de resultaten van Freerange of Shutterstock doet dus let wel even op.

Heb je eenmaal een geschikte foto gevonden? Dan krijg je bij die foto te zien wat de titel van de foto is, welke tags er aan hangen, de verschillende downloadformaten van de foto en natuurlijk wie de maker van de foto is. Je kunt ook doorklikken op de maker zodat je de rest van zijn of haar foto’s te zien krijgt.

Om de foto te kunnen downloaden (of te openen in online fotobewerker PIXLR) heb je wel een account nodig. Registreren is gratis en ik heb na een paar dagen nog geen reclamemailtjes of zoiets gekregen dus het lijkt er niet op dat je daarmee op een mailinglijst komt te staan.

Een beetje wazig met de licentie

Iets wat je bij de informatie bij een foto niet vindt is onder welke licentie die specifieke foto verspreid wordt. Freerange heeft ruim 20.000 foto’s met een CC0 licentie in de collectie staan maar ook duizenden die voorzien zijn van de Equalicentie. Dat is een vereenvoudigde licentie waarmee je feitelijk hetzelfde mag als de CC0 licentie maar met aanvullende restricties om de foto’s niet te mogen verkopen of bundelen in packs die je zelf als download weer aanbiedt.

Het zal voor de gemiddelde gebruiker een te verwaarlozen onderscheid zijn en dat is ongetwijfeld de reden dat Freerange de licentie niet bij elke foto vermeldt maar toch is het vervelend en onhandig. Het was een kleine moeite geweest om die informatie te tonen en daar meteen ook een suggestie te doen voor hoe je wel de naamsvermelding kunt doen als je keurig naar hun wilt verwijzen (ook al hoeft dat dus niet).

De enige manier om zeker te weten of je met een foto met CC0-licentie danwel met de Equa licentie te maken hebt, is het vooraf filteren op één van de beide licenties. Het nadeel hiervan is dat je dit filter alleen bij de zoekresultaten te zien krijgt, niet als je bladert door categorieën.

Wat mag je dus met de foto’s?

Alle foto’s zijn vrijelijk te gebruiken. Zoals gezegd gebruikt Freerange foto’s met een Creative Commons Zero licentie maar ook met de Equalicentie. Beide komen neer op het mogen downloaden, bewerken, hergebruiken en verspreiden van foto’s voor zowel commercieel als niet-commercieel gebruik. Er is zelfs geen naamsvermelding nodig.

De Equalicentie stelt specifiek:

Freerange Equa licentie

Alleszins redelijk zou ik willen zeggen :)

Overigens adviseer ik om, waar mogelijk, wel altijd een naamsvermelding te gebruiken en de naam van de fotograaf en de site bij de foto’s te vermelden. Op die manier neem je het zekere voor het onzekere en maak je tegelijkertijd anderen duidelijk dat je een foto – met toestemming – correct gebruikt hebt. Als er niets bij staat kun je immers niet zien dat een naamsvermelding niet verplicht is.

#

Tweetweekoverzicht week 43 2018: YouTube en EU auteursrechtrichtlijn, Art Institute of Chicago maakt 44.000 afbeeldingen beschikbaar en Copyright Office in VS staat DRM verwijderen beperkt toe

vakblog tweetweekoverzicht
Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

YouTube niet blij met de nieuwe EU auteursrechtrichtlijn

Vorige maand stemde het Europees Parlement alsnog in met het opnemen van een uploadfilter in de nieuwe Europese auteursrechtrichtlijn die er aan staat te komen. Artikel 13 beschrijft een verplichting voor contentplatformen om geuploade werken te screenen op mogelijke auteursrechtelijke inbreuken en alhoewel ik er zelf geen seconde aan twijfel dat dit in de praktijk niet kan werken, weerhield dit het Europees Parlement er niet van om alsnog in te stemmen.

De ironie is dat veel mensen YouTube als een soort lichtend voorbeeld zagen van hoe dit dan wel zou kunnen werken. Alle uploads bij YouTube worden ‘gecontroleerd’ door een peperduur systeem dat muziek en beeld vergelijkt tegenover hun eigen database met licenties zodat alleen video’s zichtbaar worden waarvoor YouTube kan garanderen dat ze er iets voor geregeld hebben.

Waarom is dat ironie? Omdat de CEO van YouTube nu zelf waarschuwt voor de consequenties van dit artikel. Op het YouTube blog geeft Susan Wojcicki aan dat die nieuwe maatregel voor miljoenen contentmakers barrières gaat opwerpen en hen gaat weerhouden van het uploaden van hun content, dat het honderdduizenden banen gaat kosten in die industrie en dat het ook de marktwerking op internet gaat bedreigen omdat kleinere platformen zich niet meer kunnen veroorloven te concurreren met de grotere concurrenten.

Logisch ook omdat het filteren van alle geuploade content op mogelijke inbreuken per definitie censuur oplevert en het ook per definitie gaat leiden tot een enorme afname van wat er nog gedeeld kan/mag worden. De kans lijkt me enorm groot dat kleinere concurrenten de nieuwe regels gaan negeren waardoor het aantal ‘Pirate Bay sites’ alleen maar gaat groeien. Waar helemaal niemand bij gebaat is.

Art Institute of Chicago maakt 44.000 afbeeldingen beschikbaar met CC0 verklaring

Als onderdeel van een redesign van de website van The Art Institute of Chicago heeft het museum afbeeldingen van de werken in de collectie vrijelijk beschikbaar gemaakt voor downloaden. Dat betekent dat je meer dan 44.000 afbeeldingen van kunstwerken kunt hergebruiken onder een CC0 verklaring: bewerken, verder verspreiden, commercieel & niet-commercieel zelfs zonder naamsvermelding.

Waaronder bijvoorbeeld de Slaapkamer van Vincent van Gogh.

Copyright Office in VS staat DRM verwijderen beperkt toe

De Digital Millennium Copyright Act (DMCA) is een wet uit 1998 die een tweetal verdragen over auteursrecht implementeert en die in de Amerikaanse auteursrechtwetgeving het grootste deel regelt van auteursrecht op digitale goederen en online. Het is door deze wet bijvoorbeeld dat Amerikaanse bedrijven bij Google en YouTube claims kunnen doorgeven welke content inbreuk maakt en dat deze partijen ook genoodzaakt zijn deze claims af te handelen.

De Copyright Office roept elke drie jaar op om door te geven op welke wijze de wetgeving rekening dient te houden met de veranderende digitale wereld. Op basis daarvan formuleert de Copyright Office uitzonderingen op de DMCA waarbij consumenten en eindgebruikers wat meer ruimte kunnen krijgen. Deze keer voorziet de Copyright Office (PDF, vanaf pagina 13) in een aantal uitzonderingen waardoor het mogelijk wordt om de DRM te breken als je bijvoorbeeld je apparaat wilt repareren. Of als je een gekocht inktpatroon wilt laten werken op een printer van een ander merk.

Het is bizar dat dit soort DRM uberhaupt toegestaan is – het is alleen bedoeld om klanten die ergens voor betaald hebben te dwingen om bij diezelfde leverancier zaken te blijven doen – maar het is wel goed dat er tenminste aandacht voor is om ervoor te zorgen dat als je daar geen zin hebt, je tenminste niet door diezelfde leverancier ook nog aangeklaagd kunt worden.

Het is overigens geen vrijbrief om in Amerika alle DRM te omzeilen en het biedt helemaal al geen praktische handvatten om het ook uit te voeren: de uitzonderingen maken het mogelijk dat je het wettelijk mag doen zonder gevolgen maar het maakt het niet mogelijk dat er tools worden ontwikkeld waarmee je daadwerkelijk kunt doen. Oftewel, je mag het straffeloos doen maar tools om de DRM te breken zijn nog steeds illegaal. Het is een rare wereld …

#

Tweetweekoverzicht week 39 2018: Nog een keer CC Search, je telefoonnummer en Facebook, Google Images en de nieuwe Kobo Forma

vakblog tweetweekoverzicht
Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Ik weet niet of er gewoon wat minder nieuws was deze week dat mijn aandacht wist te trekken of dat het aan mij ligt (dat laatste gok ik) maar het was een beetje een mager nieuwsweekje. Het voordeel is dat je deze keer dus snel klaar bent ;-)

Nog een keer CC Search

Afgelopen week werd een nieuwe versie van CC Search, de metazoekmachine van Creative Commons die een aantal grote bronnen met foto’s doorzoekt die van een CC-licentie zijn voorzien, online gezet. Daar schreef ik weliswaar al een blogpost over maar ik wilde de zoekmachine ook hier nog even onder de aandacht brengen.

Behalve een nieuwe interface en het toevoegen van een aantal nieuwe bronnen – waardoor CC Search nu ca 10 miljoen foto’s doorzoekt – hebben ze de foto’s vooral beter doorzoekbaar gemaakt door ze automatisch van tags te laten voorzien. Dat werkt niet perfect natuurlijk maar je ziet hoe dit soort systemen steeds beter worden in het herkennen wat er op een foto staat. CC Search is nu echt een goede tool geworden om bijvoorbeeld in het onderwijs te gebruiken om geschikte foto’s te vinden voor in onderwijsproducten.

Je telefoonnummer en Facebook

Verrassend was het niet nee. Diverse media (zoals de NOS) meldden afgelopen week dat Facebook je telefoonnummer ook gebruikt om gericht mee te adverteren. Om precies te zijn laat Facebook toe dat adverteerders hun gegevens kunnen uploaden naar Facebook en, zodra telefoonnummers van potentiële klanten matchen met het nummer dat Facebook van je heeft, kan dat dus gebruikt worden om je als Facebook gebruiker te benaderen met advertenties.

Een werkwijze die logisch is voor een bedrijf dat zijn winsten uit advertenties haalt (hoe vaak moet je nog horen dat als je niet betaalt voor een product of dienst, JIJ het product bent?) maar wat wel kwalijk is omdat Facebook het afgelopen jaar gebruikers actief lastig viel met de vraag om voor beveiligingsredenen een telefoonnummer op te geven. En je een telefoon(nummer) gebruikt om twee-factor authenticatie te gebruiken als je inloggen met alleen een wachtwoord niet voldoende vindt.

Dat je gegevens van gebruikers, bedoeld voor de beveiliging van je eigen dienst, ook nog in zet voor advertenties is een kwalijke zaak want je zet mensen aan om geen gebruik te maken van beveiligingsmogelijkheden die in veel gevallen broodnodig en essentieel zijn. Ik weet tenminste dat het voor mij de reden is waarom ik geen twee-factor authenticatie aan heb staan voor Facebook. Want geef toe, dit was hogelijk voorspelbaar.

Google Images toont (soms) gebruiksrechten bij afbeeldingen

Op de Google Images site heb ik het nog niet kunnen terugvinden – een website die trouwens ook een nieuw jasje heeft gekregen met overzichtelijke(re) zoekresultaten – maar Google kondigde vorige week aan dat ze nu ook metadata bij foto’s gaan tonen die de maker en naamsvermelding laten zien.

Dat wil niet zeggen dat alle foto’s nu ineens magisch voorzien gaan worden van relevante informatie over wie ze gemaakt heeft. Het moet expliciet meegegeven worden in metadata bij de foto’s zelf volgens de IPTC metadatastandaard. En die moet weer expliciet ondersteund worden door de sites en fotodiensten die door Google geïndexeerd worden. Ik neem aan dat sites als Flickr het ondersteunen maar hoe groot die dekking precies is en of je straks ook echt vaker dit soort informatie gaat aantreffen, dat zullen we nog moeten zien.

Oh ja, over Google gesproken … die stonden afgelopen week even stil bij hun 20 jarig bestaan:

Kobo Forma

Ik was al flink aan het speculeren geslagen over de nieuwe Kobo ereader die volgende maand uit zou moeten komen. Ik was er van overtuigd dat ze met een Second Edition van de Aura ONE zouden komen maar dankzij een gelekte afbeelding van Kobo Spanje is het nu geen verrassing meer wat Kobo officieel volgende week gaat aankondigen.

De afbeelding stond maar eventjes online maar oplettende lezers waren er snel genoeg bij om de Spaanstalige advertentie alsnog te kunnen bestuderen. En hoewel je geen specificaties kunt afleiden van een dergelijke afbeelding wordt wel duidelijk dat Kobo zeer geïnspireerd is door de Kindle Oasis ereaders van Amazon.

De Forma lijkt namelijk erg op een Oasis maar dat is in dit geval ook niet erg want Kobo gaat daarmee eindelijk de kant op die ik hoopte en komt dus met bladerknoppen. Net als een Oasis (2) heeft de Forma een bredere zijkant waarin menu-/bladerknoppen verwerkt zijn en kan deze nu ook eindelijk het beeld draaien zodat je in landscape formaat kunt lezen. De Oasis 2 draait het beeld alleen 180 graden zodat je de ereader zowel met de linker- als rechterhand kunt vastpakken maar de Forma lijkt de bedoeling te zijn dat je hem over dwars kunt lezen.

De vraag hoe groot het scherm zal zijn (minimaal 8 inch neem ik aan want anders heeft in landscape lezen ook weinig toegevoegde waarde), wat de verdere specificaties en natuurlijk wat de prijs zal zijn, die krijg ik volgende week beantwoord als Kobo in Nederland een toelichting geeft op hun nieuwe ereader. Ik heb een uitnodiging hiervoor gekregen en ben ook in de gelegenheid om Michael Tamblyn, CEO van Kobo, rechtstreeks te vragen waarom de optie om woorden niet af te breken nog steeds ontbreekt in de Kobo ereaders.

#

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top