persoonlijke update

Wat is er aan de hand op Vakblog? Een persoonlijke update

Een teken van leven

Als je een frequente bezoeker bent hier dan zal het waarschijnlijk opgevallen zijn dat ik maar nauwelijks iets heb geschreven sinds begin november 2019. Ruim een jaar geleden dus. Ik heb nog wel in de laatste blogposts iets gezegd over persoonlijke omstandigheden maar ik ben er verder niet op ingegaan. Vakblog is voor mij de plek waar ik schrijf over de (vak)inhoudelijke onderwerpen die me interesseren en niet over mij als persoon.

Maar ja. Er is een hele hoop gebeurd met mij. En de mensen om me heen. Het heeft er voor gezorgd dat ik meer dan een jaar lang niet heb kunnen (en willen) schrijven, het heeft me als mens veranderd en het gaat invloed hebben op alles wat er nog gaat komen. In mijn leven maar ook hier op Vakblog.

Dat is de reden dat ik nu toch een update wil geven van wat er allemaal gespeeld heeft en wat er nog steeds gaande is. Als het je niet interesseert en je alleen maar wilt weten of er in de toekomst nog blogposts over ereaders, auteursrecht en boekenplekjes gaan komen, dan kan ik alvast zeggen dat die er volgend jaar zeker weer gaan komen. Schrijven lukt me weer en nog beter, ik heb er ook heel veel zin in. Maar het gaat ook zeker geen ‘business as usual’ worden. Wat dan wel? Kom af en toe een kijkje nemen in 2021 zou ik zeggen.

Beginnen bij het begin

Mijn laatste (poging tot een) tweetweekoverzicht dateert van november 2019 zoals ik al zei hierboven. Maar het begon voor mij al veel eerder. In juli besloot ik een punt achter mijn huwelijk te zetten na 20 jaar. We waren te veel uit elkaar gegroeid, of eigenlijk moet ik zeggen dat ik te veel veranderd was. Geen ruzie (gelukkig) maar wel veel emoties en de start van een pittige periode waarin we beiden samen, en los van elkaar, moesten uitzoeken hoe we dat dan moesten/wilden aanpakken op een manier die bij ons paste.

Maar die tijd zouden we nooit krijgen om dat uit te vogelen. In de eerste week van september kreeg ik, op mijn werk, midden in het tikken van een mailtje last van draaiduizelingen. De hele wereld draaide als een ruitenwisser heen en weer en ik kon niets anders doen dan kruipen en wankelen naar een busje die me – met dank aan een huismeester – naar huis bracht.

Een stoornis aan mijn evenwichtsorgaan zei de huisarts. “Geen zorgen want het lijkt niet chronisch te zijn.” Dat zei de neuroloog vervolgens ook. En de bedrijfsarts, hoewel hij dat vooral zeker leek te weten omdat de oorzaak volgens hem eerder een aanstormende burnout was. Jarenlang korte nachten, lange reistijd en bijna de hele dag met werkdingen bezig zijn. Een groot mysterie vond hij het in ieder geval niet maar dacht, net als de huisarts en neuroloog dat het na een paar weken rust wel voorbij zou moeten gaan.

Die rust zou ik ook al niet krijgen want een week nadat ik onderuit ging, ging Mariska ook onderuit. Letterlijk flauw gevallen van de pijn in haar rug die haar al maanden parten speelde. Ze kon alleen nog maar in bed liggen. Weken lang. Er zat dus niets anders op dan het huishouden te gaan doen en voor haar te zorgen, zo goed en kwaad als het ging. En heel goed ging dat niet want ik was nog steeds heel duizelig en tja, al die jaren met werk bezig zijn had weinig gedaan om me op iets praktisch voor te bereiden als de was doen bijvoorbeeld.

Niet lullen maar poetsen

Na zes weken ging het nog niet beter. Niet met mij en niet met mijn vrouw. Vooral niet met mijn vrouw. De heftige rugpijnen bleken, na een hele hoop gedoe en aandringen op meer/beter onderzoek, afkomstig te zijn van uitzaaiingen naar de ruggewervels. Uitzaaiingen van een agressieve vorm van borstkanker die al te ver gevorderd was om nog te kunnen genezen. Inmiddels was het begin november.

En dan moet je je kinderen diezelfde avond vertellen dat hun moeder ongeneeslijk ziek is. Dat niemand weet hoe lang ze nog heeft maar zeker is dat ze komt te overlijden binnen afzienbare tijd. Naar huis kon ze niet want door de vijf gebroken ruggewervels moest ze opnieuw leren lopen met een rollator terwijl de chemo- en immunokuren opstartten. Na 4 maanden fysiotherapie in een verpleeghuis – en ik alleen met 2 kinderen thuis – kwam ze uiteindelijk naar huis.

Maar ja, dan is alles anders. Begin maart was dat. En 4 dagen later ging alles op slot door corona. Geen therapie meer in het verpleeguis maar wel tijd voor elkaar in het gezin want we gingen nergens naar toe natuurlijk. 2 kinderen thuis, 1 mama in een bed in de woonkamer en papa, tja die was nog steeds niet hersteld.

Geen fictie

In een roman of film zouden ze het prachtig vertellen maar de werkelijkheid is heel wat pittiger. Natuurlijk. De één is bezig met het proces van afscheid nemen terwijl de ander bezig is met het proces van hoe door te gaan na dat afscheid. En hoe je dat nu moet bolwerken met de kinderen. Wat doe je als je bijna alles moet loslaten wat (en hoe) je vroeger was? Als je weet dat je er echt helemaal alleen voor komt te staan en dat je dat voor een belangrijk deel nu al staat? Terwijl thuiszorg, hulpverleners en vele ziekenhuisafspraken er ook voor zorgen dat je nauwelijks een rustig moment hebt.

Maar het leven is geen roman. Zeven maanden had ik – hadden wij – gelukkig nog samen als gezin met een hele hoop ups en downs. Begin oktober trok de mist die al die tijd in mijn hoofd zat eindelijk weg en voelde ik me weer een beetje de oude zoals voor die draaiduizelingen. Het viel echter samen met concentratieverlies, moeite met dingen onthouden en enorme hoofdpijn voor Mariska. Het bleken uitzaaiingen in de hersenen te zijn en na slechts enkele dagen in een hospice is ze 22 oktober overleden.

En nu verder

En nu? Nu gaat het leven verder. De kinderen en ik moeten leren leven met dit verlies. En ook al dachten we daar een beetje op voorbereid te zijn omdat we wisten dat het ging komen, het helpt allemaal weinig. Het gaat goed komen, dat weet ik zeker, maar dat gaat ook flink wat tijd nodig hebben.

Wat betekent dat voor hier op Vakblog? Nou, dat ik heel langzaam de draad weer ga oppakken. Ik heb voor het eerst in ruim een jaar weer zin om te schrijven en ben ook weer in staat om het te doen. Ik ga eerst een paar oudere posts bijwerken en actualiseren, ga de ebook koopjes weer oppakken en ga vast nog wel wat schrijven over ereaders, (gemiste) auteursrechtontwikkelingen en de twee boekenplekken waar ik een jaar geleden de foto’s al voor gemaakt had. En verder kijk ik gewoon even want ik wil schrijven als ik er tijd en zin in heb en laat het echt los om minimaal 10 tot 15 blogposts per maand te schrijven. Maar ik heb er wel heel veel zin in dus ik hoop dat je af en toe voorbij komt en een reactie achterlaat want dat blijft toch echt het allerleukste.

Tot slot wil ik graag iedereen bedanken die een berichtje achter heeft gelaten voor me het afgelopen jaar. Zowel hier, in mijn mail, op Instagram en natuurlijk Twitter heb ik zo veel lieve reacties gekregen en ook al heb ik daar nauwelijks of niet op gereageerd, ik heb ze allemaal gelezen en het heeft me heel erg geholpen met alles. Het is hartverwarmend hoe sociaal en fijn social media kan zijn en hoe veel geweldige mensen ik op deze manier heb leren kennen.

Dank jullie wel!

@headerafbeelding door Gerd Altmann via Pixabay (met toestemming)

#

Tweetweekoverzicht week 35 2019: Kindle Voyage 2, Google Maps, einde van Bluefire Reader, Audible Captions update en einde van de zomervakantie op Vakblog

Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Heb ik iets gemist? Of ben je wat interessants tegen gekomen? Stuur me dan een mail of tweet en dan neem ik het op in het (volgende) tweetweekoverzicht.

Kindle Voyage 2

De vakantieperiode is voorbij en dat betekent dat er weer geruchten aan het lekken zijn over de nieuwe modellen ereaders van Amazon en Kobo. Amazon heeft zeer recentelijk nog een kleine update van de Oasis uitgebracht – de Oasis 3 die nu ook de ‘warmte’ van het licht kan variëren – maar volgens Goodereader staat voor volgend jaar een echt nieuw model op de planning: de Voyage 2.

De Kindle Voyage was lange tijd het topmodel tot de Oasis om de hoek kwam kijken. Ik heb er jaren met veel plezier op gelezen en als ik mijn favoriete ereader met 6 inch scherm zou moeten noemen dan zou het zeer waarschijnlijk deze zijn. Dat Amazon nu met de Voyage 2 bezig is vind ik dan ook goed nieuws, al ben ik wel heel benieuwd hoe deze zich kan onderscheiden van zowel de Paperwhite 4 en de veel duurdere Oasis 3.

Nou neem ik de berichtgeving van Goodereader altijd met een hele flinke korrel zout – eind vorig jaar voorspelden ze de komst van de Voyage 2 deze zomer – maar ze speculeren over de aanwezigheid van usb-c als aansluiting, fysieke bladerknoppen (het eerste model had haptische knoppen) en een 10 inch scherm. Dat laatste is met afstand het interessantste deel van de geruchten want dat zou betekenen dat er in feite een Kindle leestablet zou komen. Dat is niet nieuw want in 2009 bracht Amazon al de Kindle DX op de markt met eveneens een 10 inch scherm maar de voortuitgang in schermtechnologie zou de Voyage 2 laten concurreren met bijvoorbeeld de reMarkable. We gaan het zien in 2020 (?).

Nieuwe functies in Google Maps

Ik denk dat Google Maps 1 van de beste diensten is die er bestaat. Ik ben vaak op pad naar plekken waar ik nog niet eerder was en het feit dat je, zelfs als voetganger, gewoon stap voor stap uitleg kunt krijgen hoe je moet lopen vind ik ronduit magistraal. Dat mensen me soms vreemd aankijken als vanuit mijn broekzak de instructie klinkt om na 20 meter linksaf te slaan neem ik dan ook voor lief.

Perfect is het allemaal niet want soms plaatst de GPS je net even 10 meter of verder van je daadwerkelijke locatie en dan krijg je een uitleg die alsnog niet heel erg duidelijk is. Leuk om nu linksaf te slaan maar dat heb ik net ook al gedaan en bedoel je nou dat ik nog een keer linksaf moet slaan?

Met Live View voegt Maps nu wat nieuws toe. Klik op de knop, draai met de camera een beetje rond zodat je je omgeving ziet (het helpt om gebouwen te scannen) en op die manier bepaalt Maps waar je precies zit. En krijg je met pijlen in je scherm te zien welke kant je daadwerkelijk op moet in het echt. Ik heb het geprobeerd terwijl ik in een buitenwijk van Apeldoorn stond en het werkte geweldig.

Ook nieuw is de integratie van hotel (en kennelijk vliegtuig) reserveringen. Ik had een hotel in Haarlem geboekt en de bevestiging daarvan in mijn Gmail bleek door Maps opgepikt te zijn waardoor zowel het hotel als de inchecktijd op Maps te vinden was. Ik ben er nog niet over uit wat ik daar precies van vind want behalve handig is het bovenal weer een volgende stap in hoe Google jouw gegevens vakkundig weet te verzamelen.

Einde van Bluefire Reader

Jarenlang heb ik Bluefire Reader gebruikt (ik besprak de app in 2012, 2013 en de pc versie in 2014) maar kennelijk ben ik niet de enige die afgestapt is van deze overigens prima ereading app. Via The Digital Reader werd duidelijk dat de ontwikkelaar al gestopt is met sommige versies en dat de kans groot is dat het binnenkort niet meer verder ontwikkeld gaat worden. Met alle ereading apps die er zijn – geïntegreerd met de webstores zoals Google Play Books, Bol/Kobo en Kindle – is de markt te klein om een aparte app zonder die integratie te onderhouden. Al maak ik nog steeds graag en veel gebruik van Marvin3 op mijn iPhone, Google Play Books en de Kindle app gebruik ik net zo veel en ze werken ook prima.

Audible maakt uitzondering met Captions voor sommige uitgevers

Naar aanleiding van de rechtszaak die door een aantal grote uitgevers tegen Audible is aangespannen – ik meldde dat vorige week al even kort – laat Audible weten dat ze sommige titels van die uitgevers buiten het Captions programma gaan houden.

Ik betwijfel ten zeerste of Audible/Amazon zich heel druk maakt over de rechtszaak want de kans dat de rechter dit niet toestaat schat ik als minimaal in. Door uitgevers de mogelijkheid te geven geen Captions te willen voor hun titels legt Audible de keuze terug bij de uitgevers maar de consequentie bij het kopende/luisterende publiek. Audible heeft genoeg grote en bekende titels waar ze Captions wel zonder problemen voor kunnen introduceren (Amazon heeft zijn eigen uitgeverstak bijvoorbeeld) en als het een succes wordt dan wordt de afwezigheid van een Captions een overweging van de betalende luisteraar om niet voor die titel te kiezen.

Ik las ergens een opmerking van een Amerikaanse auteur dat ze het geen probleem vond als haar titels voorzien werden van Captions maar dat het haar vooral verstandig leek dat uitgevers in zouden gaan springen op de mogelijkheid om een ebookversie van het luisterboek met korting aan te bieden aan luisteraars die het fijn of wenselijk vinden mee te kunnen lezen met het geluisterde. En dat is precies wat ik ook vind. In plaats van rechtszaken voeren gewoon kijken waar er een zakelijk voordeel te halen valt. Zeker als dat zo voor de hand ligt als in dit geval.

Einde van de zomervakantie op Vakblog

Als je dit blog volgt via RSS dan kan het je niet ontgaan zijn dat er heel weinig posts zijn geweest de afgelopen zomer. Het duurde ook iets langer dan ik aangekondigd had in juli want uiteindelijk heb ik de hele maand augustus ook alleen maar een wekelijks tweetweekoverzicht geplaatst.

Dat beviel me zo goed dat de kans groot is dat ik volgend jaar opnieuw een zomerpauze in ga lassen van anderhalve maand. Na ruim 12,5 jaar Vakblog moet dat ook gewoon kunnen vind ik.

Maar die vakantieperiode is nu definitief voorbij en vanaf morgen zul je weer gewoon 2 tot 4 blogposts per week aantreffen op Vakblog. Ik heb nog de foto’s liggen van twee boekenplogs die echt nu eens geplaatst moeten worden voordat ze de inrichting gaan aanpassen, het is hoog tijd om weer over ebooks te gaan schrijven en er staat ook veel te gebeuren als het om auteursrecht gaat. Heb je nog een onderwerp waar je meer over wilt lezen dan kun je me altijd mailen (of een tweet sturen) natuurlijk.

#

Tweetweekoverzicht week 52 2018: 12 jaar Vakblog, auteursrecht op tatoeages en publiek domein dag 2019

Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Het laatste tweetweekoverzicht van 2018! En dat is inmiddels, bijna traditiegetrouw, nogal dunnetjes. Niet omdat er totaal niks te melden is maar omdat ik de hele week met lezen en top 2000 luisteren bezig ben en tja, dan heb ik wat minder oog voor nieuwtjes en weetjes. Hoe dan ook, iedereen die dit leest wens ik een fijne jaarwisseling en een geweldig 2019 toe!

12 jaar Vakblog

Elk jaar op 6 december staat er een korte terugblik op mijn blog. Ik begon namelijk met Vakblog op 6 december 2006 en hoewel dat de eerste jaren vooral iets was dat door mij, voor mij werd geschreven, is het toch best wel een stuk groter gegroeid dan ik had kunnen dromen. En dat is iets waar ik elk jaar op 6 december graag even bij stil sta.

Behalve dit jaar dus want ik ben het compleet vergeten. Maar echt. Het is me niet eens door het hoofd geschoten en dat ik het daarna vergeten ben, nee, gewoon niet beseft dat het weer zo ver was.

Misschien dat het komt omdat na 12 jaar zo’n jubileum niet meer speciaal is? Ergens zit er ook een omslagpunt tussen ‘leuk dat je iets doet’ en ‘hoe lang denk je dit nog te gaan doen?’ natuurlijk. Enfin, dat gaat over jubilea vieren en niet of ik door blijf schrijven want ik heb nog ideeën genoeg voor 2019. En wie weet heb ik onbewust gewacht tot ik op 6 juni het 12,5 jarig jubileum kan vieren van mijn blog en ik een grote weggeefactie van interpunctie en kortere zinnen kan organiseren onder de lezers.

Auteursrecht op tatoeages

Een artikel in de NY Times behandelt een al iets ouder onderwerp dat in 2017 al bij de rechter lag: het auteursrecht op tatoeages. Iets dat in het dagelijks leven niet eens een overweging is – al zullen mensen zich niet realiseren dat als ze een tatoeage laten zetten zij zelf het ‘fysieke medium’ zijn waarop de artiest een auteursrechtelijk beschermde afbeelding plaatst – maar wat wel een probleem wordt op het moment dat de persoon zelf “gekopieerd” wordt. Namelijk in een videogame.

De zaak speelde vorig jaar maar is nog steeds actueel omdat makers van spellen sporters 1 op 1 in sportgames zetten. Basketballers in NBA 2K19, voetballers in Fifa 19 enzovoorts. Maar ja, dan zet je dus als maker van een spel honderden spelers in je spellen *inclusief hun tatoeages* en dan heb je ineens een probleem. Spelers kunnen toestemming geven voor hun eigen gelijkenis maar kunnen dat niet voor hun tatoeages. Ook al zitten die op hun huid :)

Veel tattoo artiesten geven toestemming maar het blijft Amerika en dus zijn er ook bedrijfjes die hier op inspringen en doodleuk de rechten opkopen van tatoeages van sporters – je verzint het niet – om vervolgens de gamemakers aan te klagen voor het onrechtmatig gebruik van de afbeeldingen in de games.


The company Solid Oak Sketches obtained the copyrights for five tattoos on three basketball players — including the portrait and area code on Mr. [LaBron] James — before suing in 2016 because they were used in the NBA 2K series. The following year, an artist sued because the Gloria tattoo on Mr. James, among others, was included in the same franchise. And in April, another artist sued because her tattoos on the wrestler Randy Orton had been included in several iterations of WWE 2K.

Een daadwerkelijke uitspraak van een rechter hierover ligt er nog steeds niet en dat betekent dat sporters geadviseerd wordt om contracten te tekenen met gamemakers voordat ze tatoeages laten zetten. De gamemakers zelf doen geen enkele uitspraak en het publiek blijft voorlopig achter met het zoveelste bizarre voorbeeld van hoe auteursrechtwetgeving misbruikt wordt voor commercieel belang.

Publiek domein dag 2019

Overmorgen is het weer zo ver. Nieuwjaarsdag en dat betekent skiskansspringen op tv, nieuwsjaarsduiken maar ook dat het weer Publiek Domein Dag is. Ondanks het feit dat auteursrecht eeuwig lijkt te duren is dat niet zo en eindigt de bescherming in Nederland op 1 januari van het jaar nadat de maker van het werk 70 jaar geleden is overleden.

Oftewel, op 1 januari 2019 is er geen auteursrechtelijke bescherming meer op werken van makers die in 1948 overleden zijn. Die werken komen dan in het publiek domein en mogen dan vrijelijk (her)gebruikt worden zonder toestemming.

De Koninklijke Bibliotheek staat ook deze keer weer stil bij Publiek Domein Dag en organiseert op 3 januari een bijeenkomst over de makers die in 1948 overleden zijn en wiens werken dus nu vrij beschikbaar zijn.

In Amerika gelden andere termijnen maar is 1 januari 2019 ook een hele speciale dag aangezien dan voor het eerst in 20 jaar eindelijk weer werken in het publiek domein gaan belanden. Daar komen werken die in 1923 gemaakt zijn nu eindelijk vrij maar over de achtergronden hiervan komt volgende week nog een aparte blogpost denk ik.

#

  • © 2006- 2020 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top