Tweetweekoverzicht week 20 2016: Google Spaces, Twitter, Wayback Machine, Virtual Reality, Elsevier is de nieuwe eigenaar van SSRN en Storytel neemt Mofibo over

vakblog tweetweekoverzichtIn het tweetweekoverzicht sta ik alsnog kort stil bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen uitgebreide blogpost aan heb gewijd.

Soms omdat anderen dat al beter gedaan hebben dan ik het zou doen, soms omdat er weinig meer over te vertellen valt dan het nieuwtje zelf en soms omdat ik er ook geen blogpost van weet te maken.

In dit tweetweekoverzicht komt Google met Spaces, kun je binnenkort meer content kwijt in een tweet, neemt Elsevier preprintserver SSRN over, vindt zelfs de rechter The Wayback Machine een verantwoorde bron, verkennen edubloggers virtual reality en wordt Mofibo overgenomen door Storytel.

Google Spaces

Google kwam vorige week met een nieuwe dienst op de proppen: Spaces. Spaces is bedoeld om linkjes (naar artikelen), video’s en afbeeldingen te delen over een onderwerp naar keuze met een groep andere mensen. Je maakt een nieuwe Space aan, geeft een onderwerp mee, nodigt anderen uit en begint met delen. Natuurlijk is er ook een Spaces app voor iOS en Android zodat je onderweg kunt lezen en delen.

Google ziet het zelf als een ideale manier om (al) je vrienden op 1 plek te krijgen omdat ze zelden of nooit gebruik maken van dezelfde sociale netwerken en ik moet zeggen dat het daarvoor wel een handige tool kan zijn. Om bijvoorbeeld foto’s van een avondje uit te delen met je collega’s of video’s/foto’s van de kleinkinderen met de grootouders en rest van je familie.

Meer content in 140 tekens in tweets

Het lijkt er op – Twitter heeft het nog niet bevestigd – dat Twitter voor 1 juni een wijziging gaat doorvoeren waarmee linkjes (naar sites, foto’s en video’s) niet meer gaan meetellen in de limiet van 140 tekens in tweets. Handig want links tellen nu voor 23 tekens mee (ze worden standaard al ingekort met een url shortener) en dat zou dus meer ruimte bieden voor daadwerkelijke tekst in een tweet.

Het lijkt, in tegenstelling tot het eerdere gerucht dat Twitter de limiet van 140 tekens volledig los zou laten, wel iets te zijn waar twitteraars mee kunnen leven want de reacties zijn overwegend positief. Net als de mijne, mits dit nu niet gaat leiden tot veelvuldig gebruik van tweets waar tientallen links in verwerkt zijn. Of erger.

Elsevier neemt SSRN over

Social Science Research Network (SSRN) is een populaire repository waar onderzoekers conference papers, preprints en andere wetenschappelijke publicaties gratis kunnen uploaden en delen. Het is daarmee een grote en belangrijke bron van Open Access publicaties geworden op het gebied van (vooral) economie, recht en de sociale wetenschappen. De schok was dus behoorlijk groot toen SSRN afgelopen week bekend maakte een nieuwe eigenaar te hebben: Elsevier.

Een begrijpelijke stap voor Elsevier die probeert hun business model dichterbij de auteurs te brengen en verder weg van de bibliotheken die steeds minder bereid zijn de praktijken van Elsevier te accepteren. Vele auteurs hebben zich al negatief uitgesproken over deze stap maar het is nog niet duidelijk wat er allemaal precies gaat veranderen bij SSRN. Hoewel de formulering van Elsevier in hun eigen verklaring weinig goeds voorspelt (vetgedrukte komt van mij):

Both existing and future SSRN content will be largely unaffected and, like Mendeley, we’ll help researchers share post-submission versions of their work responsibly. 

Oftewel, Elsevier ziet vooral een rol om duidelijk te maken dat Open Access leuk en aardig is voor preprints maar wil een dikke vinger in de pap houden als het om peer-reviewed gepubliceerde versies gaat. Je ziet de bui al hangen. Wat kunnen de tienduizenden auteurs nog doen die artikelen hebben aangeleverd op SSRN? Daar ga ik op in in de volgende Juridische kwesties komende maand.

Rechter vindt Wayback Machine een prima bron van bewijsmateriaal

Niets is permanent op het internet en met die vluchtigheid van informatie is het soms lastig om aan te tonen dat iets wel (of juist niet) op een website heeft gestaan. Wat weerhoudt mij er van om mijn Creative Commons-licentie (rechtsonderaan op de voorpagina van mijn blog) weg te halen en te claimen dat die er nooit gestaan heeft?

Nou, de Wayback Machine van Internet Archive dus. Deze site archiveert miljoenen websites en doet dat periodiek zodat je ook wijzigingen in de sites kunt terugvinden. Haal ik vandaag mijn CC-licentie weg, dan zijn er tientallen kopieën van Vakblog te vinden in de Wayback Machine om aan te tonen dat die er toch echt jarenlang gestaan heeft. En kan iedereen zich daar alsnog op beroepen want eens gegeven blijft gegeven met een CC-licentie.

In Amerika speelde een enigszins vergelijkbaar voorgeval waarbij een bedrijf zijn handelsmerk aantrof op een vacturesite en de site die snel verwijderde. Het bedrijf kon met screenshots uit The Wayback Machine aantonen dat het er wel degelijk gestaan had en hoewel de site via de rechter probeerde dit bewijs te ontkrachten door de werking van The Wayback Machine ter discussie te stellen, oordeelde de rechter dat The Wayback Machine prima als bron voor bewijsmateriaal gebruikt kon worden.

Edubloggers aan de VR

Op 10 mei jl. was er bij SURF(net) weer een Edubloggers Meetup – waar edubloggers uitgenodigd worden om kennis te nemen van en te discussiëren over nieuwe ICT ontwikkelingen in het onderwijs – en kregen acht edubloggers te kans om het over virtual reality te hebben. Ik was daar ook bij en mocht aanhoren welke projecten en pilots er al liepen met VR in het onderwijs. Ik kreeg de Samsung Gear VR op mijn hoofd aan het einde van de bijeenkomst en was in één klap bekeerd.

Voor Computable schreef Marjolein van Trigt een verslag van deze bijeenkomst en afgelopen week was dit op de site na te lezen. Ze verwijst ook naar het verslag dat edublogger Koen Steeman op de dag zelf al schreef.

Als informatieprofessional kijk ik meestal wat anders tegen dit soort ontwikkelingen aan dan mijn collegabloggers en vroeg ik me af hoe je de VR-technologie laagdrempelig (en grootschalig) beschikbaar krijgt voor het onderwijs, de docenten kunt en moet gaan ondersteunen in het gebruik ervan en vooral, hoe je er voor zorgt dat je de relevante en (voor jouw VR-technologie) geschikte apps uberhaupt kunt vinden om in te zetten voor het onderwijs. Wat heb je aan VR-brillen als je vervolgens een ongeluk moet zoeken naar geschikte apps? Om nog maar niet te spreken van de apps die je zelf zou kunnen (moeten?) ontwikkelen. Die antwoorden zijn er ook lang nog niet vermoed ik.

Storytel neemt Mofibo over

Het Zweedse Storytel (de audioboeken-abonnementsdienst die behalve in Scandinavië en Polen ook in Nederland actief is) maakte gisteren bekend dat ze het Deense bedrijf Mofibo hebben overgenomen voor 100 miljoen Deense kronen. Mofibo is de ebookabonnementsdienst (die ook veel audioboeken heeft) die eerder dit jaar eveneens de deuren opende in Nederland en nog steeds probeert om met een introductie-aanbieding naast Bliyoo te komen.

Het persbericht van de Nederlandse Storytel geeft geen details over wat dit gaat betekenen voor het aanbod van titels Storytel of wat er met Mofibo gaat gebeuren maar het Zweedse moederbedrijf laat in haar eigen (Google Translate) verklaring weten dat beide diensten weliswaar voorlopig beschikbaar blijven in Zweden en Denemarken maar dat Mofibo in Nederland gesloten wordt en bestaande abonnees een Storytel abonnement aangeboden krijgen.

En daarmee eindigt een stukje versplintering op de Nederlandse markt als het gaat om audioboeken (Mofibo heeft een betere deal voor Engelstalige audioboeken die nu waarschijnlijk allemaal naar Storytel gaan) maar lijkt het Mofibo ebooksavontuur in Nederland nu al voortijdig beëindigd te zijn.

#

  • © 2006- 2019 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top