Tweetweekoverzicht week 24 2018: Twitter en woordenboeken, Chrome extensies, nieuwe Archiefwet, AVG excessen, Utrechtse Boekenmarkt en 15 jaar SHB

vakblog tweetweekoverzicht
Elke week maak ik een tweetweekoverzicht waarin ik alsnog stil sta bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen blogpost aan heb gewijd.

Twitter en (online) woordenboeken

Een leuk artikel over hoe woordenboeken Merriam-Webster (en Dictionay.com) Twitter gebruiken voor de eigen marketing. Door in te spelen op de actualiteit en wijzen op verkeerd woordgebruik van bekende Amerikanen weten de beide woordenboekenbedrijven het stoffige imago flink op te vijzelen.

In Nederland moeten we het niet hebben van de Van Dale die er voornamelijk saaie degelijke tweets uitgooit. Ze zouden eens goed moeten kijken bij Onze Taal, die tenminste snapt dat Twitter een gesprek is met anderen in plaats van mini persberichtjes te versturen van max. 280 tekens. Dus hup, Van Dale, gebruik die prachtige (etymologische) woordenboeken eens om het taalgebruik op Twitter te verrijken.

Alleen nog maar officiële extensies voor Chrome

Er werd al jaren mee ‘gedreigd’ door Google en afgelopen week was het dan zo ver. De mogelijkheid om extensies te installeren buiten de ingebouwde Chrome Web Store om, is afwezig voor nieuw gepubliceerde extensies en vanaf 12 september gaat dat voor alle extensies gelden. Het is dan niet meer mogelijk om extensies rechtstreeks vanaf de websites van ontwikkelaars te installeren.

Het doel is volgens Google vooral om te voorkomen dat kwaadwillenden deze mogelijkheid gebruiken om malware in de Chrome browser te plaatsen. Het is ongetwijfeld ook bedoeld om tooltjes uit te schakelen die DRM beveiliging of georestricties omzeilen en die als rechtstreekse downloads worden aangeboden omdat ze geweigerd worden in de Chrome Web Store.

Nieuwe archiefwet op komst

Er wordt al veel langer over gepraat maar tijdens de Archiefdagen vorige week (11 en 12 juni) wist Arie Slob te melden dat er daadwerkelijk gewerkt wordt aan een nieuwe archiefwet met ook een kortere overbrengingstermijn. Een eerste wetsvoorstel moet er in het begin van 2019 zijn.

Wat voor mij een reden is om de site van KVAN goed in de gaten te blijven houden voor de volgende editie van de Archiefdagen volgend jaar. Die site is overigens vernieuwd omdat KVAN samen met BRAIN tegenwoordig een webplek deelt.

Niet zo geslaagd

Voor het eerst staan de namen van geslaagde leerlingen niet meer in de krant. De reden? De nieuwe privacywetgeving natuurlijk. De AP meldt op de vraag of dit toegestaan is, dat eigenlijk iedere leerling toestemming moet geven om met zijn of haar naam in de krant te komen (en dat de ouders dat moeten doen als de leerling nog geen 16 is). Dat is vragen naar de bekende weg want als je de wet strikt volgt dan is dat precies wat er staat.

De discussie wordt niet gevoerd over hoe wenselijk het voor de samenleving is dat scholen, (sport)verenigingen, kerken en andere organisaties die een belangrijke rol vervullen, feitelijk nu gedwongen worden om het nooit meer over de mensen te hebben die ze helpen of met wie ze samen werken. Ik snap de privacywetgeving uitstekend, vind het ook zeer belangrijk maar vind ook dat je kunt overdrijven.

Er is zo’n beetje een foto-verbod ontstaan op de scholen van mijn kinderen want die foto’s mogen niet meer in de nieuwsbrief komen en tja, waarom zou je ze dan maken? Ik las over sportverenigingen die geen wedstrijdverslagen meer maken omdat ze die niet op de eigen website mogen plaatsen. Kerken waar tijdens de dienst niet meer de namen van zieken genoemd worden waarvoor gebeden wordt (want kerkradio he?). Allemaal te rechtvaardigen onder de nieuwe privacywetgeving maar willen we dit nu echt met elkaar? Vragen we nu echt dat in elke parochie de zieken om toestemming gevraagd moet worden voordat er in de kerk voor ze gebeden mag worden? Vragen we van scholen om alle ouders eerst om toestemming te vragen voordat die drie foto’s van een klasse-uitje in een nieuwsbrief geplaatst mogen worden? Tikken we echt juffen en meesters op de vingers omdat ze een foto van een schoolreisje op Instagram zetten? Die scholen die het uberhaupt nog aandurven om een Instagram account te hebben.

Utrecht krijgt jaarlijkse boekenmarkt

Kijk, goed nieuws voor alle liefhebbers van boekenmarkten! De eerste editie van de Utrechtse Boekenmarkt gaat plaatsvinden op 16 september.

15 jaar SHB

Is het al weer 15 jaar geleden? Het Samenwerkingsverband Hogeschool Bibliotheken (SHB) werd in 2003 opgericht door 8 hogescholen en dat betekent dat dit jaar het derde lustrum gevierd kon worden. Dat was afgelopen donderdag (hogeschool nummer 34 sloot zich daags ervoor aan) en dat werd gevierd met een aantal boeiende sprekers, een nieuw logo, een vernieuwde website en een heus SHB lied dat door D-licious Vocals vertolkt werd.

#

Meneer Van Dale wacht op antwoord

Afgelopen week werd de nieuwe 15e editie van de Dikke van Dale gelanceerd. Voor €179 (€149 tot 18 oktober) ben je de gelukkige eigenaar van een drie kloeke dikke delen van een woordenboek waar je ruim 18.000 nieuwe woorden in vindt en waar er ook vele weer uit verdwenen zijn sinds de vorige editie.

Nou is de tijd dat ik mijn teksten schreef met de Dikke van Dale op de tafel naast me definitief voorbij. Ik heb de elfde editie uit 1984 in een boekenkast staan maar die is echt al vele jaren puur voor de sier. Volgens mij heb ik hem letterlijk al 10 jaar niet meer uit de kast gehaald. Ik schrijf thuis op de bank met de laptop op schoot, op mijn zolderwerkkamer achter de computer of op werk en dan is het natuurlijk veel handiger om een digitale versie van het dikste woordenboek van de Nederlandse taal tot je beschikking te hebben. Helemaal als je een liefhebber bent van hele oude, hele nieuwe en vooral hele mooie Nederlandse woorden.

Waarom nog een woordenboek?

van dale woordenboekNou kan je gewoon genoegen nemen met de vele uitstekende gratis sites die zich met taal bezighouden. Van de handige tips van Onze Taal en de nieuwe Spellingsite tot het praktische woorden.org en het digitale Groene Boekje, het is niet moeilijk om online taalhulp te vinden. Heb je geen zin om deze sites te bezoeken (te onthouden)? Dan kun je, net als miljoenen andere wereldburgers, gewoon het woord in Google tikken en kijken of die je corrigeert met een suggestie hoe je het woord daadwerkelijk behoort te spellen.

Maar ook al zijn dat prima gratis opties, ik wilde toch de digitale versies van de Dikke van Dale hebben. Het voelt als een soort verplichting om als taalliefhebber gebruik te maken van de Dikke van Dale hoewel ik het je niet precies kan uitleggen waarom dat zo is.

Jammer alleen dat je met je principes meteen tegen verdienmodellen aanloopt van een uitgever die kennelijk van mening is dat taalliefhebbers vooral met hun portemonnee hun liefde moeten uitdragen. Ik krijg er associaties mee met die Amerikaanse televangelists die het woord van God prijzen op tv en je vervolgens aansporen om minstens 50 dollar online te doneren om je geloof te belijden.

Met 50 dollar ben je er echter nog niet bij Van Dale. Maar liefst €75 euro per jaar voor de Dikke van Dale Online en €79,99 voor de Dikke van Dale iOS app die daarmee volgens mij vast in een top 10 lijstje moet staan van duurste apps.

Duur is ook duurkoop

van dale duurkoopNou ben ik al vele jaren bekend met de argumenten van uitgevers die hun digitale content voor veel geld aan de man proberen te brengen. Platformen en applicaties moeten ontwikkeld worden, er moet permanent geïnvesteerd worden en het is hartstikke duur om dit soort platformen en de content daarop actueel te houden. Als je er naar vraagt dan kun je bijna alleen maar concluderen dat het een godswonder is dat je hun digitale content *mag* afnemen. Wilt u niet zo kritisch zijn, meneer Snijders?

Eind vorig jaar nam ik de moeite om de bovenstaande hypothese te testen bij Van Dale en vroeg ik ze via het vragenformulier op hun site welke doelgroep ze voor ogen hadden toen ze bedachten dat Van Dale Online 75 euro per jaar moest kosten. En specifieker of het met een gigantische groep van (jongere) bloggers geen goed idee was om een abonnement aan te bieden voor een wat realistischer bedrag. Misschien 25 euro per jaar of zoiets. Voor zo’n prijs kun je jezelf nog wijsmaken dat je vanaf nu toch echt eens een woordenboek gaat gebruiken bij het schrijven van je (web)teksten in plaats van alle twijfelgevallen te googelen.

Ik moet zeggen, ik kreeg netjes antwoord van Jaap Parqui, de senior uitgever die inmiddels bekender is van (zijn terloops verdwijnen uit) Heel Holland Bakt dan het feit dat hij de uitgever van de Dikke van Dale is. Hij kopte de voorzet van me netjes in het open doel van mijn laaggespannen verwachtingen en meldde dat ze bij het vaststellen van de prijs van [de]  online-abonnementen balanceren tussen de enorme kosten voor het onderhouden van de site en de prijs die verschillende groepen mensen kunnen of willen betalen. Uit het feit dat hij tevens aangaf het lastig te vinden om onderscheid te maken tussen verschillende doelgroepen (en daar andere prijsmodellen voor te hanteren) leidde ik af dat de online variant vooral op de zakelijke en educatieve markt gericht is en niet op individuele gebruikers zoals ik. Weinig kans dat particulieren massaal bereid zijn om het mijns inziens erg hoge bedrag te betalen.

En tja, dan ben je feitelijk wel uitgepraat als jij dan kennelijk de uitzondering bent die een product wil dat niet voor jou bedoeld is. Even goede vrienden, ook al wil je mijn geld dan niet hebben. Toegegeven, ik gaf zelf ook een verwarrend signaal af want – via mijn werk – nam ik alsnog voor 1 jaar een abonnement op Van Dale Online en tijdens een actie kocht ik een maand later ook nog de iOS app met een flinke korting. Die laatste zou ik kunnen blijven gebruiken natuurlijk als ik een jaar later geen toegang meer had tot de Van Dale Online.

Woorden schieten te kort

van dale sprakeloosInmiddels is het bijna zo ver en loopt mijn abonnement op de Van Dale Online binnenkort af. Meneer Van Dale verwacht dan vast en zeker een antwoord op de vraag of ik voor (onveranderd) €75 nog een jaartje langer zou willen blijven. Maar aangezien ik uiteindelijk te weinig gebruik heb gemaakt van de digitale Van Dale om de uitgave van nog eens 75 euro te rechtvaardigen, gaan onze wegen zich scheiden vrees ik.

Bij de aanschaf van de nieuwe papieren Dikke van Dale zit weliswaar een jaartje online toegang (omdat volgens Van Dale onderzoek heeft uitgewezen dat mensen graag beide willen en particulieren kennelijk nu toch interessant zijn) maar tot welke doelgroep ik ook behoor in de ogen van Van Dale, in ben niet diegene die een papieren versie van 150 euro aanschaft om eenmalig 75 euro te besparen. Behalve in taal was ik ook best goed in rekenen op school.

Gelukkig heb ik de Van Dale app nog. Die wordt niet automatisch bijgewerkt van de 14e naar de 15e editie maar wordt apart verkocht voor (wederom) €79,99. Jawel, woordenboekenapps zijn net papieren woordenboeken. Als je de nieuwe druk wilt dan moet je het gewoon nog een keer kopen. Ook al krijg je tot 1 december schijnbaar korting als je de oude app al gekocht hebt. Hoe meer je al betaald hebt, hoe meer korting. Het is maar goed dat ik ook van oude Nederlandse woorden houd want ik heb me voorgenomen de oude app te blijven gebruiken.

Ik hou van woorden maar minder van Van Dale

Taal is een oude liefde die ik zal blijven koesteren. Maar die oude liefde heeft inmiddels te veel aanbidders die in het verleden zijn blijven hangen. Zoals Parqui zelf ook aangeeft op de vraag die Boekblad hem stelde of mensen wel een nieuwe papieren editie willen als ze online zo gemakkelijk definities, informatie en spelling vinden.

De Dikke Van Dale is cultuurgoed. Mensen vinden het fijn om aan hun klanten of aan familie en vrienden te laten zien: ik ben geletterd. Misschien dat oudere mensen eerder streng zijn over taalregels dan jongere, en dat door sms-en en twitteren de oude taalregels minder belangrijk zijn, maar ook jonge mensen die slordig schrijven moeten op een gegeven moment een nette sollicitatiebrief schrijven.

Ja, de Dikke Van Dale is cultuurgoed maar het begrip cultuurkloof is er ook in te vinden. Ik hoef niet geletterd over te komen, ik ben niet (te) streng over taalregels, vind goed taalgebruik ook op Twitter belangrijk en zou niet eens weten hoe ik de Van Dale Online aan klanten, familie en vrienden moet laten zien (nou ja, behalve met schermafdrukken in deze blogpost natuurlijk).

meneer van dale wacht op antwoord
Nee, meneer Van Dale wacht op mijn antwoord maar is zelfs naar eigen zeggen verouderd. Deze meneer gaat straks verder zonder Van Dale Online. En zonder de nieuwe Van Dale app. Ik ben dankzij Van Dale helaas een beetje genezen van mijn affectie voor woordenboeken. En afkerig van wat ik als archaïsch denken beschouw.

#

Tweetweekoverzicht: Viva Google News, dagobertducktaks, Flickr Wall Art en principiële bibliothecarissen

vakblog tweetweekoverzichtIn het tweetweekoverzicht sta ik alsnog kort stil bij nieuws en interessante ontwikkelingen waar ik wel over getwitterd heb maar waar ik (nog) geen uitgebreide blogpost aan heb gewijd.

Soms omdat anderen dat al beter gedaan hebben dan ik het zou doen, soms omdat er weinig meer over te vertellen valt dan het nieuwtje zelf en soms omdat ik er ook geen blogpost van weet te maken.

In dit tweetweekoverzicht gaat het nog een keer over Google News in Spanje, de dagobertducktaks, Apple DRM, kondigt Amazon alvast de consequenties van de nieuwe btw-wetgeving aan, maakt Flickr Wall Art geen gebruik meer van CC gelicenseerde foto’s en vechten bibliothecarissen (in Amerika) voor digitale vrijheden.

De Spaanse kranten willen terug in Google News

Het duurde niet heel lang nadat Google aankondigde de Spaanse kranten uit Google News te halen en te stoppen met de Spaanse versie van de nieuwsartikelendienst. De Spaanse krantenuitgevers zijn er zeer ongelukkig mee en de impact op hun bezoekersaantallen is nu al te merken. Tja.

Dagobertducktaks

Het moestuinsocialisme en de stemfie moesten het beide afleggen tegen de dagobertducktaks in de Van Dale verkiezing van Woord van het jaar 2014. Misschien omdat we allemaal stiekem een beetje hopen volgend jaar in aanmerking te komen voor deze speciale belasting voor superrijke mensen? Zelf ben ik eigenlijk een beetje boos teleurgesteld door Van Dale aangezien ze met een eindejaarsactie komen voor gratis 1 jaar extra Van Dale Online twee luttele weken nadat ik zelf een abonnement genomen op de Dikke van Dale Online. Zo superrijk ben ik nog niet dat me dat niet irriteert.

Apple wint de iTunes/iPod DRM rechtszaak

Zo’n tien jaar geleden werd de kwestie al voorgelegd aan het Hof. Apple introduceerde in 2006 met iTunes versie 7 een nieuwe feature waarbij de iTunes bibliotheek van een gebruiker werd gecheckt op het voorkomen van Apple’s eigen FairPlay DRM. En deed dat een jaar later ook met een software update voor iPods. Het resultaat hiervan was dat mensen geen muziek konden afspelen op hun iPods als er met de DRM geknoeid was maar ook dat andere leveranciers (zoals RealNetworks dat toen nog groot was) hun muziek niet op een iPod konden laten afspelen.

Het zijn echter de consumenten die met een rechtszaak begonnen en na al die jaren kwam het daar dan ook eindelijk van. Deze duurde twee weken maar de jury had niet heel lang nodig uiteindelijk om de zaak te verwerpen. Ergens wel jammer want ook al heb ik het hele arrest niet gelezen, het lijkt me bijzonder sterk dat Apple niet bewust DRM gebruikt heeft om consumenten aan het eigen platform te binden en concurrenten uit te sluiten. Het is ongeveer waar DRM voor bedacht is namelijk.

Amazon meldt alvast dat de ebookprijzen gaan veranderen

Nog iets meer dan een week en dan gelden er nieuwe btw regels in Europa. De auteurs die via het Kindle Direct Publishing programma van Amazon hun ebooks publiceren hebben al bericht gekregen dat de prijzen aangepast gaan worden. Een voorbeeld in die mail stelt dat een titel die nu voor 6 euro exclusief BTW verkocht kocht, vanaf 1 januari voor €7,14 (amazon.de), €6,33 (amazon.fr), €7,26 (amazon.es en amazon.nl) en €7,32 (amazon.it) verkocht zal gaan worden. Onderlinge verschillen die alleen maar groter worden naar mate de basisprijs – zonder btw – hoger ligt natuurlijk.

Flickr geeft het op en gebruikt geen CC foto’s meer voor Wall Art

In oktober introduceerde Flickr een nieuwe dienst, Wall Art, waarbij je foto’s kon bestellen op hout of canvas. Hiervoor werd gebruik gemaakt van de miljoenen foto’s die op Flickr te vinden waarbij Flickr een vergoeding betaalde aan de fotografen. Behalve als de foto’s voorzien waren van een CC BY of CC BY-SA licentie want met deze Creative Commons licenties mag er ook commercieel gebruik gemaakt worden van een bewerking van foto’s en dat is precies wat Flickr er mee wilde doen.

Ook al hield Flickr zich dus netjes aan alle voorwaarden, veel gebruikers die hun foto’s met een dergelijke licentie op Flickr hebben staan vonden het geen stijl dat ze geen vergoeding zouden ontvangen als Flickr hun foto’s commercieel zou gaan gebruiken. Het is één ding om je foto’s vrijelijk te willen delen met anderen middels een ruime CC-licentie, het blijkt wat anders te zijn als de site waar je die foto’s uploadt daar zelf ook gebruik van wil maken. Helemaal lastig als het ook nog eens gaat om het grootste archief van foto’s met een CC-licentie op het internet (ruim 300 miljoen). Op diverse sites, blogs en fora is er over gediscussieerd (zeg maar een hetze gestart) waarbij de oneigenlijke argumenten in het rond vlogen. Flickr heeft de eer, ondanks het feit dat ze zich keurig aan de regels hielden, aan zichzelf gehouden en heeft besloten geen gebruik meer te maken van Creative Commons gelicenseerde foto’s voor hun Wall Art dienst.

Wat ik begrijpelijk vind maar vooral erg jammer. Het is al lastig genoeg om mensen uit te leggen na te denken over hun rechten en de gebruiksrechten die ze aan anderen willen geven zonder dat dit soort verkeerde interpretaties van Creative Commons licenties ‘beloond’ worden. Auteursrecht is niet alleen lastig omdat het wetgeving is, het is vooral lastig omdat mensen het alleen maar interpreteren vanuit hun eigen perspectief. Waar dit weer een voorbeeld van is helaas.

Bibliothecarissen voor digitale vrijheden

Je moet er kennelijk voor naar Amerika om bevlogen bibliothecarissen en bibliotheekorganisaties tegen te komen die strijden voor digitale vrijheden en tegen DRM, censuur en internetfilters. Het levert mijns inziens een fantastisch imago en reputatie op voor de beroepsgroep en ik vind het een geweldige invulling van hoe de rol van bibliothecarissen en bibliotheken in de 21ste eeuw zou kunnen/moeten zijn. Des te groter is de desillusie als ik constateer dat we in Nederland zelfs maar nauwelijks hierover willen (en kunnen?) discussieren. Waar staat de informatieprofessional in Nederland eigenlijk voor?

#

  • © 2006- 2021 Vakblog – werken met informatie
    Aangedreven door WordPress en duizenden liters koffie // Theme: Tatami van Elmastudio
Top